Chaptet 16
ผมเดินกินอมยิ้มอยู่คนเดียวระหว่างที่เดินซื้อของอยู่ในห้องสรรพสินค้าใจกลางเมือง วันนี้ผมไปคอนโดมามันมีเรื่องอะไรที่อเมซิ่งมากๆ!!!!! เจ๊ด้าบอกว่ามีคนจ่ายค่าห้องให้ผมเรียบร้อยแล้ว
พอผมถามว่าใครเขาบอกว่าจำชื่อไม่ได้แต่เขาเคยมาหาผมที่ห้อง
คนแรกที่ผมคิดคือจางอูยองแน่ๆ เพราหมอนั่นมันเคยจะให้เงินผมด้วยห้าหมื่น แหม่ๆ
จางอูยองนายนี่น่ารักจริงๆเลยย > <
‘’อีซานดึลวันนี้เรากินข้าวเย็นกันที่นี้ดีไหม’’
‘’หาเรื่องเสียเงินอีกแล้วนะชางซอน
นายเบื่อฝืมืออาหารของฉันแล้วหรอ’’
‘’ป่าวนะ
ไม่ใช่อย่างนั้นอย่าเข้าใจผิดสิ’’
ผมมองสองคนที่เดินอยู่ข้างหน้าผมอย่างครุ่นคิดอีซานดึลนี่
วันนี้ออกมากับใคร ผู้ชายคนใหม่เรอะ!!!! หน้าตาหงึมๆไม่คิดเลยนะว่าเป็นแบบนี้ หลายใจจริงๆ!!!
ผมเดินแซงพวกเขาสองคนไปข้างหน้าเพราะไม่อยากดูบทสนทนาสุดแสนจะเลี่ยนของสองคนนี้เท่าไหร่
แต่คงจะผิดคาดเพราะมีคนจำผมได้
‘’นัมอูฮยอนใช่มั้ยน่ะ’’
‘’......’’
ผมหันหน้าไปแบะปากกวนประสาทใส่คนที่เรียกผมเมื่อกี้
แตกต่างจากอีซานดึลมากเลยที่ยิ้มกว้างให้กับผม เลิกเล่นบทแม่พระได้แล้วย่ะ!!!
‘’เดี๋ยวๆสิอูฮยอน
คุยกันก่อนได้มั้ย’’
‘’อย่ามายุ่งกับผม’’
‘’แต่เราต้องคุยกันนะ
เรื่องของซองกยู...’’
‘’......’’
‘’งั้นเดี๋ยวผมไปรอตรงนั้นนะ’’
ถ้าจำชื่อไม่ผิดผู้ชายที่ชื่อชางซอนขอเดินออกไปรอตรงอื่น
ทำให้ตอนนี้ผมกับอีซานดึลยืนกันอยู่สองคน เพื่อตัดบรรยากาศรีบๆคุยรีบจบเลยดีกว่า
‘’ให้เวลาสิบวิในการพูด
ผมไม่ว่างมากจะต้องไปปลูกป่าสร้างปะการัง - -‘’
‘’ไม่มีอะไรมากหรอก
แค่จะบอกว่าผมกับแฟน เอ่อ สามีของนายไม่มีอะไรกันจริงๆนะ เราเป็นเพื่อนกัน ผมกลัวคุณสองคนจะทะเลาะกันเพราะผมน่ะ’’
‘’อืมไงต่อ’’
‘’ผมมีแฟนอยู่แล้ว
ผมไม่ไปสนใจสามีนายหรอก อยากให้นายไว้ใจเราสองคนเวลาอยู่ด้วยกัน’’
‘’อ๋อนี้จะนัดเจอกันอีกสินะ
แหม่ๆๆๆๆ’’
ผมขึ้นเสียงใส่อีซานดึลจนเขาทำหน้าตาเลิกลัก
นี้หมายความว่าไงมีแฟนอยู่แล้วแต่ยังจะมาเจอคนอื่นอีกเลวจริงๆโว้ยยยยยยยยยยยยยยย
ครืดดด
ก่อนที่ผมจะด่าอีหมอนี่มากไปกว่านี้โทรศัพท์คู่ใจก็ดังมาซะก่อน
ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าจะมีคนโทรหาผมบ่อยจริงๆ ผมมองหน้าจอก็พบว่าเป็นซองกยู
ผมหรี่ตาใส่คนตรงหน้าก่อนจะเดินหนีออกมาอย่างเสียมารยาทแล้วกดรับโทรศัพท์
‘’ว่าไงสามี’’
[เห้! ทำไมทำเสียงแบบนั้น แล้วอยู่ไหนน่ะกลับบ้านยัง]
‘’ยังไม่กลับ
เดินเล่นอยู่’’
[อืมดี
วันนี้ฉันได้บัตรกินอาหารญี่ปุ่นฟรี]
‘’แล้วไงอ่ะ’’
ผมตอบก่อนที่จะกัดอมยิ้มให้หักและนำไม้มันไปทิ้ง
เมื่อกี้ผมเรียกเขาสามีนะ ทำไมเขาไม่หวีดร้องนะนี้นอกราชการนะเนื้ย ซองกยูเงียบไปพักนึงแล้วก็ตอบออกมา มันเป็นคำพูดธรรมดาแต่ผมก็เขิน
-//-
[ก็ไปกินด้วยกันไง...เอ่อแล้วตอนนี้เดินเล่นอยู่แถวไหน]
‘’เดินอยู่ xx เออวันนี้ฉันนัดบาโรกินไอติมน่ะ’’
[ไม่ให้ไป
ต้องมากินกับฉัน รออยู่หน้าร้าน xx เดี๋ยวไปหาแค่นี้แหล่ะ!!!]
ผมสะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆอิตาแก่ก็ตะคอกใส่ผมซะหูชา
พูดดีๆไม่เป็นหรือไง บอกไม่ให้ไปดีๆผมก็ฟังแล้ว เห้ออ ~ ผมเดินไปนั่งรอตาขีดตรงร้านที่เขาบอก
วันนี้เขาคิดไงพาผมมากินกับเขานะ
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความไปถามน้องชายว่าสอบได้คะแนนดีไหม
ถ้าไม่ดีก็อด แต่ถ้าดีขึ้นมาล่ะ ซวยเลยสิ T_T
‘wowwh : คะแนนสอบว่าไง‘
ผมนั่งรอข้อความตอบกลับมาแต่ก็ไม่มีแววว่าจะอ่าน
แต่นี้มันจะสี่โมงเย็นแล้วนะ เขาน่าจะเลิกสอบแล้วสิ
ห้านาทีผ่านไปก็ไม่มีข้อความตอบกลับ
ผมเลยล้มเลิกความคิดที่จะส่งข้อความไปหาเขาและนั่งรอตาแปะดีกว่า
‘’พี่ฮะ มุนซูขอนั่งด้วยได้มั้ยฮะ’’
‘’ห๊ะ อ๋อได้สิๆ’’
ผมกระเถิบให้เด็กที่วิ่งมาหาเพื่อจะขอนั่งด้วย
น่ารักจัง ถึงผมจะไม่ค่อยได้เล่นกับเด็กแต่ผมก็ชอบเด็กนะ > < เด็กๆทุกคนมักหลงรักนัมอูฮยอนคนนี้ทุกคนหลังจากได้เล่นด้วยแล้ว
ฮ่าๆๆๆ
‘’แม่ไปไหนน่ะเรา ?’’
‘’แม่ของมุนซูไปจ่ายเงินฮะ
เลยให้มุนซูมานั่งตรงนี้กับพี่ชาย’’
‘’ห๊ะ นั่งรอกับพี่หรอ’’
‘’ก็พี่ชายนั่งคนเดียว
แม่ของมุนซูเลยให้มานั่งกับพี่ชายตรงนี้เพราะกลัวมุนซูหาย’’
‘’อ๋อ น่ารักจังเลย >
< อายุเท่าไหร่เนื้ยโตเป็นหนุ่มพี่มาจีบได้มั้ย ’’
ผมเอื้อมมือไปหยิกแก้มเด็กน้อยเบาๆเพราะหมั่นเขี้ยว
ถ้าผมมีลูก ลูกผมจะน่ารัก พูดเพราะแบบนี้ไหมนะ อย่าคิดแต่ลูกเลย
พ่อมันไม่รู้จะหาได้หรือป่าว
‘’นัมอูฮยอนไปเอาเด็กที่ไหนมาเล่นน่ะ’’
‘’อ่อ
แม่ของน้องเขาไปคิดเงินน่ะ เลยฝากกับผมไว้’’
‘’พี่สองคนเป็นแฟนกันสินะฮะ
มุนซูไม่รบกวนดีกว่า มุนซูจะไปหาคุณแม่’’
‘’-//////- อะ อ้าว....บ้ายบายนะเด็กน้อย ‘’
ผมยกมือลาเด็กน้อยด้วยใบหน้าเขินอาย
แฟนกันหรอ แฟนกันหรอออออออ!!!
ผมหันไปหาซองกยูแต่เขากลับทำหน้าเฉยๆและจับข้อมือผมเดินเข้าร้านอาหารซะงั้น
หมอนี่ไม่มีอารมณ์หวั่นไหวอะไรหน่อยหรือไงกัน -0- พอมาถึงในร้านเขาก็ยื่นเมนูมาให้ผมเลือก
ตอนแรกผมก็จะให้เขาเลือกให้เพราะผมกินอะไรก็ได้
ครั้งล่าสุดเพิ่งกินอาหารญี่ปุ่นกับคีย์เอง
สุดท้ายเขาก็จัดการสั่งอาหารเองเสร็จศัพท์
‘’คิดไงพาผมมากินข้าว
-0-‘’
‘’ไม่รู้สิ
อยากกินข้าวกับเธอ..’’
พระเจ้าใครก็ได้เอานัมอูฮยอนคนนี้ไปฝังที
หูไม่ฝาดใช่ป่ะเนื้ย!!!
‘’อ่ะ เอ่อฮ่าๆๆๆๆ =
=’’
‘’หรือว่าเธออยากกินกับน้องฉันมากกว่า
จะกลับไปหามันก็ได้นะ’’
‘’เห้
เราอยู่กันสองคนตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงคนอื่นสิ > <’’
‘’รู้ตัวก็ดี...’’
‘’นายน่ารัก
เริ่มอยากได้เป็นสามีจริงๆแล้วสิ’’
‘’…..’’
ผมมองหน้าเขาด้วยสายตาที่จริงจัง
ตอนแรกเขาก็มองกลับแต่ผมจ้องมากเกินไปเขาก็เลยหลบหน้า
ผมล้วงเอาพวงกุญแจตุ๊กตาหมีที่ซื้อมาวันนั้นขึ้นมาทาบหน้าเขา
จนอีกคนผงะไปกับท่าทางของผม หน้าหมีกับหน้าแปะคนล่ะเรื่องกันเลยอ่ะ =_=
‘’ผมให้เอาไปติดกระเป๋านะ’’
‘’ฉันอายุ 25’’
‘’.......’’
‘’เธอให้ของแบบนี้กับผู้ชายบ่อยหรือป่าว’’
อยู่ดีๆซองกยูก็ถามผมด้วยสีหน้าจริงจังกลับมา
ผมมองอีกคนนิ่งๆแล้วก็ตอบเขาไปทีละคำ
ถ้าผมบอกว่าผมไม่เคยให้ของกับใครมาก่อนเขาจะเชื่อผมไหม
‘’ผมให้ร่างกายผม
แต่ผมไม่เคยให้อย่างอื่น’’
‘’......’’
‘’ผมซื้อของให้คุณคนแรกเลยนะ
คิมซองกยู’’
‘’จริงหรอ ฮ่าๆๆๆ ฉันจะเชื่อแล้วกันนะ
ขอบใจ’’
‘’ผมไม่ได้สั่งให้คุณเชื่อ
เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่ที่คุณ’’
ผมตอบยิ้มๆ ตรงกับอาหารมาเสิร์ฟพอดี
ผมเลิกสนใจหน้าเขาและหันมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน
แต่ผมรู้สึกว่าคนตรงหน้ายังมองหน้าผมอยู่ แต่ผมก็ไม่กล้าเงยหน้าไปมองเขา ผมขี้ขลาดจริงๆ
T^T
‘’ฉันเชื่อเธอนะนัมอูฮยอน’’
‘’หือ’’
‘’ในเมื่อฉันเป็นคนแรกที่ได้ของจากเธอ..ดังนั้นก็อย่าซื้อให้คนอื่นล่ะ’’
คิมซองกยูพูดเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาทั่ว
แล้วเขาก็ก้มหน้าตักข้าวใส่ปาก แตกต่างจากผมที่นั่งทื่ออยู่ เดี๋ยวๆๆอะไรนะ ห้ามผมซิ้อของให้คนอื่นหรอ
เกิดอะไรขึ้นเนื้ย คิมซองกยูไม่สบายใช่มั้ย!! ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว
เขาไม่ได้มาทำให้ผมคิดแล้วก็จากไปใช่ป่าวเนื้ย
คิมซองกยูนายจะทำให้ผมคลั่งมากเกินไปแล้วนะ แบบนี้เขาเรียกว่า ชอบ
อีกคนใช่หรือป่าว ?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป.....
ตายย จิตป่วยเพราะฟิคเธอ ทำไมน่ารักงี้ ฮรือออ แปะเริ่มหึงน้องนัมแล้วดิ๊
ตอบลบ