ตาขีด Chapter 58 *leadnum*

Chapter 58

       มือบางกดปิดกุญแจรถและลงไปเปิดประตูรถอีกฝั่งนึงเพื่อจะอุ้มมยองซูขึ้นไปบนห้อง เด็กน้อยคงจะง่วงนอนจริงๆเพราะเขาขึ้นรถมาไม่ถึงสิบห้านาทีเขาก็หลับปุ๋ยไปเลย ผมอยากกลับไปเป็นเด็กจัง เจอเรื่องเลวร้ายมากแค่ไหนเพียงแค่ได้หลับพอตื่นมาก็ลืมเรื่องทุกอย่างไม่ต้องเก็บไปคิดหรือเก็บไปจำฝังใจ มยองซูกระเถิบตัวให้นอนสบายยิ่งขึ้นโดยซุกหน้าเข้าไปในซอกคอของผมและหลับต่อ เขารักผมขนาดนี้แล้วถ้าอีกคนเอาเขาไปผมจะทำยังไง

‘’อ้าว อูฮยอนไปไหนมาทำไมกลับดึกจัง’’

    ขากำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์แต่โดนคนรู้จักเรียกซะก่อน ผมหันยิ้มบางๆให้กับเจ้าของคอนโดที่เหมือนจะออกไปช้อปมาก่อนจะเอ่ยพูดคุยตามปกติ ผู้หญิงตรงหน้าแสดงสีหน้าตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นหน้าผมชัดๆ อย่าจ้องได้ไหมไม่ชอบเลย

‘’เอ่อ แกไปตีกับใครมาวะ’’

‘’ป่าว เล่นกับลูก’’

‘’เฮอๆ’’

     อีกคนหัวเราะฝืดๆก่อนจะหันไปทางอื่น เป็นใครใครจะเชื่อว่านี้เล่นกับเด็ก แต่เรื่องส่วนตัวจะให้เอาไปพูดให้เสียหน้าทำไม เมื่อลิฟต์เลื่อนมาถึงชั้นประจำผมก็รีบเดินออกมาทันที เมื่อถึงห้องผมก็รีบเอามยองซูไปนอนบนเตียงพร้อมกับเปิดแอร์ให้เขา มือบางปิดประตูเบาๆก่อนจะเดินออกมานั่งเก็บของด้านนอก รูปที่เขาให้ใครไปถ่ายไม่รู้ยังกองกระจายไปทั่วโต๊ะรับแขก ลมหายใจสูดเข้าปอดลึกๆเพื่อปัดความฟุ้งซ่านออกไปให้หมดและค่อยๆก้มเก็บรูปพวกนั้นทีละรูปขึ้นมาเอาไปทิ้งลงถังขยะ  มันโครตเป็นความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับผมมากๆเลยในชีวิต

แกร๊ก

      เสียงประตูดังขึ้นทำให้ผมละหน้าออกจากกองหนังสือที่คิมซองกยูเขวี้ยงไปทั่วห้องและหันไปมองหน้าประตู ผมนึกว่าเขาจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว แต่เขาก็คงจะไม่ยอมคุยกับผมอยู่ดี ล้มเลิกความคิดและหันมาเก็บหนังสือต่อ หางตาเห็นว่าเขาเดินเข้าไปในห้องและปิดตู  ขาเล็กพาตัวเองเดินไปเปิดตู้ยาหาครีมมาทาแก้มให้หายฟกช้ำ

‘น่าเกลียดแบบเธอ ฉันยอมลดตัวลงมาใช้ชีวิตด้วยก็ดีแค่ไหนแล้วอูฮยอน!!’

‘ทำไปเพราะอยากทำหรอ มยองซูบาปเยอะเนอะเกิดมามีแม่แบบเธอ’

‘ไม่ชอบหรอ จะได้นอนอ้าขาให้ใครต่อใครเอาได้สะดวกโดยไม่มีคำว่าลูกกับผัวคุมหัวไง’

    ถ้อยคำมากมายลอยเข้ามาในหัวเต็มไปหมด ผมเขวี้ยงหลอดยาในมือใส่ฝาผนังโดยไม่กลัวเสียดายของ น้ำตามากมายหลั่งไหลลงมาพร้อมกันอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ สมน้ำหน้าตัวเองจริงๆนัมอูฮยอน แขนสองข้างยกขึ้นกอดปลอบตัวเองอย่างน่าเวทนา ความรักของผมมันไม่มีค่าอยู่แล้ว ไม่ควรได้รับความจริงใจจากใครทั้งนั้น แต่สิ่งที่ผมทำไปผมไม่ได้ตั้งใจจะทำจริงๆ ผมไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วมันจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นแค่คิดว่าสักวันก็ต้องเลิกกับหมอ ผมไม่มีทางจริงใจกับใครนอกจากคิมซองกยูอยู่แล้ว มันจริงที่ผมทำไปเพราะอยากทำ พระเจ้าคงเกลียดผมมากเลยสินะถึงให้คิมซองกยูรู้เรื่องเหล่านี้ก่อน

นัมอูฮยอนน่าเกลียดจริงๆ...

-------------------------- --------------------------- ----------------------

       สายตาจดจ้องไปยังผู้ชายที่นั่งร้องให้เงียบๆอยู่คนเดียวข้างๆโซฟาอย่างนึงสงสาร ผมไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไรบ้าง  แค่อูฮยอนร้องให้ผมก็รู้สึกระบมไปหมด แต่เขาทำตัวของเขาเอง ผมก็ไม่รู้จะอยู่เป็นควายไปทำไม มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง ซึ่งผมจะไม่อยู่ให้เกิดครั้งที่สองหรอก ผมทนแตะเนื้อตัวสกปรกของเขามานานพอแล้ว ผมพาตัวเองมานอนบนเตียงอีกครั้ง ปกติมยองซูจะนอนริม อูฮยอนนอนตรงกลางและผมจะนอนข้างๆ แต่วันนี้ผมจับให้มยองซูนอนตรงกลางแทน ผมโกรธอูฮยอนมากๆ แต่ไม่ได้เกลียด ผมรักเขามากผมจะเกลียดเขาได้ยังไง

‘’มยองซู...’’

      ผมเรียกชื่อลูกเบาๆก่อนจะกอดเขาไว้แนบอก ภายในมันรวนไปหมด ความรู้สึกพุ่งตีขึ้นมาเหมือนจะระบายผ่านม่านตาเสียดื้อๆ ตัวลูกชายหอมเหมือนแม่เขาไม่มีผิด พยายามข่มตาให้หลับเพราะไม่อยากจะคิดอะไรมากให้รกสมอง แต่เวลาหลับตาทีไร ภาพถ่ายพวกนั้นมันก็ลอยเข้ามาในหัวจนผมนอนไม่หลับ ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้อะไรพวกนั้นอีก ความมืดภายในห้องทำให้ผมไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสติ๊กเกอร์กาแล็กซี่กลุ่มดาวเรืองแสงที่ลูกชายชอบแปะอยู่เต็มเพดานห้อง ตอนที่อูฮยอนนั่งจับแก้มตัวเองแล้วมองหน้าผมทั้งน้ำตาทำให้ผมอยากจะเป็นบ้าไปเลยตอนนี้ ผมตบเขามันยังน้อยไปอีกมั้ง มันน้อยไปกว่าที่เขาทำกับผมอีก

แกร๊ก....

    เสียงเปิดประตูดังเข้ามาเบาๆพร้อมกับผู้ชายตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ผมมองเห็นเขาไม่ชัดเท่าไหร่แต่ดูเหมือนเขายกมือขึ้นมาเช็ดหน้าอยู่แน่  เตียงข้างๆยวบลงทำให้รู้ว่ามีคนทิ้งตัวลงนอนแล้ว ผมตะแคงข้างมองอีกคนในความมืดพบว่าเขานอนหงายลืมตาอยู่ ตาผมเล็กขนาดไหนเขาไม่รู้หรอกว่าผมกำลังมองเขา

‘’ฮึก.....’’

      เสียงสะอื้นเบาๆเหมือนพยายามไม่ให้มันดังเกินไปดังขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้เขาร้องให้กี่รอบแล้ว อยากจะตะคอกใส่หน้าว่าให้หยุดสักที ตัวเองเป็นคนเริ่มทำทุกอย่างเองแท้ๆแล้วจะมาคร่ำครวญทำไม ในใจหงุดหงิดจากที่นอนไม่หลับอยู่แล้วกลายไม่เป็นเข้าไปอีก อีกคนหันหน้ามาทางผมจึงทำให้ผมรีบหลับตา ตาเล็กหรี่ขึ้นมาน้อยๆพบว่าเขาลุกขึ้นและเดินไปหาอะไรหน้ากระจกไม่รู้สักอย่าง เสียงกริ๊กแกร๊กทำให้ผมรู้ว่ามันคือกุญแจรถ ดึกขนาดนี้แล้วจะออกไปไหนอีก ไปหาไอหมอสินะ

‘’ไปไหน’’

‘’.......’’

‘’ถามว่าไปไหน’’

‘’ผมนอนไม่หลับ ว่าจะไปขับรถเล่น’’

‘’เหอะ ขับรถเล่น....ออกไปนอนกับไอหมอล่ะสิ’’

     ผมถามออกไปตามความคิด ไม่ว่าตอนนี้อีกคนจะเคลื่อนตัวไปไหนผมก็คิดว่ามันไปหาไอหมอทั้งนั้นแหล่ะ อูฮยอนยืนนิ่งกับที่ไม่กระดุกกระดิก ก่อนจะวางกุญแจรถไว้ที่เดิมและกลับมานอนที่เดิม

‘’ผมจะไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้ว จริงๆนะครับ’’

‘’เหอะ...พูดให้ฉันฟังหรอ’’

‘’…….’’

       เมื่อผมตอกกลับไปแบบนั้นเขาก็เงียบทันที หลังบางหันหนีให้กับผมก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมทั้งหัว ผมโครตไม่ชอบอูฮยอนแบบนี้เลย อยากจะกระชากให้ลุกมาเถียงกันเหมือนเมื่อก่อน ตอนเขาเจอผมแรกๆเขาไม่กลัวผมเลยสักนิด แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนไม่กล้าสู้หน้า สงสัยจะรู้ตัวเองว่าผิดเลยไม่มีอะไรมาเถียงสินะ แค่เหตุผลสักคำว่าทำไมถึงทำแบบนี้เขาไม่มีเลย เอาแต่ขอโทษแล้วมันได้อะไร

แค่ขอโทษแล้วเรื่องมันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม

ผมกับเขาจะรักกันเหมือนเดิมหรือป่าว

มันกลายเป็นเรื่องยากไปแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....