ตาขีด Chapter 30 *leadnum*

Chapter 31

08.00 AM

    ในห้องสี่เหลี่ยมที่กว้างใหญ่ท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเพราะใกล้ถึงช่วงเทศกาลคริสมาร์ตทำให้สองร่างนอนกอดกันแนบแน่นอยู่บนเตียงกว้าง คิมซองกยูลืมไปแล้วว่าต้องไปทำงาน ถ้านัมอูฮยอนตื่นมาพบว่าคนรักของเขายังไม่ไปทำงาน เขาต้องตกใจมากแน่ๆ ร่างหนากระชับกอดอีกคนให้แน่นขึ้นเพราะกลัวคนรักจะหนาว คิมซองกยูคลี่ยิ้มและกดจูบลงบนกลุ่มผมของอีกคนอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวอีกคนจะตื่น ส่วนมือก็กดเบอร์ของแดรยงผู้ช่วยของเขาให้ช่วยทำงานแทนด้วยวันนี้

‘’ฮัลโหลแดรยง’’

[สวัสดครับคุณซองกยู]

‘’วันนี้ฉันไม่เข้าบริษัท รบกวนนายทำงานให้ฉันด้วย’’

[แต่วันนี้มีประชุมใหญ่นะครับ]

‘’งั้นให้แฝดของนายประชุมแทน แค่นี้นะ’’

[ด เดี๋ยวครับคุณซ..]

ติ๊ด!!

   ไม่รอให้อีกคนพูดจบคิมซองกยูก็วางสายและซุกหน้าลงบนกลุ่มผมนุ่มของนัมอูฮยอนทันที อีกคนขยับตัวไปมานิดหน่อย ดูท่าว่าคนรักของเขาจะต้องตื่นแล้วแน่ๆ

จุ้บ!!!

‘’มอนิ่งคิสครับน้องนัม’’

‘’อ่า มอนิ่งคิสเช่นกันครับ’’

จุ้บ!!

    เมื่ออีกคนส่งจูบเด็กๆมาให้อีกคนจึงส่งจูบเด็กๆกลับไปเช่นกัน อูฮยอนผลิกตัวเข้ามาหาซองกยูและซุกหน้าเข้าไปในอกแกร่งและใช้จมูกถูไปมา ตื่นมาก็เล่นเลยแฮะ

‘’พี่กยูไม่ไปทำงานหรอ’’

‘’ไม่ไปอยากอยู่กับน้องนัมวันนึง’’

‘’แต่งานเยอะไม่ใช่หรอ’’

‘’ฝากลูกน้องทำแล้วล่ะน่า มาม้ะมากอดหน่อยสิหนาวจะแย่’’

    คิมซองกยูใช้สองคนนั้นทำงานแทนอีกแล้วแน่ๆ ตัวเองหนีมามีความสุขแล้วให้คนอื่นทำงานเป็นทุกข์แทนได้ยังไงกัน -0- ร่างเล็กล้มเลิกความคิดและกอดอีกคนแน่นตามคำขอ นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้กอดอีกคนยาวนานแบบนี้ เราสองคนใช้เวลาบนเตียงร่วมกันไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ได้เวลาต้องตื่นไปทำอย่างอื่นบ้างแล้วล่ะ ผมยันตัวเองออกจากอ้อมกอดของอีกคนแล้วลุกขึ้นนั่ง ซองกยูมองหน้าผมนิดหน่อยแล้วก็ลุกขึ้นนั่งเช่นเดียวกัน

‘’วันนี้ไปเที่ยวกันนะครับ’’

‘’หืม ไปไหนล่ะ’’

‘’ที่โล่งๆ ที่มีแต่เราไง ปิ๊กนิ๊กๆๆ’’

      ผมตบมือแปะๆแล้วทำหน้าตาดีใจสุดๆ นานทีๆจะได้ออกไปข้าวกับเขาบ้างล่ะน้า วันๆอยู่แต่ในห้อง ไม่ห้องก็ในห้างเบื่อจะแย่ ได้ไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ้างก็ดี คิมซองกยูพยักหน้าแล้วก็เอามือมายีหัวผมจนฟู ไม่ได้นะเดี๋ยวหมดหล่อ T^T

‘’งั้นไปอาบน้ำเดี๋ยวไปซื้อขนมกัน’’

‘’คร้าบบบบ’’

     ผมกระโดดเข้าไปจุ้บปากอีกคนเบาๆแล้วก็วิ่งคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำ คิมซองกยูหัวเราะแล้วก็ส่ายหัวไป มันจะดีไหมถ้าผมจะชวนเขามาอาบน้ำด้วยกัน

‘’พี่ครับมาอาบน้ำด้วยกันไหม’’

 ‘’อยากโดนหรอ’’

‘’เอ่อ งั้นรอข้างนอกนั่นแหล่ะ’’

     ใบหน้าร้อนผ่าวๆเหมือนใบหน้าจะระเบิด ทำไมอีกคนต้องหื่นสะบัดแบบนี้ด้วยแค่ชวนมาอาบน้ำไม่ได้ชวนเข้ามาทำอะไรสักหน่อย -0-  พอผมอาบน้ำเสร็จก็นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาแล้วบอกให้เขามาอาบน้ำ คิมซองกยูมองหน้าผมแล้วก็ยิ้มจนผมต้องรีบเดินเข้าห้อง ไม่งั้นโดนจัดหนักอีกแน่ = =

‘’ทำเป็นอายโถ่ เมื่อคืนก็จับมาหมดแล้ว’’

‘’หยุดนะเงียบเลย =////=’’

‘’ขาวๆเนียนๆนั้นมองมาหมดแล้ว’’

‘’โถ่ อิจฉาอ่ะดิตัวเองมีแต่พุงย้อยๆ’’

   ผมทำท่าพุงป่องใส่อีกคน ซองกยูเอามือชี้หน้าผมอย่างเคืองๆแล้วก็ปิดประตูห้องน้ำไป ผมหัวเราะคิดคักเหมือนคนบ้า เขาน่ารักนี่ถึงพุงจะใหญ่แค่ไหนผมก็รักแหล่ะนา  >.0

ครืดดด

    ระหว่างที่กำลังสวมเสื้ออยู่โทรศัพท์ของใครบางคนแผดเสียงร้องอยู่ใกล้ๆหู เสียงเรียกเข้าไม่ใช่ของผมแต่เป็นของอีกคน ขาก้าวเดินไปหยิบเครื่องมือสื่อสารนั้นขึ้นมาดู

ลูกเป็ดน้อย

   ผมอ่านเบอร์นั่นอย่างมึนๆ ใครชื่อลูกเป็ดน้อย ฉายาแน่ๆ ผมมองห้องน้ำนิดหน่อยคิดว่าอีกคนคงจะยังไม่ออกมาแน่ๆ เลยรับโทรศัพท์แทนซะเลย

‘’ฮัลโหล’’

[ซองกยูส่งข้อความไปก็ไม่ตอบนะ น้อยใจแล้วรู้ไหม]

‘’เอ่อ...’’

[วันนี้จะมาหาผมหรือป่าว ไม่เจอหลายวันแล้วนะไม่คิดถึงกันเลยใช่ไหม]

‘’.....’’

[นายเงียบทำไมน่ะ ทำไมไม่ตอบผมล่ะ]

‘’อีซานดึลหรอ’’

   ผมเอ่ยถามอีกคนกลับไปรู้สึกเสียงมันคุ้นมากเลยนะ = = แล้วไอการคุยที่สุดแสนจะเป็นกันเองนี่ด้วย มีการน้อยจงน้อยใจกันด้วย อีกคนเงียบไปเมื่อผมถาม ผมเลยถามไปอีกครั้ง

‘’ไม่ใช่อีซานดึลหรอ แล้วนี่ใครครับ’’

‘’อูฮยอนทำอะไรน่ะ’’

   ผมสะดุ้งโหยงและรีบวางโทรศัพท์ของอีกคนทันที ซองกยูยิ้มให้ผมและเอาผ้าเช็ดผมไปมา ผมยิ้มแหยๆแล้วก็เอาโทรศัพท์วางไว้ดังเดิม เห้ ผมสงสัยจริงๆนะ T..T

‘’มีอะไรหรือป่าว ทำหน้าอย่างกับเห็นผี’’

‘’ป่าว ผมปวดท้อง’’

‘’ปวดมากไหม ครั้งเดียวท้องเลยเรอะ!!’’

‘’เอ่อ ฮ่าๆๆ’’

      ผมหัวเราะฝืดๆกลับไป สายตาก็มองไปยังโทรศัพท์เครื่องนั่น เบอร์ลูกเป็ดขี้เหร่อะไรนั่นมันคือใคร เมียของเขาอีกคนหรอ -0- ขนาดชื่อผมยังไม่มีฉายาเลยแล้วคนนั้นมันเป็นใครมามีฉายาบ๊องแบ๊วขนาดนั้น

‘’นี่ ลูกเป็ดน้อยอะไรนั่นคือใครหรอ’’

‘’หือ ลูกเป็ดอะไรหรอ’’

‘’ก็ไอเป็ดในโทรศัพท์นายนั่นแหล่ะ - -‘’

‘’อีซานดึลไงเป็ดน้อย ’’

    เขาอมยิ้มนิดนึงแล้วก็เดินไปหน้ากระจก ใบหน้านั้นดูเขินอายเวลาพูดถึง ตอนนี้ผมกำลังจุดรับประทาน ทำไมรู้สึกน้อยใจแปลกๆ ทีกับผมเรียก นัมอูฮยอนๆ อยู่ได้ ใบหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัดของผมทำให้อีกคนเลิกอมยิ้มและทำหน้าสงสัยแทน อย่ามาทำโง่ได้ไหมไอซองกยูคนบ้า!!

‘’เป็นอะไร โกรธอะไร’’

‘’ผมไม่ชอบให้คุณเรียกซานดึลแบบนั้น’’

‘’อ้าว ทำไมล่ะ’’

‘’มันดูสนิทเกินไป ผมไม่ชอบ’’

‘’ไร้สาระนาอูฮยอน’’

      ไร้สาระหรอ พูดออกมาได้ไงว่าไร้สาระ  ผมกำลังทำตัวเหมือนเด็กที่หึงหวงเพื่อนสนิท กลัวว่าเพื่อนจะไปได้เพื่อนใหม่แล้วมอบตำแหน่งเพื่อนสนิทที่ผมครองมาตลอดไปให้อีกคนนึง ถ้าผมตั้งฉายาให้บาโรบ้างเขาจะด่าผมหรือป่าว สมองคิดอะไรสนุกๆขึ้นมา ผมกดปลดล็อคโทรศัพท์ตัวเองและเปลื่ยนชื่อจากบาโรเป็น เด็กน้อยของนามู แทน ในระหว่างที่อีกคนกำลังสนใจกับการทาครีมอยู่ผมก็กดโทรหยอดอีกคนทันที บาโรต้องโทรกลับมาอยู่แล้ว ดูสิเบอร์ใคร เบอร์นัมอูฮยอนนะครับบบ > <  พอหยอดเสร็จผมก็เดินทำว่าเอาโทรศัพท์ไปวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งรออีกคนโทรกลับ และเดินหนีออกมานอกห้อง ไม่อีกนาทีเด็กน้อยต้องโทรกลับมาแน่ๆ

‘’อูฮยอนอย่างอนน่า มาม้ะมาหวีผมให้หน่อย’’

‘’......’’

‘’อูฮยอนอา มาเร็วๆ’’

ครืดดด

    เย้!!!! โทรศัพท์ผมดังแล้ว!!! ผมชโงกหน้าออกไปมองอีกคนที่นั่งจ้องโทรศัพท์ผมอยู่ ตอนแรกเขาจะกวักมือเรียกผมแต่พอมองหน้าจอโทรศัพท์ผมเท่านั้นแหล่ะเขาก็เอามือลงและหยิบโทรศัพท์ผมขึ้นมาดูทันที ดูไม่พอกดรับด้วย - . . –

‘’ฮัลโหลนี่ใคร’’

     น้ำเสียงกดต่ำทำให้ผมต้องรีบวิ่งไปแย่งโทรศัพท์คืน ซองกยูทำหน้าไม่พอใจใส่ ส่วนผมก็ลอยชายเดินลิ่วๆไม่สนใจ ผมได้ยินเสียงย๊า! ดังลอดออกมาพร้อมกับอีกคนที่เดินออกมาหน้าบึ้งตึงตัง สนุกโว้ยยยแกล้งคนแก่ -///-

‘’วางสายจากมันเดี๋ยวนี้เลยนะ มันคือใคร’’

‘’ทำไมอ่ะ’’

‘’ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อ บอกมาเบอร์ใคร’’

‘’เพื่อนผม’’

    ผมวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วกดเบอร์รีโมทเปิดทีวี แต่อีกคนยังไม่เลิกทำหน้าสงสัยผมสักที อาการผมก็เหมือนเขานั่นแหล่ะที่เห็นเบอร์ไอเป็ดขี้เหร่ไรนั่นน่ะ - -

‘’กิ๊กหรอ’’

‘’น้องชายพี่นั่นแหล่ะ -0-‘’

‘’อ๋อ เดี๋ยวนี้เป็นของกันและกันแล้วสินะ’’

‘’เราสนิทกันเหมือนตาขีดกับลูกเป็ดแม่ลูกอ่อนไง’’

     อีกคนกระพริบตาปริปๆเมื่อผมตอบไปแบบนั้น ผมสนิทกับบาโรก็จริงแต่เราก็สนิทกันแบบบริสุทธิ์ใจ ไม่ใช่ลับลมคมในแบบพวกเขาสองคนสักหน่อย ซองกยูทำตอบเออๆออๆเหมือนคนไม่จะรู้จะพูดอะไรแล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ผมทำให้แต่ถอนหายใจและหลับตาประมวลผลเหตุการ์ณต่างๆ

ลูกเป็ดน้อยน่ารัก.....

ไม่คิดถึงกันเลยใช่ไหม.....

น้อยใจแล้วนะ.....

สำหรับซองกยูคงมองว่าน่ารัก สำหรับเรื่องของผมเขามองว่ามันไร้สาระ ผมควรจะวางตัวยังไงดี.....

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....