ตาขีด Chapter 39 *leadnum*

Chapter 39

‘’แม่น้องไปไหน’’

‘’อยู่ห้องแก ไปดูมันด้วยแล้วกัน’’

‘’เดี๋ยวๆ แม่ทะเลาะกับน้องหรอ’’

‘’มันมีลูกจะไม่ให้แม่หงุดหงิดกับมันได้ไง’’

‘’ลูก...น้องมีลูกหรอแม่!!’’

    เสียงแม่กับพี่คุยกันดังจนมาถึงด้านบน ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ผมยังไม่หยุดร้องให้เลย ปวดตา ปวดหัวไปหมดแล้ว หลังจากที่วางสายคิมซองกยูก็โทรมานับไม่ถ้วนจนผมต้องปิดเครื่องเพราะไม่อยากได้ยินเสียงเรียกเข้า เสียงฝีเท้ามีคนเดินขึ้นมา ต้องเป็นพี่บูฮยอนแน่ๆ

‘’อูฮยอนอา....นี้พี่เอง’’

‘’ผมไม่ได้ล็อคประตู’’

      ว่าพลางก็รีบเช็ดคราบน้ำตาทันที เมื่อพี่ชายเข้ามาในห้องก็มองสภาพผมแบบรับไม่ได้ ทำไม ผมมันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยหรอตอนนี้ T^T พี่บูฮยอนเม้มปากอย่างหนักใจก่อนจะเดินมานั่งบนเตียงข้างๆผมพร้อมกับตบไหล่เบาๆ พี่จะไม่ด่าผมเหมือนแม่ใช่ไหม

‘’แกห่วงใบหน้าหล่อเหลาของแกนักไม่ใช่หรือไง ทำไมปล่อยให้โทรมเหมือนไม่ได้กินข้าวมาสิบปีขนาดนี้’’

‘’........’’

‘’เอ่อ พ่อของเด็กไม่มากับแกหรอ’’

‘’ไม่มี’’

   ผมตอบไปด้วยน้ำเสียงเรียบในขณะที่นอนหงายมองเพดานห้องอย่างไม่รู้จะทำอะไร พี่บูฮยอนทำหน้าช็อคๆกับคำตอบผมก่อนจะทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมา 

‘’แล้วจะทำยังไงล่ะ’’

‘’ผมก็จะเลี้ยงเขาไง ไม่เห็นยากเลย’’

‘’บ้าหรออูฮยอน แกอายุแค่นี้จะเลี้ยงลูกแล้ว’’

‘’พี่จะให้ผมไปเอาเด็กออกหรอ’’

      ผมลุกขึ้นนั่งมองหน้าพี่ชายตัวเองแบบเครียดๆ พี่บูฮยอนส่ายหัวรัวกับคำถามของผม ก็ในเมื่อมีแต่คนบอกว่าลำบากนักหนา ผมจะเลี้ยงไม่รอดงั้นงี้ แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ เราสองคนพี่น้องตกอยู่ในสภาวะเงียบกันชั่วครู่ก่อนจะได้ยินเสียงพ่อตะโกนขึ้นมาว่าให้ลงไปกินข้าว ตอนแรกผมจะไม่ลงไปเพราะไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น แต่พี่ชายก็บังคับให้ลงไปกินอยู่ได้ สุดท้ายผมก็ต้องลงมานั่งร่วมโต๊ะกับทุกคน

‘’เห้อ นานๆทีบ้านเราจะกินข้าวครบทุกคนเนอะแม่’’

‘’อื้อ...’’

‘’ไหนอูฮยอน เราจะมีสมาชิกครอบครัวเพิ่มใช่มั้ยลูก....มานั่งกับพ่อสิ’’

       เสียงพ่อดังเจี้ยวจ้าวสดใสเหลือเกิน ไม่เหมือนแม่กับพี่ที่ทำหน้าเครียดกับเรื่องที่เกิด ผมเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆบิดาก่อนยกยิ้มให้แหยๆ หลังจากนั้นการทานข้าวเย็นของครอบครัวเราก็เริ่มขึ้น พ่อตักนู้นตักนี้ให้ผมตลอด บอกให้กินเยอะๆ ลูกผมจะได้โตไวๆ ช่างไม่รู้เลยว่าพฤติกรรมแบบนั้นมันจะทำให้ผมขาดใจตายขึ้นมา อิจฉาแม่จริงๆที่มีสามีดีๆแบบนี้ ไม่เหมือนผมเลยสักนิดเดียว

‘’อูฮยอน คีย์โทรมาหาแม่หลายสายแล้วบอกว่าแกไม่ยอมรับโทรศัพท์’’

‘’อื้อ เดี๋ยวผมโทรกลับเอง’’

‘’ไม่ต้องแล้ว คีย์บอกเดี๋ยวจะมาหาที่นี่’’

    ผมมองหน้าแม่นิดนึงก่อนจะพยักหน้าเชิงเข้าใจก่อนจะหันมาตักข้าวกินต่อ จากที่เงียบอยู่นานบทสนาภายในโต๊ะก็เริ่มขึ้น ผมนั่งฟังแม่พ่อแล้วก็พี่ชายคุยกันโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร พวกเขาอยู่กันสามคนจนชินไปแล้ว พอมีผมเข้ามาด้วยวันนี้ก็เลยดูแปลกๆ มือบางรวบวางช้อนวางไว้บนจานเรียบร้อยและหยิบน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะเดินไปหลังบ้าน

‘’อูฮยอน!!!’’

เคร้ง!!!

    เสียงเรียกดังขึ้นจนผมตกใจและทำช้อนตกลงพื้นเสียงดัง ใบหน้าหันขวับไปตามเสียงเรียก ผมเจอคีย์วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเหรอหราก่อนจะพุ่งจะมาจับตัวผมและเขย่าอย่างแรง  จนพ่อกับพี่รีบลุกมาแยกตัวเขาออกไปจากผม มันเกิดอะไรขึ้น...

‘’มึง!!! เกิดอะไรขึ้นทำไมไม่บอกกู’’

‘’อะ อะไร’’

‘’ไอสิ่งที่อยู่ในท้องมึงอ่ะ มึงเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ไหมห๊ะไออูฮยอน!!!’’

   ผมสะอึกก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อนสนิทตัวเองไปอีกทาง แต่กลับสะดุดผู้ชายชุดสูทสีดำที่ยืนมองผมอยู่ใกลๆหน้าประตูบ้านด้วยสีหน้าที่ผิดหวังเหลือเกิน สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง

คิมซองกยู.....

‘’คุณซองกยูเขาเครียดมากรู้ไหม เขาทิ้งงานและตามหากูเพราะอยากรู้ว่าบ้านมึงอยู่ไหน แต่นี่อะไรอูฮยอน มึงเก็บปัญหานั้นไว้คนเดียวแล้วหนีมาเนื้ยนะ กูเป็นเพื่อนมึงแท้ๆ น้อยใจว่ะที่ไม่รู้อะไรเลยว่าเพื่อนรักตัวเองกำลังเป็นอะไร’’

‘’.......’’

‘’พูดอะไรหน่อยสิวะ!!!!’’

‘’อูฮยอนออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม’’

     ในความเงียบก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากไม่ไกลนัก ผมหันไปมองคิมซองกยูที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ก่อนจะหันไปมองพ่อแม่พี่ที่ยืนทำหน้าตกใจกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นอยู่ ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินไปยังที่เขายืนอยู่และออกไปคุยข้างนอกด้วยกันสองคน คีย์ฟุบตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยากกับเรื่องเหล่านี้ ผมก็ไม่แตกต่างจากมันเท่าไหร่หรอก

‘’นายมีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกพี่’’

‘’.......’’

‘’สนุกหรออูฮยอน’’

‘’พี่ครับ...’’

‘’ฉันถามว่าเธอสนุกมากหรอ!!!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....