ตาขีด Chapter 60 *leadnum*

Chapter 60

‘’เดี๋ยวๆ แม่จะไปไหนผมไปด้วยได้ไหม’’

‘’อยู่กับพ่อไปก่อนเดี๋ยวมา!!’’

      ผมลืมตัวตวาดใส่มยองซูไปเต็มๆ ลูกชายนั่งนิ่งเหมือนตกใจมากๆกับสิ่งที่ผมทำไป บรรยากาศเงียบสนิท ทุกอย่างสตั้นไป ผมจับตัวมยองซูเข้ามาใกล้ๆและขอโทษทันที ผมไม่ได้ตั้งใจนะ T^T

‘’ม มยองซูคือแม่ไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดังใส่ลูกนะ’’

‘’.......’’

‘’เข้าใจแม่ไหม’’

‘’.......’’

      ลูกชายไม่ตอบพลางหลบตาผมไปทางอื่น หัวใจตอนนี้เต้นแรงจนรู้สึกว่ามันจะระเบิดออกมาข้างนอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ ถ้าไม่คุยกับอีกคนให้รู้เรื่องเขาก็จะตามรังควานผมกับครอบครัวไม่เลิก  แขนเล็กคลายออกจากไหล่เล็กและยันตัวเองยืนขึ้นสุดความสูง สายตาดุจเหยี่ยวมองมาที่ผมนิ่งทำเอาไม่กล้าที่จะก้าวขาเดินออกไปนอกห้อง ผมกำลังจะเลิกทุกอย่างแล้วมารักเขาคนเดียวนะ

‘’ไม่ให้ไป’’

‘’.......’’

‘’ได้ยินก็นั่งลงซะ’’

     คำพูดที่ฟังดูไม่มีอะไรแต่มันบ่งบอกความรู้สึกหลายอย่างไว้ในนั้น คิมซองกยูแค่นั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้เดินเข้ามากระชากแขนให้นั่งลงหรืออย่างไร น้ำเสียงแบบนั้นทำไมผมจะไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขาแค่พูดดูว่าผมจะทำตามที่เขาสั่งหรือป่าวแค่นั้น  ใบหน้าหันไปมองผู้ชายที่นั่งเขียนงานไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบและไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมา บางทีขอแค่เจอกันครั้งสุดท้ายก่อนที่จะไม่ได้เจอกันอีกก็ยังดี

‘’ขอโทษนะครับ’’

       ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะลากขาตัวเองเดินออกไป มือไม้เกร็งสั่นไปหมด อากาศก็ไม่ได้เย็นถึงขั้นติดลบแต่ทำไมแต่ละก้าวที่เดินต่อไปมันถึงได้หนักอึ้งขนาดนี้ มือบางจับลูกบิดก่อนจะหมุนเปิดและพาร่างตัวเองออกไป แต่มีความรู้สึกวูบๆที่หลังมันอยู่ใกล้ซะผมไม่กล้าหันไปมอง

‘’ฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม บอกว่าไม่ให้ไปไง ไม่ให้ไป ไม่ให้ไป!!!!!’’

‘’ตะ แต่ผมกำลัง’’

‘’กำลังอะไร กำลังบ้าอะไรของเธอ!!!’’

     ต้นแขนถูกบีบพร้อมกับกระชากไปมาจนปวดไปหมด ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาคิดจะปล่อยผมเลย เดี๋ยวนี้เขากลายคนบ้าไปแล้ว เอะอะก็ชอบทำร้ายผมตลอด คิมซองกยูคนที่อ่อนโยน ฟังเหตุผลของผมตลอดเขาหายไปไหน  เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆทำให้รู้ว่ามีคนเดินเข้าไปในนั้นก็คือมยองซู  เล็บหนาจิกลงบนท่อนแขนของผมจนแสบและขึ้นรอย ขอบตารื้นขึ้นมาเมื่ออีกคนไม่ยอมปล่อยง่ายๆ  มันเจ็บเข้าใจไหม ผมกำลังจะทนมันไม่ไหวแล้วนะ!!!!

‘’ผมเจ็บนะ ปล่อยสักที!!!’’

‘’เจ็บหรอ แล้วไอที่ตัวเองทำลงไปคนที่เจ็บกว่าคือใครห๊ะ!!!’’

‘’ผมรู้ว่าพี่เจ็บแต่ผมก็เจ็บไม่แตกต่างจากพี่หรอก เข้าใจบ้างไหม!!!!’’

‘’แล้วจะออกไปหามันอีกทำไม หรือว่าเลิกกับมันไม่ได้ห๊ะอูฮยอน!!!!’’

       ผมกับเขาตะคอกใส่กันจนสุดเสียงยิ่งผมเสียงดังมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเสียงดังมากกว่านั้น เขาไม่เข้าใจผมเลย ไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว มือบางผลักอกอีกคนอย่างแรงจนเซถอยหลังไปตามแรง เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกอยากจะต่อต้านเขา ไม่เอาแล้ว จะไม่ยอมให้เขามาทำตัวรุนแรงกับผมอีกแล้ว

‘’เดี๋ยวนี้คิดจะต่อต้านใช่ไหมห๊ะ มานี่ อย่าเดินหนี กลับมา!!!!’’

‘’หุบปากเดี๋ยวนี้!!!’’

      ผมเดินหนีเขาจะเข้าไปในห้องแต่อีกคนกลับดึงแขนผมกลับไปเพยิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ใบหน้าห่างกันแค่คืบมันไม่ได้ทำให้ใจเต้นเลยสักนิด มันเจ็บปวดมากกว่า ท่อนแขนใหญ่รั้งเอวผมให้แนบกับตัวเขาจนอึดอัด ใบหน้าหวานเอียงหลบไปทางอื่นอย่างโกรธจัด มือหนาของอีกคนจับกรามผมให้หันไปจ้องหน้ากับเขาแน่น ผมพยายามสะบัดตัวให้หลุดออกจากเขาแต่ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย ยิ่งพยายามออกห่างอีกคนยิ่งบีบรัดแน่นขึ้นไปอีก ทำแบบนี้ทำไมไม่เอามีดมาไล่แทงกันเลยล่ะ

‘’หยุดเดี๋ยวนี้อูฮยอน’’

‘’ปล่อยผมสักที ปล่อยเข้าใจไหม!!!!’’

      เพียงเท่านั้นริมฝีปากร้อนก็พุ่งเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากผมอย่างจัง เขาระดมจูบผมเหมือนว่าอัดอั้นความรู้สึกเหล่านี้ไว้มากพอแล้ว ความรู้แสบร้อนตรงเปลือกปากมันถาโถมหามาหาจนทำให้หายใจไม่ออก มือบางทุบตีอีกคนอย่างแรงบ่งบอกถึงว่าไม่ไหวแล้ว คนยังไงก็คือคนอยู่วันยังค่ำถ้ารู้ว่าตัวเองใกล้ตายก็พยายามหาทางเอาตัวรอด อีกคนผละหน้าออกเพียงแค่เสี้ยวนาทีก็ส่งรสจูบสุดแสนเจ็บปวดนั้นลงมาให้อีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาหลั่งไหลกันออกมาเป็นสาย ฟันคมกัดมุมปากผมจนสะดุ้งหลุดเผยโพรงปากให้อีกคนสอดริ้นร้อนเข้ามารุกร้ำได้สำเร็จ

‘’อื้อ!!! อ่อย!!!!’’

     แข้งขาอ่อนไปหมดราวกับจะลงไปกองบนพื้น เขาไม่มีความอ่อนโยนกับผมเลยสักนิด สักนิดก็ไม่มี ในหัวมีแต่คำว่า เจ็บ เจ็บ เจ็บ!! ริ้นหนาเกี่ยวกวัดไปทั่วโพรงปากหวานอย่างหมั่นเขี้ยว ดวงตาหวานปรือขึ้นเหมือนคนใกล้หมดลมหายใจ ถ้าเขายังไม่ผละจูบออกผมต้องตายแน่ๆ

‘’อ้ะ.....แฮ่ก....แฮ่ก’’

      อีกคนกัดริ้นผมทีนึงและผลักผมลงไปนอนกองกับพื้น คาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากทำให้อยากจะอ้วก ร่างเล็กนอนคู้กับพื้นอย่างน่าเวทนาพยายามกอบโกยลมหายใจเข้าปอดให้เยอะที่สุด ไม่มีแรง อยากตายจริงๆ คนตรงหน้าหัวเราะในลำคอก่อนจะนั่งเข่าข้างนึงและใช้มือตบอก้มเนียนของผมเบาๆ มันไม่แรงมากแต่ก็เจ็บ

‘’จะไปอีกไหม’’

‘’ฮึก....ผมกำลังจะเลิกเรื่องทุกอย่าง ผมจะไปแค่นั้นจริงๆนะซองกยู’’

‘’ตอบนอกเรื่องทำไม ถามว่าจะไปอีกไหม’’

‘’ผมเพิ่งรู้ว่าตัวตนของพี่จริงๆมันเป็นแบบนี้ ที่ผ่านมาผมรักกับใครอยู่’’

‘’อิหมอมันดีกว่าฉันงั้นสิ อย่างน้อยเธอก็เป็นเมียฉัน เป็นแม่ของลูกฉัน!!’’

‘’บางทีเขาอาจจะไม่ใช่ลูกพี่....ฮืออ T^T  อ้ะ!!!!’’

เพี๊ยะ!!!!

      อีกคนถลึงตาใส่อย่างโกรธจัดก่อนจะฟาดมือหนักๆลงบนแก้มของผมเข้าอย่างจัง เลือดมุมปากชิบออกมานิดหน่อยตรงที่เดียวกับที่เขากัด มือหนาสองข้างบีบแน่นตรงคอขาวและเขย่าอย่างบ้าคลั่ง เสียงร้องโวยวายดังไปทั่วห้องอย่างไม่กลัวเด็กอีกคนที่อยู่ในห้องจะได้ยิน มือบางพยายามแกะมือเขา ผมหายใจไม่ออก

 ‘’ตั้งใจจะไปใช้ชีวิตใหม่พ่อแม่ลูกกับมันใช่ไหมห๊ะ ไม่มีวัน!!’’

‘’พ พี่ปล่อยๆ ห หายใจไม่ อ ออก....แค่กๆๆ’’

‘’เธอทำให้พี่เสียใจมากจริงๆอูฮยอน พี่ไม่ยกเธอให้ใครเด็ดขาด เลิกฝันซะ!!!!’’

       มือหนาจับกลุ่มผมและกระชากอย่างแรงจนโลกหมุน ใครก็ได้ช่วยผมที เขาไม่มีสติแล้ว อีกคนลุกขึ้นเดินห่างจากผมไปด้วยท่าทีฟึดฟัดพลางไปรื้อหาอะไรก็ไม่รู้ แขนขาของผมอ่อนแรงไปหมด แรงลืมตาแทบจะไม่มี เสียงหอบหายใจดังมาเป็นระรอกบ่งบอกถึงความทรมานจนจะขาดใจตายในอีกไม่นาน

‘’โอ้ยยยย!!! มันเจ็บปล่อยนะ ปล่อย ฮืออออ T^T’’

     ขาผมถูกอีกคนลากไปตามทางเนื้อหนังบอบบางขูดตามแนวพื้นจนเจ็บแสบไปทั่วบริเวณ จนเข้ามาถึงห้อง มยองซูเบิกตากว้างเมื่อเห็นพ่อกับแม่ทำอะไรกัน เชือกขนาดใหญ่มัดเข้ากับข้อเท้าและขาเตียงแน่น ผมแผดร้องออกมาด้วยความทรมานเกินจะรับไหว เขาจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ เขาจะขังผมแบบนี้ไม่ได้!!!!

‘’พี่ครับ อย่าทำแบบนี้ ขอร้อง ฮึก.....’’

‘’ต่อไปคำว่ารักไม่มีอีกแล้วอูฮยอน มันจะมีแค่การแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเดียว!!’’

‘’ฮือออออ พี่ซองกยูได้โปรดอย่าทำแบบนี้’’

ปัง!!!

‘’พี่!!!!!’’

    เสียงปิดประตูดังขึ้นอย่างจังต่อหน้าต่อหน้า ร่างบางตะเกียดตะกายหวังจะทุบประตูให้อีกคนเปิดออก ห้องสี่เหลี่ยมเงียบสนิทไม่มีเสียงอะไรนอกเสียงร้องให้ของผม ทำไมคิมซองกยูเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงทำกับผมได้อย่างไร้หัวใจ เชือกใหญ่รัดข้อเท้าแน่นขยับทีนึงมันก็เสียดสีเข้าอย่างจังจนกระดุกกระดิกตัวได้อยากยากลำบาก ความเจ็บมันทุกข์ทรมานขนาดนี้เลยสินะ

‘’แม่ครับ แม่!!!’’

‘’อย่าไปยุ่งกับมันมยองซู มันคือตัวกากี!!!’’

     เสียงใหญ่ดังเข้ามากระทบหัวใจจนเหวอะหวะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวกากีงั้นหรอ ไม่จริง!!! สิ่งของที่อยู่ข้างตัวถูกเขวี้ยงไปทั่วห้องอย่างหวังจะระบายความรู้สึกในใจที่ไม่สามารถแบกรับมันไหวอีกแล้ว เขาทำกับผมไม่แตกต่างอะไรจากนักโทษเลยสักนิด ผมกำลังจะแก้ปัญหาที่ผมก่อ ผมกำลังจะหยุดเรื่องพวกนี้แล้วแท้ๆ หลังบางเอนพิงกับขอบเตียงอย่างหมดอะไรตายอยาก ดวงตาพร่ามัวเหมือนคนตาบอดที่มองไม่เห็นแม้แต่แสงไฟนำทาง เห็นแต่ความมืดมิดเท่านั้น

จากนั้นผมก็มองอะไรไม่เห็นอีกเลย.......

                                                                 40 %

SUNGGYU PART

‘’โชรยงหาที่ซุกหัวนอนมันได้หรือยัง’’

[ได้แล้วครับ ครอบครัว ที่ทำงาน บ้าน ผมหามาให้เรียบร้อยแล้วครับ]

‘’แล้วคนที่แกไปหามาจัดการมัน พร้อมลงมือหรือยัง’’

[ตอนนี้คนที่หามาอยู่ที่บ้านมันแล้วครับ]

‘’ดีมาก แล้วฉันจะตอบแทนสวยๆเลย’’

[แต่คุณซองกยูครับ ฆ่าคนเลยนะครับ]

‘’มันคือพ่อแม่แกหรือไง มันตายไม่ใช่แกตาย!’’

       ผมพูดพรางยกกาแฟขึ้นมาจิบก่อนจะกดวางสายไป มยองซูนั่งมองหน้าผมก่อนจะก้มหน้ากินโกโก้ของเขาต่อ ผมไม่ฆ่าแม่ของเขาก็บุญเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้เวลาบ่งบอกสองทุ่มครึ่ง สีหน้าของเด็กตรงหน้าไม่มีแววว่าง่วงนอนเลยสักนิด ดวงตาเหม่อลอยที่มองกล้องโพลาลอยด์ในมือของเขาทำให้ผมสงสัยว่าเขามองอะไร เขาเริ่มถ่ายรูปแล้วหรอ ผมไม่ได้สอนเขาเลยนะ

‘’พ่อของดูหน่อยได้ไหม’’

‘’อื้อ...’’

    อีกคนรับปากสั้นๆก่อนจะยื่นกล้องมาให้ นิ้วเรียวกดเปิดรูปอีกครั้งก็พบรูปท้องฟ้าในช่วงเวลาเย็น ตรงนี้เป็นมุมที่เขายืนตรงระเบียงห้องนอนแน่ๆ มือเล็กยกขึ้นเหมือนจะบังแสงแดดทำให้มีแสงสีส้มส่องสะท้อนมาตรงร่องนิ้ว เขา ป.1 นะ ทำไมถ่ายได้เหมือนคนโตขนาดนี้ ผมยิ้มให้กับรูปก่อนจะกดเปลื่ยนไปรูปอื่น เจอรูปนัมอูฮยอนเต็มไปหมด เขาแอบถ่ายรูปแม่ของเขาหรอ แต่เสียดายที่ผมเปิดไปกี่รูปก็ไม่เจอรูปผมสักทีสงสัยคงจะไม่มี

‘’พ่อหาอะไรครับ มานี่’’

‘’ป่าวหาสักหน่อย’’

       ผมส่งกล้องคืนลูกก่อนจะเรียกพนักงานมาเช็กบิล ตรงไหล่ผมมีแรงสะกิดนิดหน่อยผมจึงหรี่ตาและหันหน้าไปมองตามความสงสัยก็พบว่าไม่ใช่ใคร คีย์กับจงฮยอนและลูกชายของเขานี่เอง

‘’สวัสดีครับคุณซองกยู วันนี้มากับลูกสองคนหรอ’’

‘’ครับ มากับมยองซูสองคน...โฮวอนสบายดีไหม’’

‘’สวัสดีครับคุณอาผมสบายดี’’

     ผมตอบคีย์ที่ทักผมก่อนจะจับแก้มลูกชายของเขาเบาๆ โฮวอนยิ้มให้ผมก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆมยองซูและพูดคุยกับตามประสาเด็ก ส่วนผมก็บอกให้สองคนนั่งก่อน สีหน้าของสองสามีภรรยาคู่นี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าเป็นตอนที่ผมยังไม่รู้เรื่องผมคงจะสงสัย แต่ตอนนี้ผมกลับสนุกกับสีหน้าพวกนั้นแล้วสิ

‘’คือผมโทรหาเพื่อนของผมไม่ได้เลย โทรศัพท์ของอูฮยอนพังหรอครับ’’

‘’ใช่ครับ เขาทำโทรศัพท์พัง’’

‘’แล้วทำไมวันนี้อูฮยอนไม่มาด้วยล่ะครับ’’

‘’ผมขังเขาไว้ในห้องน่ะครับ กลัวว่าจะออกไปหาผู้ชายคนอื่น’’

        สีหน้าของบุคคลตรงหน้าเบิกกว้างก่อนจะรีบเอามือมาปิดปากตัวเอง ผมยิ้มตอบกลับไปก่อนจะหันไปหาพนักงานที่ยื่นบัตรเครดิตคืนให้ คีย์ลุกขึ้นหลีกทางให้ผมพร้อมก้มหัวบอกลาเมื่อรู้ว่าผมจะกลับบ้านแล้ว ตลกจังสีหน้าของเพื่อนเป็นห่วงเพื่อนเนื้ย

‘’ไว้เจอกันนะครับ’’

‘’ครับ สวัสดีๆ’’

      มยองซูมาหาผมและเดินออกไปพร้อมกัน สองคนนั้นมองผมแบบมึนๆก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะของตัวเอง แขนเล็กสะกิดผมให้หยุดและยื่นกล้องมาให้ผมอีกครั้ง คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัยว่าทำไมก่อนจะหยิบมาดู มือหนาจับหัวลูกเขย่าไปมาเบาๆและยื่นคืนกล้องให้กับลูก ไอเด็กบ้าเอ้ย!!

‘’พ่อหล่อนะ ขอบคุณมาก’’

‘’อื้อ...’’

        เมื่อไม่มีที่ไปผมก็ต้องกลับบ้าน แต่วันนี้ตั้งใจจะให้มยองซูไปนอนที่บ้านใหญ่ ผมจะได้พาลูกไปหาพ่อกับแม่ด้วย ตั้งแต่มยองซูเกิดมาผมไม่เคยพาลูกไปเหยียบบ้านหรือให้พ่อแม่เห็นเลย แต่ก็ต้องกลับคอนโดไปเอาชุดให้ลูกอยู่ดี ไม่เอาดีกว่า เอาลูกไปไว้ที่บ้านก่อนค่อยกลับมาคอนโดดีกว่า

‘’มยองซูเดี๋ยวไปหาปู่กับย่านะ’’

‘’ใครครับ ผมมีด้วยหรอ’’

‘’อ้าว มีสิ ฮ่าๆๆๆ’’

        มยองซูเงียบไปผมจึงขับรถตรงไปบ้านของตัวเองที่ไม่ได้มาเหยียบหลายปี พ่อกับแม่ยังสบายดีใช่ไหม บางทีผมก็เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเลย เวลาผ่านไปไม่นานนักผมก็มาถึงที่หมาย ไฟในบ้านยังเปิดเหมือนเดิมไม่มีเปลื่ยน แม่บ้านกำลังจะปิดประตูบ้านพอดีแต่พอเห็นรถผมก็รีบเปิดประตูออก

‘’คุณซองกยูหายไปไหนมาคะ หล่อขึ้นจนป้าจำไม่ได้เลย’’

‘’ไม่ได้หายไปไหนมาครับ ขอบคุณที่ยังไม่ลืมกัน’’

‘’ค่ะๆ เดี๋ยวป้าไปบอกคุณท่านก่อนนะคะ’’

‘’ครับ’’

       ผมจอดรถไว้นอกบ้านและเปิดประตูลงไป มยองซูเดินลงตามมาด้วยความไม่คุ้นชินกับสถานที่ ไม่คิดว่าพ่อจะมีบ้านหลังใหญ่แบบนี้ล่ะสิ เมื่อเข้ามาในตัวบ้านทุกอย่างยังเหมือนเดิมของที่เคยตั้งไว้ตรงไหนยังตั้งไว้ตรงเดิมแบบนั้น ผมพาลูกชายไปนั่งตรงโซฟาด้วยกัน เพียงแปปเดียวแม่กับพ่อก็เดินลงมา สีหน้าพ่อดูปลื้มที่เห็นผม แต่แม่นี่สิ

‘’คิมซองกยูพ่อคิดถึงแกยังเลย’’

‘’ผมก็คิดถึงพ่อครับ สบายดีไหม’’

‘’สบายดีๆ แล้วใช้ชีวิตกับเมียแกเป็นไงบ้าง นี้ลูกของแกใช่ไหม’’

‘’อื้อ มยองซูสวัสดีคุณปู่กับคุณย่าเร็ว’’

‘’สวัสดีครับ’’

    ผมพูดกับพ่อก่อนจะหันไปมองแม่ที่ตอนนี้ไม่ได้ชายตามองเลยแม้แต่นิด เสียงพ่อเรียกมยองซูให้เข้าไปหาทำให้ผมหลุดจากภวังค์และหันไปสนใจสองคนแทน ผมต้องกลับบ้านไปเอาเสื้อผ้ามยองซูแล้ว หวังว่าแม่คงไม่แกล้งอะไรลูกผมหรอกนะ

‘’พ่อครับฝากลูกหน่อยนะ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะนอนที่นี่’’

‘’อื้มได้สิ...มยองซูไปเล่นห้องตาไหม’’

    ผมยิ้มให้ลูกบางๆก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้าน ป่านนี้อูฮยอนตายเป็นผีเฝ้าห้องแล้วมั้งข้าวปลาไม่ได้กินเลย ความรู้สึกผิดแล่นขึ้นมาเพียงเสี้ยวนาทีกับสิ่งที่ทำไป มันแค่เสี้ยวนาทีจริงๆ พี่ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย แต่เธอบังคับให้พี่ทำเองทั้งนั้นนัมอูฮยอน

ยังไงเธอก็ยังเป็นเมียพี่ 

บนโลกนี้คนที่จะอยู่กับเธอคือพี่

ไม่ใช่ไอหมอ!!!

   

-------------------------------- ----------------------------- -----------------------------------

แกร๊ก...

      เสียงประตูห้องดังขึ้นในความมืด คิมซองกยูกลับมาแล้วใช่ไหม ได้โปรดปล่อยผมเถอะ ทำไมต้องมาขังผมด้วย T^T ทำได้แค่เพียงร้องคร่ำครวญภายในใจเท่านั้น คำพูดที่ออกจากปากผม อีกคนฟังมันก็ไม่เข้าหูอยู่ดี

พรึ่บ!!

     ไฟในห้องนอนสว่างจ้าทำให้คนที่เข้ามาเห็นสภาพผมชัดเจน คนตรงหน้ามองผมก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบชุดมยองซูออกมา เดี๋ยวๆๆ เขาจะเอาเสื้อผ้าลูกไปไหน เขาไม่ได้เอามยองซูไปฝากไว้ที่ใครใช้รึป่าว

‘’พี่ครับ จะเอาเสื้อผ้าลูกไปไหน’’

‘’......’’

‘’ผมถามก็ตอบสิ!!!!’’

‘’โดนตบสักทีสองทีก่อนดีมั้ย’’

       เสียงเย็นๆทำให้ผมต้องสงบปากสงบคำอีกครั้ง มันไม่ใช่เล่นๆเลยในการที่เขาตบผมทีสองที ขาเล็กพยายามคลานเข่าเข้าไปหาเขาก่อนจะกอดขาเขาไว้เชิงอ้อนวอน ไม่คืนดีก็ไม่เป็นไร แต่อย่าปล่อยให้ผมอยู่คนเดียวในห้องนี้ได้ไหม

‘’พี่ครับ พี่ทารุณผมมากเกินไปแล้วนะ ผมมีความรู้สึกนะ’’

‘’สมน้ำหน้า...ได้ยินหรือป่าว’’

‘’ผมไม่โกรธพี่หรอกนะ ผมผิดเองยอมรับ....’’

       เมื่อพูดจบผมก็ก้มหน้าลงทันที สัมผัสอุ่นตรงแก้มทำให้ผมสงสัยว่าเขาจะทำอะไร อีกคนจับหน้าผมเชิดขึ้นก่อนจะหันไปมาเหมือนสำรวจอะไรบางอย่าง อยู่ดีๆเขาก็นิ่งไป แล้วก็มองหน้าผมเฉย รู้ไหมการทำเฉยชาแบบนั้นทำให้ผมขอบตารื้นขึ้นมาอีกครั้ง จะทำอะไรก็ทำอย่าจ้องหน้าผมแบบนี้ได้มั้ย

‘’อ้ะ!!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....