ตาขีด Chapter 2 *leadnum*

Chapter 3

‘ร้านลุงฮวดหัวหงอกเจ้าเก่า’

ผมอ่านชื่อร้านผ่านแว่นดำแบรนด์โคลอี้ ถามจริงนี้ชื่อร้าน ? แล้วอิบ้าซองกยูมันนัดร้านดีๆไม่เป็นหรอ เอาซะบรรยากาศเหมือนมากินก๋วยจั๊บยังไงยังงั้น = = ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นอันว่าถึงเวลาที่ต้องเข้าไปในร้านแล้ว เลยตัดสินใจลงจากรถมินิคันราคาเหยียดล้านที่หลอกล้อผู้บ่าวซื้อให้และเดินตรงเข้าไปในร้านทันที พอถึงหน้าร้านผมก็กดเบอร์คุณซองกยูและโทรออกว่าตอนนี้เขามาหรือยัง แต่สายตาไปสะดุดไอตาขีดที่มันด่าผมมะรืนนี่นา เขามาได้ไง แต่หน้าตางี้มากินอะไรที่แบบนี้ด้วยหรอ แต่นี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยเรื่องของเขานี่ ต้องแอบ!!

[ฮัลโหล คุณมาถึงแล้วยังครับ]

‘’ ถ ถึงแล้วครับ คุณนั่งอยู่ตรงไหนหรอ’’

ผมเดินไปแอบตรงมุมแขวนกากหมูทอดอยู่ตรงประตูร้าน สายตาควานหาคนที่กำลังคุยโทรศัพท์เหมือนกับผม ทำไมอิตาขีดมันต้องมาคุยโทรศัพท์ตรงกับที่ผมกำลังคุยด้วยนะ แล้วแบบนี้จะหาคุณซองกยูเจอได้ไง วางลงเดี๋ยวนี้นะ!!

[ผมใส่ชุดสูทสีดำนั่งอยู่ตรงโต๊ะที่สาม...คุณใส่ชุดสีอะไรหรอ]

‘’ผมใส่.....’’

ผมเดินออกมาจากมุมแขวนกากหมูทอดและตรงไปยังโต๊ะที่สาม คุณซองกยูบอกว่าใส่เสื้อสูทสีดำ อิคนโต๊ะสามก็ใส่ชุดสูทสีดำ อย่าบอกนะว่าคือคนคนเดียวกัน.......  คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นและเจอผมกำลังยืนทำหน้าอึ้งๆอยู่ตรงโต๊ะเขา จากสีหน้าที่ตกใจนิดหน่อยตอนนี้กลับเป็นปกติ แต่ผมเห็นแววเหยียดหยามในตานั้นนะ เดี๋ยวปั๊ดตบตาไม่ลืมไปกว่านี้เลยนี่ T.T

‘’คุณซองกยู ?’’

‘’อ้าวคุณที่เอวพริ้วๆวันนั้นนี้’’

‘’ = = ‘’

‘’เชิญนั่งสิ คุณนัมอูฮยอน’’

ผมทิ้งก้นนั่งลงเกาอี้ตรงหน้าเขาอย่างเก้ๆกังๆ มันจริงหรอเนื้ย คิดถึงแล้วโมโหชะมัด ไม่เป็นไรเพื่อเงิน เพื่อเงิน นัมอูฮยอนท่องไว้ โถๆๆๆๆๆ = =

‘’นี้คุณยังไม่เลิกหาเงินอีกหรอ’’

‘’เรื่องของผม - -‘’

‘’เรื่องของคุณได้ไง ก็คุณมาติดต่องานกับผมนี่’’

‘’......’’

‘’ผมจะลืมเรื่องที่เราเจอกันครั้งแรกแล้วคุณไม่ได้แอ้มผมแล้วกัน :’) ‘’

โหยยยยย ปกติผมด่าคนเก่งนะเรื่องเถียงนี้อย่าให้พูดเลยว่ามันสุดยอดขนาดไหน !! แต่ทำไมมาเจอคนนี้ถึงกับพูดไม่ออกไปถูกมุดไม่ขึ้น = = ผมไม่ได้แอ้มงั้นหรอ อยากจะร้องให้ T.T

‘’ยังกับผมอยากแอ้มนักหรอกเวลานั้นตาคุณมองเห็นหรอว่าอะไรคืออะไร ._ .’’

‘’นี้!!’’

‘’พูดตามจริงที่เห็น เอาไหมผมพาไปกรีดตาสองชั้น..’’

ผมยิ้มแฉ่งกลับไปอีก อิตาแปะข้างหน้าทำหน้าไม่พอใจใส่อย่างชัดเจน อยากเกิดมาตาเล็กทำไมเล่า เอ้ะ!ผมมาหาเงินนี่ยังจะมาปากหมาอีก ไม่ได้อูฮยอนต้องใจเย็น.. ต้องทำใจดีสู้เสื้อเข้าใจแล้วจะได้เงินชิ้นงามๆ ฮืมมมมมมมม

‘’ผมสนใจงานที่คุณแปะนะ ผมอยากทำมากๆเลยนะ....’’

‘’แต่ผมไม่สนใจคุณ.....ชัดนะ’’

‘’เอ้ะ!! แล้วผมไปทำไรให้เนื้ย’’

‘’ปากหมา...’’

‘’.....’’

นั่นนนนนน เอาแล้วสิ ทำไงดี T.T ไม่น่าเลยนัมอูฮยอนไม่น่าไปด่าลูกกะตาเขาเลย T.T ผมเม้มปากแน่นพลางเลิกลักสายตาไปมา ไม่ได้นะ ผมยังต้องการเงิน

‘’ผมขอโทษก็ได้..แต่ผมจำเป็นต้องมีเงินภายในอาทิตย์นี้ห้าหมื่น....’’

‘’เอาไปทำอะไรตั้งห้าหมื่น’’

‘’คือ คือต้องใช้... แต่ถ้าผมไม่ต้องการมันจริงๆผมไม่มาดิ้นรนแบบนี้หรอกนะ T.T ’’

‘’คุณจะเอาไปซื้อยาบ้าหรอไง -0-‘’

‘’อาวทำไมคุณมองผมแบบนั้นล่ะครับ ?’’

จะให้ผมบอกหรอว่าผมไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง ขับรถซะหรู แต่งตัวก็แบรนด์ตั้งแต่หัวจดเท้า แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าห้องเนื้ยนะอายตายพอดี = = ซองกยูหรี่ตามองผมด้วยความสงสัย นาทีนี้โกหกไม่บาปใช่ไหม งั้นผมจะเริ่มโกหกแล้วนะ -0-

‘’คือผมมีน้องชายแล้วตอนนี้น้องผมเป็นโรคถุงลมเบี้ยวเป็นรูปสามเหลี่ยม แต่ผมไม่มีเงินไปรักษาน้องชายเพราะเพิ่งจ่ายค่าตรวจไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว....ค่าใช้จ่ายมันเยอะมากเลยนะครับ ผมไม่รู้จะเอาวิธีไหนหาเงินได้เร็วๆแล้ว คุณไม่สงสารผมหน่อยเร้อออ’’

‘’หน้าอย่างนี้เนื้ยนะมีน้องชาย -0-‘’

‘’อาว ผมก็คนนะ’’

‘’......’’

ผมเล่าไปด้วยบีบน้ำตาไปด้วย ไอขี้เก๊กตรงหน้าเงียบไปครู่นึงและทำหน้าคิดอะไรสักอย่าง เขากำลังสงสารผมใช่ไหม ได้โปรดสงสารเหอะ พลีสสสสส -0-

‘’ฉันไม่เชื่อเรื่องที่เธอเล่าเท่าไหร่...’’

‘’ผมไม่ได้โกหกนะ ผมพาคุณไปดูสภาพน้องผมก็ได้ตอนนี้เขานอนอยู่ที่บ้าน T.T’’

‘’จริงหรอ..’’

‘’รอให้น้องผมตายก่อนสินะค่อยเชื่อ - -‘’

‘’……’’

‘’ผมจะทำงานอย่างดีเลยนะ เอาให้เสมือนเรารักกันมานานตั้งแต่ยุคไดโนเสาร์จนไม่มีใครสามารถแยกเราสองคนออกจากกันได้....’’

‘’เว่อร์ไปป่ะ - -‘’

‘’นะครับคุณซองกยู’’

ผมกระพริบตาปริบๆเรียกคะแนนจากอีกคนอย่างสุดชีวิต ตั้งแต่ผมเจอเขามาสองครั้งเนื้ยเขาไม่เคยยิ้มให้ผมดูเลยนะนอกจากแสยะยิ้มอันแสนเสี่ยวๆนั้นอย่างเดียว

‘’ถ้าคุณไม่เอาผม คุณก็จะหาคนแบบผมไม่ได้แล้วนะ นี้ผมยอมตามใจคุณทุกอย่างเลยนะ’’

‘’ผมต่างหากที่ต้องตามใจคุณไม่ใช่หรอ - -‘’

‘’เออนั่นแหล่ะ -0-‘’

คุณซองกยูทำหน้าครุ่นคิดอีกแล้ววว ไม่รู้จะคิดอะไรนักหนา!! แค่บอกว่าตกลงมันไม่เห็นจะลำบากเลย อย่างน้อยเราก็เคยเจอกันครั้งนึง ผมไว้ใจได้จริงๆนะ ไม่ปล้ำเขาด้วย -0-

‘’แค่เดือนนึงทนเอากับเธอก็ได้วะ’’

‘’แหม่ๆๆแค่ในนามเราอยู่ด้วยกัน แต่คุณจะไปจั้กๆกับใครก็ได้นี้’’

‘’ฉันไม่ใช่เธอ!!...เมื่อกี้บอกว่า ต้องการเงินภายในอาทิตย์ไหนนะ’’

‘’อ อาทิตย์นี้ๆๆ’’

‘’งั้นพรุ่งนี้ไปหาแม่ฉันกับฉัน ถ้าเธอทำให้แม่ฉันชะล้าใจได้ฉันจะจ่ายให้ก่อนห้าหมื่น..’’

‘’จริงอ้ะ!!! ไม่มีปัญหาไปไหนไปหมด > <’’

‘’แต่ถ้าแม่ฉันไม่ยอม...ก็อด’’

‘’โอ้ยนี้คุณผมน่ะนักแสดงจันทร์ดาราเก่าเลยนะขอบอก การแสดงผมไม่เคยพลาด!!’’

ผมโอ้อวดตัวเองเต็มที่ว่าผมน่ะเก่งนั้นนี้ ความจริงพอถึงเวลาฟิลมันมาเองแหล่ะ = =  แต่ตอนนี้ที่ซุกหัวนอนผมสำคัญกับผมมาก ภาพเจ๊ด้าหิ้วข้าวของผมออกจากห้องลอยมาลิ่วๆ ทำให้ผมอยากจะร้องให้ สุดแสนจะหลอนสิ้นดีเลยล่ะ

‘’ให้เหมือนปากโม้เถอะคุณ..แล้วผมจะโทรบอกอีกที’’

พูดจบอีกคนก็ลุกขึ้นและเดินออกจากร้านไป ผมยิ้มให้กับตัวเองเหมือนคนบ้าในร้านลุงฮวดหัวหงอกเจ้าเก่า คราวนี้แหล่ะผมได้เห็นแสงสว่างลำไลของจริงแล้ว!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....