ตาขีด Chapter 28 *leadnum*

Chapter 29

‘’ซองกยูระวังสิเดี๋ยวแฟ้มก็ตกหมดหรอก เห้อ จริงๆเลย -_-‘’

‘’ไม่ทันแล้ว ไปก่อนนะขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ได้จุ้บก่อนไปทำงานน่ะ’’

‘’ไม่โดนจุ้บวันนึงไม่ตายหรอกน่า....แล้วจะรอกินข้าวเย็นนะ’’

    ผมดันหลังอีกคนให้เดินออกไปนอกห้องสักที คิมซองกยูอยู่กับผมได้เกือบเดือนแล้วล่ะ -_- ทำไมน่ะหรอ เขาบอกว่ากลัวผมเหงาอย่างนั้นอย่างนี้อย่างโน้นจนผมไม่รู้จะหาคำไหนมาบอกให้เขากลับบ้านแล้ว เมื่ออีกคนเดินลับสายตาไปก็ปิดประตูและเข้ามาจัดห้องทันที ช่วงนี้ซองกยูงานยุ่งมากแทบจะไม่ได้หลับได้นอนจนผมเกิดเป็นห่วงช่วยเขาทำเอกสารบ้างตรงอันที่ง่ายๆ เขาอายุยี่สิบห้าแล้วนี่เนอะ ต่อไปก็ต้องแก่ตัวลง แล้วสังขารจะรับไหวป่าวไม่รู้

‘ช่วงนี้ใกล้คริสมาร์ตขึ้นมาทุกทีแล้วนะคะท่านผู้ชม คุณผู้ชมที่อยู่บ้านได้เตรียมแพลนออกไปไหนกับคู่รัก หรือครอบครัวหรือยังคะ ^%*__*^@$^&~ ‘

    มือก็จัดหนังสือให้เป็นระเบียบเรียบร้อยส่วนหูก็ฟังข่าวเช้าจากทีวียามแปดโมงเช้าไปด้วย จริงสิเนอะว่าทำไมช่วงนี้บรรยากาศมันหนาวๆจังเลย ที่แท้ก็ใกล้จะเข้าเทศกาลคริสมาร์ตแล้วนี่เอง ผมอยากไปเที่ยวใกลๆจัง แบบไปที่ที่มีแต่ทุ่งหญ้าในคืนคริสมาร์ตอิฟพอถึงเที่ยงคืนปุ๊ปเราก็จุมพิตกับคนรักรับวันคริสมาร์ต อ้ายยยยยแค่คิดก็ฟินแล้ว!!!

‘’หวังว่าตาขีดคงจะว่างนะในวันนั้น อ้ากก ขี้เกียจจังเลย...’’

      ผมพึมพัมกับตัวเองก่อนจะเดินหยิบผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ อยู่ดีๆก็อยากจะไปหาอีซานดึลขึ้นมาซะงั้น อยากเห็นว่าเด็กคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง เออแล้วทำไมผมต้องมาสนใจลูกคนอื่นด้วยเนื้ย ผมแค่อยากคุยกับลีจุนแหล่ะเนอะ หลังจากคิดไว้ว่าจะไปคุยกับลีจุนผมก็เข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายโดยใช้เวลาไม่มากนัก หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็พารถคันเก่งขับออกตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

---------------------------------------   -------------------------------- ----------------------

‘’ผมมาเยี่ยมคุณ อีซานดึล ครับ ไม่ทราบว่าอยู่ห้องไหน’’

‘’คุณอีซานดึล...อยู่ตึก xx ห้อง xx ค่ะ’’

‘’ขอบคุณครับ’’

      ผมยิ้มหวานกับพยาบาลคนนั้นและกำชับกระเช้าผลไม้สำหรับมาเยี่ยมอีกคนและเดินไปยังตึกที่พยาบาลบอกทันที พอมาถึงห้องพักของอีซานดึลผมกลับไม่กล้าเคาะเข้าไปซะงั้น ตอนนี้อีกคนกำลังพักผ่อนอยู่หรือป่าวนะ ผมมารบกวนเขาหรือป่าว เอ่อหรือว่ากลับบ้านดีค่อยมากับตาขีดวันหลัง แต่อุดส่าห์มาที่นี่แล้วนี่เข้าไปเลยดีกว่า = = ผมบ่นกับตัวเองสักพักก็ตัดสินใจเคาะประตูและเปิดเข้าไป อีซานดึลนอนดูทีวีอยู่คนเดียวบนเตียงพร้อมกับลูกชายของเขา พออีกคนเห็นผมก็ยิ้มและยันตัวลุกขึ้นนั่งทันที

‘’อ้าว อูฮยอน’’

‘’สวัสดีผมแวะมาเยี่ยม....’’

‘’จ้า แล้วหอบอะไรมาน่ะ’’

‘’ผลไม้น่ะ ซื้อมาฝาก’’

       ผมเดินเก้ๆกังๆเอากระเช้าผลไม้ไปวางไว้ตรงโต๊ะว่างๆ อีซานดึลยิ้มหวานเมื่อเห็นหน้าผม ผมหันซ้ายหันขวาส่งสายตาไปมองทางนู้นทางนี้ก็ไม่พบวี่แววสามีของเขาเลย

‘’หาใครหรอ’’

‘’อ๋อ เอ่อ ลีจุนอยู่ไหม’’

‘’อ๋อลีจุนไปทำงานแล้วล่ะ เขาจะกลับก็คงเย็นๆมีอะไรหรือป่าว’’

‘’ป่าวหรอก แค่อยากคุยกับเขานิดหน่อย.....นายกับลูกเป็นไงบ้าง’’

‘’ซองยอลน่ารักมากเลยแหล่ะ ไม่ร้องโวยวายรบกวนฉันเลย เข้ามาดูใกล้ๆสิอูฮยอน’’

        ผมยืนพูดกับเขาโดยไม่กล้าเข้าไปใกล้จนอีกคนกวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ๆ ผมมีความรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล เด็กน้อยนอนมองหน้าผมนิ่งพลางกระพริบตาไปมา เขาน่ารักจัง ดวงตากลมโตใสกิ๊กเหมือนแม่ของเขาเลยแฮะ รอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ผมกำลังชอบเด็กคนนี้ อีซองยอลน่ารักจริงๆ

‘’ซองยอลทักทายคุณอาสิ คุณอาอูฮยอน’’

‘’ฮ่าๆๆๆ เขาน่ารักจังดวงตาโตประกายเหมือนนายเลยนะ’’

‘’ใครๆก็พูดแบบนี้เมื่อจ้องตาลูกชายตัวน้อยของฉัน’’

     ผมนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงคนป่วยและเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มเด็กอย่างเบามือ อีซานดึลยิ้มบางๆให้กับผม เขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ผมคิดเลยสักนิด อีซานดึลดูใจดี เป็นมิตร แตกต่างจากผมที่คอยจะหาเรื่องเขาไปทั่ว นัมอูฮยอนคนนี้นิสัยไม่ดีจริงๆเลย =[]=

‘’อีซานดึล’’

‘’หือ มีอะไรหรอ’’

‘’ขอโทษนะที่ฉันชอบแขวะนาย’’

‘’เรื่องนั้นช่างเถอะ ฉันไม่เก็บอะไรมาคิดอยู่แล้ว’’

     ผมไม่กล้าสบตาอีกคนที่มองหน้าผมอยู่ รู้สึกละอายตัวเอง จนอีกคนใช้มือนุ่มๆนั่นมาสัมผัสตรงหัวไหล่และออกแรงบีบเบาๆผมจึงหันหน้าไปมองเขาตอบ รอยยิ้มของคนตรงหน้านั้นทำให้ใครหลายคนตายได้สบายๆ ถ้าผมเป็นเมะผมคงตกหลุมรักเขาไปแล้ว

‘’วันนี้ถ้าไม่ไปไหนอยู่ด้วยกันที่นี่ก็ได้นะ’’

‘’อื้อ ได้สิ’’

    หลังจากนั้นผมกับอีกคนก็ญาติดีต่อกัน เขากับผมคุยกันเรื่องสารพัด ผมไม่คิดว่าจะเข้ากับคนได้เร็วขนาดนี้ อีซานดึลหัวเราะง่ายมากง่ายจนผมไม่เข้าใจว่าเรื่องที่ผมเล่ามันน่าฮาตรงไหน - - แต่มันก็ดีใช่ไหมที่อีกคนจะอารมณ์ดี เขาเล่าเรื่องที่เจอกับลีจุนครั้งแรกให้ฟัง มันฟังประทับใจมากเหมือนผมกำลังฟังนวนิยายเรื่องนึงอยู่ ซานดึลเจอลีจุนครั้งแรกตอนที่ซองกยูต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศวันนั้นเขานั่งมองเครื่องบินและร้องให้เหมือนกับคนบ้า และลีจุนก็มาเล่นเป็นเพื่อนแทนคิมซองกยู จากนั้นสองคนก็สนิทกันจนเกิดเป็นความรัก สุดแสนโรแมนติกจริงๆเลย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  ~

‘’พี่ชายยยยยยยยยยยยย’’

‘’อ้าว บาโรมาได้ไงน่ะ’’

     ผมหันหน้าไปมองตามเสียง พออีกคนเห็นผมก็ยิ้มร่าทันที บาโร เขาสนิทกับซานดึลเหมือนกันหรอ ผมไม่เคยเห็นอีกคนพูดถึงคู่หมั่นของพี่ชายเลยสักครั้ง

‘’ผมซื้อขนมมาฝากพี่กับเจ้าตัวเล็กด้วย....แล้วพี่อูฮยอนมาได้ไง’’

‘’ขับรถมาน่ะ แล้วนี่มาจากไหนหรอ’’

‘’จากบ้านสิ’’

      ผมหันไปส่งค้อนใส่อีกคนที่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆผม บาโรยักไหล่เหมือนไม่สนใจแล้วก็หันไปสนใจเด็กตรงหน้าอย่างชอบใจ เด็กเพิ่งเกิดมักได้ความสนใจจากผู้ใหญ่เสมอ ตอนผมเกิดมาแรกๆจะมีคนมามุงมาหาเยอะแบบนี้ไหมนะ -0-

‘’พี่ครับ ผมอุ้มเขาได้ไหม’’

‘’อื้อ ได้สิ’’

      บาโรตบมือสองครั้งแล้วก็สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่จนผมกับซานดึลหัวเราะออกมากับท่าทางเด็กๆของเขา อีกคนค่อยๆอุ้มเด็กขึ้นมาอย่างถนุถนอม เขาคิดว่าตัวเองเป็นพ่อลูกอ่อนหรือไง - -  ผมหันไปมองนาฬิกาตรงมุมห้องก็พบว่าตัวเองใช้เวลาที่นี้มามากพอแล้ว ซานดึลยังไม่พักผ่อนเลยตั้งแต่ผมมา คนเพิ่งเกิดลูกต้องพักผ่อนเยอะๆใช่ไหม แล้วตอนนี้อีกคนก็มีเพื่อนเล่นแล้วผมกลับบ้านดีกว่า

‘’ซานดึลไว้ผมแวะมาหาใหม่นะ’’

‘’อ้าวกลับแล้วหรอ แล้วมาบ่อยๆนะอูฮยอน’’

‘’อื้อ บาย’’

      ผมยกยิ้มแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองพร้อมกับจะเดินออกจากนอกห้อง บาโรยิ้มให้ผมนิดนึงและหันไปสนใจเด็กตรงหน้าต่อ พอขาพ้นออกมานอกห้องในขณะที่กำลังจะหันหลังกลับไปปิดประตูแต่ก็ได้ยินเสียงใครสักคนดังมาจากข้างใน ถ้ามันไม่ใช่เรื่องของผม ผมจะไม่สนใจเลยสักนิด

‘’บาโรเลิกชอบอูฮยอนเถอะ เขาเป็นคนรักของพี่ชายนายนะ’’

‘’เลิกพูดคำนี้สักทีเถอะพี่’’

แม้แต่กระทั่งอีซานดึลยังรู้เลยว่าบาโรชอบใคร เห้อออออ ~

------------------------- ------------------------------------- -----------------------

      เมื่อกลับมาถึงคอนโด ก็พบว่าฝนตกอย่างหนัก ทำไมฝนต้องมาตกตอนนี้ด้วยนะ =..= แขนบางยกขึ้นโอบกอดตัวเองเพราะความหนาวและเศษน้ำฝนกระเด็กขึ้นมาเกาะตามแขนจนเปียกไปบ้างนิดนึงและวิ่งเข้าไปด้านในทันที ผมปัดแขนก่อนจะเดินไปกดลิฟต์ ระหว่างที่ยืนอยู่ในลิฟต์ภาพของเด็กคนนั้นลอยเข้ามาในหัวผมตลอด ผมสงสัยตัวเองว่าทำไมต้องคิดถึงเด็กคนนั้นด้วย หรือว่าจะถูกโชลกกับลูกของซานดึล พอมาถึงหน้าห้องก็รีบแตะคีย์การ์ดและเข้าไปในห้องทันที เสียงฝนตกหนักๆแบบนี้ชวนนอนจริงๆโว้ยยยย

ก๊อก ก๊อก

     ผมที่กำลังจะทิ้งตัวลงบนโซฟากลับต้องชะงักและเดินไปหน้าประตูใหม่ ช่องตาแมวทำให้ผมรู้ว่าใครมา สุดหล่อผมกลับมาแล้วววว

‘’แหน่ะ ไปไหนมาน่ะ’’

‘’กลับมาก็ยิงคำถามเลยนะ -3- ‘’

     มือบางกำหมัดและต่อยเข้าพุงอีกคนเบาๆ คิมซองกยูแกล้งทำหน้าเจ็บแล้วก็ผลักผมลงนั่งบนโซฟาทันที อีกคนกลับมาก็รุนแรงกับผมเลยนะ =..=

‘’ไม่ได้ออกไปอ่อยใครใช่ไหม หือ’’

‘’อ่อยใครเล่า -3-  ’’

    อีกคนซุกหน้าเข้ากับซอกคอผมและส่ายหน้าไปมา ผมหัวเราะนิดหน่อยเพราะจั๊กจี๊ จากนั้นคิมซองกยูก็เลื่อนหน้ามาจุ้บปากผมเบาๆหนึ่งที ได้ผลผมอยู่นิ่งเลยแหล่ะ

‘’คิดถึงจังวันๆทำแต่งานไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าเลยนะเนื้ย’’

‘’.........’’

‘’ทำงานเหนื่อยมาตั้งหลายอาทิตย์ ขอกินขนมหวานให้อิ่มสักคืนได้มั้ยครับ’’

    ใบหน้าหล่อทำหน้าอ้อนวอนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นใหม่ จนผมใบหน้าขึ้นสีเพราะความเขินอาย มือหนาเลื่อนเข้าไปลูบคลำหน้าท้องของผมอย่างแผ่วเบาจนรู้สึกเกร็งขึ้นมาซะแปลกๆ

‘’ได้มั้ยคนดี…..’’

‘’ก็ได้ จะให้กินทั้งคืนเลยก็ได้’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....