ตาขีด Chapter 36 *leadnum*

Chapter 37

‘’พี่ครับ เสื้อตัวนี้มันโล่งไปหน่อย = =’’

‘’แต่พี่ชอบนี่ ใส่นะๆๆ’’

     ผมกำลังนั่งเป็นตุ๊กตาให้อีกคนทาบนั่นทาบนี้ให้ นี้ก็ผ่านมาจะหนึ่งเดือนแล้ว หลังจากคือนั้นเขาก็ทำตามสิ่งที่เขาพูด คือเขาจะไม่หายไปไหน เรากลับมาใช้ชีวิตอย่างเดิม ที่เจ๋งไปกว่านั้นคือเขาจะไม่ยุ่งกับอีซานดึลอีกถ้าไม่จำเป็น แต่ยังไงเขาก็เพื่อนกัน เพราะเขาเลือกผมเขาถึงทำแบบนี้ ซึ้งผมก็โอเคนะ กับคำพูดของเขา บรรยากาศเริ่มหนาวขึ้นอาทิตย์หน้าก็วันคริสมาร์ตแล้ว แต่ผมรู้สึกเหมือนไม่สบายทุกวันเลย แต่ไม่ได้มีอาการปวดหัวสักอย่าง มันรู้สึกแปลกๆกับร่างกายตัวเอง  อย่างบอกไม่ถูก

‘’รอยแดงที่คอผมมีแทบทุกวัน จะซื้อเสื้อแบบไหนดูด้วยสิพี่’’

   ผมยกยิ้มกริ่มไปให้เขาที่ยืนหยิบนั้นหยิบนี้ไปมา คิมซองกยูหันมาทำหน้าตกใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

‘’นั่นสิเนอะ ฮิฮิ’’

    หลังจากซื้อเสื้อกันหนาวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาผมมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน คิมซองกยูบอกว่าอยากกินของพวกยำๆ ผมก็เลยตามใจเขาโดยการไปร้านที่เขาอยากกิน แต่พอก้าวเข้าไปในร้านปุ๊ปผมก็รู้สึกแปลกๆ มัน มันไม่อำนวย...

‘’อุก!! ‘’

    ผมกระตุกตัวเองและรีบสาวท้าววิ่งออกมาจากร้านทันที คิมซองกยูดูตกใจกับท่าทางของผม และวิ่งตามออกมาพร้อมกับจับตัวของผมไว้และสำรวจด้วยสีหน้าตื่นๆ

‘’เป็นอะไรอูฮยอน ไม่สบายหรอ’’

‘’เอ่อ ไม่รู้สิ =_=’’

    ผมตอบไปตามความจริง ก็ไม่รู้นี่ว่าตัวเองเป็นอะไร ไข้ก็ไม่มีอะไร อีกคนหันซ้ายหันขวาและวิ่งไปซื้อน้ำในซุปเปอร์มาเก็ตมาให้ ระหว่างผมยืนรอเขาก็รู้สึกเค็มๆปากขึ้นมา อยากกินมะม่วงจัง ไม่ได้กินนานแล้วสิพวกผลมงผลไม้

‘’พี่ว่าเรากลับห้องดีกว่า ดูท่าจะไม่ไหวนะ’’

‘’แวะซื้อมะม่วงได้มั้ย ผมอยากกิน’’

‘’มะม่วง ? อ่อได้สิ’’

   

    คิมซองกยูพยุงตัวผมตลอดการเดินออกนอกห้างสรรพสินค้าจนคนมองกันตรึมไปหมด ผมไม่ได้จะเป็นอะไรสักหน่อย -0- แต่พอบอกเขาว่าไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ เขาก็บอกว่าไม่ได้กันไว้ดีกว่าแก้ถ้าตัวผมล้มตึงลงไปบนพื้นนั้นนี่ ระหว่างทางกลับบ้าน เขาแวะร้านขายผลไม้ให้ผมจริงๆ และบอกว่าจะลงไปซื้อเองให้รอบนรถ

‘’เอาเปรี้ยวๆนะครับ ผมชอบ’’

‘’ได้ๆ อย่าไปไหนนะ’’

‘’จะหนีไปไหนเล่า!!’’

    ว่าพลางแบะปากใส่อีกคนเหมือนเด็ก คิมซองกยูเดินหายเข้าไปสักพัก ผมจึงแอบเอาโทรศัพท์ของเขามาเล่น ผมกดเข้าไปยังเมมเบอร์ในโทรศัพท์เขาดูว่ามีใครบ้าง จะมีแม่เป็ดบ้าบออะไรนั่นอีกไหม แต่ก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อมันเปลื่ยนแล้ว

-อีซานดึล-

   ผมเผยยิ้มเขินอายอยู่คนเดียวและกดเบอร์ตัวเองใส่ลงไป อ้ากกกกกกกกกกกกกอุ๊แม่เจ้า!!!

-เมียเด็ก-

   คิมซองกยู!!!!!!!!!!!!!!!!!! ฮืออออออออออออออออิบ้า ในขณะที่ผมกำลังกรี๊ดกร๊าดกับโทรศัพท์เขาอย่างบ้าคลั่งก็เห็นอีกคนกลับเดินกลับมาพอดี ในมือเขาถือถุงมะม่วงแลดูจะหนักน่าดู เขาจะซิ้อมาทำไมเยอะแยะ สองสามลูกก็พอแล้วมั้ง

‘’พี่ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับ’’

‘’มะม่วงไง น้องอยากกินพี่ก็จัดหนักๆ’’

    ผมหันตัวไปหาเขาและยิ้มเงงฟันให้ คิมซองกยูมองหน้าผมแบบแปลกประหลาดก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น หูแดงหมายความว่าไงย๊ะ

จุ้บ!!!

   ผมพุ่งเข้าไปจูบแก้มอีกคนอย่างแรงในขณะที่เขากำลังขับรถอยู่ ซองกยูทำตาโตจนผมปล่อยก๊ากออกมาเสียงดังลั่นรถ เขาหันมาทำตาขวางใส่ผม แต่ผมไม่กลัวอ่ะ

‘’ทำอะไรของเธอ อยากตายหรอไง’’

‘’ขอบคุณนะครับ’’

‘’ขอบคุณ ?’’

    ผมไม่ตอบแต่กลับมานั่งปกติและเอนเบาะลงไปแทน มือบางอังไว้ที่ท้องของตัวเองและลูบไปมา ผมอยู่ยังไงโดยไม่กินข้าวนะ ทำไมมันไม่หิวน้า แอบมองหน้าอีกคนที่กำลังนั่งขับรถอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ก่อนจะกลับเข้ามาสู่ห้วงความคิดของตัวเองอีกครั้ง ผมควรจะแอบไปหาหมอ ไปแบบไม่ให้ซองกยูรู้ ไม่งั้นเขาต้องงอแงแน่ๆ -0-

-------------------------------------------- --------------------------------

-คุณนัมอูฮยอนเชิญห้องตรวจ 7777 ค่ะ-

    ผมละใบหน้าจากใบสั่งหมอก่อนจะเดินไปยังห้องตรวจที่เขาเรียก เมื่อถึงหน้าห้อง ก็อ้อนวอนขอพระเจ้าอย่าให้ผมเป็นโรคอะไรร้ายแรง ขอให้มันเบบี๋ๆด้วยเถอะ ผมเคาะประตูสองครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป คุณหมอเงยหน้ามองผมก่อนจะคลี่ยิ้มและบอกให้นั่งได้เลย

‘’สวัสดีครับ’’

‘’สวัสดีครับคุณหมอ’’

‘’ในใบเขียนว่า คุณรู้สึกลำใส้ปั่นป่วนแต่ไม่ได้ท้องเสียหรือปวดท้อง มีอาการเบื่ออาหารอย่างไม่มีสาเหตุแต่ก็สามารถทานได้ รู้สึกหายใจไม่ออกเวลานอนคว่ำ .....’’

‘’ใช่ครับ ผมมีอาการแบบนั้น’’

    ผมตอบคุณหมอที่อธิบายอาการที่นางพยาบาลสรุปให้ คุณหมอเงยหน้าจากใบกระดาษและหันมาสอบถามอาการผมให้แน่ชัดขึ้นไปอีก

‘’มีอาการอย่างอื่นอีกไหมครับ บอกผมมาได้เลย’’

‘’อืมม...อาทิตย์นี้ผมน้ำหนักลดอย่างผิดปกติ อยู่ดีๆเหม็นอาหารคาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อยากกินแต่ผลไม้ เวลาผมท้องว่างผมจะคลื่นใส้’’

    พอผมเล่าอาการนอกเหนือจากนั้นเสร็จ คุณหมอก็หรี่ตามองผมทันที และก็ถามคำถามชวนอายมากด้วย > <

‘’คุณเคยมีเพศสัมพันธ์หรือป่าว’’

‘’เอ่อ มีครับมี’’

‘’บ่อยไหมครับ’’

‘’ก็บ่อยครั้บ’’

   คุณหมอพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะขีดเขียนอะไรสักอย่างลงไปในกระดาษ ผมนั่งแกะเล็บตัวเองเล่นเพราะกลัวตัวเองจะเป็นโรคร้าย ไม่นานนักคุณหมอก็ยกยิ้มและอธิบายออกมา

‘’คุณนัมอูฮยอนครับ ผมต้องตรวจคุณให้แน่ชัดกว่านี้ เชิญนอนบนเตียงเลยครับ’’

‘’ม หมอครับ ผมไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงใช่ไหม!!’’

‘’ไม่หรอกครับ สบายใจได้ ผมว่ามันคือเรื่องดี’’

    หมอยิ้มให้ผมแบบมีความสุข นั้นทำให้ผมสบายใจขึ้นมานิดนึงก่อนจะเดินไปนอนลงบนเตียงตรวจภายในห้อง ผมหลับตาเพื่อรอให้หมอมาตรวจ ผมนอนหลับตาอยู่อย่างนั้นก่อนจะรู้สึกว่าเสื้อตัวเองถูกเลิกขึ้น มือของหมอกดลงไปยังท้องผมเบาๆไปทั่วบริเวณ ผมต้องเป็นอะไรเกี่ยวกับช่องท้องแน่ๆ มีแสงสี่ขาวแผ่อยู่กลางท้องผม หน้าจอมอติเตอร์เล็กๆเผยภาพภายในลำใส้ผมออกมา ใบหน้าค้างงันเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในท้องตัวเอง..

‘’ม หมอครับ’’

‘’คุณกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วนะครับ’’

‘’…...’’

‘’ผลการซาวด์ออกมาเป็นอย่างที่คุณเห็น...ดีใจด้วยนะครับคุณนัมอูฮยอน’’

    ผมลงมาเตียงช้าๆก่อนจะยิ้มแหยๆให้กับหมอ อะไรนะท้อง ท้องได้ไง ท้องกับใคร =[]= คือผมก็มั่วไปหมดอ่ะเข้าใจไหม แล้วลูกของผมจะเป็นลูกของใครล่ะ โอ้ยเครียดจัง ตอนแรกก็กะจะเถียงว่าตรวจดีแล้วจริงหรือ แต่ภาพในหน้าจอทำเถียงไม่ออกอ่ะ มันมีสิ่งเล็กๆอยู่ในนั้น มือบางเลื่อนขึ้นมาจับพุงตัวเองก่อนจะร้อนขอบตาผ่าวๆ ถ้าคิมซองกยูรู้ว่าผมท้องจะทำยังไงดี ถ้ามันไม่ใช่ลูกของเขาล่ะ

ถ้ามันไม่ใช่ลูกของเขาล่ะจะทำยังไง!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....