Chapter 27
‘’อีซองยอล’’
ซองกยูยิ้มแก้มแทบปริแตกต่างจากผมที่ยืนมองพวกเขาอยู่จากมุมไกล
ดูส่วนเกินเนอะ ผมมองเด็กคนนั้นสักพักก่อนจะแอบเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบๆ
ขาก้าวลงบันไดโดยไม่พึ่งลิฟต์ เมื่อก่อนผมจะกลัวมากจะเดินในโรงพยาบาลเงียบๆคนเดียว
ผีมันเยอะใช่ไหมล่ะ =w=
แต่ตอนนี้ใครจะมาเดินเป็นเพื่อนผมก็ไม่อยากให้มา ความรู้สึกอยากอยู่คนเดียวสุดๆ
ในสมองคิดไปเรื่อยเปื่อยเหมือนไม่มีท่าว่าจะปล่อยให้โล่งเลยสักนิด
‘’อีซองยอลงั้นหรอ.....น่าเกลียดจัง’’
ผมพึมพัมกับตัวเองจนมายืนถึงหน้าโรงพยาบาลตอนไหนไม่รู้
ถ้าผมเดินอยู่กลางถนนมีหวังคงโดนรถชนตายแน่ๆ
ยกข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้ใกล้จะตีสามครึ่งแล้ว
ผมควรกลับไปนอนไม่ใช่มายืนเป็นส่วนเกินของรักสามเศร้าบ้าบออะไรนั่น
มือบางโบกรถแท็กซี่ตรงหน้าให้ไปส่งที่คอนโด รถขับออกไปได้สักพักผมเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองไม่มีเงิน
-0- นัมอูฮยอนโง่อีกแล้ว!!! T^T
‘’พี่ครับรีบไหม’’
‘’ไม่ครับ ทำไมหรอน้อง’’
‘’ถ้าไม่รีบขับช้าๆก็ได้นะครับ
ผมไม่อยากถึงที่หมายไวๆ’’
ผมตอบอีกคนด้วยใบหน้าเครียดๆ
และเอามือล้วงไปในกระเป๋าเป้ตัวเองพลางหาไอพอดขึ้นมาเปิดเพลงฟังแก้เครียดและหาทางออก
ในขณะที่ผมกำลังล้วงวนไปมาก็แตะโดนอะไรสักอย่าง เครื่องหนาๆใหญ่ๆคุ้นมือสุดๆ
ผมหยิบมันออกมาจากกระเป๋าเป้อย่างเร็วแล้วก็ต้องตกใจว่ามันคือโทรศัพท์ ของใคร ของผมหรอ
ผมไม่ได้ซื้อมันนี่ นิ้วเรียวกดปลดล็อคโทรศัพท์เครื่องในมือ สมองก็เลอะๆเลือนๆ ในเครื่องนี้มีซิมการ์ดพร้อมครบทุกอย่าง
แต่นี่ไม่ใช่เวลามากังวลเรื่องโทรศัพท์หาคนยืมเงินก่อนดีกว่า =_=
ผมกดเบอร์เจ้าของคอนโดและโทรออก ผมจำเบอร์เจ๊ด้าได้เพราะเมื่อก่อนเขามักโทรหาผมบ่อยๆ
โทรจนผมจำเบอร์ได้แม่นเลยล่ะ
[ฮัลโหลใครคะบ้าหรือป่าวโทรมาตอนนี้ไม่คิดว่าใครจะหลับจะนอนหรือยังวะ!!]
‘’เจ๊...อูฮยอนเอง’’
[แกเรอะ
เอาเบอร์ใครโทรมาแล้วเป็นบ้าไรโทรมาตอนนี้ =0=]
‘’ยืมเงินห้าร้อยหน่อยกระเป๋าตังค์ผมหาย
-0-‘’
ผมเอ่ยกับอีกคนเหมือนเป็นเรื่องปกติ
ปลายสายเงียบไปสักพักก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ แค่ห้าร้อยเองเดี๋ยวนัมอูฮยอนคนนี้มีจะคืนพันนึงเลยเอ้า
[ไปทำอิท่าไหนเงินหายวะ]
‘’ไม่รู้มันหายไปแล้วอ่ะ
ตอนนี้ผมกำลังกลับคอนโด’’
[เออๆเข้าใจแล้วเห้อแกนี่จริงๆเลย
เดี๋ยวเจอกันหน้าประตูนะ]
‘’ขอบคุณครับเจ๊’’
ผมวางสายจากอีกคนแล้วก็ถอนหายใจออกมารัวๆโดยไม่กลัวโชเฟอร์จะบ่นหรือจะด่า
ตลอดทางเดินทางกลับบ้านช่างเงียบเหงาเหลือเกิน
ผมจิตอ่อนสุดๆถ้าผีจะเข้าคงเข้าได้สบายๆ = = ไม่นานนักรถก็แล่นมาจอดตรงหน้าคอนโด
ผมเห็นเจ๊ด้ายืนหาววอดๆอยู่ตรงหน้าประตูพร้อมกับผมยาวฟูๆชุดนอนสีขาวลากแทบจะถึงพื้นนั้นอีก
ผีชัดๆ พออีกคนเห็นผมก็รีบวิ่งเข้ามาหาผมทันที
‘’อินัมแกนะเดือดร้อนฉันตลอด
เอาเงินไป ฮ่วย!!’’
‘’รักเจ๊อ่ะขอบคุณมากนะ
ขอบคุณจริงๆ’’
ผมยื่นเงินให้แท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปในคอนโดพร้อมกับเจ้าของ
ถ้าผมกลับห้องอิตาซองกยูต้องฆ่าผมตายแน่ๆที่หนีเขากลับมาก่อนโดยที่ไม่บอกสักคำ
‘’เป็นไรวะทำหน้าอย่างกับโดนแย่งสามีอย่างงั้นแหล่ะ’’
‘’ไปอยู่ห้องเจ๊ก่อนได้มั้ย’’
‘’เห้ย!! ไม่ได้ถึงแกจะเป็นพวกรักร่วมเพศก็ไม่ได้’’
‘’ผมต้องตายแน่ๆถ้ากลับห้องตอนนี้
T^T’’
ผมแบะปากเหมือนจะร้องให้
อีกคนเห็นก็เกาหัวจากที่ฟูอยู่แล้วฟูเข้าไปอีก ก็คนมันกลัวนี่คิมซองกยูไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ
‘’ทะเลาะกับนักธุระกิจคนนั้นหรอ’’
‘’ปะ ป่าว’’
‘’โกหก! อย่าทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ กลับห้องไปซะไปๆๆ’’
‘’แต่เจ๊...’’
‘’ฉันไม่ยุ่งเรื่องผัวเมียโว้ยยย
ไปซะๆ’’
อีกคนโบกมือให้ผมก่อนจะเดินแยกกลับไปยังห้องตัวเอง
ผมจึงทำได้แค่ถอนหายใจอย่างปลงๆและเดินขึ้นลิฟต์ไป วันนี้นัมอูฮยอนถอนหายใจกี่ล้านรอบแล้วนะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
SUNGGYIU PART
‘’ขออุ้มได้ไหม’’
‘’ได้สิ
เบาๆนะเดี๋ยวซองยอลจะเจ็บ’’
‘’มากไปป่าวซานดึล
ฮ่าๆๆ’’
ผมหัวเราะคิกคักอย่างกับได้ของเล่นใหม่
ผมไม่ได้ดี๊ด๊าแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ เด็กน้อยในอ้อมกอดผมน่ารักจัง
อยากมีลูกบ้างงงงงง สงสัยต้องรีบไปปั๊มกับเมียเด็กนัมอูฮยอนแล้วมั้งคึคึ
นิ้วเรียวจิ้มลงบนแก้มใสของเด็กที่เพิ่งจะลืมตาดูโลกเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
ช่างน่ารัก น่าเอ็นดูซะเหลือเกิน
‘’ซองกยูเอากาแฟไหมครับ
ผมชงให้’’
‘’คือผมไม่ชอบดื่ม
ขอบคุณมากๆ’’
ผมไปยิ้มให้กับลีจุนที่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งชงกาแฟนพอดี
ลีจุนยิ้มตอบกลับมาก่อนจะหันไปชงกาแฟต่อ ผมอิจฉาครอบครัวนี้จังแฮะ
‘’นายรู้ไหมฉันให้นายอุ้มคนแรกก่อนพ่อเขาอีกนะ’’
‘’ห๊ะ บ้าหรอทำไมไม่ให้ชางซอนอุ้มก่อนล่ะเขาเป็นพ่อเด็กนี่’’
‘’ก็ผมอยากให้ซองกยูอุ้มก่อนนี่นา’’
ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
รู้สึกเหมือนตัวเองมาแย่งอะไรของใครสักคนนึง แต่ซานดึลก็ไม่ควรทำแบบนี้นี่แล้วลีจุนจะรู้สึกยังไงกัน
ถึงแม้ตัวเองจะรู้สึกดีที่ซานดึลให้ความสำคัญกับตัวเองมากก็เถอะ
แต่เขาก็ไม่ควรทำแบบนี้กับพ่อของลูกเขานี่นา
‘’อะ อ้าวอูฮยอนไปไหน’’
ผมถามขึ้นเมื่อหันซ้ายหันขวาก็ไม่เจอคนรักของตัวเอง
เดี๋ยวนี้อูฮยอนยิ่งอยู่แปลกๆอยู่ด้วย โกรธที่ไม่ได้ออกไปหาคนอื่นหรือไงก็ไม่รู้
ผมวางตัวเล็กลงบนอ้อมกอดของซานดึลอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปหาหน้าห้อง
แต่ก็ไม่เจอวี่แววของอูฮยอนเลยสักนิด เขาไปไหน!!
‘’ผมเห็นอูฮยอนออกไปได้สักพักแล้ว
นึกว่าคุณรู้ซะอีกนะ’’
‘’ไม่ ผมไม่รู้
โอ้ยยยทำไมทำแบบนี้เนื้ย’’
‘’เอ่อ
เขากลับบ้านไปแล้วหรือป่าว เห็นมาที่นี้ก็ไม่มีความสุขเลย’’
‘’…….’’
‘’เขาอาจจะอยู่บ้าน
ไว้นายมาใหม่ก็ได้’’
‘’อื้อ
ไว้เจอกันนะซานดึลเจ้าตัวเล็กด้วย’’
‘’กลับบ้านดีๆนะครับ’’
‘’ครับ ผมไปก่อนล่ะ’’
ผมหันไปยิ้มให้สองคู่รักก่อนจะเดินออกมานอกห้องอย่างหัวเสีย
อูฮยอนแผลงฤทธิ์อีกแล้ว ขายาวก้าวไปยังรถตัวเองที่จอดอยู่และรีบขับกลับคอนโดทันที
ผมไม่อยากจะทะเลาะกับอูฮยอนอีกแล้วนะ อารมณ์ผมบังคับยากถ้าเกิดมันขึ้นแล้ว
โมโหทีไรอูฮยอนเจ็บตัวทุกที ไม่ได้ตั้งใจหรอกแต่อีกคนชอบประชดประชันอยู่ได้นี่ T^T ดีนะโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากที่พักของอีกคนเท่าไหร่เลยใช้เวลาแปปเดียวในการเดินทาง
พอถึงคอนโดผมก็เงยหน้ามองชั้นที่ยี่สิบหกห้องริมสุดก็พบว่าไฟเปิดอยู่
แปลว่าอีกคนกลับมาที่นี้แล้วจริงๆ ขากำลังจะเดินไปยังลิฟต์แต่เจอคนคุ้นตาออกมาจากลิฟต์ซะก่อน
ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่นอนอีกนะ
‘’อ้าว คุณดาร่ายังไม่นอนหรอครับ’’
‘’อ๋อกำลังจะไปนอนค่ะ
แล้วคุณซองกยูไปไหนมาคะกลับดึกเชียว ไม่สิกลับเช้าเลย = =’’
‘’เพื่อนผมคลอดน่ะครับเลยแวะไปดูมา
ขอตัวนะครับ’’
‘’อูฮยอนเพิ่งขึ้นห้องเมื่อกี้เองค่ะ
ตอนแรกนึกว่าคุณอยู่บนห้องซะอีก’’
‘’อูฮยอนเพิ่งกลับจริงหรอ
อ่าขอบคุณมากครับ’’
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันและรีบกดลิฟต์ไปยังห้องอีกคนทันที
อูฮยอนกลับบ้านมาได้ยังไง เงินก็ไม่มี อย่าบอกนะยืมเงินคนอื่นอีกแล้ว -0-
ปวดหัวโว้ยปวดหัวจริงๆเลยยยยยยย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
พอถึงห้องร่างบางก็ถอดเสื้อกันหนาวและพุ่งตัวลงไปยังโซฟากลางห้องทันที
ง่วงนอนจัง อยากนอนมากๆ บรรยากาศเย็นๆแบบนี้อีกด้วยสวรรค์การหลับของนัมอูฮยอนคนนี้ชัดๆ
เปลือกตาปิดลงช้าๆ สมองกำลังโล่งโปร่ง
แต่กำลังจะหลับแต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นมาก่อนซะงั้น
ในใจคิดว่าเจ๊ด้าหรือป่าวเพราะว่าเราเพิ่งเจอกันเมื่อกี้
คิมซองกยูคงไม่ใช่เขาจะกลับมาอะไรเร็วขนาดนั้นกัน คิดเสร็จก็ลากขาตัวเองไปเปิดประตู
‘’กลับมาทำไมไม่บอก’’
‘’ก็เห็นคุณเล่นกับเด็กคนนั้นอยู่
ไม่อยากกวนเลยกลับก่อน’’
‘’...........’’
‘’ผมนอนนะ ง่วง’’
พูดจบก็หันตัวเข้ามาในห้องและเดินไปทิ้งตัวนอนต่อ
คิมซองกยูไม่พูดอะไรแต่ก็เดินตามมาอย่างเงียบๆ พอหัวถึงหมอนผมหลับตาสนิทเพราะต้องการที่จะให้ตัวเองนอนหลับ
แต่ก็โดนดึงแขนให้ลุกขึ้นนั่ง ผมลืมตาทำหน้าไม่พอใจใส่อีกคน
เขามามั่วอะไรกับผมเนื้ย
‘’ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนสิ’’
‘’คุยอะไร ผมเหนื่อยเพราะคุณมามากพอแล้ววันนี้’’
‘’ฉันอยากมีลูก’’
‘’ก็ไปหาคนผลิตสิ’’
พูดเหมือนผมเป็นคนปั๊มเด็กนั่นแหล่ะพูดเหมือนเรื่องง่ายเลยเนอะ
- - ผมดันอีกคนออกไปห่างจากตัว แต่ซองกยูก็ยิ่งกระเถิบเข้ามาและโอบกอดผมอีก
กอดไม่พอเอาคางมาเกยไหล่ผมด้วย อ่าไม่นะ ลุคนี้นัมอูฮยอนใจเต้นไม่ผ่านๆๆ =_=
‘’พี่ขอโทษ’’
‘’ไม่ต้อง’’
‘’ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
ฉันหวงเธอนี่นา’’
‘’อืม
จะเช้าแล้วคุณต้องนอนและตื่นไปทำงาน’’
ว่าพลางหลบหน้าหลบตาด้วย
หน้าเขาอยู่ใกล้ผมนิดเดียวถ้าหันไปทางเขานะรับรองโดนหอมแก้มแน่ๆ
พออีกคนเห็นผมพยายามเบี่ยงตัวออกห่างเขาก็ยิ่งกระเถิบเข้ามาอีก ไม่นะผมกำลังใจอ่อน
‘’อย่าเรียกคุณได้ไหม
เรียกพี่กยูสิ’’
‘’........’’
‘’เรียกแบบที่น้องนัมชอบเรียกไง’’
ลมหายใจเป่ารดซอกคอเหมือนจงใจยั่ว
นัมอูฮยอนหัวใจจะวาย =_=
ไม่สิห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!! คิดไว้ว่าก่อนหน้านั้นเขาทำอะไรเราบ้าง
ลูกไม้ตื้นๆไว้ง้อเด็กอนุบาลทำอะไรอูฮยอนคนนี้ไม่ได้หรอก T^T
‘’อูฮยอนอา~’’
‘’อ อะไร = =’’
‘’ตัวหอมจัง’’
‘’โห้ยยยย!! ปล่อยได้ T^T’’
คิมซองกยูกอดผมแน่นจนรู้สึกว่าร่างกายจะแทรกเข้าไปอยู่ในตัวเขาซะแล้ว
จมูกโด่งพรมจูบไปทั่วซอกคอและหัวไหล่ อ่าใจอ่อนจนได้ทำไมเขาง้อแค่นี้แล้วระทวยจัง T^T
‘’ไม่ปล่อยต้องหายโกรธก่อน’’
‘’พี่ทำอะไรกับผมไว้มากมาย
ให้อภัยแค่นี้ง่ายไปมั้ง’’
‘’เพราะเราเองนั่นแหล่ะ
หาเรื่องใส่ตัวเองทำไม’’
‘’อ๋อ นี้พี่โทษผมหรอ!!’’
ผมขึ้นเสียงใส่อีกคนที่ซบหัวบนไหล่อย่างคิดจะเอาเรื่อง
แต่กลับซองกยูเผยยิ้มกว้างใส่ผมซะงั้น ไอหนูแฮมเตอร์ยักษ์เอ้ยน่าหมั่นใส้ชะมัด =3=
‘’ถ้าทำตัวดีๆ
เป็นเมียน่ารักๆ ผัวก็จะไม่ทำอะไรหรอกนะ’’
‘’ผัวเมียบ้าบออะไร
หมดเดือนแล้วเหอะ -0-‘’
‘’หมดเดือนแล้วไง
ก็คบกันต่อได้’’
‘’เป็นเมียคนโหดไม่เอาอ่ะ
ไม่ชอบ!!!’’
ว่างพลางแบะปากใส่ด้วยความน้อยใจ
ซองกยูหัวเราะเบาๆแล้วผละกอดออกจากผม มือหนาจับร่างเล็กให้หันหน้าเข้าหากัน
ตาเล็กจ้องเข้ามาในตาที่โตกว่า สายตาที่แสดงความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน ผมไม่กล้าหลบตาหรือหันหน้าไปทางอื่นเพราะใจลึกๆก็อยากจ้องหน้าอีกคนให้นานที่สุดเหมือนกัน
ใจโง่เอ้ยยย ทำไมถึงไม่รู้สึกอยากจะเกลียดคนตรงหน้าจริงๆจังๆสักนิด ตั้งใจจะหนีไป
แต่พอเจอลูกอ้อนของอีกคนเข้าไปก็ลืมไปซะหมดว่าก่อนหน้านี้คิดอะไร แพ้อีกแล้ว
แพ้คนตรงหน้าอีกแล้ว
‘’อย่าออกไปหาคนอื่นได้มั้ย
เป็นของฉันคนเดียวก็พอ’’
‘’ผมบอกพี่หลายรอบแล้วว่าผมไม่ได้ไปหาหรือไปทำอะไรใคร
พี่นั่นแหล่ะไม่เคยฟังเลย :’( ‘’
‘’ก็ฉันหึงมากนี่
เธอชอบประชด :’( ‘’
‘’เราคบกันไม่ได้หรอก
ถ้าพี่ยังไม่ไว้ใจผมน่ะ’’
ผมบอกอีกคนตามความจริง เขาหึงผมมากไป หึงถึงขั้นเดินกับเพศผู้ตนไหนไม่ได้
-0- คิมซองกยูถอนหายใจปลงๆออกมาก่อนจะเอามือตีหัวผมเบาๆ
‘’อดีตเธอมันน่าคิดนี่นา’’
‘’หุบปากไปเลย
ตอนนี้ผมก็มีแค่พี่คนเดียว ตั้งแต่เราเล่นเป็นผัวเมียกันผมก็เจอแต่หน้าพี่นั่นแหล่ะ
-0- ’’
‘’อ่า
ไว้คราวหน้าพี่จะเก็บอารมณ์ตัวเองแล้วจะถามเหตุผลเธอก่อนโอเคมั้ย’’
‘’เพิ่งคิดได้หรอไงว่าควรทำแบบนี้น่ะ
- -‘’
ร่างเล็กแทรกตัวเข้าไปกอดคนตัวใหญ่ตรงหน้าเบาๆและเอาหน้าซบอกแกร่งนั้น
คิมซองกยูยกมือหนาขึ้นมาโอบคนตรงหน้าแน่นพลางลูบหัวไปมา
ผมคิดไว้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องยอมให้คนนี้ จะทำไงได้ล่ะคนมันรักไปแล้วนี่
ต่อให้ตาขีดทำอะไรร้ายแรงแค่ไหนคงทำได้แค่ร้องให้และรอให้เขามาง้อจากนั้นก็กลับสู่สภาพเดิม
คงหาคำพูดไหนมาพูดกับตัวเองไม่ได้อีกแล้วนอกจากคำว่า
’นัมอูฮยอนคนโง่’
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป....
โฮรรรร ชั้นปรับอารมณ์ตามฟิคไม่ทัน ต้นเรื่องยังดราม่ามาหลังทำฟิน หมายความว่างายยยย
ตอบลบ