Chapter 75
One mouth later
รถใหญ่เคลื่อนเข้ามาภายในคอนโดถิ่นเก่าของตัวเองหลังจากที่ไม่ได้มาที่นี่นานเหมือนกัน
ห้องยังว่างไม่มีบุคคลใดมาเช่าหรืออย่างไรซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดีที่ผมกับคยองซูจะมากบดานกันที่นี่ได้สักระยะนึง
(มั้ง) ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมก็ยังปฎิบัติตัวกับคยองซูเหมือนเดิมตั้งแต่วันแรกที่เจอกันยันวันนี้
วันที่เขาหายดี ส่วนคิมซองกยูน่ะหรอ ผมไม่อยากพูดถึงเขา
‘’เดี๋ยวฉันช่วยถือนะ’’
‘’คยองถือได้
อูฮยอนไม่ต้องหรอก’’
‘’นายเพิ่งหายป่วย
อยู่เฉยๆเถอะ’’
‘’แต่คยองหายเป็นปกติแล้วนะอูฮยอน’’
ผมส่งสายตาปรามๆคยองซูให้เขาเลิกดื้อสักที
แต่ก็เป็นผลเพราะคยองซูยอมเงียบจริงๆด้วย เขาเดินตามผมมาเรื่อยๆจนถึงห้อง
ทุกอย่างภายในยังเหมือนเดิมเพราะผมไม่อนุญาติให้คนที่มาพักเปลื่ยนสภาพ ของของผมตั้งไว้ตรงไหนก็ยังอยู่ตรงนั้น
‘’เราจะอยู่ที่นี่ด้วยกันหรออูฮยอน’’
‘’ฉันคงนอนกับนายไม่ได้
แต่ตอนกลางวันฉันจะอยู่กับนายนะ’’
‘’อื้อ’’
ผมเดินเอากระเป๋าเสื้อผ้าของคยองซูไปจัดไว้ในห้อง
และให้คยองซูเดินดูรอบๆว่าชอบไหม ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเดี๋ยวผมจะไปหามาให้
แต่ดูจะไม่มีอะไรที่เขาต้องการเพิ่มขึ้นมาเลย อยู่ง่ายกินง่ายชมัด
นางพยาบาลกับหมอหลายคนคิดว่าผมกับเขาเป็นคนรักกันเพราะผมอยู่กับเขาตลอด
ความจริงมันไม่ใช่แบบที่พวกเขาคิดสักนิด
ผมกับคยองซูไม่มีอะไรเกินเลย
‘’ขอบคุณอูฮยอนมากนะ
คยองรักอูฮยอนที่สุดเลย’’
‘’ไม่เป็นไร
คยองซูชอบฉันก็ชอบ’’
คนตัวเล็กกอดเอวผมแน่นพลางเอาหัวถูแขนผมไปมาอย่างน่ารักจึงอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวอีกคนให้หายหมั่นใส้
มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะบอกรักผมแบบนี้
ตอนแรกๆก็ยอมรับว่าใจเต้นแต่ดูท่าอีกคนคงจะไม่ได้สื่ออะไรอย่างอื่นก็โล่งใจขึ้นมาหน่อย
เขารู้ว่าผมอายุเยอะกว่าเขามาก แต่ก็เหมือนเราเลือกที่จะมองข้ามตัวเลขพวกนั้นไป
‘’อูฮยอนวางของไว้ก่อน
เดี๋ยวตอนกลางคืนคยองจัดการเอง’’
‘’ให้ฉันทำเถอะนะ
ฉันชอบทำ’’
‘’ไม่เอา
ไปกินข้าวกันเถอะ’’
‘’.......’’
‘’คยองหิวแล้ว’’
เมื่ออีกคนบอกว่าหิวผมจึงวางของไว้ที่เดิมและลุกขึ้นจับมือเด็กน้อยให้ออกไปหาข้าวกินด้วยกัน
คยองซูยิ้มกว้างเมื่อผมตามใจเขา ผมรู้ว่าอีกคนยังไม่หิวหรอกแต่เขาไม่อยากให้ผมจัดของให้ต่างหาก
‘’ห้องยังเหมือนเดิมใช่ไหมครับ’’
‘’เหมือนเดิมค่ะคุณซองกยู’’
ผมมองสองคนคุยกันตรงล็อบบี้ด้านล่างก่อนจะเดินผ่านไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คยองซูไม่รู้หรอกว่าผมเป็นภรรยาของซองกยูบุคคลที่ยืนทำหน้าเข้มอยู่ตรงนั้น
เขาไม่รู้จักใครสักคนนอกจากผม
คิมซองกยูหันมามองหน้าผมก่อนจะเลิกสนใจและหันไปคุยกับพี่ดาร่าต่อ ไม่ได้คุยกับผมเป็นเดือนไม่รุ้ไปถล่มสาวอาบอบนวดกี่คนแล้วฮึ่ย!!
‘’คยองซูอยากกินอะไรล่ะ’’
‘’อะไรก็ได้ที่อูฮยอนอยากกิน’’
‘’แต่ว่าจะมีคนไปกินกับพวกเราด้วยนะ
ไม่ว่าอะไรใช่รึป่าว’’
‘’ไม่ครับ’’
คยองซูยิ้มกว้างให้ผมก่อนจะหันไปสนใจข้างทาง
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดส่งไลน์ไปหามยองซู เขาไม่อยู่ที่โรงเรียนก็อยู่ที่ไหนสักแห่ง
การที่โดดเรียนมาหาผมสักสองชั่วโมงคงไม่เป็นไร
@Wowwh
: มากินข้าวกับแม่หน่อย ที่ xx ร้าน xx
ส่งแล้ว 12.24 PM
@LKIM
: ครับแม่ เดี๋ยวผมไปหา
อ่านแล้ว 12.26 PM
ผมส่งสติ๊กเกอร์ส่งจูบไปให้ลูกชายก่อนจะเก็บโทรศัพท์ไว้อย่างเดิม
คยองซูหยิบโทรศัพท์ผมไปเล่นเกมส์อย่างที่เขาชอบทำ
ตอนแรกเขาก็ขออนุญาติผมทุกครั้งแต่ตอนหลังๆผมบอกเขาจะเอาให้เอาไปเลยไม่ต้องขอ
เหมือนกับว่าตอนนี้เราใช้ของร่วมกับเกือบหมดซะทุกอย่าง
‘’อูฮยอนมีคนส่งข้อความเข้ามา’’
‘’ไหนอ่านให้ฟังหน่อยสิ’’
‘’เมียฉันเป็นสามีคนอื่นรึป่าว
บอกหน่อยสิ’’
‘’เฮอๆๆ ลบทิ้งไปเลย’’
คิมซองกยูมันบ้า!!!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
ผมกับคยองซูมายังร้านอาหารที่นัดไว้กับมยองซูก่อนเวลาเพราะถนนรถไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่
แต่ไม่ทันจะได้นั่งมยองซูก็เดินเข้ามาซะก่อน
ช่วงนี้ผมไม่ค่อยจะได้เห็นลูกชายเลยเขาไม่อยู่บ้านส่วนผมก็ไม่อยู่เหมือนกัน
แต่ผมก็มักจะหาเวลามาเจอเขาล่ะนะ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ ผมต้องมาก่อนเสมอ
เขาช่างเป็นลูกน่ารักเสียจริงๆ
‘’แม่มากับใคร’’
‘’เวลาลูกมากับคนอื่นแม่ยังไม่เคยถามเลยนะ
-0-‘’
‘’สวัสดี ผมคิมมยองซู’’
‘’สวัสดีครับผมโดคยองซู’’
มยองซูเลิกสงสัยบุคคลที่มากับผมก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม
เด็กตรงหน้ามองออกไปนอกร้านพลางแสยะยิ้มกว้างก่อนจะส่ายหัวไปมา ผมหันไปดูตามสักพักก็หันกลับมาสนใจคนภายในร้านเหมือนเดิม
เขาไม่พูดกับผมก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่ตามผมสักหน่อย
‘’พี่คงอายุมากกว่าผมไม่กี่ปีสินะ’’
‘’ผมอายุยี่สิบสี่’’
‘’ผมสิบหก
ห่างกันเยอะอยู่’’
‘’แต่อยู่ไม่เหมือนเด็ก
ม.ปลายเลยนะ ดูโตกว่าวัยมาก’’
‘’พี่คยองซูก็เด็กกว่าวัยเหมือนกัน’’
ผมสบายใจที่ลูกชายกับคยองซูเข้ากันได้
เมนูถูกยื่นมาให้ก่อนที่ผมจะหยิบมาและหารายการที่จะสั่ง
หางตาเห็นอะไรแวบๆนั่งลงฝั่งตรงข้าม
เสียงกระแอ่มไอดังหน่อยๆบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
‘’คุณคิมซองกยูมีอะไรครับ’’
‘’เงียบไปเลยมยองซู’’
ผมเงยหน้าออกจากเมนูอาหารก่อนจะมองคิมซองกยูที่นั่งมองหน้าคยองซูอยู่
คนข้างๆดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่ารังศีมันแผ่ขนาดไหน =_=
มือเรียวเอื้อมไปจับแขนคยองซูไว้ให้เลิกมองคนตรงหน้าและหันมาสนใจผมแทน
‘’อยากกินอะไรสั่งเผื่อฉันด้วยนะ’’
‘’สั่งเผื่อผมด้วยนะครับ
คุณพ่อ’’
‘’!!!!’’
ทุกสายตาหันไปมองที่มยองซูกันเป็นแถบ
คิมซองกยูแค้นหัวเราะผ่านลำคออกมาก่อนจะดึงเมนูอาหารออกจากมือคยองซูไปอย่างไร้มารยาท
ผมมองการกระทำทุกอย่างด้วยความตกตะลึง นี้คือการก่อสงครามกันรึป่าว =[]=
‘’ฉันคือพ่อแก
เดี๋ยวฉันสั่งให้’’
‘’คุณคิมซองกยูครับ
ไม่เห็นหรอว่าแม่ผมพาพ่อใหม่มาด้วยไม่มีมารยาทเอาเสียเลย’’
‘’เลิกบ้าได้แล้วมยองซู
กลับไปเรียนหนังสือซะ ส่วนพ่อแกคือฉันไม่ใช่ไอเด็กนี่!!!’’
‘’แม่นัดผมมา
คนที่จะไล่ผมไปได้คือแม่คนเดียวเท่านั้น’’
มือเล็กบีบนิ้วผมไว้แน่นก่อนจะส่งสายตามาให้เชิงบอกว่า ‘เกิดอะไรขึ้น’ ผมก็ไม่รู้จะแก้ปัญหาในตอนนี้ยังไงในใจอยากลุกเดินหนีไปเสียดื้อๆซะงั้น
คิมซองกยูเปลื่ยนเป้าหมายจากมยองซูมาเป็นคนที่นั่งข้างๆผมแทน
หวังว่าเขาคงจะไม่พูดจาอะไรให้คยองซูสงสัยด้วยเถอะ
‘’เหอะ! ถนุถนอมกันเหลือเกินดูสิเห็นพี่หน่อยทำเป็นกุมมือกันแน่น’’
‘’พ่อไม่มีการงานต้องทำหรือไง’’
‘’แล้วแกล่ะ
โรงเรียนไม่คิดจะอยู่ใช่ไหม’’
‘’........’’
‘’พูออะไรหน่อยสิอูฮยอน
หรือว่านายเป็นใบ้ไปแล้ว’’
ผมเอาปากไปไว้ที่ไหนนะเสียงน้ำเสียงเฉือดของเขาทำให้ผมไปไม่ถูกเลยจริงๆ
มือของคยองซูสั่นเหมือนกำลังกลัวคนตรงหน้าเขามาก
ผมคิดอะไรไม่ออกนอกจากจะต้องพาคยองซูออกไปจากที่นี่ในตอนนี้
สถานการ์ณยิ่งย่ำแย่ลงทุกที
‘’จะไปกับพี่หรือจะไปกับมัน’’
‘’อูฮยอน เกิดอะไรขึ้นคยองไม่เข้า....’’
‘คยองซูนี้การ์ดห้องนะ
เดี๋ยวฉันจะให้มยองซูไปอยู่เป็นเพื่อนนายก่อนไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม’’
‘’.......’’
ผมมองหน้ามยองซูเชิงบอกให้เขาพาคยองซูกลับไปที่คอนโด
ลูกชายพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะพาอีกคนไปนอกร้าน ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับคิมซองกยูแล้ว
เขากำลังจะเป็นบ้าใช่ไหม เขาไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
‘’พี่จะให้ผมไปไหนกับพี่ล่ะ
กัดกันเหมือนหมาที่นี่ผมไม่เอาหรอกนะ’’
.
.
.
.
.
.
.
.
ผลัก!!!
แขนใหญ่ผลักผมให้เข้ามาในบ้านอย่างแรงจนผมแทบล้มดีนะจับขอบประตูไว้ได้ทัน
ป้าโบมีได้ยินเสียงดังก็รีบวิ่งเข้ามาดู
แต่เมื่อเจอสายตาห้ามปรามของคิมซองกยูก็ต้องจำใจกลับเข้าไปในครัวใหม่เหมือนเดิม
เมื่ออีกคนโมโหคำว่า’เบาๆ’ไม่มีอยู่ในหัวของเขาหรอก
‘’พี่คิดว่าพี่เงียบแล้วนายจะคิดได้เองแล้วเลิกยุ่งกับมัน
แต่ที่ไหนได้ก็ไม่ยอมเลิกสินะ’’
‘’แล้วเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องเลิกยุ่งกับเขา
ในเมื่ออีกคนไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย’’
‘’ให้ความหวังเด็กนี่นายชอบมากใช่มั้ย
พี่ผิดเองที่ใช้ให้นายออกมาเอาน้ำแล้วสุดท้ายนายก็ได้เจอมัน เหอะ!!’’
‘’ผมว่าเราอยู่กับแบบเงียบๆเหมือนที่ผ่านมาก็ดีอยู่แล้วนะครับ’’
‘’นี่นายจะบอกว่าไม่อยากคุยกับพี่ใช่มั้ยอูฮยอน’’
‘’ก็ดูคำพูดของพี่แต่ละคำที่มันออกมาสิ
ใครจะอยากคุยด้วย!!’’
ผมตวาดกลับไปสุดเสียง
คิมซองกยูไม่ตอบอะไรกลับมาสักคำนอกจากกรอกตาไปมาเหมือนเอือมระอาผมเหลือเกิน
ผมจะเอาคยองซูมาอยู่ในบ้านด้วยกันเพื่อจะได้อยู่ในสายตาของเขาเขาก็ไม่ยอม
อย่างน้อยคิมซองกยูก็มีคนรู้จัก แต่ดูคยองซูสิเขากลับมีผมแค่คนเดียว ผมโตมากพอที่จะแยกแยะเรื่องต่างๆออกได้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร
เขาหึงผมจนตาลายมากเกินไปแล้ว
‘’คยองอย่างนั้นคยองอย่างนี้แบบนั้นสินะที่นายชอบ’’
‘’พี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด
เรามีลูกกันแล้วนะครับเลิกคิดว่าผมจะนอกใจสักที’’
‘’ตอนนายลืมตานายก็เจอมัน
แต่พอหลับตานายก็มาเจอพี่ นายมีความสุขรึไง’’
‘’พี่ครับไม่...’’
‘’วันนึงนายเจอพี่ก็ตอนนายจะเข้านอน
พอนายหลับนายก็ไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว คิดบ้างรึป่าวว่าพี่คิดถึง พี่จะอยากกอดนายบ้างไหมคนที่อยู่กับนายมาครึ่งชีวิตกับอิคนที่นายเพิ่งจะเจอ
นายดูแลไอเด็กนั่นมากกว่าดูแลพี่อีก’’
ผมเงียบไปเมื่ออีกคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสลด
เมื่อเก็บๆมาคิดดูแล้วมันก็จริงอย่างที่เขาพูดตั้งแต่ผมเจอคยองซูผมก็ใช้เวลากับเขามากกว่าใช้เวลาที่บ้านกับครอบครัว
ที่ผมทำแบบนั้นก็เพราะคิดว่าคยองซูยังเด็กเกินไป
เขาไม่มีคนคอยดูแลผมจึงตัดสินใจที่จะดูแลเขาให้ดีที่สุดจนลืมคนข้างหลัง
ผมไม่คิดถึงความรู้สึกของคิมซองกยูเลยสักนิดว่าเขาจะคิดอะไรยังไง
นี่ผมมองข้ามคนที่ผมอยู่ด้วยมามากขนาดนี้เลยหรอ
‘’หรือว่าความรักของเรามันแก่ตัวลงตามอายุ
หรือนายเบื่อที่จะต้องมานั่งฟังพี่บ่นใส่หูนายปาวๆ’’
‘’ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ
ไม่ใช่เลยสักนิด’’
‘’จะไปไหนก็ไปเถอะ
พี่จะขึ้นไปพักผ่อน’’
อีกคนหันหลังเดินหนีไปเสียดื้อๆปล่อยให้ผมยืนจมปลักอยู่กับความคิดคนเดียว
ผมมองแผ่นหลังที่ค่อยๆหายลับตาไปทีละนิดจนเสียงประตูปิดลง ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง
นี้ผมกำลังแก้ปัญหาหรือกำลังก่อเรื่องอยู่กันแน่
‘’แม่ครับ’’
‘’อาว
มยองซูแม่บอกให้อยู่เป็นเพื่อนคยองซูไม่ใช่หรอ’’
‘’เขาบอกให้ผมกลับมาน่ะครับ
เขาอยู่คนเดียวได้’’
‘’อ่อ อืม’’
‘’แม่ไปอยู่กับผมบนห้องดีกว่า’’
คนตัวสูงจับตัวผมให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับออกแรงพาเดินไปยังชั้นบน
อ้อมแขนกำชับของมยองซูทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะ
อย่างน้อยในวันที่เขารู้ว่าพ่อกับแม่ทะเลาะกันเขาก็กลับมาอยู่บ้านกับผมล่ะนะ
‘’แม่เจอพี่คยองซูได้ยังไง
?’’
‘’เขาโดนรถชนหน้าบ้านเรา’’
‘’อ๋อ
ผมพอจะเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงดูแลเขาเป็นพิเศษ’’
‘’ลูกคิดได้แล้วทำไมพ่อของลูกเขาคิดไม่ได้
ทำไมต้องคอยว่าแม่ตลอด’’
ผมแบะปากก่อนจะหงายหลังนอนบนเตียงนุ่ม ผมอยากจะเล่าเรื่องทุกอย่างของคยองซูให้คิมซองกยูฟังเขาจะได้เลิกอคติกับเด็กคนนั้นสักที
ผมอยากจะบอกเขาว่าผมไม่ได้เห็นคนนอกดีกว่าคนในเลยสักนิด ยังไงคิมซองกยูก็สำคัญสำหรับผมอยู่แล้ว
‘’ผมถามว่าเขารู้จักใครบ้าง
เขาก็บอกว่ารู้จักแต่อูฮยอน ตลกเนอะ’’
‘’ตลก ?’’
‘’เขากำลังชอบแม่ของผมรึป่าว
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆคงโดนพ่อฆ่าตายแน่ๆ ฮ่าๆๆๆ’’
‘’……..’’
‘’แต่พ่อคงไม่ฆ่าใครหรอก
พ่อไม่ได้เป็นคนแบบนั้น’’
ใบหน้าชาไปทั้งแถบเมื่อลูกชายพูดออกมาอย่างมั่นใจ
ผมทำให้พ่อของเขาฆ่าคนตายไปแล้ว ถ้าจะฆ่าอีกคนสักคนคิมซองกยูคงไม่สะท้านอะไร
ริมฝีปากหายไปไหนอีกไม่รู้จึงทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงการเคลื่อนไหวของลูกชายที่เดินไปมาเท่านั้น
‘’ผมให้โทรศัพท์ไปกับพี่คยองซูแล้วนะ
เพราะผมบอกว่าวันนี้แม่คงไม่กลับไปหา ถ้าคิดถึงให้โทรเบอร์แม่ อ้อ...ไม่ต้องเป็นห่วงผมเปลื่ยนชื่อแล้วจากแม่เป็นอูฮยอน’’
‘’ทำไมต้องเปลื่ยนล่ะ ?’’
‘’ก็เขายังไม่รู้ว่าผมคือลูกแม่นี่นา’’
มยองซูซุกตัวเข้ามาหาผมก่อนจะกอดผมไว้แน่น
แรงเอนตัวไปมาทำให้ผมหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ดีใจที่ลูกชายยังมีมุมน่ารักแบบนี้กับผมเสมอ
บางทีก็ไม่อยากให้เขาไปทำน่ารักแบบนี้ให้ใครแฮะ
‘’เราทำแบบนี้กับคนอื่นรึป่าว
หรือน่ารักกับแม่คนเดียวหือ’’
‘’ไม่ครับ ผมทำแบบนี้กับแฟนผมคนนึง’’
‘’เขาตัวเล็กน่ารักเหมือนแม่ใช่ไหมล่ะ’’
‘’ป่าว เขาตัวสูง หน้าเหมือนตุ๊กตาแต่เขานิสัยน่ารักเหมือนแม่นี่แหล่ะยอมผมทุกอย่างเลย’’
ผมคิดภาพเด็กคนนั้นไม่ออกเลยล้มเลิกความคิดที่จะจินตนาการ
มือเล็กขยี้หัวลูกชายให้ทุยๆก่อนจะผละตัวออก รอยยิ้มน่ารักถูกแต่มแต้มบนใบหน้าหล่อของคนรักที่มองหน้าผมอยู่
สักวันเขาก็ต้องมีครอบครัว สักวันเขาก็ต้องไป แล้ววันนั้นเขาจะคอยดูเป็นเพื่อนเล่นกับผมอีกมั้ย
‘’ยังไม่อยากไปหาพ่อใช่มั้ย
อยู่กับผมก่อนก็ได้วันนี้ผมจะนอนบ้าน’’
‘’ไม่ไปหาแฟนหรอ ?’’
‘’แฟนไว้ไปหาวันอื่นก็ได้เขาไม่หายไปไหนหรอก’’
ผมพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ มันก็เป็นเรื่องดีที่มยองซูจะกลับมานอนบ้านสักครั้งแต่ยังไงผมก็ยังอยากจะนอนกับซองกยูอยู่ดี
‘’มยองซูไปขอโทษพ่อด้วยนะ
เรื่องในร้านอาหารเมื่อกี้’’
‘’ไม่’’
‘’......’’
‘’ไปก็ได้....’’
.
.
.
.
.
.
เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงตั้งแต่พระอาทิตย์ตั้งอยู่บนกลางหัวตอนนี้กลายเป็นพระจันทร์เข้ามาแทนที่
ผมก็ยังอยู่ในห้องเดิมคือห้องของมยองซู
ลูกชายของผมมัวแต่สนใจกับรูปถ่ายในกล้องและรูปถ่ายในมือเต็มไปหมด
มีบ้างที่เขาชวนผมคุยนั่นคุยนี่แต่ผมไม่ค่อยมีอารมณ์อยากจะคุยเท่าไหร่
‘’ลงไปกินข้าวกันเถอะแม่
แม่อยู่ในห้องนี้มานานหลายชั่วโมงแล้วนะ’’
‘’ไม่หิวอ่ะลูกหิวหรอลงไปกินก่อนก็ได้’’
‘’อืม
งั้นเดี๋ยวผมเอาขนมปังมาฝาก’’
เมื่อมยองซูเดินออกจากห้องไปผมจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงและเดินไปยังหน้าระเบียง
ลมเย็นพัดใส่หน้าเหมือนพัดพาสิ่งที่หนักสมองออกไปด้วย ดวงตากลมมองทอดไปยังทางข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย
ผมกำลังหาทางแก้ไข หาทางที่ไม่มีใครจะต้องเสียใจหรือคิดมากกันอีก
ผมกำลังหาทางแก้ไขมัน
‘’ป้าว่าค่อยๆคุยกันดีกว่านะคะคุณซองกยู
คุณนัมอูฮยอยคงมีเหตุผลของเขา’’
‘’เหตุผลอะไร ผมแค่ไม่อยากให้เมียของผมไปยุ่งกับคนอื่นออกหน้าออกตาขนาดนั้นป้าเข้าใจผมใช่ไหม
ผมหึง ผมหวง’’
‘’ป้าเข้าใจค่ะคุณซองกยู
แต่ถ้าเราลองเปิดใจคุยเรื่องของคยองซูดูมันก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา’’
ผมมองสองคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน
ถึงเสียงมันจะไม่ดังมากนักแต่ก็พอรู้ว่าเขาพูดว่าอะไร
ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป
มยองซูเดินสวนผมมาพอดีพร้อมกับขนมปังที่อยู่ในจาน แต่ตอนนี้ผมไม่อยากกินล่ะ
‘’แม่ไปไหน’’
‘’กลับห้องสิ ขนมปังแม่ยังไม่อยากกินขอบคุณมากนะ’’
‘’อื้อ
มานอนกับผมได้นะวันนี้ไม่ล็อคห้อง’’
.
.
.
.
.
.
22 : 00
PM
เงียบ
เงียบ
เงียบ
แล้วก็เงียบ.....
ผมนอนอยู่บนเตียงกว้างพร้อมกับอีกคนที่นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่
เขาทำเหมือนผมไม่ได้อยู่ในห้องนี้
แม้ว่าผมจะพยายามเอาเท้าสะกิดเขาเท่าไหร่ก็ไม่มีท่าทีอีกคนสะทกสะเทือนอะไรเลยสักนิดเดียว
‘’นอนได้แล้วครับ อ่านหนังสือแบบนั้นเดี๋ยวตาก็เสียหรอก’’
‘’.......’’
‘’ผมง่วง’’
พรึบ!!
เพียงแค่บอกว่าง่วงอีกคนก็ปิดหนังสือพร้อมกับปิดไฟทันที เขาทำตามเพราะเป็นห่วงผมหรือรำคาญกลัวผมจะพูดมากกันแน่
ผมไม่ชอบที่อีกคนมีท่าทีแบบนี้ ความแน่นตีขึ้นมากองอยู่ตรงบ่อน้ำตาที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
ภายในความมืดผมยังมองเขาเห็นชัด
‘’พี่ครับวันนี้ไม่นอนกอดผมหรอ
ผมอยากให้พี่กอดนะ’’
‘’........’’
‘’พี่ไม่กอดผม
ผมกอดพี่เองก็ได้’’
ร่างเล็กกระเถิบตัวเข้าไปหาอีกคนวาดวงแขนกอดแน่น
คิมซองกยูเพียงแค่นอนหลับตานิ่งไม่ขยับตัวอะไรอย่างสักอย่าง
ผมมองดูอีกคนที่ทำตัวเหมือนอยู่คนเดียวทั้งๆที่ผมยังอยู่กับเขา อย่างน้อยตื่นขึ้นมาทะเลาะกันเหมือนเดิมก็ยังดี
แต่อย่าทำเหมือนผมไร้ตัวตนแบบนี้ได้มั้ย
‘’พี่ซองกยูผมรู้ว่าพี่ยังไม่หลับ
ตอนนี้ผมยังไม่ง่วงลืมตาขึ้นมาคุยกันก่อนได้มั้ย’’
‘’........’’
‘’ผมจะไม่คุยเรื่องของคนอื่น
จะคุยแต่เรื่องของเราไง’’
‘’........’’
‘’ผมไม่ชอบเลย...ฮึกก
ไม่ชอบที่พี่เป็นแบบนี้กับผมเลย’’
ในที่สุดน้ำตาที่อยากให้ไหลก็ไหลลงมาจนได้
ผมรู้สึกไม่ชอบใจตัวเองที่เป็นคนอ่อนแอซะเหลือเกิน
เสียน้ำตากับเรื่องอื่นๆเป็นอะไรที่ยากมากสำหรับผม
แต่พอกับซองกยูทุกอย่างที่ยากมันกลับกลายเป็นง่ายไปซะหมด
ตอนที่ผมสนใจแต่คยองซูเขาก็คงรู้สึกแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม
‘’อูฮยอน ?’’
‘’หือ ?’’
‘’ที่ตานายมัน.....’’
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป..
