ตาขีด Chapter 51 *leadnum*

Chapter 51

SUNGGYU  PART

‘’อูฮยอนวันนี้พี่ไปส่งลูกเองนะ’’

‘’ไม่เอา!! แม่ครับแม่ต้องไปส่งผมนะ’’

‘’ป่ะ โรงเรียนกันเถอะ’’

      ผมหยิบกระเป๋านักเรียนของลูกขึ้นมาถือและจับมือเด็กดื้อให้เดินออกไปนอกห้อง อูฮยอนมองตามด้วยใบหน้ามึนๆก่อนจะโบกมือบายสองพ่อลูกให้ไปทำงาน คิ้วหนาเลิกกวนประสาทใส่ลูกชายก่อนจะกุมมือแล้วเดินไปพร้อมกัน วันนี้ผมจะทำหน้าที่พ่อที่ดีวันนึงคิคิ

‘’มยองซูกินข้าวอิ่มไหม’’

‘’อิ่มครับ’’

‘’พ่อจะแวะซื้อขนม จะเอาอะไรไหม’’

‘’ไม่เอา แม่ใส่ขนมปังลงมาในกระเป๋าแล้ว’’

    ลูกชายตอบแล้วก็เปิดประเก๋าที่มีขนมปังให้ดู ผมยิ้มแฉ่งก่อนจะเอามือขยี้หัวลูกและสตาร์ทรถขับออกไป ระหว่างทางเราไม่ได้พูดอะไรกันเพราะผมไม่รู้จะชวนเด็กคนนี้คุยอะไร ผมเข้าถึงลูกได้ยากมากเลยไม่เหมือนอูฮยอน ถึงแม้ลูกจะไม่ค่อยคุยกับเขา แต่เขาก็ยังเล่นกับลูกได้ทั้งวันไม่มีท่าทีจะเบื่อ และในความเงียบที่มีมานานมากพอเขาจึงเอ่ยคำถามออกมา

‘’พ่อครับ เมื่อคืนผมถามจริงๆพ่อทำอะไรแม่หรอ’’

‘’ไม่ได้ทำอะไรนี่’’

‘’ย๊า!!!!’’

      แขนเล็กพุ่งมาตีผมรัวๆปัดออกแทบไม่ทัน ดีนะตอนนี้ถนนรถไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ มยองซูดูโกรธผมยังไงชอบกล เขาคิดว่าผมจะทำร้ายแม่เขาหรือไงเล่าเด็กบ้าเอ้ยยย

‘’มยองซูหยุดตีพ่อนะ อยากโดนรถชนหรือไง’’

‘’มีแต่คนปิดบังผม แม่ก็ไม่บอก พ่อก็ไม่บอก’’

‘’แล้วทำไมเราถึงอยากรู้ด้วยล่ะ’’

‘’เมื่อคืนผมสัญญากับแม่ว่าถ้าพ่อทำอะไรแม่ ผมจะจัดการแทน’’

       เด็กน้อยเอามือกอดอกและมองหน้าผมไม่วางตา เห็นแล้วอดยิ้มกว้างไม่ได้เลยจริงๆนะเนื้ย รถคันใหญ่เลี้ยวเข้าโรงเรียนอนุบาลชื่อดังและไปจอดตรงหน้าอาคารเรียน มยองซูปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะส่งสายตาค้อนมาให้ผม ตอนเด็กมันยังจิกกัดขนาดนี้ ถ้ามันโตมันจะขนาดไหนวะเนื้ย

‘’มยองซู พ่อไม่ได้ทำอะไรแม่ร้ายแรงนะเรื่องแบบนี้ทุกครอบครัวต้องมีกันรู้ป่าว’’

‘’ผมไม่เข้าใจ’’

‘’ก็ลูกยังเด็กไง พ่อแม่อธิบายไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี’’

‘’ก็ทำให้ผมเข้าใจสิครับ’’

‘’ไว้ลูกโตขึ้นเรื่อยๆ ลูกจะเข้าใจการแสดงความรักแบบตัวต่อตัวของพ่อกับแม่นะ’’

‘’........’’

‘’ลูกจะเรียนรู้เรื่องแบบนี้ตอนลูกมีคนที่ลูกรัก เข้าใจพ่อไหม’’

     มยองซูทำหน้าครุ่นคิดกับคำพูดของผมก่อนจะหันมามองผม สีหน้ามึนโลกนี้แสดงว่ายังไม่เข้าใจ เขาอนุบาลนี่อธิบายให้ตายคงใจแตกกันแหงๆ ผมเอี้ยวตัวไปจูบแก้มลูกชายก่อนจะโบกมือให้เขาเข้าไปเรียนได้แล้วเพราะวันนี้ผมต้องรีบไปทำงานเหมือนกัน

‘’ตั้งใจเรียนนะมยองซู อย่าแกล้งเพื่อนเข้าใจไหม’’

‘’อื้อ..’’

      ประตูรถปิดลงพร้อมกับเด็กน้อยที่เดินเข้าไปยังอาคาร ยิ้มกว้างหุบลงเมื่อพ้นสายตาของลูกชายตอนนี้มยองซูอายุสามขวบแล้ว แต่ผมไม่เคยพาลูกชายกับอูฮยอนไปหาแม่กับพ่อเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากพาไป แต่แม่ยืนกรานอย่างเดียวว่าจะไม่ยอมรับอูฮยอนกับมยองซูเด็ดขาด ผมจึงทำได้แค่เดินเลี่ยงออกมาไปใช้ชีวิตส่วนตัวดีกว่า หวังว่าท่านคงจะคิดได้สักที ไม่ช้าก็เร็วแหล่ะ รถใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกนอกบริเวณโรงเรียนและตรงไปยังบริษัท แต่คิดไปมาขี้เกียจทำงานว่ะครับ -_-   มือหนาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า และส่งไลน์ไปบอกเลขาว่าให้เก็บงานให้ด้วย พวงมาลัยหักเลี้ยวไปทางกลับบ้าน อยากน้อยวันนี้ก็ได้อยู่กับเมียวันนึงล่ะนะ

-------------------------- ----------------------------- -----------------------------

     มือบางกำลังเช็ดผมอยู่หน้ากระจกอย่างสบายอารมณ์ วันนี้เป็นอีกวันที่ผมอยู่บ้านคนเดียวในช่วงกลางวัน มือบางกดปลดล็อคโทรศัพท์และยกยิ้มกว้างอยู่ในใจเมื่ออ่านข้อความของใครคนนึง วันนี้ผมจะไปเจอเขาแหล่ะ > <  ครีมบำรุงถูกแต่งเติมบนใบหน้าเพื่อลดชะลอความแก่ของอายุที่จะมีเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างน้อยวันนี้ผมก็จะดูดีที่สุดล่ะวะ

แกร๊ก

    ผมรีบกระชับชุดคลุมและออกไปดูทันทีว่าใครมาเปิดประตู คิมซองกยูลืมอะไรไว้ที่ห้องเลยกลับมาเอาหรือป่าว

‘’อูฮยอนวันนี้พี่ไม่ไปทำงานแล้วล่ะ ขี้เกียจ’’

‘’อะ เห้ยได้ไงอ่ะ ทำไม’’

‘’ก็ขี้เกียจสาเหตุแค่นี้’’

    ใบหน้าแทบหุบยิ้มไม่ทันเมื่ออีกคนบอกแบบนั้น คุณสามีมาหยุดอะไรวันนี้เนื้ย!!! ผมเกาหัวแกรกๆและเดินเอาเสื้อสูทที่เขาถอดพาดไว้บนตักไปแขวน แล้วคนที่ผมนัดเจอล่ะ T_T  เลื่อนหรอ ไม่ได้อุดส่าห์จะได้เจอกันสักที!!!!

‘’อูฮยอนแต่งตัวเสร็จออกมาหาพี่หน่อยนะมีเรื่องจะคุยด้วย’’

‘’จ้า…’’

    รับคำก่อนจะหยิบเสื้อผ้ามาใส่และก็เดินออกไปหาเขา คิมซองกยูนั่งอ่านใบอะไรสักอย่างผมจึงเดินไปนั่งข้างๆเพื่อจะดูด้วย นี้มันบ้านหนิ เขาจะชวนผมคุยเรื่องบ้านหรอ อยู่ที่นี่ก็ดีแล้วนี่นา

‘’พี่ว่าพี่จะซื้อบ้าน เราควรจะอยู่บ้านดีกว่าอยู่คอนโดนะ’’

‘’ไว้มยองซูโตกว่านี้เราค่อยย้ายก็ได้นี่ครับ’’

‘’ ป.1 เขาควรนอนคนเดียวได้แล้วนา’’

‘’.......’’

     เขาว่าจบก็ทิ้งตัวนอนบนตักผมทันที ไอย้ายมันก็ดีอยู่หรอกที่จะได้มีพื้นที่เพิ่ม แต่ผมไม่อยากขายห้องนี่นาเก็บไว้ได้ไหม แต่ถ้าเก็บไว้ก็ต้องจ่ายค่าห้องอีก -0- เปลืองเงินชัดๆเลยโว้ะ  เรื่องบ้านน่ะช่างมันแต่ตอนเที่ยงนี่ดิผมจะทำยังไงดี

‘’อูฮยอนเป็นอะไร แค่เรื่องบ้านเองนะทำไมต้องขมวดคิ้วขนาดนั้น’’

‘’อ่ะ หือ อ๋อไม่มีอะไรครับ’’

‘’ถ้าไม่อยากย้ายตอนนี้ เราค่อยย้ายก็ได้นี่’’

‘’อื้อ ครับๆ’’

   รับปากแบบให้เรื่องมันจบๆก่อนจะเหลือบไปมองโทรศัพท์เครื่องสวยที่นอนอยู่บนโต๊ะ จะทำยังไงดี ความรู้สึกคืออยากเจอเขาให้ได้เลย แต่คิมซองกยูอยู่บ้านซะนี่ หรือบางทีเราควรแอบไปเจอกัน

ใช่!! เราต้องแอบไปเจอกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....