ตาขีด Chapter 23 *leadnum*

Chapter 24

    คิมซองกยูพูดจบก็ลุกขึ้นและเดินออกนอกห้องไปทันที ปล่อยให้นัมอูฮยอนนั่งปล่อยให้น้ำตาไหลแล้วไหลอีก ในใจเจ็บปวดไปหมด ความรักที่เรามีให้กันมันคือความรักแบบไหนกันแน่ รักโดยที่อีกคนครอบครองเพียงฝ่ายเดียวหรือยังไง ร่างเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องเพื่อจะไปหาเสื้อตัวใหม่มาเปลื่ยน เพราะเสื้อตัวเก่าซองกยูได้ฉีกขาดไปแล้ว หลังจากที่จัดการเปลื่ยนเสื้อเสร็จเรียบร้อยก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง นัมอูฮยอนรู้สึกเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกคนมักบอกว่าผมเป็นของเขา แต่เขาไม่เคยคิดจะพูดคำว่า’รัก’ออกมาจากปากของเขาเลยสักคำ เปลือกตาค่อยๆหนักอึ้งและเหมือนกำลังจะปิดลงในไม่ช้า น้ำตาก็ยังไม่ไหลไม่หยุด สายตามองไปยังข้อมือตัวเองที่เขียวเป็นปื้นเพราะแรงบีบของอีกคน เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจจริงๆเลย อูฮยอนคนโง่......

‘’ทำไมไม่คิดที่จะโกรธอีกคนนะนัมอูฮยอน ทำไมไม่เกลียดเขาไปเลยล่ะ’’

     ร่างเล็กพึมพัมกับตัวเองไปมาเหมือนคนสติเริ่มขาดหาย นั่นสิทำไมตัวเองไม่คิดจะโกรธคนที่ทำให้เจ็บช้ำขนาดนี้ นอนครุ่นคิดสิ่งที่เจอมาภายในวันนี้ได้สักพักก็อยากจะหลับให้ลืมโลก ไม่ต้องตื่นมาเจออะไรอีก ความตายค่อยๆคลานเข้ามาในความคิดช้าๆ ในเมื่อชีวิตตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วสักอย่าง ทั้งเงิน ความสุข หรือแม้กระทั่งคนที่จะอยู่เคียงข้าง งั้นก็ตายๆไปเลยก็ดี พอคิดได้อย่างงั้นนัมอูฮยอนก็ลุกขึ้นจากเตียงช้าๆเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างลวกๆก่อนจะเดินไปเปิดตู้ใส่ยาลดไข้ต่างๆที่เก็บไว้ใช้เวลาฉุกเฉิน

‘’ฮึก....ซองกยู....ซองกยู T^T’’

      ภาพตรงหน้าช่างหน้าสมเพชเหลือเกิน นัมอูฮยอนร้องเรียกชื่อคนที่ทำร้ายจิตใจตัวเองเหมือนว่าเรียกแล้วเขาจะกลับมาอย่างงั้นแหล่ะ สายตาเหลือบมองเห็นขวดยานอนหลับตั้งอยู่ด้านในสุดก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อก่อนตัวเองนั้นเป็นโรคนอนไม่หลับจนต้องพึ่งยาชนิดนี้อยู่เกือบอาทิตย์ถึงจะกลับมาหลับปกติได้ หมอที่จัดยาให้เขาบอกว่ายาชนิดนี้รุนแรงถ้าไม่เป็นอะไรก็อย่ากินเพราะมันอันตรายมากอยู่เหมือนกันถ้าจะกินก็กินเม็ดเดียวก็พอ แต่ตอนนี้เม็ดเดียวสำหรับอูฮยอนจะไปสำคัญอะไร มือบางเปิดขวดและเทยานอนหลับห้าหกเม็ดลงบนฝ่ามือตัวเองก่อนจะกรอกเข้าปากไปรวดเดียว

‘’แค่ก แค่กๆๆ’’

ด้วยความที่โลภมากกลัวไม่ตายเลยกรอกใส่ปากไปซะหมดทั้งกำ ขาเล็กวิ่งตรงไปยังตู้เย็นและรีบดื่มน้ำไปหลายอึกเพื่อลดอาการสำลักยา หลังจากนั้นนัมอูฮยอนพากายตัวเองลุกขึ้นมายังเตียงนอนตัวเองอีกครั้ง จิตใจเริ่มสงบคิดถึงคำพูดของพี่กยูที่เรียกน้องนัมเพราะๆลอยเข้ามาในโสตประสาท ร่างบางคลี่ยิ้มน้อยๆกับความคิดตัวเองในขณะที่น้ำตาก็ต่างพากันพรั่งพรูไหลลงมาไม่ขาดสาย ความรักที่สวยงามต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว.....

ลาก่อนคิมซองกยู.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

SUNGGYU PART

‘’เจ้านายครับ แล้วงานเซ็ตนี้จะให้ผมกับโชรยงจัดการไหม’’

‘’อืม ฝากด้วยแล้วกันวันนี้ฉันรีบน่ะ’’

‘’ไม่มีปัญหากับครับเจ้านาย กลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะครับ’’

‘’เช่นกันแดรยง ถ้าเหนื่อยพักก่อนก็ได้ล่ะ’’

‘’ครับ’’

      เสียงทุ่มเอ่ยคุยกับลูกน้องที่ทำงานร่วมกันมาสี่ปีสักพักก่อนจะปลีกตัวออกมา บอกตามตรงเลยวันนี้จิตใจไม่ได้อยู่กับการงานเลยสักนิด มัวแต่คิดถึงคนตัวเล็กไม่ขาด ยิ่งภาพที่อีกคนร้องให้เหมือนจะเป็นจะตายนั่นทำให้ผมแทบจะสลายไปกลางอากาศ เดี๋ยวกลับบ้านก่อนน้องชายตัวแสบมันจะต้องอยู่ไม่ดีแน่ๆ ขาเรียวก้าวขึ้นไปประจำที่คนขับก่อนจะออกรถตรงไปยังบ้านตัวเอง  ตลอดทางคิดอยากจะโทรหาอีกคนและคิดขึ้นมาได้ว่า กระเป๋าเงินกับโทรศัพท์เขาหาย ถ้าแวะซื้อให้คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ เปลื่ยนจากกลับบ้านเป็นเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้าตรงหน้าแทน ผมใช้เวลาในการซื้อโทรศัพท์ให้อูฮยอนไม่นานเท่าไหร่ก็ซื้อแบบเครื่องเก่านั่นแหล่ะไปให้เขาใช้ กลัวว่าถ้าซื้อแบบใหม่ไปให้อีกคนจะไม่ใช้ ดังนั้นไอโฟนนั่นแหล่ะดีแล้ว หลังจากที่ซื้อโทรศัพท์เสร็จผมก็เดินไปซื้ออาหารให้อีกเก็บตุนไว้เวลาอยู่ห้อง ไม่รู้ตอนนี้อูฮยอนจะกินข้าวกินปลาหรือยัง เงินสักบาทก็ไม่มี ผมเป็นห่วง เป็นห่วงอูฮยอนจริงๆตอนนี้

ครืดดด

    สายตาเหลือบมองโทรศัพท์เครื่องของตัวเองที่อยู่ในมือว่าใครเป็นคนที่โทรมา แต่พอรู้ก็ต้องทำหน้าหงุดหงิดทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์น้องชายต่างสายเลือดตัวดีของผมเอง

‘’ว่าไงซันวู’’

[เฮีย วันนี้กลับไปกินข้าวกับพ่อแม่นะ ผมจะไม่อยู่]

‘’แกจะไปไหน ทำไมไม่กินข้าวกับพ่อแม่’’

[มีธุระต้องไปทำ...แค่นี้นะเฮีย]

‘’ถ้าจะหอบสังขารของแกไปห้องอูฮยอน แกเจอฉันแน่’’

      ผมวางสายอีกคนทันทีที่พูดจบและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าดังเดิม คิดแล้วโมโหเป็นบ้า ทำไมซันวูต้องยุ่งกับอูฮยอนด้วย ถึงจะบอกว่าเป็นพี่ชายน้องชายกันก็เหอะ ก็ซันวูมันคิดแบบเดียวกันซะที่ไหน มองหน้าก็รู้แล้วว่ามันคิดอะไร พอถึงบ้านผมก็ขนชุดทำงานตัวเอง และอุปกรณ์เครื่องใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าใบเล็กเพื่อที่จะไปพักกับอีกคน คืนนี้ผมไม่ปล่อยให้นัมอูฮยอนอยู่คนเดียวแน่ๆ ถึงเขาจะไม่อยากอยู่หรือเห็นหน้าผมก็เถอะ ไม่นานนักรถคันใหญ่เลี้ยวเข้าไปจอดยังที่จอดรถสำหรับคอนโดนก่อนจะขนของตัวเองเดินขึ้นไปยังห้องอีกคนช้าๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคิดได้ว่าตัวเองไม่มีคีย์การ์ดของอีกคน

‘’คุณซองกยู’’

‘’อะ อ้าวคุณ…เอ่อผมขอโทษนะครับผมจำชื่อคุณไม่ได้’’

‘’ดาร่าค่ะ ว่าแต่มีอะไรให้ฉันช่วยไหมเห็นคุณทำหน้าเครียด’’

‘’ผมกำลังจะหาคนช่วยพอดีเลย คือผมทะเลาะกับอูฮยอนน่ะเขาเอาคีย์การ์ดห้องไป ผมเข้าห้องไม่ได้....’’

   ผมเล่าให้อีกคนฟังตามความจริงส่วนเขาก็ทำหน้าครุ่นคิดนิดหน่อย แต่เขาเห็นผมอยู่ที่นี่กับอูฮยอนอยู่สักสองสามครั้ง แต่สุดท้ายเขาเห็นอูฮยอนขนกระเป๋าเสื้อผ้าไปกับผม เขาคงจะช่วยผมแหล่ะเนอะ

‘’เดี๋ยวฉันเอาคีย์การ์ดสำรองไปเปิดให้นะคะ...’’

‘’ขอบคุณครับ’’

     ผู้หญิงตัวเล็กพาผมกดลิฟต์ขึ้นมายังชั้นยี่สิบหกซึ้งเป็นชั้นของห้องของอูฮยอน ผมยกยิ้มในใจอย่างมีความสุข อีกคนจะต้องตกใจแน่ๆที่ผมเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง ไม่นานนักประตูห้องของอูฮยอนก็เปิด ผมหันไปยิ้มกว้างและเอ่ยขอบคุณตามมารยาท คนตัวเล็กยิ้มกริ่มจากนั้นก็เดินจากไปอีกทางนึง ผมเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้เจ้าของห้องได้ยิน พลางมองกวาดสายตาไปทั่วบริเวณห้องกว้างที่ออกแบบและจัดในสภาพที่หรูหราและดูดี แต่ก็ไม่เจอใครสักคนนึง

‘’นัมอูฮยอน’’

‘’……’’

       ผมเอ่ยเรียกชื่ออีกคนแต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา หรือว่าตัวเล็กจะไม่ได้อยู่ที่ห้อง คงเป็นไปไม่ได้หรอกเพราเขาไม่มีเงินติดตัวแล้วเขาไปจะไปไหนได้ ผมเดินหิ้วอาหารที่แวะซื้อในห้างเมื่อกี้เดินไปวางใว้บนโต๊ะอาหาร แต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นขวดยามากมายกองระเกะระกะเต็มไปหมด ไม่ทันจะคิดอะไรมากขาก็ก้าวเดินตรงไปยังโต๊ะนั่นและหยิบยาต่างๆขึ้นมาดู มันมีทั้งยาลดไข้ ยาแก้แก้ปวดเมื่อย ยานอนหลับ ปะปนกันมั่วไปหมด นัมอูฮยอนไม่สบายหรอ ไม่สบายแล้วทำไมเทยาออกมาเยอะขนาดนี้

‘’อูฮยอน!!!’’

    ในสมองเริ่มคิดไปในทางลบ กลัวว่าอีกคนจะฆ่าตัวตายต่างๆนาๆ ผมวิ่งไปยังห้องนอนเผื่อเจออีกคนนอนอยู่ในนั้น แต่พอเปิดประตูเข้าไปกลับพบอีกคนอย่างที่หวังจริงๆด้วย อูฮยอนนอนตะแคงข้างนิ่ง สงสัยว่าอีกคนคงไม่สบายและหายากินแน่ๆ ผมเดินอ้อมไปหาอีกคนเพื่อที่จะเห็นหน้าเขาชัดๆว่าซีดหรือป่าว แต่กลับยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก ใบหน้าซีดจัดพร้อมกับน้ำลายที่เอ่อล้นเป็นฟองออกมานอกปากนั้นหมายความว่ายังไง

‘’อูฮยอน!!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....