ตาขีด Chapter 57 *leadnum*

Chapter 57

  

SUNGGYU PART

      รถใหญ่จอดสนิทอยู่ตรงข้างทางในยามค่ำคืน ถนนว่างป่าวมีรถผ่านไปมาก็คันสองคัน ผมเครียดจนขับรถไม่ถูกเลยต้องจอดทิ้งไว้แบบนี้ มยองซูมีสีหน้าสงสัยตลอดเวลาว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อและแม่ของเขา ผมอยากจะอธิบายให้ลูกฟังเหลือเกิน แต่เหตุผลที่จะอธิบายมันไม่มีเรื่องดีเลยสักเรื่องเดียว ผมโกรธ โมโห เสียใจ ผิดหวัง ในเวลาเดียวกัน อูฮยอนเขาไม่เคยรักผมเลยสินะ ไหนบอกว่ารักแค่ผมคนเดียว แต่ทำไมถึงมีคนอื่นมาขั้นกลางระหว่างเราอีก

‘’มยองซูหิวไหม’’

‘’ไม่หิวครับ’’

‘’พ่อขอโทษที่พาลูกมาลำบากนะ ปกติตอนนี้ลูกคงหลับปุ๋ยไปแล้ว’’

‘’ไม่ลำบากครับ’’

     มยองซูตอบผมแต่มือเขายังเล่นเลโก้ที่เขาถือมาด้วย ผมสังเกตุว่าแขนมันหายไปข้างนึงคงจะเป็นตอนที่อูฮยอนพยายามดึงแขนมยองซูแน่ๆ คนแบบนั้นไม่สมควรที่จะเป็นแม่คนหรอก ชีวิตตัวเองยังเอาแน่เอานอนไม่ได้ ผมดีกับเขาแทบตายเขายังไม่พอเลย แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องจอดรถอยู่แบบนี้ คนแรกที่ผมอยากจะไปหาคืออีซานดึล ไม่ได้ไปหาเพราะว่าชอบเหมือนแต่ก่อน แต่อีซานดึลคือเพื่อนคนเดียวที่ผมมี และเวลาผมมีปัญหาเขาจะรับฟังผมทุกครั้ง และมยองซูคงจะมีเพื่อนเล่นด้วยถ้าไปบ้านของซานดึล รถเริ่มสตาร์ทและขับออกไปท่ามกลางท้องถนนอีกครั้ง มยองซูเงยหน้าขึ้นมามองทางสักพักแล้วก็ก้มเล่นตัวต่อของเขาต่อ เด็กยังไงก็คือเด็ก เขาไม่มีทางรับรู้เรื่องอะไรแบบนี้ของผู้ใหญ่หรอก

‘’พ่อครับ พ่อตีแม่ทำไมหรอ’’

‘’......’’

‘’แม่ต้องเจ็บมากแน่ๆ ตอนที่พ่อตีหน้าแม่แรงขนาดนั้น พ่อเล่นกับแม่ใช่ไหม’’

‘’......’’

      ผมไม่อยากตอบคำถามลูกชาย แต่มันอดใจไม่ได้นี่เขาหลอกผมมาหลายปีขนาดนั้น รู้สึกตัวเองเหมือนคนโง่ ไม่โง่ธรรมดาคือโง่มากๆ นัมอูฮยอนคงมีความสุขน่าดูที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย ผมไม่อยากจะสนใจแล้วว่าตอนนี้เขาจะเป็นยังไง อยากจะไปตายที่ไหนก็ไป ผมเข็ดกับเขาจริงๆ ผมคิดกับตัวเองจนมาจอดรถหน้าบ้านของซานดึลเมื่อไหร่ไม่รู้ ไฟในบ้านยังเปิดอยู่แปลว่าพวกเขายังไม่หลับแน่

‘’มยองซูลงไปกันเถอะ’’

‘’นี้บ้านพ่อหรอครับ’’

‘’ป่าว บ้านเพื่อนพ่อ ที่นี่จะมีพี่ชายเล่นกับลูกด้วยนะ’’

‘’ไม่เอา ผมจะกลับบ้านไปหาแม่’’

‘’ลงมา’’

    กำหราบเด็กดื้อให้อยู่หมัดด้วยคำพูด ทางที่ดีอย่าพูดถึงแม่มันอีก มยองซูมองหน้าผมก่อนจะยอมลงจากรถโดยดี ผมโอบไหล่ลูกชายแล้วก็เดินไปเคาะประตูบ้านด้วยกัน ดูท่ามยองซูจะไม่อยากอยู่ที่นี่ แต่ทำยังไงครอบครัวมันไม่ใช่ครอบครัวอีกแล้ว

‘’อะ อ้าวซองกยู’’

‘’ยังไม่นอนใช่ไหม’’

‘’ยังๆ เข้ามาก่อนสิ....อ้าวหนูน้อยมยองซู’’

   ซานดึลเปิดทางให้ผมกับลูกเข้าไปด้านในด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมมองสภาพรอบบ้านรู้สึกว่าเขาจะอยู่บ้านกับลูกสองคนแน่ๆ หรือไม่ก็อยู่คนเดียว ผมไม่เคยรู้สึกเหนื่อยอะไรขนาดนี้ มันหน่วงไปหมด อยากหลับสักงีบและตื่นมาไม่พบกับความเจ็บปวด แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

‘’อีซองยอลมีแขกมาบ้าน ออกมาจากห้องเดี๋ยวนี้เลย’’

‘’อยู่กับลูกสองคนหรอ’’

‘’ใช่ ลีจุนไปทำงานต่างจังหวัดอาทิตย์นึงน่ะ’’

       อีกคนตอบมาแบบนั้นส่วนเขาก็อุ้มมยองซูให้นั่งบนตัก ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงมาจึงหันหน้าไปมอง เด็กผู้ชายตัวค่อนข้างสูงผอมตาโตยิ้มกว้างให้ผมก่อนจะก้มหัวสวัสดี เขาดูดีเหมือนกันนะเนื้ย เหมือนหุ่นดีเหมือนพ่อหน้าหวานเหมือนแม่เลย โตมาต้องหล่อแน่ๆ มยองซูไม่ยอมสนใจโลกภายนอกเขามัวแต่ก้มหน้าเล่นของเล่นของเขาไม่เลิก เมื่อไหร่เขาจะมีนิสัยเหมือนเด็กทั่วไปสักทีนะ

‘’มยองซู เลิกอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองได้แล้วนะ’’

‘’สวัสดีครับ’’

‘’อย่าว่าเด็กสิ เขาอยู่แบบนี้ก็ดีน่าจะเลี้ยงง่ายนะ’’

‘’อื้อ เขาอยู่คนเดียวได้น่ะ ทำอะไรคนเดียวได้หมด’’

‘’จริงหรอ ไม่เหมือนซองยอลเลยเอะอะโวยวายเสียงดังตลอด’’

‘’แม่อ่ะ =_= ‘’

    ผมยิ้มบางๆให้กับเด็กผู้ชายที่ทำหน้าน้อยใจใส่แม่ตัวเองอย่างนึกขำ มยองซูลงจากเก้าอี้และเดินไปนั่งตรงมุมโต๊ะหนังสือ ซองยอลมองลูกชายผมที่เดินไปนั่งตรงนั้นก่อนจะเดินตามไปนั่งด้วย เดี๋ยวก็โดนมยองซูเอ็ดใส่หรอก = =

‘’มยองซูอย่าแกล้งพี่นะ’’

‘’.......’’

‘’คิมซองกยูคิดยังไงพาลูกชายมาเที่ยวที่นี่ล่ะ’’

‘’ก็อยากมา’’

‘’แล้วอูฮยอนรู้หรือป่าว เดี๋ยวเขาก็โวยวายนายหรอก’’

      มีแต่คนคิดถึงนัมอูฮยอนกันทั้งนั้น ผมหลับตาพลางเอนหลังพิงกับโซฟาไม้ของเขาเงียบๆ ซานดึลเห็นผมเงียบไปคงสงสัยแน่ๆว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ผมไม่อยากพูดถึงเขาอีกแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งพูดก็ยิ่งตอกย้ำ ผมรู้สึกสัมผัสอุ่นๆตรงหลังมือเบาๆก่อนจะลืมตาขึ้น อีกคนทำหน้าเป็นห่วงผมอย่างจริงจังก่อนจะชวนออกไปคุยนอกบ้าน ส่วนผมปฎิเศษอะไรไม่ได้อยู่แล้วนอกจากเดินตามอีกคนออกไป

------------------------- ------------------------------------

MYUNGSOO PART

      ผมกำลังนั่งหมุนตัวต่อไปมา ความจริงตัวต่อตัวนี้มันต้องมีคู่ แต่คู่ของมันหายไปไหนไม่รู้แถมแขนมันยังหักอีก  ผมมาบ้านของใครสักคนที่ผมไม่รู้จักแต่พ่อเรียกเขาว่า ซานดึล ตอนนี้อยากกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว อยากนอนกอดแม่

‘’สวัสดี ชื่ออะไรหรอ’’

‘’.......’’

‘’ตัวเล็กจัง เรียนชั้นไหนหรอ’’

‘’……’’

‘’เป็นน้องใช่ไหม’’

‘’……’’

‘’พี่ชื่ออีซองยอลนะ’’

     อีกคนพูดอะไรไม่รู้อยู่คนเดียว ผมไม่อยากสนใจหรอก ถ้าอยู่ที่โรงเรียนผมคงแกล้งได้สบายๆกับพวกที่ผมไม่อยากเข้าใกล้ แต่ตอนนี้เราอยู่บ้านของเขาคงจะผลักหรือพูดใส่ก็คงทำไม่ได้ ผมแอบเหลือบตามองเขาด้วย คนนั้นยิ้มให้ผมอยู่ ยิ้มทำไม ผมไม่ยิ้มกลับหรอกนะ

‘’ชื่ออะไรหรอ ไม่บอกเลยนะ’’

‘’……’’

‘’กลัวคนแปลกหน้าหรอ’’

‘’……..’’

‘’พูดอะไรหน่อยสิ’’

‘’……..’’

     ผมฟัดเลโก้ในมือกระแทกโต๊ะจนชิ้นส่วนมันกระเด็นออกจากกันหมด พี่ซองยอลมองอย่างตกใจแล้วก็รีบเดินออกไปทันที ไปซะได้ก็ดี พูดมากหนวกหูชะมัด ผมมองพ่อที่เดินออกไปกับคุณน้าที่ชื่อซานดึล เขาคุยกันอยู่ตรงโต๊ะม้าหินตรงหน้าประตู ผมเห็นพวกเขาคุยกันแต่ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไร คนที่คุยกับผมแล้วผมไม่รำคาญแต่กลับอยากฟังคือแม่ บรรยากาศรอบตัวเงียบไปหมด เด็กยังไงก็คือเด็ก เมื่อคิดถึงใครมากๆจะร้องหา และตอนนี้ผมก็กำลังจะร้องหาแม่

‘’พ่อครับ ขอเล่นโทรศัพท์หน่อยได้ไหม’’

‘’อื้อ เอาไปสิ’’

     พ่อยื่นโทรศัพท์ให้ผมก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อนต่อ ผมหยิบโทรศัพท์ที่พ่อให้เดินกลับมานั่งที่เดิมพลางเปิดหาเบอร์แม่ ผมเลื่อนหาอยู่สักพักก็เจอเบอร์ที่เขียนว่า แม่ของมยองซู แล้วก็กดโทรออก แม่จะมารับผมกลับบ้านไปนอนใช่ไหม ผมง่วงจังเลย

[พ พี่ครับหายโกรธผมแล้วใช่ไหม ฮึก...]

‘’แม่ครับ นี้มยองซูเอง’’

[มยองซูอยู่ไหนลูก ฮืออออ แม่คิดถึงกลับมาหาแม่นะ]

‘’ผมง่วงนอนแต่ตอนนี้ผมอยู่บ้านของเพื่อนพ่อ แม่มาพาผมกลับบ้านไปนอนได้มั้ย’’

[บ้านใคร เดี๋ยวแม่ไปหา อย่าหนีแม่ไปกับพ่อนะ เข้าใจไหม...ฮึก]

     เสียงของแม่ฟังดูเหมือนคนสะอึก แต่ผมก็ฟังรู้เรื่องว่าแม่พูดว่าอะไร ผมหันไปมองพ่อเห็นว่าพ่อกำลังสนใจกับการคุยก็บอกแม่ว่าที่นี่ที่ไหน จากนั้นแม่ก็วางสายไปเลย ผมลุกเอาโทรศัพท์ไปคืนพ่อก่อนจะเดินไปยืนหน้าบ้านเพื่อรอให้แม่มารับ ยืนรอมันก็ดีกว่านั่งในบ้านล่ะนะ ของเล่นมันพังไปแล้วนี่นา

‘’ใจเย็นๆนะซองกยู’’

‘’เย็นยังไง ดูอูฮยอนเขาทำกับผมสิ เขาไม่รักผมเลย’’

       เสียงของพ่อกับน้าซานดึลดังเข้าหูสองข้างของผม อูฮยอนคือชื่อของแม่ เขาไม่รักผมก็น่าจะหมายถึงแม่ไม่รักพ่อแล้ว มันคืออะไรผมไม่เข้าใจ สีหน้าพ่อดูอิดโรยอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน วันนี้พ่อตีแม่ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องทำแบบนั้น ผมเลิกสนใจบทสนาของผู้ใหญ่และหันมาเกี่ยหินบนพื้นต่อ แต่มีความรู้สึกว่ามีคนมองจากมุมไหนสักแห่ง พอหันหน้าไปมอง พี่ซองยอลก็หันหน้าหนีไปทางอื่นทันที แบบนี้เขาเรียกว่าคนโรคจิตหรือป่าว

‘’มยองซูทำไมไปยืนหน้าบ้านล่ะลูก ไปเล่นกับพี่ซองยอลในบ้านสิ’’

‘’แม่ ไม่เอานะไม่เล่นๆ’’

‘’ซองยอลทำไมพูดแบบนั้นล่ะ นิสัยเสีย’’

‘’น้องไม่ยอมคุยกับผม เมื่อกี้โกรธผมด้วย’’

     พี่ซองยอลพูดด้วยท่าทีรุกรนเหมือนไม่อยากจะเล่นกับผม และผมก็ไม่อยากเล่นกับเขาเหมือนกัน พ่อส่งสายตาดุๆมาให้ผมก่อนจะกวักมือให้เดินเข้าไปใกล้ๆ เดี๋ยวแม่จะมาแล้ว ถ้าผมไม่ยืนตรงนี้แม่ก็จะมองไม่เห็นผม

‘’ง่วงนอนหรือยังเรา’’

‘’ผมโทรให้แม่มารับกลับบ้านไปนอนแล้ว แม่กำลังมา’’

‘’มยองซู!!! ใครบอกให้โทรหามันห้ะ!!’’

‘’ซองกยู เด็กมันไม่เข้าใจทำไมต้องเสียงดังด้วย’’

      อยู่ดีๆพ่อก็ลุกขึ้นทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาหาผม น้าซานดึลจับแขนพ่อให้นั่งลงเหมือนเดิมก่อนจะพูดอะไรไม่รู้ซึ่งผมไม่ได้อยากฟัง แค่ผมจะกลับบ้านไปนอน ทำไมต้องโมโหใส่ด้วยนะ แสงไฟจากรถกระทบเข้าเปลือกตาผมอย่างแรงจนต้องหรี่ตาเพื่อให้ไม่แสบ รถคุ้นตาจอดอยู่ตรงหน้า แม่มารับผมกลับบ้านไปนอนแล้ว

‘’แม่ครับ...โอ้ย’’

‘’มยองซู!!! ง่วงนอนใช่ไหมกลับบ้านไปนอนกับแม่นะ’’

‘’มาทางไหน ใสหัวกลับไปทางนั้นเลย!!’’

       ดวงตาแดงก่ำของแม่ทำให้ผมสงสัยว่าแม่เป็นอะไร พ่อดึงผมเข้าไปไว้แนบตัวก่อนจะเอ่ยว่าแม่ด้วยคำไม่สุภาพเสียงดัง คนตรงหน้ายกหลังมือเช็ดตาลวกๆก่อนจะเอ่ยอย่างใจเย็น ผมแค่ง่วงนอน แค่ง่วงนอนทำให้พ่อกับแม่ทะเลาะกันเลยหรอ

‘’พี่ครับ ลูกบอกว่าง่วงนอน ผมจะพาลูกกลับไปนอน’’

‘’ฉันมีปัญญาเอาลูกนอน ทำไมเธอต้องมายุ่งด้วย วันนี้อิหมอมันติดตรวจหรือไง’’

‘’ซองยอล เอาน้องไปเล่นในบ้านหน่อยสิ’’

‘’แม่ครับแต่น้องเขา…’’

‘’อีซองยอล’’

‘’เอ่อ ต้องไปอยู่ในบ้านกันก่อนนะ’’

      แขนผมถูกสะกิดเบาๆจากพี่ชายที่เพิ่งเจอหน้า ผมหันไปทำหน้าโกรธๆใส่เขาก็เดินไปอีกทางนึงทันที แขนของพ่อโอบรัดผมแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด พ่อโกรธที่ผมง่วงนอนแล้วโทรให้แม่มารับหรอ

‘’คิมซองกยูอย่าทำแบบนี้ได้ไหม ถ้าพี่จะเลิกกับผมผมไม่ว่าแต่อย่าเอามยองซูไป’’

‘’นี้อยากเลิกสินะ ใช่ไหม’’

‘’ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น’’

‘’เด็กคนนี้คือลูกของฉัน ไม่ใช่ลูกของเธอกับหมอ!!’’

      ผมรู้สึกว่าตัวเองอยากร้องให้ออกมาซะอย่างนั้น ทุกคนเสียงดังใส่กันผมไม่ชอบ ผมไม่ชอบเสียงดัง มันอึดอัด ผมไม่น่าง่วงนอนตอนนี้เลย ถ้าง่วงนอนแล้วพ่อกับแม่มาเสียงดังเพราะสาเหตุแค่นี้ ผมคือลูกของพ่อกับแม่ แล้วหมอคือใคร

‘’มยองซูเข้าไปอยู่ในบ้านกับน้าก่อนนะ ให้พ่อกับแม่คุยกันก่อน’’

‘’ฮึก....แม่ครับมยองซูง่วงนอน’’

‘’มยองซู อย่าร้องให้นะ ผู้ชายห้ามร้องให้เข้าใจไหมพ่อสั่งให้เงียบ!!!’’

‘’ก็มยองซูอยากนอนกับแม่ ฮือออออ’’

      เป็นครั้งแรกในรอบที่ผมร้องให้ออกมา ผมไม่ใช่เด็กขี้ร้องแต่พอมาวันนี้ผมกลับร้องให้ออกมาซะงั้น แม่ทรุดเข่านั่งลงกับพื้นพร้อมกับร้องให้ออกมาอย่างหนัก มือพ่อบีบไหล่ผมแรงขึ้นไปอีก มือเล็กๆกำชายเสื้อพ่อแน่นจนรู้สึกได้ว่าตัวของพ่อก็สั่นเหมือนคนสะอึกเหมือนกัน

‘’ซองกยูกลับไปเคลีย์รกันที่บ้านเถอะ เรื่องของครอบครัวนาย นายแก้ไขได้ใช่ไหม’’

‘’ไม่เอา ผมไม่รักเขาแล้ว และก็จะไม่ให้ลูกไปด้วย!!!’’

‘’ถ้าจะเลิกกันอย่างน้อยเขาก็แม่ของมยองซูนะ นายอยากให้ลูกนายเป็นเด็กมีปัญหาหรือไง’’

‘’......’’

‘’ไปคุยกันดีๆเถอะ ปกตินายไม่ใช่คนแบบนี้นี่’’

       บทสนทนาของผู้ใหญ่ที่ฟังยังไงก็ไม่มีทางเข้าใจดังอยู่ใกล้ๆหู แรงบีบบนไหล่ผมค่อยๆคลายออกช้าๆ ขาเล็กวิ่งเข้าไปหาแม่และโผกอดทันที มยองซูคิดถึงแม่จังเลย

‘’กลับบ้านไปนอนด้วยกันนะมยองซู’’

‘’ครับ’’

     ผมรับคำก่อนจะซี๊ดจมูกเพื่อไม่ให้น้ำมูกมันอัด มือบางจับผมแน่นเหมือนว่ากลัวผมจะหายไปไหนกับพ่ออีก ผมหันไปมองหน้าพ่อที่ยืนมองผมอยู่เงียบๆโดยไม่พูดอะไร พ่อจะยังคงคุยกับเพื่อนก่อนค่อยกลับไปบ้านใช่ไหม

‘’แล้วผมจะรอพ่อที่บ้านกับแม่นะครับ’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....