ตาขีด Chaptet 52 *leadnum*

Chapter 52

‘’พี่ครับเรามาหาอะไรทำกันดีไหม’’

   ในเมื่อคิดอะไรไม่ออกก็ต้องหาวิธีเสียเหงื่อเยอะๆแล้วล่ะ ผมปรี่ไปนั่งออดอ้อนเอาแก้มตัวเองถูไถแก้มเขาไปมาสุดฤทธิ์ เชื่อสิอีกไม่นานเขาก็ต้องหื่นกำเริบชัวร์ๆๆ!!!

‘’ทำอะไร -_-‘’

‘’นานๆทีเราจะอยู่ด้วยกันสองต่อสองนะครับ ใช้เวลาให้คุ้มค่าหน่อยดิ’’

‘’ตอนนี้ไม่มีอารมณ์อ่ะ ชอบเล่นเวลาลูกอยู่มากกว่าตื่นเต้นดี’’

    ใจแทบสลายเมื่อเขาตอบมาว่าไม่มีอารมณ์ ไม่ได้นะถ้าเขาไม่ยอมหลับเขาก็จะถามนั้นถามนี้ถ้าผมบอกว่าจะออกไปข้างนอก ถ้าผมแอบออกไปพอกลับมาเขาต้องโมโหและสืบสาวจนกว่าจะรู้เรื่องนั่นแหล่ะ  ตั้งแต่มยองซูคลอดผมก็ต้องเลี้ยงลูกจนไม่มีเวลาแทบจะไปเจอใคร ส่วนเขาก็ทำหน้าที่ของเขาไม่เว้นวันเหมือนกัน อ้ากก จะบ้าตาย!!!

‘’มีอะไรว่ามาดีกว่าอูฮยอน’’

‘’พี่คงเบื่อผมแล้วสินะ ปกติพี่ไม่เคยพูดกับผมแบบนี้นี่’’

‘’เห้!! มั่วแล้วพี่พูดอะไร’’

‘’พี่บอกพี่ไม่มีอารมณ์ =_=’’

     ใบหน้าหวานหงุดเหงนไปทางอื่น คิมซองกยูเอามือมาขยี้หัวผมเบาๆแล้วก็หัวเราะคิกคัก ผมไม่ฮานะ ไอตอนที่จะให้ปล้ำนี้ไม่ปล้ำ พอตอนที่ไม่ค่อยอยากให้ปล้ำนี้เย้าแหย่กันจัง -_-

‘’ตอนเที่ยงผมจะออกไปหาเพื่อน’’

‘’หาใครหรอ พี่ไปส่งไหม’’

‘’เอ่อ ไม่ต้องครับ ผมไปเองดีกว่า’’

‘’ปกติเธอชอบให้พี่ไปส่งนี่ ทำไมวันนี้แปลกๆล่ะ’’

‘’แปลกอะไร!! ไม่แปลก!!!’’

     รีบตอบโต้ไปทันควันอย่างลืมตัว อีกคนสะดุ้งเมื่อผมตะคอกกลับไปแบบเต็มที่ ก็คือจะบอกยังไงล่ะ สายตาคมของอีกคนจ้องมาแบบสงสัยเมื่อผมมีท่าทีแปลกๆ อย่ามองแบบนั้นได้มั้ยเดี๋ยวจิ้มตาแตก!!!

‘’อื้อ จะไปไหนก็ไป’’

‘’จริงอ่ะ’’

‘’อื้อ ไปแล้วรีบกลับมาล่ะ’’

      ใจดวงน้อยกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ทำไมเขาว่าง่ายแบบนี้นะรู้งี้พูดตรงๆไปแต่แรกดีกว่า > < ริมฝีปากบางแตะลงบนแก้มนุ่มของอีกคนเบาๆและวิ่งเข้าไปในห้องอย่างเริงร่า  เขาอุดส่าห์อยากอยู่บ้านกับผมทั้งทีแต่ผมดันออกไปข้างนอกซะงั้น ขอโทษนะคิมซองกยูวันนี้วันเดียวหรอกจุ้บจุ้บๆๆๆ

‘’พี่ครับวันนี้ไปรับมยองซูที่โรงเรียนด้วยนะ’’

----------------------------- ----------------------------- ------------------------------

     ขาเล็กก้าวเดินไปตามทางเรื่อยๆอย่างอารมณ์ดี วันนี้นึกว่าจะเป็นวันร้ายไปซะแล้วผมเดินตรงเข้าไปในร้านที่นัดเจอกับคนสำคัญ(หรือป่าว) สายตากวาดมองไปทั่วร้านเพื่อจะหาว่าเขานั่งอยู่ตรงไหนแต่กลับมีพนักงานเข้ามาทักเสียก่อน ผมจึงเลิกหาและหันไปคุยกับพนักงานสาวแทน

‘’สวัสดีค่ะ มาท่านเดียวหรือเดี๋ยวมีคนมาเพิ่มคะ ? ’’

‘’ผมนัดคนไว้ที่นี้แล้วครับ’’

‘’คุณ นัมอูฮยอนหรือป่าวคะ’’

‘’อะ ใช่ๆครับ’’

‘’คุณหมอ จองห้องวีไอพีไว้ด้านบน เชิญคุณนัมอูฮยอนทางนี้ค่ะ’’

    ผมก้มหัวขอบคุณเป็นมารยาทก่อนจะเดินตามพนักงานขึ้นไปด้านบน ใจผมเต้นแปลกๆซะงั้นเมื่อพอถึงเวลาจะได้เจอ ก็เขาน่ารักนี่นา น่ารักมากๆ -////- พนักงานหยุดอยู่หน้าห้องมุมในสุดและเปิดประตูเข้าไป

‘’คุณหมอคะ คุณนัมอูฮยอนมาแล้วค่ะ’’

‘’ครับ ขอบคุณมากๆ’’

    ผมยกยิ้มหวานให้พนักงานจากนั้นก็เดินเข้าไป คุณหมอที่ผมอยากเจอนักเจอหนานั่งยิ้มกว้างอยู่ในห้อง อาหารมากมายวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดเขาสั่งมากินหรือสั่งมาทิ้งวะเนื้ย สามปีมาแล้วเขามีแต่หล่อขึ้น หล่อขึ้น หล่อจนผมใจจะวาย

‘’อูฮยอน คิดถึงจังเลย’’

‘’คิดถึงหมอเหมือนกัน เป็นไงบ้างครับงานเยอะเลยล่ะสิ’’

‘’แต่ผมก็หาเวลามาเจอคุณได้นี่นา’’

‘’นั่นสิเนอะ ถ้าไม่มีเวลามาเจอผม ผมคงโกรธหมอมากแน่ๆ’’

      การสนทนาในระดับคนสนิทกันเริ่มขึ้น เราสองคนคุยกันตามประสาคนที่นานๆทีจะได้เจอกันเลยทำให้มีเรื่องคุยเยอะมากกว่าปกติ แต่เรื่องนึงที่เรามักจะไม่เอ่ยถึงคือเรื่องคนรักของผม แต่มยองซูเขามักจะบอกคิดถึงอยู่เสมอ ก็ดีแล้วตอนผมอยู่กับเขา ผมไม่อยากจะให้ซองกยูเข้ามามีส่วนร่วมเหมือนกัน อยู่กับหมอก็ต้องคุยเรื่องหมอ อยู่กับซองกยูก็ต้องคุยเรื่องซองกยูสิ....

‘’มยองซูไปโรงเรียนแล้วสินะ เป็นยังไงบ้างล่ะ’’

‘’เขาก็โอเคครับ แต่เขาไม่ค่อยชอบเล่นกับเพื่อนชอบอยู่คนเดียวมากกว่า’’

‘’เหมือนผมเลยนะ โลกส่วนตัวสูง..’’

‘’หมอยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้หรือไง’’

    พูดหลอกทีเล่นทีจริงให้อีกคนตกใจเล่น ใบหน้าหล่อนั้นเผยยิ้มมุมปากเชิงอายๆก่อนจะเอ่ยประโยคที่ผมเกือบลืมไปแล้วว่าชีวิตนี้เลยเข้าใกล้เขามากขนาดไหน

‘’เราเจอกันกี่ครั้งอูฮยอน ผมก็คิดได้เหมือนกันนะว่าเขาคือลูกของผมไม่ใช่ลูกของซองกยู’’

‘’........’’

     ในใจก็รู้สึกผิดชอบชั่วดีแหล่ะ เขากับผมอยู่ในฐานะเจ้าของไข้กับกับคนไข้ที่ไม่ค่อยปกติทั่วไปเท่าไหร่ ผมรู้ว่าตัวเองนั้นทำผิดมากแค่ไหนในทุกวันนี้ ปากพูดไปต่างๆนาๆแต่ในใจก็ไม่เคยทำได้ แต่ให้ทำยังไงล่ะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะทำยังไง รู้ว่าสักวันมันต้องมีวันที่ซองกยูจับได้ มันอยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น

‘’ตลกละครับ เขาไม่ใช่ลูกหมอหรอก’’

‘’จะแน่นอนกว่านี้ถ้าคุณให้มยองซูมาตรวจ’’

‘’ผมไม่ให้ตรวจ’’

       พูดจบก็อยากจะเปลื่ยนเรื่องขึ้นมาซะดื้อๆ มยองซูอยู่ในท้องของผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่ตอนนั้นที่ผมสงสัยว่าตกลงลูกชายของผมพ่อของเขาคือใครกันแน่ทุกวันนี้ผมยังไม่เลิกคิด แต่ซองกยูบอกว่าคือลูกของเขา ผมก็ต้องบอกว่าลูกของเขาตามกันไป  มันจริงอยู่ที่ว่ามยองซูนิสัยเหมือนจุงกิ และผมใจก็หายวาบทุกครั้งที่ซองกยูชอบพูดว่า  ‘’แกคือลูกของฉันจริงๆป่าวห๊ะมยองซู’’ คำนั้นมันทำให้ผมกลัว กลัวมากเลยจริงๆ

       การทานอาหารเที่ยงดำเนินไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนเพราะผมสั่งให้ซองกยูไปรับมยองซูที่โรงเรียนแล้ว ผมจึงมีเวลาที่ใช้กับหมอจนถึงหกโมงเย็น คิดว่าในช่วงเวลาพวกเราจะทำอะไรกันบ้างล่ะนอกจาก พูด เที่ยว กิน มีเซ็กส์ ใช้ชีวิตแบบพวกคบชู้เขามีกัน....

‘’อยากไปไหนไหม วันนี้ผมจะพาไป’’

‘’หมออยากไปไหนล่ะ ผมไปได้ทุกที่นะ’’

‘’ห้องนายได้ไหมล่ะ’’

‘’วันนี้ไม่ได้หรอกครับ ซองกยูอยู่ที่ห้อง’’

      ผมเอ่ยยิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นและเดินตามเขาออกไปด้านนอกด้วยกัน อีกคนดูเหมือนจะเข้าใจ เขาไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม  และผมก็ไม่เคยไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขาเหมือนกัน มือนุ่มของอีกคนเอื้อมมากุมมือผมไว้เบาๆและเดินไปพร้อมกัน ใจมันก็อบอุ่นดีหรอก แต่ใจมันหายเมื่อเจอใครคนนึงที่ยืนมองผมเนื้ยแหล่ะ สายตาของเพื่อนที่เพิ่งเจอทำให้ผมสบัดมือคนแทบไม่ทัน แต่หมอกำลังคุยกับพนักงานอยู่เขาจึงไม่รู้เรื่องว่าใครมา  สุดท้ายมือเราก็จับกันอยู่แบบนั้น จับกันต่อหน้าต่อตาของอีกคน

‘’นั้นไม่ใช่ซองกยูนี่จงฮยอน’’

‘’คีย์.....’’

       อีกคนมองผมด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจเรื่องที่กำลังเจอ แต่จะให้อธิบายตอนนี้มันก็ยังไงอยู่ ขอโทษนะคีย์ไว้กูจะพูดให้มึงฟังคราวหลัว ตอนนี้ผมทำได้แค่หลบหน้าเพื่อนของตัวเองไปทางอื่นเท่านั้น จงฮยอนมองคีย์นิดหน่อยก่อนจะกระตุกแขนให้ไปอีกทางนึง

ครืดดด

  [Bumkey : หวังว่ามึงคงมีอะไรจะพูดกับกูนะ  

                                    อ่านแล้วเมื่อ 13.21 PM]

     ผมอ่านข้อความอย่างคิดหนักก่อนจะหันไปมองด้านหลังก็พบว่าคนที่เพิ่งจะส่งข้อความมากำลังมองหน้าผมอยู่ จะด่าก็ได้แต่อย่าไปบอกซองกยูได้ไหม ผมรู้ถ้าซองกยูโมโหมันคงจะเป็นยังไง ผมไม่ตาย ไอหมอนี้แหล่ะก็ตาย

‘’ไปกันเถอะอูฮยอน’’

‘’ค ครับ’’

      ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะปกปิดเรื่องนี้ได้นานเท่าไหร่อีกต่อไป ในเมื่อคนที่รู้ไม่ได้มีแค่สองคน แต่ตอนนี้มันมีสี่คนแล้วต่างหาก.... 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....