ตาขีด Chapter 59 *leadnum*

Chapter 59

    วันนี้เป็นวันเสาร์ผมตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดจากข้างนอกมันกระทบเปลือกตา มยองซูตื่นก่อนผมอีกพอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าไม่มีใครนอนอยู่บนเตียง เสียงทีวีดังคลอๆเข้ามาในห้องทำให้รู้ว่ามีคนอยู่ที่ห้อง ลมหายใจร้อนๆพร้อมกับหนักหัวทำให้ผมอยากจะหลับต่อ ไม่สบายแน่ๆเลย

‘’มยองซูอยู่ข้างนอกหรือป่าวเข้ามาหาแม่หน่อย’’

    ผมตะเบงเสียงเรียกลูกชายให้เข้ามาหาหน่อย เสียงประตูเปิดเข้ามาพร้อมกับมยองซูยืนอยู่หน้าห้อง แขนเล็กยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะลงจากเตียงเดินไปหาลูกชายที่ไม่พูดอะไรนอกจากมองหน้าผมอย่างเดียว เขาจะกินข้าวหรือยังเนื้ย

‘’กินข้าวหรือยังเราอ่ะ’’

‘’ยังครับ รอแม่ตื่นไง แต่พ่อกินข้าวแล้วแม่ไม่โกรธพ่อใช่ไหม’’

‘’แม่จะโกรธทำไมล่ะ เดี๋ยวแม่รีบอาบน้ำแล้วมากินข้าวกับลูกนะ’’

       ผมตอบโดยที่ไม่มองผู้ชายที่นั่งกลางห้อง แล้วก็เดินปลีกเข้าไปในห้องเพื่อจะอาบน้ำทันที อาการคั่นเนื่อคั่นตัวทำให้ผมหงุดหงิด กินยากันไว้ก่อนดีกว่าจะได้ไม่เป็นมากไปกว่านี้ เวลาในการชำระร่างกายผ่านไปอย่างไม่รีบร้อน  รอยช้ำตามตัวเริ่มจางไปทีละนิด แต่ความรู้สึกผิดของผมยังไม่ทีว่าจะหายไปบ้างเลย มันมีแต่จะเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นไปอีก

‘’อะ อาวพี่รอเข้าห้องน้ำอยู่หรอ’’

‘’รู้ก็เดินออกมาสักที’’

     จุกอีกครั้งกับคำพูดของอีกคน ผมก้มหน้าก่อนจะหลีกทางให้เขาเดินเข้าห้องน้ำได้สะดวกแขนเล็กหยิบเสื้อผ้ามาใส่ก่อนจะเดินไปนั่งหน้ากระจกเพื่อจะเช็ดผม เพียงแค่ถูกลมนิดหน่อยขนก็ลุกชันเพราะความหนาวจนต้องเดินไปปิดแอร์และเปลื่ยนมาเปิดพัดลมแทน อีกคนเดินออกมาจากห้องน้ำทำให้ผมรีบก้มหน้าอีกครั้ง เดี๋ยวอาจจะโดนด่าว่ามองทำไมอีกนั่นแหล่ะ

ติ๊ก!!

    เสียงล๊อคประตูดังขึ้นทำให้ผมต้องเงยหน้าหันไปมองเขาทันที คิมซองกยูยืนอยู่ตรงหน้าประตูมือเขายังค้างอยู่ตรงลูกบิดประตู ใบหน้าไร้อารมณ์แบบนั้น เขาจะปิดห้องตีผมอีกรอบหรอ T^T

‘’ทำไม ตกใจอะไร’’

‘’.......’’

    ผมไม่ตอบแต่กลับหันหน้าไปทางอื่นแทน ไหล่บางโดนสัมผัสค่อนข้างรุนแรงจนผมสะดุ้งและแกะมือเขาออก อีกคนมีท่าทีหงุดหงิดออกมาเมื่อผมทำแบบนั้น ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เขาแตะเนื้ยต้องตัว แต่ผมไม่รู้ว่าเขาคิดจะเล่นงานอะไรผมมากกว่า

‘’อ้อ เดี๋ยวนี้หมอแตะนัมอูฮยอนได้คนเดียวสินะ’’

‘’.......’’

‘’ใช่ไหมอูฮยอน!!!’’

‘’ไม่ใช่อย่างนั้น ผมไม่ได้จริงจังอะไรกับเขาสักหน่อย’’

‘’แปลว่าเธอก็ไม่ได้จริงจังอะไรกับฉันด้วยงั้นสิ’’

     เถียงไปจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก ผมไม่อยากหาเหาใส่หัวตัวเองอีกแล้ว ถ้าผมบอกว่าผมรักเขาเขาก็หาว่าโกหก ตอนนี้ความจริงพูดไปเขาก็ไม่มีทางเชื่อ ความเชื่อใจมันพังทลายลงไปแล้วนี่ มีแต่เรื่องโกหกทั้งนั้นที่หลุดออกมา แขนใหญ่กระชากตัวผมปลิวจากเก้าอี้ไปนั่งจั้มอยู่ตรงปลายเตียง ทำไมต้องรุนแรงด้วยพูดดีๆกันบ้างไม่ได้เลยใช่ไหม

‘’อยากเลิกกันไหม’’

‘’หะ ห้ะ ไม่นะ ไม่เอาผมไม่เลิก!!!’’

‘’แต่ฉันอยากเลิกนี่สิ’’

‘’ผมไม่เลิกซะอย่าง พี่ก็เลิกไม่ได้!!!’’

     ไม่รู้ความกล้ามันมาจากไหนเยอะแยะเมื่อเขาพูดคำว่าเลิก ผมไม่ยอมเลิกเด็ดขาด ให้ตายยังไงก็ไม่เลิก T^T ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นอย่างหนักใจ มันถึงขั้นเลิกกันเลยหรอ ทำไมล่ะ เขาไม่รักผมแล้วใช่ไหม อยากจะไปจากกันถึงขนาดเอ่ยปากออกมาเองแบบนี้  เสียงถอนหายใจหนักๆดังออกมาพร้อมกับมือบางที่จับข้อมือผมไว้  เขาจะทำร้ายผมก็ได้แต่อย่าทิ้งผมไปได้ไหม ผมรักเขามากจริงๆ

‘’พี่จะทำอะไรผมก็ได้ให้พี่หายโกรธ ผมยอมพี่ทุกอย่างเลยแต่ขอร้องอย่าทิ้งผมไปได้ไหม ผมรักพี่จริงๆนะ....ฮือออ’’

‘’โกหกทั้งนั้น....’’

     แขนบางยกขึ้นกอดเอวอีกคนที่ยืนตรงหน้าแน่น  ใบหน้าหวานซบลงหน้าท้องของเขาพลางร้องให้อีกครั้ง ผมไม่ได้โกหกเขา ผมพูดเรื่องจริง ถ้าผมไม่รักเขาผมคงเลิกกับเขาไปหาหมอนานแล้ว อีกคนปล่อยให้ผมกอดโดยที่ไม่ได้ผลักใสออกไป จะต้องทำยังไงให้อีกคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม มีทางไหนที่จะแก้ไขเรื่องพวกนี้ได้บ้าง

‘’ลูกรอกินข้าวอยู่’’

‘’พี่ครับ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะ’’

‘’ไม่รู้เรื่อง ปล่อยได้แล้วอูฮยอน’’

     อีกคนแกะแขนผมออกและเดินหนีออกไปทันที ผมถอนหายใจอย่างหมดหนทางก่อนจะเช็ดน้ำตาลวกๆและเดินตามเขาออกไป มันยากเหลือเกิน หาทางออกไม่เจอสักทางนึง สิ่งเดียวที่ผมพูดได้ก็คือคำเดียว มันพูดได้คำเดียวจริงๆ

‘’พี่ครับ ผมขอโทษ.....’’

-------------------- ------------------------------------- ------------------------

‘’แม่ครับ ผมไม่ชอบกินอันนี้แม่กินไหม’’

‘’ต้องกินนะลูก มันคือผัก’’

‘’โตกว่านี้ค่อยกินก็ได้’’

       มยองซูไม่ยอมกินผักเลือกกินแต่พวกเนื้อทั้งนั้น ผมเลยต้องจำใจเอาเนื้อในจานตัวเองไปแลกกับผักของเขามากินแทน มยองซูก้มหน้ากินข้าวต่อเมื่อได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ การกินข้าวเช้าปนข้าวเที่ยงของเราสองแม่ลูกกินเวลาไปเกือบบ่าย คิมซองกยูไม่พูดอะไรนอกจากนั่งเงียบๆทำงานของตัวเองอยู่ในมุมของเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนวันเสาร์อาทิตย์เขาจะไม่ทำงานและให้เวลาว่างกับผมและลูกแทน  แบบนี้มยองซูไม่น้อยใจแย่หรอ

‘’เมื่อวานไปบ้านน้าซานดึลมาเป็นไงบ้าง’’

‘’ก็ดีครับ’’

‘’ได้เล่นกับพี่ซองยอลไหม’’

‘’.......’’

‘’ไปทำหน้ายักษ์ใส่พี่เขาอีกล่ะสิ’’

    มยองซูพยักหน้าแล้วก็ยกน้ำขึ้นมาดื่ม เมื่อเขากินอิ่มแล้วก็เดินไปนั่งหน้าทีวีต่อ ผมเห็นเขาเปิดทีวีไว้แค่นั้นแต่ก็ไม่ยอมดู จานสองใบถูกล้างและเก็บวางไว้ตามระเบียบก่อนจะไปนั่งกับลูก โทรศัพท์เครื่องสวยในมือสั่นขึ้นมาจึงทำให้ผมหยิบขึ้นมาดู มันเป็นแค่ข้อความไลน์ แต่คนส่งมันจะส่งมาทำไม

    ‘Sungjoongki : คิดถึงหมอไหมครับ :’ )

                           อ่านแล้วเมื่อ 13.21 PM

‘Wowwh : หมอครับผมว่าเราอย่าทำแบบนี้กันอีกเลย

                        อ่านแล้วเมื่อ 13.22 PM

‘Sungjoongki : นี้ฝันอยู่หรอ ลูกผมอยู่ที่นายจะเลิกยุ่งได้ยังไง

                                                          อ่านแล้วเมื่อ 13.22 PM

ปึก!!!

       เสียงโทรศัพท์กระแทกเข้ากับผนังปูนห้องอย่างแรงจนชิ้นส่วนมันหลุดออกมาบางส่วน เสียงหายใจอย่างแรงของผมทำให้มยองซูหันมามองด้วยความสงสัย ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดอยากโกรธจัด ชีวิตผมย้ำแย่พอแล้วมันจะทำร้ายผมไปถึงไหนกัน

‘’แม่ครับ ผีมันโผล่มาในโทรศัพท์หรอ’’

‘’.......’’

‘’เดี๋ยวเจอกันนะมยองซู แล้วแม่จะซื้อขนมมาฝาก’’

คุยผ่านตัวหนังสือไม่เข้าใจ สงสัยต้องเจอกันแล้วหน่อยมั้งคุณหมอ.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....