ตาขีด Chapter 0 (leadnum)

Chapter 1

‘’นัมอูฮยอน ผมรักคุณนะ’’

‘’ผม....ก็รักคุณครับ > < ’’

หัวใจดวงเล็กๆของนัมอูฮยอนกำลังพองโตเป็นลูกโป่ง ใบหน้าของคนที่เอ่ยว่ารักผมเมื่อกี้นี้ค่อยๆเลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น ผมรู้สึกถึงลมหายใจของเขาคลอเคลียอยู่ตรงบริเวณแก้มผม จูบสักทีสิครับ จูบ!!!

หวูบ.....

ปังๆๆ!!

‘’นัมอูฮยอนแกอยู่ในห้องใช่ไหม ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!’’

ร่างผมเด้งขึ้นจากนอนเป็นนั่งตรง พระเจ้าผมกำลังฝันนะอะไรกันใครมันบังอาจมาเคาะตอนนี้วะ!! เสียงแหลมๆของผู้หญิงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นหน้าห้องไม่หยุดหย่อนเหมือนผมไปทำเธอท้องมางั้นแหล่ะ  - - ขอโทษนะหล่อนผมไม่เคยไปทำอะไรผู้หญิงนิยมเพศเดียวกันเองวุ้ย!!

‘’เปิดแล้วๆๆ เคาะแบบนี้ตบกันเลยดีกว่า’’

‘’จะตบฉันหรอย้ะ!!’’

ผมเปิดประตูออกด้วยความหัวเสีย แต่กลับต้องชะงักกับคำพูดที่ตัวเองได้แว้ดออกไป = = น้ำเสียงเปลื่ยนไปในพริบตา

‘’อ้าวเจ๊ดาร่าคนสวยสวัสดีครับแวะมาหาแต่เช้าเลยนะ แฮๆ = =’’

‘’ชิ ไม่ต้องมาทำพูดดี’’

‘’......’’

‘’ไหนค่าห้อง ?’’

ผมทำตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อเจ๊ด้าพูดถึงค่าห้อง คือ คือยังไงดี ผมน่าตาดีนะแต่จะรู้สึกยังไงเมื่อโดนทวงเงินค่าห้องเนื้ย ผมไม่น่าใฝ่สูงมาอยู่คอนโดไฮโซบนยอดฟ้าเลยจริงๆ = = ค่าห้องเดือนละสองหมื่นห้ากินแกลบสิครับ!!

‘’คือ...เจ๊ผมยังไม่มีอ่ะ ขอผ่อนนะๆๆ’’

‘’ผ่อนเตี่ยไรแก แกผ่อนแบบนี้มาสองเดือนแล้วนะ - -‘’

‘’ก็ผมยังไม่มีนี่ = =’’

‘’ไม่มีก็ออกไปจากพื้นที่แรนมาร์กฉันสิง่ายๆสบายๆชิวๆ!!’’

นิ้วเรียวยกขึ้นไปอัดรูหูไว้ไม่ให้เจ็บหูกับเสียงแวดๆมากเกินไป อะไรกันสองวันมานี่เจอแต่เรื่องห่วยๆนะ ผมไม่ใช่นักแสดงซักซีดซักหน่อยทำไมชีวิตผมมันห่วยจัง เจ๊ด้ายื่นแบมือมาหน้าผมพลางทำหน้ากวนบาทา ถ้าไม่ติดว่าไม่มีเงินนะนัมอูฮยอนคนนี้จะยันเข้าให้ -0-

‘’เมื่อคืนไม่ได้เหยื่อหรอไง’’

‘’เหยื่อไรเจ๊อ่ะ โดนด่ายันโครตเง้ากลับมาเนื้ย = =’’

‘’มีด้วยหรอ คนที่แกเสนอแล้วเขาไม่สนอง’’

‘’ผมก็เพิ่งเจอเนื้ยแหล่ะ จะตามฆ่ามัน!!’’

ผมเน้นคำว่า ฆ่ามัน ให้ดูขลัง - - แต่ใช่สิเมื่อคืนผมไปปาร์ตี้งานใจกลางเมืองมา ความจริงไม่ได้อยากออกเท่าไหร่เลยนะแต่เพื่อเงินค่าห้องเลยต้องหอบสังขารตัวเองออกไป ทำให้ผมเจอผู้ชายคนนึงเขาอยู่ในโหมดดูดีเลยล่ะ เขาตี๋ๆ ตานิดเดียวเหมือนตาแปะขายลูกชุบ แล้วเขาก็ยืนมองหน้าผมด้วย ส่วนผมก็ยั่วสุดๆ เอวพริ้วๆส่ายไปมาไม่ยั่ง!! ในใจคิดว่าได้แน่ๆเงินจ่ายค่าห้องวันนี้ ที่ไหนได้พอผมชวนเขาไปปิ๊ดปี๊ปิ๊ดเขากลับด่าผมมาเป็นชุด T.T

‘ขายหรือฟรีครับเนื้ย ?’’

‘บนโลกนี้มีของฟรีไหมล่ะ หืม ?’

‘ไร้ยางอาย พ่อแม่ไม่สอนให้รักนวลสงวนตัวหรอไงคุณ’

‘ห๊ะ ? =[]=’

‘ผมไม่นิยมเสียเงินน่ะแต่ถ้าต้องการเงินมากๆถึงต้องเอาตรงนั้นมาเร่ขายแนะนำให้ไปนั่งถือแก้วครับ’’

‘ = [ ] = ‘

ผมยังจำคำพูดของเขาได้ทุกคำนะ ไอตาขีดขี้เหล่!! หลังจากนั้นก็รีบใส่เกียร์หมากลับห้องทันที นอกจากโดนด่าแล้วยังไม่ได้เงินอีกโว้ย!! ผมยืนทำหน้าให้ตัวเองดูรันทดที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เจ๊ด้าสงสารและยอมผ่อนค่าห้องให้ผมอีกสักเดือนนึง ถ้าเขาไล่ผมออกผมจะไปนอนไหนอ่ะ ข้างทางหรอไม่ดีม้างง

‘’เจ๊ด้าครับ ใจคอจะให้ผมหอบร่างกายอันมีค่าของผมไปนอนข้างทางจริงหรอ ?’’

‘’เรื่องของแก ร่างแกไม่ใช่ร่างฉัน - -‘’

‘’งั้นผมขอเวลาอาทิตย์นึงก็ได้ นะๆ’’

‘’ไม่เอา! อาทิตย์ของแกจนมาสองเดือนแล้วเนื้ย’’

‘’ครั้งนี้ผมสาบานจริงๆ ถ้าภายในสัญญาผมไม่มาจ่ายสงคนมาโยนข้าวของผมออกจากคอนโดเจ๊ไปได้เลย’’

‘’จริงนะ’’

‘’อื้อ T^T’’

เจ๊ด้ายืนทำท่าครุ่นคิดคำพูดของผม ส่วนผมก็ปั้นหน้าให้เศร้าจนเข็ดไปหมดแล้วเนื้ย แต่เพื่อที่อยู่อาศัยไม่เป็นไรนัมทนได้ T..T

‘’น่าสงสารจริงแกเนื้ย ระหว่างนี้ไปหาเงินมาให้ได้ห้าหมื่นภายในอาทิตย์นี้ ไม่งั้นไปนอนกอดหมาขี้เลื้อนใต้สะพานลอยเลยนะ’’

‘’ครับ *3*’’

‘’เออ ไปล่ะ!’’

รอดแล้ว นัมอูฮยอนรอดแล้วววว > <  ผมปิดประตูและเดินมานั่งตรงโซฟากลางห้องพลางใช้สมองครุ่นคิดอีกครั้งว่าจะทำอะไรดีให้ได้เงินห้าหมื่นภายในหนึ่งอาทิตย์ อูฮยอนที่ภายนอกดูไฮโซที่ไหนได้รันทดยิ่งกว่าอิด่างหน้าปากซอย = =

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

จะทำไงดีวะเนื้ย!!!