ตาขีด Chapter 61 *leadnum*

Chaptet 61

      อีกคนผลักผมนอนลงราบกับพื้นอย่างเร็วจนปรับโหมดไม่ทัน ริมฝีปากร้อนซุกไซร้ตรงซอกคอผมก่อนที่มือจะสอดเข้ามาภายใต้เสื้อยืดตัวบาง สถานการณ์ทำผมอยู่ไม่ถูก พูดอะไรไม่ออก มันเร็วไปไหม ทำไมมันพรวดพราดแบบนี้ล่ะ

‘’พี่ครับหยุดก่อน หยุดๆๆ’’

‘’......’’

       ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุยิ่งบอกให้ให้หยุดเขายิ่งออกแรงทำมากกว่าเก่าอีก เขาตีผมแทบตายสุดท้ายจะมาปล้ำกันแบบนี้เนื้ยนะ ความเจ็บที่ข้อเท้าไม่มีอิทธิพลอะไรต่อตัวผมอีกแล้วนอกจากอีกคนที่จะถาโถมเข้าใส่อย่างเดียว มือบางพยายามดันอีกคนออกให้มาคุยกันให้รู้เรื่อง เขาเมามาจากไหนหรือป่าวแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ก็ไม่มีนี่นา

‘’พี่ครับ พี่มีสติอยู่ไหม  อ้ะ!!!’’

      มือหนาดึงคอเสื้อผมให้กว้างจนเห็นลาดไหล่กว้างก่อนจะส่งฟันคมกัดเข้าตรงไหล่มนอย่างแรง เขาอยากเป็นหมาหรือไง กัดทำไมมันเจ็บนะเว้ยไอบ้า!!! มือของเขาอยู่ไม่นิ่งซุกซนไปทั่วตัวของผมอย่างคนหื่นกระหาย จะทำยังไงดี

‘’คิมซองกยู!!!!’’

‘’อะไร เรียกอยู่ได้’’

‘’ปะ ป่าว’’

     พอถึงเวลาผมกลับเงียบซะงั้น เขาอุดส่าห์เงยหน้าขึ้นมาถามแล้วแท้ๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้กลับมาโหมดอ่อนหวานเหมือนเดิม มันเป็นแค่คำห้วนๆเท่านั้น เมื่อเขาเห็นผมไม่พูดอะไรก็เริ่มกิจกรรมของเขาต่อ ผมจะเสร็จเขาในสภาพแบบนี้จริงหรอ ไหนบอกผมน่าเกลียดอย่างนั้นอย่างนี้แล้วจะมายุ่งกับเนื้อตัวผมทำไม

‘’ฉันโมโหเธอที่สุดเลย’’

‘’ผมขอโทษ.....’’

‘’พูดคำนี้กี่รอบแล้วล่ะ’’

‘’ก็ผมไม่รู้จะพูดอะไรนี่’’

       ผมบอกเขาตามความจริงก็มันไม่มีอะไรจะพูดแก้ตัวนี่นา สิ่งที่ทำไปมันคือความจริงทั้งหมด อีกคนผละตัวออกจากผมนิดหน่อยแล้วก็ล้วงโทรศัพท์ตัวเองออกมาก่อนจะกดอะไรไม่รู้ซึ่งผมไม่เห็น ใบหน้าหล่อจากที่บึ้งตึงกลายเป็นเผยยิ้มชอบใจ จากนั้นเขาก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดู ภาพในโทรศัพท์ทำให้ผมช็อคมาก เขาทำอะไรลงไปเนื้ย คิมซองกยูบ้าไปแล้วใช่ไหม!!!!

‘’พ พี่ครับพี่ทำอะไรเขา’’

‘’อย่าแสดงอาการเป็นห่วงมันออกน่าออกตานักล่ะ’’

‘’พี่ครับ พี่ให้คนฆ่าเขา ? ’’

       แก้มเนียนโดนอีกคนดันให้หันเบาๆ ก่อนจะตบแก้มผมสองสามที คิมซองกยูยักคิ้วก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปไกลๆตัว เขาส่งคนฆ่าหมอ เขาทำแบบนั้นได้ยังไง คิมซองกยูกลายเป็นคนไม่กลัวบาปไปแล้ว เมื่อก่อนเขาเห็นหมาจรจัดเขาก็จะซื้อข้าวให้หมาประจำ แต่ตอนนี้เขากลายเป็น โอ้ย!!!! อยากตาย

‘’เสียใจไหม’’

‘’เสียใจที่พี่ฆ่าคน หรือเสียใจที่เขาตายล่ะ’’

‘’.......’’

‘’พี่ครับ พี่ไม่ใช่คนแบบนี้สักหน่อย ทำไมพี่เปลื่ยนไป..’’

‘’เพราะเธอไง เธอต่างหากที่ทำให้มันต้องตาย’’

‘’ไม่จริง  ฮึก.....พี่บ้าไปแล้ว’’

       คางมนถูกอีกคนบีบแน่นจนปวดไปทั้งแถบ เขาโกรธผมที่ผมว่าเขางั้นหรอ ผมไม่ได้รู้สึกเสียใจที่หมอตาย แต่เสียใจที่เขาฆ่าคนได้ยังไง ถ้าอยากจะสั่งสอนก็ให้กระทืบไปอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่พรากชีวิตคนแบบนี้ ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างหมดอาลัยตายอยากกับสิ่งที่ตัวเองเจอ คิมซองกยูคนเดิมตายไปแล้วสินะ พระเจ้าส่งใครมาคุมผมเนื้ย เขาปล่อยมือออกจากคางผมก่อนจะดึงผมเข้าไปกอดแน่น

‘’เข้าใจไหมอูฮยอน คนไหนที่เธอรักหรือปันใจไปให้มันที่ไม่ใช่พี่ พี่จะฆ่ามัน’’

‘’ถ้าพี่ถูกจับขึ้นมาจะทำยังไง อย่างน้อยพี่ก็ไม่สมควรทำแบบนี้เขามีครอบครัวเหมือนเรานะครับ  ผมไม่ได้เสียใจที่เขาตายแต่ถ้าพี่ถูกตำรวจจับล่ะพี่คิดถึงตรงนี้สิ.....ถ้าพี่ไปอยู่ในคุกผมจะทำยังไง ถ้ามยองซูรู้ว่าพ่อตัวเองฆ่าคนตายลูกจะเสียใจแค่ไหน ไอโง่!!!!’’

‘’ฆ่าชู้ตัวเองที่บาปมากเลยสินะ’’

‘’หุบปากไปเลย!!!’’

‘’โง่จริงๆเลย ไอผัวบ้า!!!!!’’

                                                                  30%

MYUNGSOO PART

‘’ทำไมมยองซูไม่ค่อยพูดกับปู่เลยน้า ไม่ชอบปู่หรอ’’

‘’ป่าวครับ’’

‘’แล้วเป็นอะไรล่ะ พ่อเราเลี้ยงเรามาแบบโหดหรอ ทำไมซึมๆ’’

‘’ผมไม่อยากพูดเอง’’

     ปากก็พูดกับคุณปู่แต่ใบหน้าก็มองไปยังนอกหน้าต่าง เมื่อไหร่พ่อจะมารับผมกลับบ้านสักที คุณปู่พยายามเล่นกับผมทุกอย่าง แต่ผมไม่สนุกเลย คุณย่าดูแล้วเขาจะไม่ชอบเด็ก ไม่พูดกับผมเลยสักนิด

‘’ผมไปยืนตรงนั้นได้ไหม’’

‘’อื้อ ได้สิ ระวังยุงกัดนะมยองซู’’

‘’ครับ….’’

     คุณปู่ตบไหล่ผมเบาๆสองทีก่อนจะดันหลังผมเบาๆให้เดินออกไปนอกระเบียง ตอนนี้พ่อทำอะไรอยู่ ทำไมนานจังเลย ไหนบอกว่าจะไปแปปเดียวไง หรือพ่อตั้งใจจะทิ้งผมไว้ที่นี้ มือเล็กล้วงหยิบกล้องโพลาลอยด์ที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญรับเกรดขึ้นมาก่อนจะเล็งโฟกัสไปตรงดวงจันทร์บนท้องฟ้า สีน้ำเงินสนิทตัดกับสีขาวนวลของพี่พระจันทร์ รอบๆพี่พระจันทร์มีฝุ่นละออกเป็นสีขาวอ่อนๆทำให้ท้องฟ้าในคืนนี้สวยกว่าทุกครั้ง ผมปรับหามุมที่ถูกใจก่อนจะกดถ่ายจนเกิดเสียง คลิ๊ก และหยิบรูปที่ออกมาดู

ครืดดดดด..

    เสียงรถเคลื่อนเข้ามาจอดในตัวบ้านทำให้ผมละหน้าออกจากกล้องและหันไปมอง ผมเห็นแค่พ่อมาคนเดียว แล้วแม่ไม่มาหรอ ลืมไปแม่จับพ่อไว้ในห้องนี่นา ผมเก็บกล้องใส่กระเป๋าใบเล็กของตัวเองก่อนจะเดินออกไปหาพ่อที่กำลังเดินขึ้นมาบนบ้าน

‘’พ่อเอาเสื้อผ้าผมมาทำไมครับ’’

‘’ก็วันนี้เราจะนอนกันที่นี่ไง’’

‘’แล้วแม่ล่ะ’’

‘’แม่หลับแล้ว’’

     พ่อตอบแบบนั้นก่อนจะใช้มือที่ว่างจับแขนผมให้เดินเข้าไปในห้อง คุณปู่มองหน้าผมก่อนจะยิ้มและโบกมือให้ คุณปู่ใจดีจัง รอยยิ้มเล็กๆถูกส่งกลับไปให้ ขนาดพ่อผมยังไม่เคยยิ้มให้เลยนะ แต่ผมอยากยิ้มให้คุณปู่ซะงั้น

‘’นี้จะสี่ทุ่มแล้วนะ ลูกต้องอาบน้ำนอนได้แล้ว’’

‘’ผมจะหลับยังไงถ้าแม่ไม่กอดปลอบ’’

‘’พ่อนี่ไง พ่ออยากกอดมยองซูจะแย่นะ’’

      พ่อพูดพลางยื่นผ้าขนหนูผืนโปรดมาให้ผม ผมจะให้พ่อกล่อมก็ได้แต่ถ้าผมนอนไม่หลับพ่อต้องให้ผมกลับไปนอนกับแม่นะ ผมเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายอย่างที่เคยทำประจำ เวลาผ่านไปไม่นานนักผมก็ค่อยๆออกมาจากห้องน้ำเพราะความหนาว พ่อนั่งหันหลังอยู่บนเตียงพลางเอามือค้ำหน้าผากตัวเอง พ่อกำลังคิดอะไรอยู่บอกมยองซูได้มั้ย

‘’เหนื่อยจริงๆเลย...’’

      พ่อพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายเอามือปิดหน้าตัวเอง ผมเดินเอาผ้าขนหนูไปตากไว้บนราวก่อนจะขึ้นเตียงไปนอนข้างๆพ่อ ใบหน้าคมซุกกอดพ่อเหมือนที่กอดแม่เป็นประจำ ทำให้พ่อเอนตัวมาหาผมก่อนจะกอดตอบ จมูกโด่งพรมจูบไปทั่วหัวของผม ผมกำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ ผมกำลังจะรู้อะไรมากขึ้นกว่าตอนนี้ ถึงตอนนั้นผมจะช่วยพ่อกับแม่แก้ปัญหาด้วยกันได้ใช่ไหม

‘’พ่อครับ ผมน่าจะโตให้ไวกว่านี้พ่อว่าไหม’’

‘’เป็นเด็กน่ะดีแล้วนะ’’

‘’ผมไม่รู้เรื่องเลยว่าพ่อกับแม่เป็นอะไร สมองของเด็กไม่สามารถรับรู้อะไรได้ง่ายๆเหมือนผู้ใหญ่’’

‘’นอนได้แล้วนะ’’

‘’.......’’

     คำพูดแค่นั้นทำให้ผมไม่กล้าที่จะอธิบายอะไรต่อ มือเล็กกำเสื้อของผู้เป็นพ่อแน่นและพยายามหลับตา ภาพที่พ่อตีแม่ลอยเข้ามาวนเวียนในหัว ผมไม่เคยถูกใครทำแบบนั้น ถ้าผมโดนตบโดนตีบ้างความรู้สึกมันจะเป็นยังไง สงสัยต้องลองให้เพื่อนที่โรงเรียนตีหน่อยซะแล้ว

                      ------------------------- ------------------------ ---------------------------------

         ใบหน้าหวานนั่งอยู่ในความมืดอย่างหมดหนทาง ผมพยายามแกะเชือกที่อยู่ที่ขาตัวเองออกจนมือถลอกไปหมดแล้ว คิมซองกยูโดนผมด่าไปสองยก เขาก็โทรไปหาใครสักคนที่ชื่อโชรยงว่าไม่ต้องเล่นงานพ่อแม่มันแล้ว นี้เขากะจะเอาให้ตายทั้งตระกูลเลยสินะ  ผมเป็นบุคคลต้องห้ามไปแล้ว ใครที่เข้าใกล้ผมหรือผมเข้าใกล้เขาจะต้องโดนยำหมดเลยป่ะ =_=

‘’ไอเชือกบ้ามันจะเหนียวไปไหนวะ!!!’’

       กำหมัดและทุบเข้าตรงข้อเท้าตัวเองอย่างรำคาญ คิดสภาพตอนแกะออกมาแล้วรับไม่ได้ โทรศัพท์ก็ทำพังไปแล้ว เขาออกไปก็ไม่คิดจะหาข้าวหาน้ำให้ผมกินเลยสักนิด ถ้าผมรู้ว่าเขาจะเป็นได้ขนาดนี้ผมจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเองเลยจริงๆ อยากจะแหกปากดังๆสักทีสองทีให้หายบ้า ผมพยายามพาตัวเองไปเปิดไฟตรงประตูห้อง มันสุดแสนจะลำบากเหลือเกิน เจ็บก็เจ็บ T^T

‘มยองซูคงหาพี่แล้ว รีบนอนซะล่ะอย่าคิดว่าจะได้ออกไปง่ายๆ’

    รีบนอนใครมันจะไปนอนลงกันฮืออ แขนเล็กดันตัวเองไปข้างหน้าทีละนิดเพื่อไม่ให้เชือกมันเสียดข้อเท้าตัวเองมากนัก แต่ผมไม่แรง ผมเหนื่อยเหลือเกิน แขนยาวยื่นพยายามแตะลงบนสวิซไฟอย่างสุดชีวิต  อีกนิด อีกนิด

ผวะ!!!

‘’โอ้ยเจ็บบ!’’

      เชือกที่มัดกับขาเตียงขาดทำตัวผมโยนไปข้างหน้าอย่างจัง คิ้วหนากระแทกเข้ากับผนังจนต้องรีบเอามือมากุมไว้ เจ็บทั้งขาทั้งแขนรวมกันมั่วไปหมด น้ำตาซึมที่หางตาแสดงถึงความเจ็บออกมา ถ้าเชือกมันหลุดง่ายขนาดนี้ผมจะทำแบบนี้แต่แรกไปตั้งนานละ -_-  ผมรีบลุกและพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำและเปิดน้ำล้างขาทันที สภาพมอมแมมไม่ต่างอะไรจะหมาเลยตอนนี้

‘แล้วพรุ่งนี้จะมาหา’

        คำพูดของซองกยูที่พูดเมื่อกี้ดังเข้ามาในสมอง แต่สภาพผมตอนนี้จะไปไหนได้ T^T  มือบางหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้งเพื่อจะอาบน้ำชำระร่างกาย ใบหน้ามีรอยแดงเป็นปื้นประกอบอยู่ ตรงมุมปากก็เป็นแผลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต่างอะไรกับโดนรุมตีเลยนะเนื้ย เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็ลงมาหาอะไรกินตรงร้านสะดวกซื้อที่อยู่ไม่ใกลจากคอนโดเท่าไหร่นัก   ตอนนี้มันดึกมากพอควรทำให้ผู้คนไม่ค่อยมีเท่าไหร่

‘สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ~’

        เสียงพนักงานร้านสะดวกซื้อดังขึ้นตามมารยาทแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ ขาเล็กเดินไปซื้อข้าวกล่องสำเร็จรูปที่เวฟแล้วทานได้เลยและพวกขนมนมเนยต่างๆ ดีนะยังมีเงิน ไม่มีแค่โทรศัพท์ ไม่งั้นชีวิตผมต้องลำบากมากกว่านี้แน่ๆ เมื่อซื้อของเสร็จผมยังไม่อยากกลับห้อง ห้องที่ไม่มีใครเลย ขาเล็กเดินไปตามทางเรื่อยๆจนมาถึงส่วนหย่อมที่ผมเคยมาเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ทะเลาะกับซองกยูนั่นแหล่ะ วันนี้เพียงไม่มีใครมาวิ่งตามเท่านั้น 

ฟิ้วววว  ~

      เสียงลมพัดผ่านไปมาค่อนข้างทำให้หลอนนิดหน่อย ก้นนุ่มทิ้งนั่งลงบนชิงช้าพลางโยกไปมาเบาๆ มือบางเปิดกล่องข้าวและตักขึ้นมากินทีละคำอย่างไม่รีบร้อน ผมไม่เคยรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวขนาดนี้เลยจริงๆ เพิ่งมาเป็นตอนที่อีกคนไม่อยู่เคียงข้างแล้วนี่แหล่ะ เขาเกิดมาเพื่อเป็นรักแรกและรักสุดท้ายของผมสินะ ผมถึงขาดเขาไม่ได้ วันนี้ทั้งวันผมกินข้าวแค่มื้อเดียว แต่ไม่ยักที่จะหิว รู้แค่ว่าต้องกินเพื่อปะทังชีวิตไปแค่นั้น วันไหนไม่มีคิมซองกยูข้าวปลาก็ไม่สำคัญกับชีวิตของผมอีกแล้ว

‘’ฮึก......’’

     เสียงสะอื้นดังขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้อยากจะร้องให้แต่ความรู้สึกตอนนี้มันพาไปจริงๆ รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนดี ผมทำให้คนที่รักผมต้องเสียใจมากมายแค่ไหน ทั้งๆที่ตัวเองมีลูกมีสามีอยู่แล้วแท้ๆ ดีนะตอนนี้ที่มยองซูยังเด็ก ถ้าเรื่องนี้มันเกิดตอนเขาโตล่ะ เขาก็คงไม่แตกต่างอะไรจากพ่อของเขาหรอก มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้ออกจากใบหน้าจนหมดก่อนจะเริ่มกินข้าวอีกครั้ง กินเอาแรงเพื่อไปแก้ปัญหาในวันพรุ่งนี้  คิมซองกยูคงไม่ทิ้งผมจริงๆหรอกใช่มั้ย ?

.

.

.

.

.

.

7.12 AM

      แสงแดดเบาๆส่งทะแยงเข้ามากระทบเปลือกตาก่อนที่ผมจะลืมตาขึ้น เมื่อเจอแสงแดดก็รีบเอามือปิดหน้าทันที ผมจำได้ว่าแค่พักผ่อนสายตาแปปเดียวนี้เพลินพักผ่อนจนมาถึงเช้าเลยหรอเนื้ย = = เมื่อตั้งสติได้ก็รีบลุกขึ้นและเดินกลับคอนโดทันที สภาพกึ่งเดินกึ่งวิ่งและสภาพหน้าเหียกๆทำให้คนที่อยู่แถวนี้หันมามองบ้างเป็นบางครั้ง  ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยทำไมต้องมองวะ!! 

‘’แม่!!!’’

      ขาเล็กกำลังจะวิ่งไปกดลิฟต์ด้วยท่าทางรุกรี้รุกรนแต่กลับมีเสียงคุ้นหูตะโกนดังตัดหน้าขึ้นมาก่อน  ผมหันไปมองมยองซูพร้อมกับทำหน้าตกใจเมื่ออีกคนที่กำลังเดินมาข้างหลังมองผมแบบตลึง คิดอยู่ล่ะสิว่าผมหลุดออกมาจากเชือกได้ยังไง

‘’มยองซูเมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา’’

‘’บ้านพ่อครับ แล้วแม่ไปไหนมา’’

‘’เอ่อ ไป ไป...’’

‘’มยองซูวันนี้ไปเล่นกับโฮย่าไหม’’

      จะบอกยังไงดีแค่เรื่องที่แกะเชือกได้นี้ก็ลำบากแล้ว  อีกคนพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงกวนๆก่อนจะดันไหล่ผมให้เดินเข้าไปในลิฟต์ มยองซูพยักหน้าพร้อมกับบอกว่าไป รู้ไหมการไปของเขานี้คือการดันให้ผมตกลงมาจากเหวชัดๆ T_T แขนใหญ่โอบเอวผมไว้และกำชับมือที่เอวบางแน่น  อีกคนกดโทรศัพท์โทรหาคีย์ผมเห็นจะๆกับลูกกะตา ก่อนที่เขาจะเอาโทรศัพท์ไปแนบกับหู ขอให้มันไม่ว่างด้วยเหอะ

‘’สวัสดีครับ ผมโทรมารบกวนเวลานอนของคุณหรือป่าว’’

‘’อ๋อไปตักบาตรกันมาหรอครับ วันนี้มยองซูบอกว่าอยากไปเล่นกับโฮย่า’’

‘’ผ่านคอนโดอูฮยอนเดี๋ยวแวะรับหรอครับ เกร็งใจจังขอบคุณมากๆ’’

        ผมเอียงหน้าไปทางอื่นก่อนจะเอามือปิดหูตัวเอง วันนี้คงเป็นวันโหดร้ายสำหรับผมอีกแล้วใช่ไหม อีกคนเมื่อคุยธระเสร็จก็ดึงหัวผมเข้าไปใกล้ก่อนจะกดจูบหนักๆลงกลางกบาลซะเต็มแรง ชีวิตยิ่งอยู่ยิ่งยากลำบากขึ้นทุกวันแล้วสินะ T^T

‘’นานๆจะได้อยู่กับน้องนัมสองต่อสองนี่ฟินเนอะ.....’’

อืม....ผมก็ฟินเหมือนกัน :’(  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป...