ตาขีด Chapter 24 *leadnum*

Chapter 25

‘’อูฮยอน!!!  อูฮยอนตื่นสิ!!!’’

‘’……..’’

‘’อูฮยอนได้โปรดตื่นสิ....พี่ขอโทษ.....’’

‘’……..’’

   ร่างกายรู้สึกเหมือนโดนเขย่าแรงๆจากใครสักคน พอลืมตาปุ๊ปก็ต้องรีบหลับตาทันทีเพราะแสงจากอะไรสักอย่างกระทบเข้าตาเต็มๆ หลังจากนั้นความรู้สึกเจ็บปวดจากร่างกายก็แล่นเข้ามาทำร้าย ทั้งปวดหัว เวียนหัว ปวดท้อง รุมเร้าไปหมด ทรมานมากๆ

‘’อูฮยอนๆๆ ตื่นแล้วใช่มั้ย!!!’’

‘’ปวดหัว....’’

‘’อะไรนะ พูดดังสิๆ’’

      ผมอยากจะแหกปากด่าอิคนตรงหน้าจริงๆว่าปวดหัว มันปวดจริงๆนะเหมือนสมองจะระเบิด ก่อนหน้านี้ผมกินยานอนหลับนี่ ทำไมยังไม่ตายอีก ฝื้นมาหาอะไรเนื้ย T^T ผมพยายามดันแขนคนที่จับผมไว้อยู่ออก แต่เขากลับจับแน่น เรี้ยวแรงผมก็แห้งเหือดไปหมด ผมจะทำยังไงดีไม่อยากเห็นหน้าคนนี้เลย

‘’เธอเป็นอะไร ทำไมนอนน้ำลายฟูมปากขนาดนี้ห๊ะอูฮยอน’’

‘’ยุ่งอะไรด้วย’’

‘’อย่ามายั่วโมโหนะ!!!’’

‘’ก็คุณมันยุ่งจริงๆนี่’’

      ผมตอบเสียงแหบพล่า อยากกินน้ำ นิ้วเรียวชี้ไปยังตู้เย็นนอกห้องพร้อมกับทำปากเรียกน้ำๆ คิมซองกยูพยักหน้าเข้าใจก่อนจะวิ่งออกไปพร้อมกับแก้วน้ำปล่าวในมือ ผมพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แต่อีกคนกลับช่วยดึงผมลุกขึ้นให้นั่งดีๆด้วย ทำไมตอนนี้กับก่อนหน้านี้คนล่ะเรื่องกันเลยล่ะ คนใจร้ายหายไปไหนแล้วล่ะ :’(

‘’ไม่ต้องมาทำใจดี แล้วเข้ามาได้ยังไง’’

‘’กินน้ำซะ เธอกินยาพวกนั้นใช่มั้ย’’

‘’ออกไปซะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ’’

     พูดจบก็คว้าแก้วน้ำจากอีกคนมาจัดการดื่มเองทันที ซองกยูมองหน้าผมนิดหน่อยแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลำคอแห้งผากกลับมาชุ่มชื้นอีกครั้ง อาการปวดท้องค่อยๆจางไปทีละนิด แต่เวียนหัวนี้ยังไม่หายไปเลย ร่างกายผมอึดขนาดนี้เลยหรอ ปกติต้องตายไปแล้วสิ

‘’ฟังผมไม่รู้เรื่องหรอ บอกให้ออกไปไง’’

‘’ไม่ ฉันไม่ไป’’

‘’หน้าด้าน...’’

    พูดเองเจ็บเอง ขอโทษนะผมไม่ได้ตั้งใจจะด่าว่าคุณเลยสักนิด T^T คิมซองกยูมองหน้าผมนิ่งแล้วก็หายใจเหมือนพยายามข่มอารมณ์ตัวเองไว้ นัมอูฮยอนถ้าใจอ่อนก็จะโดนคนไร้เหตุผลคนนี้ทำร้ายร่างกายอีกนะ

‘’ได้ยินไหม นายมันหน้าด้าน’’

‘’ฉันว่าเธอคงเบลอแล้วล่ะ นอนเถอะ’’

‘’ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลัง ใสหัวออกไปซะ ไปแต่งงานกับคนนั้นของคุณ’’

‘’อูฮยอน...’’

    อีกคนเรียกชื่อผมด้วยเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดฟังแล้วอยากจะร้องให้และรู้สึกผิดสุดๆ ลองคิดดูดีๆสิอูฮยอนก่อนหน้านั้นผู้ชายคนนี้ทำอะไรกับเรามาไว้บ้าง เขาทั้งด่าเรา ทั้งทำร้ายเราเหมือนเราเป็นตุ๊กตาไว้ใช้ระบายอารมณ์ ผมจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด ผมยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับเดินตรงไปยังห้องน้ำ อีกคนมองผมด้วยสายตาสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนผมออกมาจากห้องน้ำนั้นนั่นแหล่ะ เขาจึงเริ่มตั้งคำถามออกมา

‘’คุณจะอยู่ก็เรื่องของคุณ แต่ผมจะไม่อยู่ที่นี่’’

‘’แล้วเธอจะไปไหน’’

‘’ไปทำงาน กลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิม’’

‘’ไม่ให้ไป!!!’’

อีกคนเดินตรงหาผมอีกครั้งพร้อมกับจับแขนผมตรงที่เขาทำเขียวไว้ก่อนหน้านั้น ผมพยายามทำสีหน้าให้ปกติที่สุดไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าผมเจ็บและอ่อนแอมากเพียงไหน มันจะมีเพียงคำพูดอวดดีเท่านั้นแหล่ะที่จะออกมาทำร้ายเขา คำพูดที่ผมไม่อยากพูดแต่ก็ต้องพูด

‘’เป็นเจ้าของชีวิตผมหรือไง’’

‘’อย่าทำให้ฉันโมโห’’

‘’กลัวจังเลย หมดเวลาเล่นเป็นนางเอกสำหรับอูฮยอนแล้วแหล่ะ หึ!’’

     ผมสบัดข้อแขนอีกออกจนหลุดและแสยะยิ้มกวนประสาทเท่าที่จะกวนได้ คนตาเล็กมองผมด้วยสีหน้าที่เริ่มขึ้นสีจนใจผมกระตุก ยอมรับว่าเริ่มกลัว กลัวว่าเขาจะทุบตี แต่ก็ต้องทำเป็นเก่งบังหน้าไว้ก่อน ผมเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูล็อคกรณ์แล้วรีบใส่เสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะออกไปข้างนอก แต่พอเปิดประตูออกมาเท่านั้นแหละ คิมซองกยูปีศาจก็กลับมาอีกครั้ง

‘’จะออกไปร่านที่ไหนอีกล่ะ ฉันไม่ให้ไป’’

‘’ผมไม่ใช่คุณนะที่นั่งเฉยๆจะมีเงินลอยมา - -‘’

‘’อย่ากวนประสาท ไปเปลื่ยนเสื้อผ้าซะแล้วนอน’’

‘’ฟังไม่รู้เรื่องหรอไง บอกว่าจะออกไปข้างนอก!!’’

    ผมตะคอกใส่อีกคนอย่างหงุดหงิดและเดินออกไปนอกห้อง ผมรีบเปิดประตูเตรียมจะวิ่งหนีแต่อีกคนกลับกระชากแขนผมกลับไปในห้องใหม่ทั้งๆที่ประตูห้องผมเปิดไว้อ้าซ่าขนาดนั้น ผมร้องโอดโอยเพราะความเจ็บแต่อีกคนกลับไม่สนใจเสียงนั่นเลยสักนิด เขาพยายามถอดเสื้อผมออก เพราะจะเปลื่ยนเสื้อ(หรือป่าว?)ให้ผมไปใส่ชุดอื่น แต่ผมก็ขัดขืนอย่างเต็มที่ จนเขารำคาญและจิกเล็บลงมาตรงเอวผมจนต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บจี๊ด

‘’ผมเจ็บนะ!!!! โรคจิตหรือไงวะ!!!’’

‘’เออ โรคจิตกับเธอเนื้ยแหล่ะ ชอบมั้ยล่ะ!!’’

‘’......’’

‘’ไม่ร้องให้แล้วหรอ ก่อนหน้าร้องเหมือนพ่อแม่ตายหนิ!’’

‘’คุณไม่มีสิทธิ์มาเล่นพ่อแม่ผมนะ!!!’’

เพี๊ยะ!!!

    แรงตบแรงๆของผมสามารถทำให้อีกคนหันหน้าไปอีกทางได้ เขาบ้าหรือไง มันจะมากไปแล้วนะ!! ด่าผมคนเดียวไม่พอใจใช่มั้ย ทำไมต้องเอาพ่อแม่ผมมาเล่นด้วย T^T คิมซองกยู เอามือเช็ดเลือดตรงมุมปากออกหน่อยๆก่อนจะหันมายิ้มให้กับผม ที่ยืนน้ำตาแทบหล่นอยู่ตรงหน้า ผมจะทำยังไงดี กลัว กลัวสู้เขาไม่ได้

‘’เธอตบฉันกี่รอบแล้วอูฮยอน’’

‘’ฮึก.... T^T’’

‘’เลือกเอาจะยอมทำตามง่ายๆ หรือจะให้ฉันใช้กำลัง’’

‘’ออกไป...ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ T_T’’

‘’ไปเปลื่ยนเสื้อผ้าซะ’’

   ผมยืนนิ่งยกหลังมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ อีกแล้ว อูฮยอนร้องให้อีกแล้ว คนตรงหน้ามองหน้าผมเหมือนพยายามไม่ให้ตัวเองทำอะไรเกินไป ขาเล็กไม่ยอมขยับไปตามที่อีกคนสั่ง ไม่ ผมจะไม่ฟังเขาอีกแล้ว ไม่!!!

‘’อูฮยอนอา....หรือว่าเธออยากจนถึงขั้นต้องออกไปขนาดนั้นหือ’’

‘’......’’

‘’ผัวสั่งให้อยู่บ้าน ทำไมไม่ทำตามจ๊ะ!!!!’’

   มือหนาเลื่อนขึ้นมาจับคางผมแน่นจนปวดหนึบไปหมด คำพูดที่ฟังเวลาอื่นจะมีความสุขกว่านี้ แต่ตอนนี้มันไม่เลยสักนิด ผมพยายามแกะมือเขาออกแต่มันก็ยากเหลือเกิน เขาอยากฆ่าผมให้ตายคามือเขาจริงๆใช่ไหม

‘’อยากใช่มั้ย บอกผัวสิเดี๋ยวผัวสนองให้จะได้เลิก’ร่าน’สักที!!’’

    เพียงเท่านั้นใบหน้าของอีกคนก็ซุกไซร้ซอกคอผมซะแล้ว น้ำตาของร่างบางไหลออกมายิ่งกว่าเขื่อนแตก มือหนาเริ่มสอดเข้าซุกซนซุกไซร้ไปทั่วแผ่นหลังทั้งๆที่เจ้าของแผ่นหลังนั้นกำลังร้องให้ปางจะขาดใจตาย แผ่นหลังเนียนกระแทกเข้ากับกำแพงห้องเบาๆ ลมหายใจของอีกคนเป่ารดซอกคอจนขนลุก ตามด้วยการขบเม้มจนเกิดรอยแดงเยอะแยะเต็มไปหมด

‘’พี่กยูอย่าทำแบบนี้เลยนะครับ..’’

‘’........’’

‘’พี่กยูฟังผมอยู่ไหม’’

    ไม่มีเสียงตอบรับมาจากเลขหมายที่ท่านเรียก....นัมอูฮยอนคนนี้อยากตายจริงๆ ร่างเล็กถูกอีกคนจับไปนอนแผ่กลางเตียงเรียบร้อยแล้ว เสื้อเชิตสีขาวถูกปลดกระดุมออกจนหมดเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ถูกเติมแต่งด้วยจุดจ้ำสีแดงที่โดนกระทำเมื่อเช้า ร่างหนาเห็นว่ารอยตัวเองที่ทำให้อีกคนยังไม่จางหายไปก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ

‘’อ๊ะ... พ พี่กยู’’

    ริมฝีปากร้อนกดลงบนเนินอกเรียบและพรมจูบเบาๆไปมา คนตัวเล็กหลับตาปี๋เพราะสัมผัสที่อีกคนกำลังมอบมาให้ ฟันคมขบลงมาแล้วขบลงมาอีกจนรู้สึกแสบไปหมด ลิ้นหนาลากไล้ไปทั่วบริเวณจนรู้สึกเปียกแฉะ และสุดท้ายก็มาจบตรงที่ยอดอกสีสวย

‘’อ๊ะ....อ อย่าทำแบบนี้ ฮึก... T^T’’

    อีกคนใช้ลิ้นโลมเลียเม็ดบัวนั้นอย่างสนุกปาก เขาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญสั่งห้ามของผมเลยสักนิด คืนนี้ผมจะเสร็จเขาในสภาพนี้จริงๆหรอ มันดูน่าเกลียดไปหน่อยไหม ความรู้สึกตอนนี้ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บ ทั้งเสียว มั่วไปหมด เขาใช้ฟันคมขูดและกัดมันเหมือนว่าสิ่งนี้ไม่ได้อยู่บนเนื้อตัวมนุษย์ เขาจะรู้ไหมว่าผมเจ็บขนาดไหน เจ็บกายไม่เท่าไหร่เจ็บใจมากกว่า T^T

‘’พี่ครับ ผมเจ็บ....’’

    ฟันคมกัดแล้วกัดอีกจนรู้สึกอยากจะร้องให้ออกมาเสียงดังๆ ทำได้แค่เพียงเอ่ยห้ามอีกคนด้วยเสียงเบาๆแค่นั้นเพราะกลัวเขาจะโมโหและทำรุนแรงกว่านี้ ร่างบางปล่อยให้อีกคนเล่นกับร่างกายจนพอใจ คิมซองกยูละจากยอดอกและเปลื่ยนมาเป็นกดจูบที่อื่นไปทั่วอีกครั้งจนมาถึงหน้าท้อง ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตามเนื้อตัวผมจะมีรอยแดงเยอะขนาดไหน แต่ก็รู้เลยว่ามันต้องเยอะมากแน่ๆ อยู่ดีๆอีกคนก็ผละออกจากร่างกายผม และมองหน้าผมด้วยสีหน้าเหยียดหยามแทน

‘’จะออกไปข้างนอกหรอ ไปสิ...’’

‘’........’’

‘’ดูสิถ้าคนอื่นมันเปิดเสื้อเธอมาเจอรอยแดงเป็นปื้นขนาดนี้’’

‘’……’’

‘’ใครมันจะกล้าเอา!!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....