ตาขีด Chapter 9 *leadnum*

Chapter 10

12.00 PM

ผมกำลังยืนรอผู้ชายที่จะพาผมไปกินข้าววันนี้ที่หน้าบ้านของตาแปะหน้าบึ้ง ตั้งแต่เมื่อวานที่เขาด่าผมหลังจากนั้นเราก็ไม่คุยอะไรกันอีกเลย ต่างคนต่างอยู่ แต่เราจะตัวติดกันหนึบๆพูดจาน้ำตาลยังอายต่อหน้าแม่เขาเท่านั้น ที่เหลือเราก็คนรู้จักกันธรรมดานี่เอง ผมยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็โชว์ว่าเที่ยงนิดๆแล้ว ทำไมเขายังไม่มานะ - -

ครืดด ~

‘’นายอยู่ไหนน่ะ - -‘’

‘’เอ่ออูฮยอนฉันไปกับเธอไม่ได้แล้วนะ...’’

‘’นายไปไหน ทำไมถึงนัดแล้วไม่มา’’

‘’พี่อูยองเร็วๆสิครับ ทำไมคุยธุระนานจัง...’’

ระหว่างที่ผมกำลังถามเขาอยู่ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังลัดลอดเข้ามา -0- อ่อที่แท้ติดใจคนใหม่นี่เองถึงกล้ายกเลิกนัดผม นึกว่าจะจริงใจที่ไหนได้..... ไอตาแมดเอ้ย!!!

‘’เข้าใจแล้ว แค่นี้นะ’’

‘’ไม่ใช่อย่างนั้นนะ...โอ้ยอย่าเพิ่งเกาะได้มั้ยครับ’’

‘’กูบอกว่าแค่นี้เข้าใจไหมไอเหี้ย!!’’

ผมกระแทกเสียงลงไปในโทรศัพท์สุดเสียง วันนี้มันวันอะไรเนื้ยทำไมทุกคนทำกับนัมอูฮยอนคนนี้แบบนี้ฮึ่ยยยย ผมเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้งก็เจอตาแปะกำลังนั่งดูทีวีอยู่กับน้องชายเขาพอดี รำคาญเดินหนีดีกว่า

‘’จะไปไหนน่ะนัมฮูฮยอน’’

‘’ขึ้นห้อง…’’

‘’วันนี้แม่ไม่อยู่จนถึงเย็นไม่ต้องคลุกอยู่บนห้องอย่างเดียวก็ได้นะ - -‘’

‘’เรื่องของผม อย่าเพิ่งกวนประสาทตอนนี้อารมณ์ไม่ดี’’

ผมหันไปทำหน้าแสดงถึงความฟึดฟัด ซองกยูชายตามามองนิดนึงแล้วก็ยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ แตกต่างจากน้องชายเขามากที่นั่งยิ้มให้ผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เออยิ้มเข้าไปไอบ้า

‘’พี่ชายผมไปด้วยสิ’’

‘’ตามมาทำไมเล่า!!’’

‘’ไม่รู้สิ อยู่กับพี่แล้วสนุกดี’’

ผมเหลือบตามองไปด้านล่างก็เห็นว่าตาแปะนั่นกำลังมองมาที่พวกเราอยู่ ทำให้ผมคิดถึงที่เขาว่าผมเมื่อวานออกเลย อย่างน้อยก็คิดแบบนั้นแล้วนี่ทำให้คิดๆไปเลยดีกว่า

‘’บาโร....พี่ชายนายอยู่ข้างล่างน่ะเห็นมั้ย มันไม่ใช่เมื่อคืนนะ -0- ’’

‘’เห้ รู้จักชื่อผมได้ไง’’

‘’คนเคยๆกันทำไมจะไม่รู้’’

‘’พูดไรเนื้ยไม่เห็นเข้าใจ’’

‘’ตกลงจะไปไหมนอกสถานนี่ - -‘’

ผมพยายามพูดให้ฟังดูเข้าใจผิดมากที่สุดแต่รู้สึกอีตาข้างหน้านี้จะเอ๋อรับประทานมากๆ เขาทำหน้ามึนทุกครั้งที่ผมพูดไป ผมเลยตัดสินใจดึงมือเขาให้เดินตามผมเข้ามาในห้องแทน

ปัง!!

‘’ทำแบบนี้ทำไมเนื้ย ทะเลาะกับเฮียหรอ’’

‘’ช่างเหอะ นอนหลับกลางวันกันไหม’’

‘’.......’’

บาโรยืนเกาหัวไปมาและก็ยืนอยู่ที่เดิม เขายังไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นคนที่พี่ชายเขาจ้างมาเป็นเมียเพื่อหลอกแม่ สี่วันแล้วยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย และเราก็ไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่เขาทั้งวันด้วย ผมพาตัวเองมาขุดหลุมฝังชัดๆ

‘’เฮียก็เป็นแบบนั้นแหล่ะ อย่าไปสนใจเลย’’

‘’อ่ออืมๆ ฮ่าๆๆ’’

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าบาโรมันพูดอะไร ผมไม่ได้ทะเลาะกับเขานี่ =[]= เรายังไม่รู้จักกันดีเลยด้วยซ้ำ วันนึงคุยกันไม่ถึงสิบคำ -_-

‘’ตกลงนอนกลางวันไหม’’

‘’นัมอูฮยอนฟังที่ฉันพูดไม่เข้าใจใช่ไหม!!!’’

ผมที่นอนหันหลังอยู่ก็ต้องหันไปตามเสียงที่ดังอยู่หน้าห้อง หน้าตาเขาดูไม่พอใจมากที่เห็นผมกับน้องชายเขาอยู่สองต่อสอง บาโรเห็นอย่างนั้นเขาก็รีบโบกมือบอกปัดทันที จะไปปฎิเศษทำไมให้เขาคิดไปเลยยิ่งดี

‘’เห้ยเฮีย ผมไม่ได้มีอะไรในก่อใฝ่กับเมียเฮียนะ’’

‘’แกไม่มีแต่อีกคนอาจจะมีก็ได้นะชาซันวู’’

‘’เฮียไปกันใหญ่แล้ว =_=’’

ผมมองสองคนที่เถียงกันไปมาแล้วก็หันมานอนต่อ อย่าไปต่อปากต่อคำกับเขา รอวันที่ได้เงินงามๆดีกว่า จากนั้นค่อยมาจุดพริกเผาเกลือมาฝาก

‘’แกจะไปไหนก็ไปไป’’

‘’ครับ…อย่าลงไม้ลงมือกันล่ะ’’

ผมได้ยินเสียงบาโรถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็เดินออกไปตามที่พี่ชายเขาสั่ง ซองกยูเดินมาจับตัวผมให้หันไปทางเขา ผมเลยหรี่ตาตอบกลับไปแทน

‘’ฉันบอกแล้วไง ถ้าจะทำอะไรก็ไปทำกันข้างนอก นี้เล่นในห้องฉันเลยใช่ไหม!!’’

‘’......’’

‘’ข้างนอกเธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่ถ้าเธออยู่ในบ้านฉันแปลว่าเธอคือเมียฉันนะ!!’’

‘’พูดจบยังอ่ะ ?’’

‘’นัมอูฮยอน!!!’’

ผมมองหน้าตานิ่ง ส่วนเขาควันกำลังจะออกจากหูแล้วมั้ง ในเมื่อเขาเงียบไปผมจึงหันหน้ากลับมาตะแคงอีกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่เลิกที่จะดึงตัวผมกลับไปมองหน้าเขาเหมือนเดิม โอ้ยรำคาญแล้วนะ!!!

‘’ขอร้อง อย่ายุ่งกับน้องฉันอีก’’

‘’ก็บอกไปแล้วว่าไม่ได้มีอะไรกับน้องนาย แล้วไม่เชื่อผม แล้วก็มาด่าผมปาวๆ บ้าหรือป่าวห๊ะ!!!’’

ผมแว้ดกลับไปสุดเสียงจนเหมือนตะเบงออกมาทั้งลำคอ อิตาแก่ข้างหน้ามองหน้าผมปริบๆ ไม่คิดว่าผมจะกล้าทำแบบนั้นใช่ไหมล่ะ ขอโทษด้วยผมทำได้มากกว่าที่เขาคิดเยอะ

‘’ฉันอายุมากกว่าเธอนะ....’’

‘’ทำไมผมต้องเคารพคุณด้วย ในเมื่อคุณยังไม่เคารพผมเลย อีกอย่างเราก็เป็นผัวเมียกันปลอมๆ’’

‘’......’’

‘’อ้อ หรือว่าคุณอิจฉาน้องคุณที่ได้อยู่ใกล้ผมมากว่า ?’’

‘’......’’

‘’วันนั้นอยากเล่นตัวเองนี่ช่วยไม่ได้ อุ้บ!!!’’

สมองเลอะเลือนด้วยการถูกกระทบอย่างรุนแรงตรงริมฝีปาก.. คนแก่ตรงหน้าดึงหน้าผมเข้าไปแล้วกดจูบอย่างแรง โอ้ยเดี๋ยวมึนหัวจัง เขาโมโหผมใช่ไหมถึงได้ขยี้รุนแรงจนผมปวดปากไปหมดแล้วตอนนี้ ลิ้นชาไปหมดแล้ว ผมนั่งนิ่งให้อีกคนทำอะไรตามใจชอบ ไม่รู้ว่าตอนนี้ผ่านไปกี่นาทีแล้วที่ริมฝีปากเขายังละเมิดผมไม่เลิก

‘’นัมอูฮยอนรู้ไหมฉันรู้สึกอะไร’’

‘’…..’’

‘’ฉันรู้สึกว่าตัวเองนั่นโง่เหลือเกิน ที่ตัดสินใจเลือกเธอมาทำงาน’’

‘’.....’’

‘’ฉันมันโง่จริงๆ’’

อืมผมเองก็โง่เหมือนกันที่เลือกที่จะมาทำงานกับเขา โง่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่

------------------------------------- ---------------------------------- -------------------------

SUNGGYU PART

ผมขับรถมาจอดหน้าบ้านของผู้ชายคนนึงที่ผมรู้จักเขามาตั้งแต่ผมยังเด็ก ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะไปไหนหรือไปหาใครเพราะชีวิตผมก็ไม่ได้รู้จักอะไรใครมากหรอกนอกจากนักธุระกิจชื่อดัง ผมมองผู้ชายตัวเล็กที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านอยู่กับคนรักของเขา เห็นแล้วผมควรยิ้มหรือร้องให้ดีนะ เมื่อกี้ผมไม่รู้ว่าผมทำอะไรลงไป รู้แค่ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาด่าหรือเถียงหรือตะคอกใส่ผมปาวๆ นัมอูฮยอนผู้ชายคนแรกที่กล้าทำทุกอย่างที่ผมไม่ชอบตั้งแต่เขาเข้ามาในชีวิต

‘’อ้าว คิมซองกยู’’

เสียงคนตัวเล็กดังขึ้นเมื่อเห็นผมยืนอยู่หน้าบ้านเขา ผู้ชายข้างๆเขามองมาที่ผมและเผยยิ้มบางๆให้ เขาชั่งเหมาะสมกับอีซานดึลซะเหลือเกิน...

‘’วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงบ้านผมเนื้ย’’

‘’ฉันอยู่บ้านไม่มีอะไรทำน่ะ ฉันมาหาเพื่อนได้ใช่ไหม’’

‘’พูดอะไรแบบนั้นกัน มาได้สิอยากมาตอนไหนก็มา’’

คนตรงหน้าเผยยิ้มแบบจริงใจมาให้ผมจนตาปิด เขาคือเพื่อนคนเดียวของผม แต่เขาก็คือคนเดียวที่ผมรักเหมือนกัน ที่เราไม่แต่งงานกันสาเหตุมีอยู่ไม่กี่อย่าง 1. เขาไม่ได้รักผมแบบนั้น 2. เขามีคนรักอยู่แล้ว 3.เขาไม่รู้ว่าผมรักเขา อีซานดึลจูงมือผมมานั่งตรงม้าหินหน้าบ้าน พร้อมกับชวนผมคุยเรื่อยเปื่อย

‘’กินข้าวมาหรือยัง หน้าตานายดูอิดโรยนะ’’

‘’สงสัยทำงานหนักไปหน่อยมั้ง’’

‘’ฉันส่งข้อความไปหาทุกวัน นายไม่อ่านมันเลยใช่ไหม’’

‘’อ่านนะ แต่ทำไม่ได้เท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ’’

อีซานดึลแบะปากเป็ดเหมือนน้อยใจ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆออกมาจากปากผมได้ เขามักบอกผมทุกคืนว่าอย่าทำงานหนักมากเกินไป ตอนแรกจากที่ผมเครียดเรื่องงาน ตอนนี้ผมเริ่มจะเครียดเรื่องของไอเมียที่ผมจ้างมาด้วยแล้วแหล่ะ เขาจ้องที่จะกินน้องชายผม ทั้งๆที่อยู่ในบ้านผม ผมคิดผิดหรือคิดถูกที่เอาเขาเข้ามา

‘’มีอะไรพูดกับผมได้นะ’’

‘’ไม่มีอะไรให้พูดนี่ แค่อยากมาหาเธอเฉยๆ’’

‘’นายก็เป็นแบบนี้ตลอด แล้วผู้ชายคนนั้นช่วยให้แม่ล้มเลิกความคิดไปหรือยัง’’

‘’นัมอูฮยอนน่ะหรอ’’

‘’ใช่แล้ว คนนั้นแหล่ะเขาดูน่ารักดีนะ’’

เหอะ! ลองไปทำความรู้จักกับเขาดีๆแล้วซานดึลจะพูดแบบนี้หรือป่าวนะ นัมอูฮยอนมีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกเยอะ งูพิษ งูหลายหัว งูกิงกองชัดๆ

‘’คุณซองกยูน้ำเย็นครับ’’

‘’อ่อขอบคุณครับ ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้นะ เรียกซองกยูเฉยๆก็พอ’’

‘’ครับ ซองกยู’’

‘’ซางซอนนายเก็บของหลังบ้านแล้วใช่ไหม’’

‘’เก็บแล้วจ้ะ’’

ผมมองคู่รักหนุงหนิงตรงหน้าผมที่กำลังสวีทกันไปมา ความจริงคนที่ต้องนั่งอยู่ข้างๆซานดึลคือผมไม่ใช่หรอ ผมสนิทกับเขามาตั้งแต่เด็กๆแล้วแท้ๆ ผมคือคนที่รู้จักเขาดีที่สุด ผมคือคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดแต่ทำไมเขาไม่มองมาที่ผมบ้างนะ

‘’ซองกยูวันนี้กินข้าวเย็นด้วยกันนะ’’

‘’เอ่อ ผมกลับไปกินที่บ้านดีกว่านายกินกับซานดึลสองคนดีแล้วจะได้สวีทกันไง ฮ่าๆๆ’’

‘’เสียดายจังคุณมาหาพวกเราก็บ่อยนะ’’

‘’ไว้วันหลังผมว่างผมจะมาทานด้วยแล้วกันครับ’’

ผมยิ้มให้ซางซอนหรือลีจุน สายตามองไปยังมือเขาที่โอบซานดึลไว้อยู่... มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะต้องมานั่งดูเขาสองคนนี่ กลับบ้านไปนอนให้ปวดหัวเล่นได้แล้วคิมซองกยู

‘’เย็นแล้วฉันกลับบ้านก่อนนะซานดึล’’

‘’อ้าวกลับแล้วหรอ งั้นไว้มาหากันอีกนะ’’

‘’ครับ... ผมลาล่ะสวัสดี’’

ผมยืนขึ้นและเผยยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถ และขับกลับไปยังบ้านของตัวเอง ผมสมองเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง ภาพที่ผมดึงนัมอูฮยอนเข้ามาจูบมันกลอมาช้าๆ เสียงตะโกนโวกเวกโวยวายของนัมอูฮยอนสะท้อนเต็มหัวไปหมด อีกหนึ่งเดือนเท่านั้นคิมซองกยู ให้เงินเขาไปแล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่มายุ่งกับเราอีกแล้ว

 .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....