ตาขีด Chapter 34 *leadnum*

Chapter 35

‘’ไปห้องพี่มั้ย....บาโร’’

‘’หะ หา ?’’

    ผมยิ้มให้อีกคนและลุกขึ้นยืนทันที บาโรที่ดูสับสนและเหมือนจะตกใจที่ผมพูดแบบนั้นออกไปก็ลุกขึ้นยืนแบบมึนๆเหมือนกัน มือบางหันไปสะกิดไหล่เพื่อนเบาๆ คีย์ละหน้าออกจากโทรศัพท์ผมยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูดอะไรมันก็ตอบมาซะแล้ว

‘’ไปเหอะกูอยู่คนเดียวได้...สนุกทั้งคืนนะเพื่อน > <’’

    เห้อจริงๆเลย -0- ผมไม่ทำอะไรน้องชายของคนที่ผมชอบหรอกน่ะ ไม่สิ! เคยชอบมากกว่า สองขาก้าวพ้นออกมาจากนอกคลับแล้วก็รู้สึกสบายปอดมากขึ้น ลมเย็นๆพัดผ่านไปมาทำให้รู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก หัวไหล่ทั้งสองข้างโดนคนอายุน้อยกว่าจับไว้ ผมหันไปยิ้มให้บางๆก่อนที่จะเดินไปยังรถของเขาด้วยกัน

‘’ผมรู้ว่าพี่อยากมีเพื่อน’’

‘’หน้าฉันมันดูออกขนาดนั้นเลยหรอไง -0-‘’

‘’อือ หน้าพี่ดูสับสน มีคำถามมากมายเต็มไปหมด...จริงมั้ยครับ’’

‘’อ่า จริงๆเลย’’

   มือบางเลื่อนไปตีหัวไหล่เขาเบาๆ อีกคนออกรถช้าๆ ระหว่างที่อยู่บนรถเหมือนว่าบาโรไม่กล้าจะคุยกับผมเท่าไหร่เพราะหน้าผมมันบอกว่าไม่อยากคุยอะไรตอนนี้ สายตาเลื่อนลอยออกไปมองด้านนอก ในสมองก็คิดอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด ผมกลายเป็นคนคิดมากตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถ้าจำไม่ผิดก็ตั้งแต่คิมซองกยูเข้ามาในชีวิต

‘’ทำไมคิมซองกยูถึงเป็นคนแบบนี้น้า....’’

    ผมพูดกับตัวเองเบาๆ หวังจะไม่ให้อีกคนได้ยิน แต่กลับผิดคาด บาโรหันมามองหน้าผมก่อนจะดึงผมให้ออกมาจากกระจกจากนั้นเขาก็เลื่อนกระจกขึ้นทันที ผมได้ยินเขาถอนหายใจหน่อยๆ เหมือนว่ากำลังหนักใจเหมือนกัน เขาไม่เกี่ยวอะไรเรื่องนี้เลยสักนิด แล้วทำไมเขาต้องมานั่งฟังเรื่องของพี่ชายตัวเองด้วยนะ

‘’เฮียทำอะไรหรอครับ’’

‘’........’’

‘’ผมอยู่ข้างพี่นะ ตอนพี่มีปัญหาผมก็อยู่ข้างพี่ไม่ใช่หรอ’’

‘’ฉันพูดก็ไม่จบหรอกคืนนี้น่ะ -0-‘’

‘’ถึงเรื่องที่จะเล่ามันเยอะแค่ไหน แต่ถ้าคนที่จะเล่าเป็นพี่ผมก็จะฟังนะครับ’’

‘’…….’’

‘’พี่จะเก็บความไม่สบายใจนั่นไว้คนเดียวหรอครับ แบ่งมาให้ผมบ้างก็ได้นะ’’

     ผมหันมองอีกคนที่นั่งยิ้มสบายใจพร้อมกับถ้อยคำอบอุ่น เขาใจเย็นกับทุกๆเรื่องจริงๆ ริมฝีปากเริ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง บางทีเรื่องที่อัดอั้นในใจผมพูดออกมาบ้างก็คงจะดีเนอะ มืออุ่นของอีกคนมาสัมผัสและบีบข้อมือผมเบาๆ มันไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่มันรู้สึกว่าเขาจะคอยรับฟังปัญหาของผมอยู่เสมอ บางทีนายไม่ต้องดีกับพี่ขนาดนี้ก็ได้นะบาโร

‘’ฉันไม่รู้ว่าพี่ชายนายชอบใคร เวลาเขาอยู่กับฉันจะแตกต่างจากที่อยูกับซานดึลโดยสื้นเชิงเลยนะ แบบจะพูดยังไงล่ะ เขาดูมีความสุขมากเวลาอยู่กับซานดึล’’

‘’.........’’

‘’พอไม่มีซานดึล เขาก็จะมาทำดีกับฉัน ทำเป็นหวง ทำเป็นนั่นนี้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยบอกว่าชอบหรือรักฉันเลย เขาให้ความสำคัญกับอีซานดึลมากกว่าฉันอีก จะทำยังไงดีล่ะ’’

‘’…….’’

‘’เหมือนว่าฉันเป็นตัวแทนของคนที่เขาเข้าใกล้ไม่ได้ยังไงยังงั้นเลย’’

     ยิ่งพูดขอบตายิ่งร้อนผ่าวๆ สมองผมรวนไปหมดรู้สึกสื่อสารไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ อยู่ดีๆบาโรจอดรถลงข้างทาง แต่ผมไม่สงสัยเลยสักนิดว่าเขาจะจอดทำไม บรรยากาศเงียบสนิท ได้ยินเสียงลมหายใจของผมและเขาเท่านั้นที่ดังออกมา ผมไม่อยากจะร้องให้เพราะเขาอีกแล้ว

‘’ถ้าพี่เดินตามเขาไม่ไหว พี่ก็หยุดเถอะครับ’’

‘’…….’’

‘’บางทีพี่แค่ยืนอยู่เฉยๆ เขาอาจจะเดินถอยหลังกลับมาก็ได้’’

‘’หมายความว่ายังไง’’

‘’หรือถ้าเขาไม่เดินกลับมา พี่ก็หันหลังมานะครับ’’

‘’......’’

‘’เพราะผมยืนอยู่ข้างหลังพี่เสมอนะ’’

     ต่อมน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มของเด็กนั่นทำให้ผมรู้สึกไม่เข้าใจตัวเอง ผมจะยังมีเขาอยู่ข้างกายเสมอหรอ หมายความว่ายังไงทำไมผมโง่จัง T^T รู้ตัวอีกทีผมก็โดนเด็กบาโรกอดซะแล้ว มือหนาไล้ไปตามแผ่นหลังเบาๆเชิงปลอบ กี่ครั้งแล้วนะที่ผมร้องให้แล้วเขาจะยังคงกอดผมเหมือนเด็กๆอยู่แบบนี้ ในช่วงเวลาที่ผมมีความสุขกลับไม่มีชื่อของบาโรเข้ามาเลยสักนิด แต่พอผมเศร้าใจกลับมีแต่เด็กคนนี้ออกมาเท่านั้น ทำไมคนที่ผมเข้าใจผมไม่ใช่คิมซองกยูบ้าง

‘’พี่นัมอูฮยอนปากแจ๊ดๆไปไหนแล้วน้า ผมชอบคนนั้นมากกว่านะ’’

‘’อื้อ.... T^T’’

‘’อย่าร้องนะครับ ผมไม่ชอบเลย’’

    มือบางยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆและออกจากอ้อมกอดอีกคน บาโรยิ้มกว้างสายตาซุกซนเหมือนเดิม ผมซื้ดจมูกและหายใจลึกๆเพื่อให้ตัวเองลืมเรื่องเลวร้ายพวกนี้สักที อย่างน้อยผมก็มีเด็กนี้เป็นเพื่อนล่ะนะ

‘’ผมจะพาพี่กลับบ้านไปพักผ่อนนะ’’

‘’ขอบใจนะ’’

‘’ด้วยความยินดีครับพี่ชาย’’

------------------------ ---------------------- --------------------

  

      เมื่อถึงหน้าห้องบาโรบอกว่าจะกลับบ้านเลย แต่ผมคัดค้านไว้ก่อน อยากจะชวนเขาเข้ามากินน้ำกินขนมในห้องก่อนกลับก็ได้เพราะยังไงผมยังไม่นอนอยู่ดี บาโรอมยิ้มจนแก้มพองแล้วก็พยักหน้าเดินเข้ามาในห้องผมในที่สุด คนตรงหน้าจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิดสีขาวของตัวเองออกสองเม็ดบน ความจริงบาโรดูดีมากเลยนะ ผมไม่ผิดใช่มั้ยถ้าจะอิจฉาคนที่ได้คบเขาเป็นแฟนอย่างจริงจัง

‘’กินน้ำส้มไหม’’

‘’น้ำอะไรก็ได้หมดครับ ผมกินง่ายนา’’

‘’น้ำส้วมเอาป่ะล่ะ ฮ่าๆๆๆ’’

‘’ถ้าให้กินน้ำส้วม ผมเปลื่ยนเป็นกินน้ำหน้าอย่างพี่ได้ป่ะ’’

     ผมหันไปทำตาขวางใส่ทันทีเมื่อเด็กเจ้าเล่ห์คนนั้นพูดจาไม่เข้าท่า เพราะเขาคมคายแบบนี้สินะสาวๆถึงเยอะเต็มไปหมด บาโรหัวเราะคึกคักก่อนก็แลบลิ้นส่งให้ผมมา น่าจับตีก้นซะให้เข็ด เมื่อผมจัดการอาหารว่างให้เขาเสร็จเรียบร้อยก็เดินเอามาวางไว้บนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวนั่งข้างๆกัน

‘’ถ้านายกลับไป นายจะไปไหนต่อหรือป่าว’’

‘’อ่อ คงไม่ล่ะครับคงนอนอยู่บ้านล่ะ ปกติที่ออกจากบ้านเพราะอยากแค่ไปดื่มเฉยๆ ไม่ได้หวังอะไรสักหน่อย ดื่มเสร็จก็กลับมานอน’’

‘’อ๋อ นายนี่ดีนะ’’

‘’ก็ดีกับพี่คนเดียวนั่นล่ะ’’

ผลัก!!!

‘’เห้ย!!’’

    ผมพลักอีกคนจนเซ น้ำส้มหกใส่เสื้อเขาเลอะไปหมด เมื่อกี้ผมไม่ได้มองหน้าเขาเวลาพูดเลยไม่รู้ว่าเขากำลังจะดื่มน้ำ = = อูฮยอนคนโง่ ทำไมเงอะงะไม่รู้เรื่องราวแบบนี้นะ T^T

‘’บาโร...คือขอโทษไม่เห็นว่านายกำลังจะดื่มน้ำ =_=’’

‘’ฮ่าๆๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ไม่เป็นไรครับ’’

     มือบางรีบหยิบทิชชู่และเอามาเช็ดตามเสื้ออีกคนทันที เสื้อเชิตขาวสะอาดของเขากลับส้มไปแล้วแถบนึง บาโรนั่งนิ่งไปขณะที่ผมกำลังลนลานกับเสื้อผ้าของเขาอย่างรู้สึกผิด ฮืออ ทำไงดี

‘’พี่ครับหยุดเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะ’’

‘’แต่...’’

‘’ไปหาเสื้อมาให้ผมเปลื่ยนดีกว่า’’

      ผมนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องนอนและเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อไซต์ที่เขาจะพอใส่ได้ ผมหันออกไปมองนอกห้องพบว่าเขาถอดเสื้อออกไปแล้วเหลือแต่ท่อนบนที่เปลือยอยู่ ผมหยิบเสื้อยืดสีดำเอาไปให้เขา บาโรก้มหัวขอบคุณผมทีนึงแล้วก็รับเสื้อไปถือแต่เขาก็ไม่ใส่

‘’ทำไมนายไม่ใส่ล่ะ’’

‘’พี่ช่วยมาเช็ดตรงนี้ให้หน่อยได้มั้ย มันเลอะโซฟาพี่อยู่นะ’’

     ผมชะโงกหน้าไปดูข้างๆเขาพบว่ามันมีน้ำส้มเลอะอยู่จึงหยิบทิชชู่และเอื้อมผ่านตัวเขาไปเช็ด บาโรหดตัวหลบให้ผมเช็ดได้ถนัดมากขึ้น อ่าตัวเขาหอมจัง -. . –นี้ผมกำลังคิดอะไรเนื้ย =[]=

ปิ๊ป!

    เสียงจากประตูดังออกมาผมจึงบอกให้อีกคนดูสิว่ามีอะไร ในขณะที่ผมกำลังจะยันตัวขึ้นมานั่งเหมือนเดิมบาโรก็จับตัวผมผลักออกไปอย่างแรงจนผมเกือบหงายหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าอย่างกับเห็นผียังไงยังงั้น เขาเล่นอะไรเนื้ย -0-

‘’นายทำบ้าอะไร ผลักฉันทำไมเล่า’’

‘’เฮีย....’’

‘’หะ ห๊ะ!!’’

    หน้าหวานหันขวับไปตามคำพูดของคนตรงหน้า คิมซองกยูยืนทำหน้านิ่งยิ่งกว่าปูนมองมายังเราสองคนสนิท ดวงตานั้นบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจ ยิ่งอิเด็กคนนี้มันไม่ใส่เสื้ออีก เอ่อท่าเมื่อกี้มันล่อแหลมสุดๆ แต่มันไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่ได้!! ผมต้องอธิบาย

‘’หยุดอยู่ตรงนั้น’’

   ขาผมชะงักกึกเมื่อกำลังจะลุกขึ้นและเดินไปหาเขา น้ำเสียงนั่นหมายความว่ายังไง ได้โปรดฟังผมสักนิด สักนิดก็ยังดี...

‘’เฮียคือฟังผมก่อนนะ’’

‘’ออกไป...’’

‘’แต่เฮียต้องฟังผมพูดนะ’’

‘’ออกไปไงซันวู’’

     ผมมองน้องชายของเขาอย่างหนักใจ ผมไม่น่าผลักเขาเลย อยากจะระเบิดตัวเองให้ตายคาที่ตรงนี้ อีกคนเดินออกไปนอกห้องแต่สายตาก็บ่งบอกว่าเขาเป็นห่วงผมขนาดไหน ลมหายใจติดขัดเมื่อเพื่อนคนสุดท้ายเดินหายลับไปนอกห้องพร้อมกับเสียงปิดประตู ผมต้องตายแน่ๆ

‘’นัมอูฮยอน’’

‘’ไหนพี่บอกจะฟังผมไง พี่ต้องฟังผมนะ’’

‘’อะ อื้ม น ไหนเล่ามาสิ’’

     อีกคนพยายามสงบสติอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เขาพูดติดๆขัดๆเหมือนว่ากลัวตัวเองจะระเบิดออกมา ผมจึงจะเดินเข้าไปหาเขา แต่เขากลับเอ่ยถ้อยคำทำร้ายผมออกมาซะก่อน

‘’หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องเดินเข้ามา’’

‘’ทำไม ทำไมผมเดินไปหาพี่ไม่ได้’’

‘’อธิบายมาสิ ผมฟังอยู่นะ’’

      ผม....คำแทนตัวเองจากพี่กลายเป็นผม มือบางยกขึ้นมาป้องปากอย่างห้ามไม่ได้ เขาพูดแบบนี้กับผมหมายความว่ายังไง มันห่างเหินเกินไป หรือว่านี้คือจุดจบของเราแล้ว พระเจ้าต้องการเล่นอะไรกับความรักของผม อีกคนแสดงท่าทีว่ารังเกียจผมอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่จะเดินไปหาเขายังห้ามเลย แต่พออีซานดึล เขากลับวิ่งเข้าไปหา ทิ้งผมไว้ยืนอยู่ข้างหลัง....

‘’ผม ผมไม่มีอะไรจะอธิบาย’’

‘’เธอทำในสิ่งที่ฉันเห็นจริงหรอ อ อูฮยอน’’

‘’ฮึก......’’

     ผมก้มหน้าหงุดๆพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ ไม่รู้จะแก้ตัวไปทำไมในเมื่อรู้ว่าคนที่เขาใส่ใจกว่าคือคนคนนั้น หลังจากการง้อนี้ของเขาสำเร็จ เราก็จะจบกันบนเตียง เท่านั้นจริงๆ ทีเหลือไม่มีอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

‘’อ อูฮยอน....’’

     ลมหายใจเฮือกสุดท้ายสูดเข้าเต็มปอดก่อนจะปั้นหน้าทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าหวานเชิดขึ้นสบตาอีกคนนิดหน่อย ดวงตาของเขาเริ่มแดงๆนั้นทำให้ผมใจไม่ดี เหมือนว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังร้องให้ยังไงยังงั้น

‘’เอาล่ะ...กลับไปคนที่พี่..เอ่อนายชอบเถอะ’’

‘’……’’

‘’ยังไงคุณก็ไม่เลือกผม ผมทำใจไว้อยู่แล้ว มันไม่แปลกหรอกถ้าผมจะกลับมาทำตัวเหมือนเดิมจริงมั้ยครับคุณซองกยู’’

‘’หมายความว่าไง พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!!!’’

     เสียงตวาดของเขาทำให้ผมสะดุ้งบ่อน้ำตาเกือบแตก พยายามเบนหน้าหนีความรู้สึกที่แสดงออกมาทางสีหน้าเพื่อไม่ให้อีกคนเห็น ผมได้ยินเสียงสะอื้นดังเล็ดลอดเข้าหูมา เพียงแค่เห็นสภาพคนตรงหน้าดวงใจก็เกือบสลาย คิมซองกยูเอามือขึ้นมาเสยผมตัวเองและเม้มปากแน่น เราจะเจ็บด้วยกันทั้งสองคนต่อไป หรือว่าให้มันจบแค่ตรงนี้ดี

‘’เอาล่ะครับ คุณไม่ต้องเรียกผมว่าเมียคุณอีกแล้วนะ’’

‘’นัมอูฮยอนเธอจะทำแบบนี้ใช่ไหม’’

‘’......’’

    ร่างสูงน้ำตาคลอเบ้ามากขึ้นไปอีกอย่างห้ามไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในหัวสมองภายในตอนนี้ ผมหลอกเขาได้แต่ผมหลอกตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ  อยากจะบอกเหลือเกินว่ามันคือความเข้าใจผิด แต่เมื่อภาพของอีซานดึลลอยเข้ามามันบังคับให้ผมกลืนคำพวกนั้นลงคอไปอย่างทรมาน ผมไม่อยากมองภาพตรงหน้า ทำได้แค่เพียงใจแข็งเท่านั้น เขาจะได้ไป ไปให้พ้นสักที T^T

‘’สันดารผมมันเป็นอย่างนี้ เปลื่ยนยังไงก็เปลื่ยนไม่ได้หรอกครับคุณซองกยู’’

‘’......’’

‘’ที่ผ่านมาคุณคิดว่าคุณนอนกับผู้ชายขายน้ำอย่างผมละกัน’’

‘’เก็บคำพูดของเธอไปให้หมดเลยนะอูฮยอน!!!’’

‘’ได้โปรดออกไปจากชีวิตผมเถอะครับ ผมขอร้อง’’

     คำพูดที่ไม่อยากจะพูดกลับพูดออกมาอย่างเจ็บปวด ผมเดินหนีอีกคนเข้าห้องนอนพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาไหลออกมาอย่างไม่สามารถทนต่อไปได้อีกแล้ว

‘’ฮืออออออ T^T’’

      ร่างเล็กซุกใบหน้าเข้ากับหมอนแน่นพยายามไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไป ผมรู้ว่าคิมซองกยูยังไม่ออกไปนอกห้องของผม เจ็บ ผมเจ็บเหลือเกิน....พี่กยูครับ พี่เจ็บเหมือนผมไหม พี่กำลังจะขาดใจตายเหมือนผมไหม ผมใช้ชีวิตกับเขามาสองเดือน มันเป็นความรักที่ยากจะปฎิเสธเลยจริงๆ เขาคือความสุขสำหรับผม เขาคือรักแรกของผม ทำไมมันจบไม่สวยงามเลยนะ หรือว่าคนอย่างผมที่มีอดีตไม่สวยงามไม่สมควรจะได้รับความรักที่จริงใจจากใครอยู่แล้ว

ไม่เหมือนอีซานดึลที่สะอาดผุดผ่อง.....

ไม่เหมือนอีซานดึลที่เป็นมิตรกับคนอื่นตลอดเวลา.....

สิ่งที่คนที่ซองกยูชอบ ในตัวผมไม่มีแม้แต่เสี้ยวนึง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....