ตาขีด Chapter 32 *leadnum*

Chapter 33

ฟิ้วววววว  ~ 

    เสียงลมพัดผ่านไปมาอย่างแรง จึงทำให้ผมรีบปิดกระจกรถทันที ไม่ใช่ผมไม่ชอบนะอากาศเย็นๆแบบนี้ แต่แบบยังไงอ่ะมันหนาวเกินไป หนาวจนผมไม่อยากอาบน้ำ แล้วสุดท้ายผมก็จะเป็นคนสกปรก -0- มือหนาเอื้อมมาดึงมือผมไปจับไว้ช่วยบรรเทาความเย็น รอยยิ้มน่ารักถูกส่งกลับไปให้อีกคน ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในโรงพยาบาล

‘’ซองกยูเราจะอยู่ที่นี่กันนานไหม ?’’

‘’ไม่นานนะ ทำไมหรอ’’

‘’ป่าว ผมถามไปงั้นแหล่ะ’’

‘’วันนี้หมอให้อีซานดึลกับซองยอลกลับบ้านได้แล้วน่ะ’’

     ผมพยักหน้าหงึกหงักและปลดเข็มขัดออกเมื่ออีกคนจอดรถ มือเล็กกำชับเสื้อกันหนาวตัวหนาให้แน่นขึ้นไปอีกเพราะข้างนอกหนาวยิ่งกว่าอะไร คิมซองกยูเลยจับมือผมและวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลทันที มันเหมือนในหนังเลยนะที่พระเอกจับมือนางเอกวิ่งท่ามกลางสายฝนกันสองต่อสองแต่เสียดายที่นี่ฝนไม่ตก สองขาก้าวไปยังห้องพักของอีซานดึล ระหว่างทางเราจับมือกันไม่ปล่อย จนผมชินไปแล้วกับเรื่องแบบนี้ แต่มันไม่ชินอยู่อย่างเดียว ก็คือ เมื่อถึงหน้าห้องปุ๊ปเขาก็ปล่อยมือผมออกทันที

ทำแบบนี้หมายความว่าไงคิมซองกยู...

 ‘’ซองกยูนายหายหัวไปเลยนะ ฉันโทรไปก็ไม่รู้ใครรับ :’( ‘’

     เมื่อผมกับเขาเดินเข้าไปในห้องปุ๊ป เข้าของฉายาเป็ดน้อยน่ารักก็แว้ดขึ้นทันที เวลาสองคนนี้รวมตัวกันทีไรผมกับลีจุนเหมือนเป็นอากาศที่ไม่มีตัวตน เราสองคนเลยยืนยิ้มเจื่อนๆให้กันแทน ลีจุนทิ้งตัวนั่งลงตรงโซฟาสีขาวภายในห้องโดยมีผมเดินไปทิ้งด้วยข้างๆ จากนั้นเขาก็เริ่มบทสนาในความวังเวงทันที

‘’ไงอูฮยอน’’

‘’ผมน่าจะบอกซองกยูว่าไม่ต้องมาที่นี่เนอะ มาทีไรเขาสองคนลืมพวกเราประจำ’’

     เสียงหัวเราะดังออกมาจากผมและลีจุน มันเป็นเรื่องน่าตลก แต่ในลึกๆมันไม่สมควรที่จะตลก ลีจุนคลี่ยิ้มหวานและเอามือประสานกันพลางมองภาพภรรยาตัวเองกับสามีคนอื่นกระหนุงกระหนิงกัน มองธรรมดาดวงตาคู่นั้นคงจะไม่มีอะไร แต่ความจริงแล้วดวงตาคู่นั้นมันมีความรู้สึกหลากหลายซ่อนอยู่เยอะเลยล่ะ

‘’งานฉันเยอะนี่ นายก็รู้ซานดึล’’

‘’เยอะถึงขนาดไม่มาหาผมเลยหรอ น้อยใจชะมัด’’

‘’อืมม งั้นวันนี้อยากกินอะไรล่ะเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง แทนคำขอโทษดีมั้ย’’

‘’อืมมม ไอติมเป็นไง’’

      ผมที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองคนไปมา อีซานดึลบอกอยากกินไอศรีม ไม่ดูสภาพแวดล้อมเลยพ่อคุณ -_- ผมเบนสายตาไปทางคิมซองกยูว่าเขาจะตอบยังไง อีกคนพยักหน้าหงึกหงักและเอานิ้วก้อยไปเกี่ยวสัญญากับอีกคน ดวงตาเล็กยิ้มปิดมิดพร้อมกับรอยยิ้มเผยออกมาอย่างเต็มที่ ผมมองสองคนนั้นเพลินจนไม่รู้สึกตัวว่า มือของตัวเองกำลังกำเข้าหากันแน่น

‘’นายโอเคมั้ย ?’’

     เสียงของคนด้านข้างดังเข้ามาในโสตประสาททำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองทันที ผมหันหน้าไปมองอีกคนอย่างสงสัยว่าผมต้องโอเคเรื่องอะไร ลีจุนยื่นมือมาแตะมือผมเบาๆข้างที่กำแน่น พอผมมองมือตัวเองก็ตกใจและรีบคลายทันที

‘’นายดูจะไม่โอเคนะนัมอูฮยอน’’

‘’เอ่อผม...’’

‘’ชางซอนช่วยมาอุ้มอีซองยอลหน่อยสิ ผมขอเก็บของแปปนึง’’

    ผมกำลังจะตอบอีกคนแต่เสียงของอีซานดึลทำให้ผมกับลีจุนเลิกคุยกันและหันไปหาต้นของเสียงแทน ลีจุนพยักหน้าและเดินไปอุ้มลูกชายของเขา และเดินกลับมานั่งข้างผมเหมือนเดิม คิมซองกยูช่วยคนตัวเล็กเก็บของใส่กระเป๋าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อยู่กับผมเขายังไม่เป็นแบบนี้เลยเหอะ

‘’ลีจุนนายไม่อะไรหน่อยหรอไง’’

‘’เรื่องแบบนี้เราต้องใจเย็นนะ’’

    ลีจุนพูดกลับมาอย่างอารมณ์ดีส่วนผมน่ะหรอแรงอาฆาตเริ่มมาตงิดๆ อีซานดึลเห็นหน้าผมเขายังไม่ทักผมเลย คำแรกที่เขาพูดคือ คิมซองกยู ~ คิดผิดคิดถูกที่ญาตีดีกับมันวะ = =

‘’อีซานดึล’’

‘’ว่าไงอูฮยอน’’

‘’เยอะไปนะ…’’

     ผมพูดกับอีกคนสีหน้าเรียบ ลีจุนที่นั่งอยู่ข้างๆหันมามองผมและอีซานดึลสลับกัน คนตัวเล็กกว่าอ้าปากค้างนิดนึงก่อนจะหัวเราะหน่อยๆและเปลื่ยนเป้าหมายเป็นไปอุ้มลูกชายของเขาแทน ในขณะที่ผมกำลังทำหน้าบึ้งอยู่ก็รู้สึกว่ามีคนมองมาทางผม พอผมหันไปมองเขากลับเท่านั้นแหล่ะ ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ ไม่มีคำพูดหรือคำห้าม มีแต่เพียงสายตาที่ไม่พอใจเท่านั้นที่ส่งมาให้ คิมซองกยูกำลังไม่ชอบในสิ่งที่ผมทำ

‘’เอ่อคิมซองกยูไม่ต้องเลี้ยงไอติมผมแล้วก็ได้ ผมพูดเล่นน่ะ’’

‘’.......’’

‘’นายกลับบ้านเถอะ ขอบคุณที่มาหานะ’’

‘’ไม่เป็นไร บอกว่าจะเลี้ยงก็เลี้ยงไง’’

     มือบางกำเข้าหากันแน่นอย่างโกรธจัด พยายามบังคับลมหายใจตัวเองให้สงบเสงี่ยม บรรยากาศในห้องเงียบสนิทยิ่งกว่าป่าช้าในขณะที่ตอนแรกครึกครื้นซะเหลือเกิน อีซานดึลทำหน้าครุ่นคิดหนักเขาไม่กล้าแม้จะสบตาผม คิมซองกยูเห็นอีกคนอ้ำอึกอยู่นานก็จัดการดึงแขนอีกคนออกจากห้องไปแทน ทิ้งให้ผมยืนกับลีจุนสองคนอยู่ในห้อง มันไม่ใช่แบบนี้สิ มันต้องไม่ใช่แบบนี้!!

‘’ไปกันเถอะ’’

‘’ไม่ไป!!!!’’

‘’อูฮยอนอา เธอก็รู้ว่าทำอะไรไม่ได้ ขนาดฉันเป็นแฟนเขาฉันยังทำอะไรไม่ได้เลย’’

‘’........’’

‘’นายไม่ใช่คนรักของคิมซองกยูจริงๆหนิ แล้ว...’’

‘’จริงสิเนอะ...ผมคงสำคัญตัวเองผิดไป’’

    หัวใจกระตุกฮวบเมื่ออีกคนพูดแบบนั้น มันปวดรวดร้าวไปซะหมด เขาไม่เคยขอผมคบเลยสักครั้งมีแต่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปวันๆ มองก็เห็นชัดว่าคนที่ผมรักเขาอยู่กับอีกคนแล้วมีความสุขขนาดไหน

ทำไมคิมซองกยูถึงไม่เลือก....

ทำไมคิมซองกยูถึงไม่พูดให้ชัดเจน....

เขาจับให้ผมยืนอยู่ตรงจุดไหนของชีวิตเขากันแน่....

------------------- ---------------------------- ------------------ ---------------------

ปัง ปัง ปัง!!!

    เสียงทุบประตูดังรัวๆอยู่หน้าห้องของเพื่อนสนิท ยิ่งอีกคนไม่มาเปิดนั่นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดและทุบแรงขึ้นกว่าเดิมอีก ผมไม่ได้ไปกับพวกเขาพอผมพูดลีจุนจบผมก็รีบมาที่นี่ทันที ผมได้ยินเสียงคนด้านในดังลอดๆออกมาว่า ‘เดี๋ยวโว้ยๆ’ นั่นทำให้ผมเบาใจว่าเพื่อนของผมอยู่ในห้องนี่เป็นแน่แท้

‘’ใครวะ...อะ อ้าวนัมสตาร์’’

‘’ทำไรอยู่ -_- ‘’

‘’เข้ามาก่อนๆ’’

     เมื่อเพื่อนรักเห็นอาการของผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยดึงมือผมให้เดินเข้ามาในห้องแทน ผมทิ้งตัวนอนลงบนโซฟายังกับว่าที่นี่คือบ้านของตัวเอง ไม่ใช่บ้านก็เหมือนบ้านอีกหลังแหล่ะเพราะเมื่อก่อนที่ผมยังเหลวไหลเที่ยวบ้านช่องไม่กลับผมก็อยู่ที่นี่ คีย์เดินไปหยิบน้ำปล่าวแล้วยื่นมาให้ผมก่อนที่จะนั่งลงข้างๆกัน

‘’เป็นอะไรวะ ทำไมถึงมาห้องกูได้’’

‘’แค่คิดถึงมึง อยากหามาไม่ได้ไง ?’’

‘’กูพูดแบบนั้นยัง - -‘’

     คีย์เอามือมาผลักหัวผมทีนึงเชิงว่าหมั่นเคี้ยว ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหนักใจก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง อย่างใช้ความคิด จะทำยังไงให้ตัวเองไม่ต้องคิดมากพวกเรื่องนี้ดีนะ

‘’คิบอม’’

‘’หะ หา... อย่าเรียกชื่อจริงดิกูผวามึงแล้วนะเว้ย = =’’

‘’คืนนี้ขออยู่ด้วยนะ…’’

ในเมื่อยังไม่พร้อมเจอหน้า ก็ขอหลีกเลี่ยงไปก่อนละกัน.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....