ตาขีด Chapter 56 *leadnum*

Chapter 56

แกร๊ก...

     เสียงประตูดังขึ้นทำให้ผมต้องละหน้าออกจากเกมโทรศัพท์และหันไปมอง คิมซองกยูเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับลูกชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม สงสัยจะมีความสุขกันมากเลยสินะ ฮึ่ย!!!

‘’แม่ครับ ดูสิผมได้อะไร’’

‘’กล้องถ่ายรูป ทำไมอยากได้กล้องล่ะ’’

‘’ไม่รู้ อยู่ดีๆก็อยากได้’’

     มยองซูตอบไว้แค่นั้นและก็เดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว ผมเห็นในมือซองกยูมีซองเอกสารด้วย ถ้ามองไม่ผิดมันของคนที่มาหาเขานี่ อีกคนเดินมานั่งข้างๆผมและก็ถอนหายใจยาวๆ แล้วก็เงียบไป ผมก็ไม่กล้าคุยกับเขาเลยนั่งนิ่งๆแทน

‘’เรามาดูรูปกัน’’

‘’รูปอะไรหรอครับ’’

‘’รูปนายไง พี่อุดส่าห์ไปล้างมา’’

‘’หือ รูปจากโทรศัพท์ผมหรอ’’

‘’อื้อใช่’’

     ไวมากพ่อคุณ เอาโทรศัพท์ผมไปเมื่อไหร่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย มือหนาค่อยๆแกะซองออกช้าๆ แต่ทำไมใจผมมันเต้นกระหน่ำแบบนี้ก็ไม่รู้ ความรู้สึกไม่อยากดูขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่มันคือรูปจากโทรศัพท์ผมทำไมต้องกลัวด้วยนะ - - ผมสังเกตุมืออีกคนสั่นผิดปกติ สายตาจดจ้องไปยังหน้าเขาอย่างสงสัย เขาเป็นอะไรหรือป่าว  หรือว่าผมน่ารักเกินห้ามใจ -/-

‘’พี่ครับ เป็นอะไรหรือป่าว’’

‘’เปิดให้หน่อยสิ’’

‘’ห้ะ ? ’’

‘’เปิดสิ เปิดให้หน่อย’’

    อีกคนยิ้มแต่ดวงตาเลิกลักไปมาทำให้ผมก็ไม่กล้าเปิดซองนี้เหมือนกัน คิมซองกยูเห็นผมมองหน้าเขาอยู่นานก็จัดการฉีกซองออกจนขาดวิ่นว่อน รูปถ่ายหลายใบกองคว่ำหน้าระเนระนาดเต็มโต๊ะไปหมด ผมเอามือไปจับรูปถ่ายใบนึงหงายขึ้นมาดูว่ามันคือรูปผมรูปไหน

‘’พ พี่ครับนี้มันอะไร’’

‘’ว้าว มีแต่รูปนายดูดีทั้งนั้นเลยนะ’’

‘’พี่ ค ครับ’’

    จากคนขี้กลัวกลายเป็นคนบ้าไปแล้ว เขาหยิบรูปผมกับหมอที่อยู่ด้วยกันขึ้นมาดูแล้วยิ้มชอบใจอยู่คนเดียว มีรูปผมหัวเราะกับหมอ จับมือ กอด จูบ แม้กระทั่งหอมแก้ม ถ้าจำไม่ผิดมันวันที่เขาลางานชัดๆ ไอที่เขาบอกว่าให้ไปง่ายนี่คือมีแผนซ้ำซ่อนสินะ ผมไม่สามารถทนมองภาพพวกนั้นของตัวเองได้อีกจึงรีบลุกขึ้นและก้าวขาเดินหนีออกมาทันที แต่เพียงคำพูดสั้นๆของเขาทำให้ผมไม่กล้าที่จะเดินไปข้างหน้า หัวใจเต้นแรงจนปวดหนึบไปหมด เขาจับได้แล้ว...

‘’มยองซูไปอยู่ในห้องก่อนนะ พ่อขอคุยกับแม่แปป’’

‘’ม มยองซูอย่าไปนะ!!’’

‘’ถ้าพ่อบอกห้ามออกมา ก็อย่าออกมา’’

‘’พี่ครับ ผมขอโทษอย่าทำแบบนี้เลยนะ’’

     มยองซูพยักหน้าแล้วก็เดินเข้าในห้องพร้อมกับปิดประตูสนิท ขาแทบล้มทั้งยืน ร่างกายสั่นเทิ่มไปหมด ทำอะไรไม่ถูก สมน้ำหน้าอูฮยอนตอนทำทำไม่คิด T^T แขนใหญ่ของอีกคนกระชากผมให้ลงมานั่งที่เดิมพร้อมกับโยนรูปที่เขาจ้างคนไปถ่ายมาโชว์ให้ผมดูเต็มไปหมด ผมไม่อยากเห็น ผมไม่อยากดู!!!

‘’พี่เก่งไหม หาทั้งชื่อหาทั้งรูปเพื่อนของน้องได้หมดเลยนะ’’

‘’......’’

‘’เพื่อนเวอร์ชั่นไหนเนื้ยหืม’’

‘’ฮึก.....’’

‘’ไม่ต้องร้อง!!!’’

       เสียงตะคอกดังข้างหูจนผมสะดุ้งโหยง  ผมเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วโดนจับได้คาหนังคาเขา ไม่เคยรู้สึกกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน มือใหญ่บีบไหล่ผมแน่นจนปวดร้าวไปทั้งแถบ แม้แต่คำว่าปล่อยยังไม่กล้าเอ่ยออกมาเลย ยอมรับชะตากรรมเถอะอูฮยอน แกมันเลือกเองหนิ 

‘’กี่ปีแล้วล่ะกับคุณหมอซองจุงกิน่ะ ตั้งแต่ท้องแรกๆเลยไหม’’

‘’พี่ครับผมเจ็บ’’

‘’มีลูกมีผัวแล้วแท้ๆ ทำไมยังคิดไม่ได้ห้ะอูฮยอน ยางอายน่ะมีไหม จิตสำนึกน่ะมีในรอยหยักของสมองหรือป่าวห้ะ หรือว่าสันดานมันครอบงำไปหมดแล้ว เลว!!!’’

      เหมือนมีดคมปักลงมากลางใจแล้วกรีดจนเหวอะหวะ ทำไมเขาต้องพูดจาร้ายแรงกับผมขนาดนี้ด้วย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนชาไปหมด อีกคนดูเหมือนจะอารมณ์ขึ้นจนไม่สามารถกู่ลงมาให้คุยกันดีๆได้อีกแล้ว

‘’เก่งนะที่เล่นซ่อนแอบกับมันมาเป็นปีโดยที่พี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เก่งจริงๆ’’

‘’พี่ครับผมขอโทษ...ฮึก’’

‘’ขอโทษหรอ ขอโทษทำไม ขอโทษหาเหี้ยอะไรอูฮยอน!!’’

ผลัก!!

   ร่างบางกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะอย่างจังจนจุกไปหมด เขาไม่เคยพูดหยาบกับผมขนาดนี้ ทำไมวันนี้อะไรก็เปลื่ยนไปหมด แขนเล็กพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแต่เขาผลักผมอย่างแรงจนไม่มีแรงจะขึ้นไปต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเขาได้ น้ำตาไหลนองหน้าจนมองอะไรไม่ชัด ได้ยินแต่เสียงหยาบกร้าวดังเต็มสองหู

‘’พี่ไม่เคยกับผมรุนแรงขนาดนี้ ทำไม...’’

‘’เก็บคำถามไว้คุยกับตัวเองเถอะอูฮยอน ถามตัวเองดีกว่าว่าทำไมเธอถึงไม่รู้จักพอขนาดนี้’’

‘’คิมซองกยู...โอ้ย!!’’

      แขนเล็กถูกคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีลากไปตามห้องทำอย่างกับผมเป็นหมูเป็นหมา มือของเขาจับกลุ่มผมไว้และกระชากให้ส่องกระจก ใบหน้าที่ดูไม่ได้ของผมในตอนนี้มันช่างน่าเกลียดจริงๆ ตัวผมเองก็น่าเกลียด สมควรแล้วที่โดนเขาทำขนาดนี้ ผมพยายามร้องบอกให้เขาปล่อย แต่เหมือนจะไร้ประโยชน์ ผมไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อน ครั้งนี้มันรุนแรงเกินไป

‘’น่าเกลียดแบบเธอ ฉันยอมลดตัวลงมาใช้ชีวิตด้วยก็ดีแค่ไหนแล้วอูฮยอน!!’’

‘’……’’

‘’ฉันยอมทิ้งทุกอย่างที่ฉันมีเพรียบพร้อมเพื่อที่จะได้รักกับเธอ ทำไมเธอตอบแทนฉันด้วยการทำแบบนี้ล่ะ  ไม่เคยเห็นค่ากันเลยใช่ไหม..’’

‘’…….’’

     เขาปล่อยผมให้ลงไปนอนกองบนพื้นก่อนจะนั่งลงข้างๆกัน ใบหน้าแดงก่ำของเขาทำให้ผมอยากจะเข้าไปกอด อยากจะขอโทษในสิ่งที่ตัวเองทำไปเหลือเกิน ผมพยายามจะเข้าไปใกล้เขาแต่เขากลับถอยหนีผมไป ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่รู้จริงๆ

‘’เยอะไปไหมอูฮยอน คิดถึงใจของกันบ้างหรือป่าว’’

‘’......’’

‘’ทำไปเพราะอยากทำหรอ มยองซูบาปเยอะเนอะเกิดมามีแม่แบบเธอ’’

‘’พี่ครับทำไมต้องพูดแบบนั้น..ฮึก ฮืออออ T^T’’

‘’ร้องให้ทำไม นี้คือการแสดงหรือป่าวบอกหน่อยสิ พี่แยกไม่ออก’’

‘’พ พี่ครับผมขอโทษจริงๆ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว’’

เพี๊ยะ!!!

    ใบหน้าหวานถูกกระแทกอย่างแรงจนชาไปหมด ความรู้สึกทุกอย่างถูกสโลวไว้จนผมแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นและตัวเองโดน ผมค่อยๆจับแก้มตัวเองช้าๆก่อนจะมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ คิมซองกยูไม่เคยทำกับผมขนาดนี้ อย่างมากเขาก็แค่ด่า เขาไม่เคยลงไม้ลงมือกับผมถึงขนาดตบหน้า

‘’ไม่ทำอีกแล้วงั้นหรอ...อยากมีผัวเป็นหมอก็ไปเลยไป!!! ไปหามันเลยไป!!!’’

‘’ไม่นะ ไม่เอา!!!’’

‘’ไม่ไหวแล้วอูฮยอน ฉันไม่ไหวกับเธออีกแล้ว!!!’’

‘’พี่ครับ อย่าทำแบบนี้ ฮึก...ขอโทษ ขอโทษจริงๆ’’

     ผมโดนอีกคนผลักแล้วผลักอีกคนไม่สามารถต้านไหว ซองกยูเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับลากมยองซูออกมา สีหน้าลูกชายดูตกใจมากๆที่เห็นสภาพแม่ดูไม่ใช่คนในตอนนี้ เขาจะไปไหน จะเอามยองซูไปไหน ไม่ผมไม่ให้ไปมยองซูคือลูกของผม มีแต่คนขู่จะเอาลูกของผมไป ทำไมต้องเอามยองซูไปจากผมด้วย T^T

‘’มยองซูอย่าไปนะ มาหาแม่...ฮึก มยองซู...’’

‘’ใช้ชีวิตร่านๆต่อไปเถอะ ลูกคนเดียวกูปัญญาเลี้ยง!!!’’

‘’พี่ครับ อย่าเอามยองซูไป’’

       ผมลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปเพื่อจะดึงมยองซูออกมา แต่อีกคนกลับมายืนบังและเอามือชี้หน้าผมอย่างเกรี้ยวกราด มยองซูกำชายเสื้อพ่อของเขาแน่นและหันหน้าไปทางอื่น ผมยกหลังมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะยกมือไหว้เขาขอให้ส่งลูกชายผมมาหาผมเถอะ  อย่าเอาลูกไปจากผมเลย

‘’ไม่ต้องมาไหว้กู’’

‘’พี่ครับ ลูกอยู่อย่าทำแบบนี้สิ’’

‘’อย่างน้อยก็ไม่ตีสองหน้าแบบใคร…’’

‘’.......’’

‘’เสียใจเหลือเกินที่รักเธอ ไม่น่าเลยจริงๆ ฮึก...สมเพชตัวเองว่ะ’’

‘’มยองซูมาหาแม่สิ....’’

    ผมเรียกชื่อลูกชายที่มองหน้าผมอยู่ข้างหลังพ่อของเขา ดวงตาแดงก่ำของเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนอกจากคำว่าพ่อแม่ทะเลาะกัน  ภายในความเงียบไม่มีแม้กระทั่งคำตอบ ผมพยายามส่งสายตาออดอ้อนให้เขาเดินมาหาผม แต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะเคลื่อนตัวมาข้างหน้า มีแต่แอบไปอยู่ข้างหลังพ่อของตัวเอง คิมซองกยูตัวสั่นเหมือนว่าเขาไม่อยากจะร้องให้อีก ผมก็เสียใจไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง

‘’ให้พี่โทรหาหมอมาปลอบไหม’’

‘’ไม่เอา ฮือ.... ไม่เอา!!’’

‘’ก็เรื่องของเธอ....’’

       พูดจบเขาก็เดินตรงไปยังประตูทันที ผมรีบวิ่งไปจับแขนเขาไม่ให้ไปแต่เขาก็สบัดแขนผมไม่เลิก เสียงร้องห้ามโวยวายของผมดูเหมือนเขาจะไม่สนใจมันเลยสักนิด เขาคิดแค่จะออกไปจากที่นี่ ไปให้ไกลจากผม

‘’ขอโทษ ฮือออ ขอโทษอย่าทิ้งผมไป’’

‘’ไม่ชอบหรอ จะได้นอนอ้าขาให้ใครต่อใครเอาได้สะดวกโดยไม่มีคำว่าลูกกับผัวคุมหัวไง’’

‘’ฮึก.....ไม่เอา’’

    ผมส่ายหน้าเป็นผัลวันกับคำพูดพวกนั้น ผมรู้ตัวว่าตัวเองนั้นทำผิดเกินให้อภัยจริงๆ แต่ผมกำลังจะเลิกกับหมอ ผมกำลังจะเลิกทำตัวแบบนั้นแล้วแท้ๆ  คิมซองกยูพยายามจับตัวผมให้ออกไปห่างจากเขา แต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ความรุนแรงเกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นอีกไม่ยอมจบ

เพี๊ยะ!!!

‘’พ่อครับ อย่าทำแม่…..’’

‘’.......’’

‘’วันนี้พ่อจะพาลูกไปนอนบ้านพ่อนะ’’

      ดวงตาแดงก่ำก้มมองพื้นอย่างจำใจ เสียงฝีเท้าห่างออกไปเรื่อยๆ อยากจะลุกขึ้นไปห้ามอีกครั้งแต่ก็คงจะโดนตบกลับมาอยู่ดี เศษเลโก้ของมยองซูตกอยู่บนพื้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีผมอีกต่อไปแล้ว ไม่มีคำว่ารักนัมอูฮยอนคนนี้อีกแล้ว เสียงประตูห้องปิดลงอย่างรุนแรงทำให้ผมจะขาดใจตายให้รู้แล้วรู้รอด ฝ่ามือถูแก้มตัวเองเบาๆปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาให้พอใจ นี่คือสิ่งที่ผมควรจะได้รับใช่ไหม คำว่าครอบครัวที่ผมกับเขาพยายามสร้างด้วยกันตลอดมาพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาด้วยน้ำมือของผมเอง ผมจะอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเขาและลูก

ผมจะอยู่โดยที่ไม่มีหัวใจได้ยังไง

ก็ในเมื่อหัวใจของผมได้ทิ้งผมไปแล้ว....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....