ตาขีด Chapter 54 *leadnum*

Chapter 54

Two week leter...

         ผมยังใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ตื่นนอนไปส่งลูก อยู่ห้อง ทำนั้นทำนี้ ทำแบบเดิมๆทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นคิมซองกยูก็ไม่เอ่ยพูดเรื่องนั้นขึ้นมาอีกซึ่งมันก็ดีแล้ว อย่ามาจุดปมทะเลาะอะไรกันเลย ตอนนี้ผมก็กำลังจัดเสื้อเชิตของตัวเองให้เรียบร้อยเตรียมไปประชุมรับเกรดที่โรงเรียนของมยองซูอยู่ เมื่อเวลาก็เคลื่อนย้ายสังขารตัวเองลงไปด้านล่างและขับรถไปโรงเรียนลูกชายทันที หวังว่ามยองซูคงจะได้เกรดดีนะ เกรดตกพ่อของเขาบ่นกันยาวแน่ๆ

ครืดดด

    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังขับรถอยู่ สายตายังจดจ้องไปยังท้องถนนส่วนมือก็ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าไม่นานนักก็เจอ ผมมองเบอร์โทรศัพท์ก่อนจะกดรับสายและกรอกเสียงหล่อๆลงไป

‘’ว่าไงครับ’’

[ไปโรงเรียนลูกหรือยัง]

‘’กำลังไป มีอะไรหรอ’’

[มยองซูได้เกรดแล้วโทรมาบอกพี่ด้วยนะ ถ้าได้เกรดดี พี่จะได้แวะซื้อของขวัญให้]

‘’ครับ แล้วผมจะโทรหานะ’’

      ผมตอบส่งๆก่อนจะกดวางสาย ผมมีของขวัญให้มยองซูเรียบร้อยแล้ว ถึงเขาจะได้เกรดไม่ดีผมก็จะซื้อให้ ทำไมต้องรอให้เกรดสวยก่อนด้วยก็ไม่รู้ -0- ไม่นานนักรถก็เคลื่อนเข้ามายังในโรงเรียนอนุบาลเป็นที่เรียบร้อย วันนี้รถเต็มไปหมดเพราะผู้ปกครองต่างมารับเกรดการเรียนให้ลูกกันทั้งโรงเรียน ผมสอดส่องสายไปทั่วเพื่อจะหาลูกชาย มันง่ายนิดเดียวเพราะเขาจะอยู่แยกกลุ่มเด็กเสมอ ไม่คบเพื่อนแต่เกรดยังไม่สวยนี่น่าตีจริงๆ

‘’มยองซู’’

‘’แม่รีบเข้าไปเอาเกรดเลยนะ ผมอยากกลับบ้านที่นี้คนเยอะปวดหัว’’

‘’รู้แล้วๆๆ’’

     เด็กน้อยเดินมากำชายเสื้อและเดินตามผมเข้าไปในห้องครูประจำชั้น เมื่ออาจาร์ยเห็นผมกับมยองซูก็ยิ้มร่าทันที มยองซูก้มหัวเคารพอาจาร์ยของเขาเสร็จก็เลี่ยงเดินไปนั่งมุมอื่น สงสัยกลัวตัวเองเกรดไม่ดีแน่ๆ

‘’สวัสดีครับ ผมผู้ปกครองของคิมมยองซู’’

‘’สวัสดีค่ะคุณนัมอูฮยอน มยองซูไม่คบเพื่อนเลยนะคะที่โรงเรียน’’

‘’เขาเป็นแบบนั้นแหล่ะครับ ผมบอกให้เขาเล่นกับเพื่อนแล้วแต่เขาก็ไม่ยอม’’

‘’แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เขาได้เกรดดีเลยล่ะค่ะ’’

‘’จริงหรอครับ’’

    ผมทำหน้าตกใจหน่อยๆแล้วก็หยิบสมุดพกที่อาจาร์ยเขายื่นให้มาเปิดดู เขาได้เกรดดีจริงๆนะคิมซองกยูต้องซื้ออะไรแปลกๆใหญ่ๆให้ลูกแน่เลย ผมหันไปยิ้มให้มยองซูที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างปลื้มปิติ ส่วนเขาก็ยักคิ้วกวนประสาทกลับมา น่ารักแบบนี้ไงลูกนัมอูฮยอนชัดๆ!!

‘’สวัสดีค่ะ ผู้ปกครองของใครคะ’’

‘’ของมยองซูครับ’’

   ผมชะงักหน้าจากสมุดพกและเอียงคออย่างสงสัย มยองซูนี้ชื่อโหลหรอ ทำไมมีคนชื่อซ้ำลูกชายผมด้วยล่ะ  เออช่างมันเหอะ เกรดลูกชายมันสำคัญสุดๆในตอนนี้

‘’มยองซู ? ’’

‘’แม่ของเขามาเอาแล้วล่ะครับ นี้ไง’’

    ไหล่บางถูกสัมผัสเบาๆจนต้องรีบหันไปดู เจ้าของเสียงยิ้มกว้างและจับตัวผมยืนขึ้นก่อนจะพาเดินไปหาลูกชายที่นั่งไม่รู้เรื่องอยู่ เดี๋ยวๆ เขามาทำไม แล้วทำตัวสนิทสนมกับผมขนาดนี้มยองซูต้องสงสัยแน่ๆ โอยจะบ้าตาย!!

‘’มยองซูหนูได้เกรดดีเลยนะ อยากได้อะไรไหม’’

‘’คุณเป็นใครครับ’’

‘’ก็คุณหมอที่ทำคลอดให้แม่ของมยองซูไง’’

      ยิ้มหวานกระจายไปทั่วบริเวณ มยองซูมองหน้าหมออยู่สักพักก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นก่อนจะเดินออกไป แขนเล็กสะกิดอีกคนให้เดินออกมาด้วยกันก่อนจะยิงคำถามเป็นสิบใส่ มันไม่ใช่เวลานะถ้าซองกยูมาด้วยนี่คิดไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น :’(

‘’มยองซูไปรอแม่ที่รถก่อนนะ แม่ขอคุยธุระกับคุณหมอแปป’’

‘’ให้เขาฟังด้วยสิ เนอะ’’

‘’หมอครับ’’

     ผมยัดกุญแจรถใส่มือเด็กก่อนจะเพยิดหน้าให้เขาเดินไปขึ้นรถ หมอตรงหน้าถอนหายใจก่อนจะจับผมไปยืนในมุมลับๆคน เขาไม่มีตรวจหรือไงถึงได้มาถึงโรงเรียนขนาดนี้  ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด

‘’หมอมาที่นี่ทำไม’’

‘’มาดูเกรดลูกชายน่ะสิ’’

‘’ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าเขาไม่ใช่ลูกของหมอน่ะ’’

‘’ตรวจสิ’’

        ผมอยากจะบีบคอตัวเองตายทุกครั้งที่เขาบอกว่าให้ตรวจ ตรวจทำไม ตรวจแล้วได้อะไร ถ้าผลมันออกมาว่าเป็นลูกของเขา เขาจะเอามยองซูไปจากผมหรอ มือหนาเลื่อนมาจับที่คอผมให้หันเบาๆก่อนจะทำสีหน้าซื่อๆ  ถ้าทำเวลาอื่นเขาจะน่ารักจนผมอดใจไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมอยากจะร้องให้เหลือเกิน

‘’พี่รู้ได้ไงว่ามยองซูรับเกรดวันนี้’’

‘’เขาน่ารักเนอะ เงียบๆเผด็จการเหมือนผมเลย’’

‘’......’’

‘’เขาไม่กลัวใครเหมือนผมด้วย’’

‘’เหมือนหมอยังไง!!’’

‘’ก็รู้ว่าอีกคนมีสามีอยู่แล้วแต่คิดที่จะไม่กลัวบาป ผมไม่กลัวตัวจริงเขาจะจับได้เลยสักนิด ถ้าเขาจับได้นี่สิสนุก....‘’

ครืดดดดด

     ผมละหน้าจากอีกคนและล้วงโทรศัพท์ออกมาทันที เบอร์ชื่อโชว์ว่าเป็นของคนที่อีกคนเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้ ผมมองเครื่องมือสื่อสารอย่างหนักใจไม่กล้ารับ คนตรงหน้าทำหน้าบอกให้ผมรับสักที มาตกในสถานะการเดียวกันไหม เป็นมึงมึงรับไหมอิหมอ!!!

‘’รับสิครับที่รัก’’

‘’ผมต้องไปแล้วไว้คุยกันนะหมอ สวัสดี’’

‘’กล้าไปตอนนี้หรอนัมอูฮยอน กล้าหันหลังเอี้ยวตัวไปตอนนี้หรอ’’

      ผมขมวดคิ้วเข้าหากันกับคำพูดของเขา หันหลังไปแล้วจะเจออะไร แต่ตอนนี้คำพูดของเขาผมก็กลัวไปหมดทุกคำ โทรศัพท์ในมือก็ดังไม่ยอมวางสักที ดวงตาสั่นไหวไปตามความรู้สึก ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะจมดิ่งสู่ห้วงอเวจี

‘’อยากจะคุยกับเขาแบบได้ยินแต่เสียง หรืออยากจะคุยกับเขาแบบเห็นหน้าล่ะ’’

‘’จุงกิคุณกำลังจะพูดอะไร ผมไม่สนุกนะ!!’’

‘’หึ คิมซองกยู....’’

ได้เวลาตายอย่างสวยงามแล้วล่ะนัมอูฮยอน

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....