ตาขีด Chapter 63 *leadnum*

Chaptet 63

17 Aniversery later…..

     ภายในบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมืองมีสองสามีภรรยาใช้ชีวิตกันสองคนอยู่ภายในบ้านในช่วงกลางวัน เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ทุกสิ่งที่คิดว่าจะต้องเพยิญกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ชีวิตในช่วงบั้นปลายใกล้มาถึง สิ่งที่พ่อแม่วัยนี้ต้องการคือได้เห็นลูกของตนเองเป็นฝั่งเป็นฝา เรียนจบ มีการมีงานทำดีๆ ไม่เสเพล ไม่มั่วสุมกับสิ่งเลวร้าย และเช่นเดียวกันครอบครัวของนัมอูฮยอนต้องการแบบนั้น

ครืดดดด  ~

     เสียงรถใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาในบ้านในช่วงเวลาเกือบหกโมงเย็น คนตัวเล็กยกนาฬิกาขึ้นมาดูและหันออกไปมองนอกบ้าน ก็พบลูกชายของตนเองกลับมาจากโรงเรียนแล้ว วันนี้เป็นวันแรกของการเริ่มชั้นเรียนใหม่ของ คิมมยองซู ความจริงแค่ไปประถมนิเทศ ในใบเอกสารบอกว่าเลิกเวลาเที่ยงตรง แต่ทำไมลูกชายหัวแก้วหัวแหวนถึงกลับมาป่านนี้นะ =_=

‘’แม่สวัสดี....เธอนี้แม่ฉัน’’

‘’สวัสดีครับคุณ...แม่’’

‘’อืม รีบขึ้นไปบนห้องเลยเดี๋ยวพ่อมาแล้วจะเป็นเรื่องอีก’’

     ผมบอกปัดลูกให้รีบออกไปจากบริเวณนี้ก่อนที่พ่อของเขาจะมาเห็น มยองซูในตอนเด็กกับมยองซูในปัจจุบันทำผมแทบลมจับ เขาฝึกที่จะเรียนรู้เรืองผู้ใหญ่ตั้งแต่ ป.3 อย่างเช่นดูหนังเรท พอเขาโตขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มติดเพื่อน ติดเพื่อนเสร็จก็ไปเที่ยว เที่ยวเสร็จก็เริ่มพาคนมานอนที่บ้าน คิมซองกยูดูจะไม่โอเคที่เห็นลูกชายเป็นเด็กแบบนี้ แต่ผมก็เข้าใจเพราะเขาเป็นวัยรุ่น เรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้ชาย วิวัฒนาการของเขาปรับเปลื่ยนไปตามกาลเวลาแต่มีอย่างเดียวที่ไม่เปลื่ยนคือนิสัยของเขา ตอนเด็กยังขรึมยังไงปัจจุบันก็ขรึมแบบนั้น เมื่อก่อนคบใครเป็นเพื่อน ปัจจุบันก็ยังคบคนนั้นไม่มีเพื่อนใหม่มาเพิ่ม โฮย่ากับลูกชายผมฮอตสุดๆไปเลยล่ะ แตกต่างกันตรงเดียวโฮย่าเรียนเก่งแต่มยองซูเขาแทบจะไม่เรียนเลย

‘’อูฮยอนพี่ได้ยินเสียงรถมยองซู มันกลับมาแล้วใช่ไหม’’

‘’อืม กลับมาแล้วตอนนี้ขึ้นไปพักผ่อน’’

‘’มันมากับใคร’’

‘’หือ มาคนเดียวๆ’’

     คนตัวสูงกว่าจ้องหน้าผมนิ่งก่อนจะเดินไปหน้าบ้านและหยิบรองเท้านักเรียนของเพื่อนมยองซูที่พามาเขวี้ยงลงพื้นอย่างแรง สีหน้าเขาดูหงุดหงิด มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มยองซูพาคนอื่นทำเรื่องอย่างว่าที่บ้าน มันออกจะหลายครั้งแล้ว =_= ทำไมยังไม่ชินนะ

‘’มันเห็นบ้านหลังนี้เป็นม่านรูดใช่ไหม....แล้วทำไมเธอต้องตามใจมันด้วย เห็นมั้ยมันเป็นไง’’

‘’ลูกกำลังขึ้น ม.4 นะครับ ลูกกำลังโตเป็นผู้ใหญ่’’

‘’ม.4 เรียนไม่ได้เรื่องแล้วยังหาเรื่องให้พ่อกับแม่มันอีก’’

‘’........’’

‘’เงินที่เสียให้มันไปเนื้ยไร้สาระที่สุด เบื่อโว้ย!!!’’

        ผมเช็ดเหงื่อบนหน้าออกเบาๆและเดินตามสามีเข้าไปในห้องทำงาน ผมกับคิมซองกยูย้ายบ้านตอนมยองซูขึ้น ม. ต้น สาเหตุเพราะลูกชายอยากมีความเป็นส่วนมากขึ้น ผมก็เลยต้องตามใจเขา ส่วนคอนโดก็ยังไม่ได้ขายหรอกนะ เปิดให้คนเช่าอยู่ พ่อแม่ของคิมซองกยูเสียไปเมื่อสองปีที่แล้ว จึงทำให้เขาเลื่อนหน้าที่เป็นผู้บริหารบริษัทแทน  เขาทำงานเลี้ยงครอบครัวส่วนผมนอนนั่งนับเงินอย่างสบายใจฮิฮิ แลดูมีความสุข

‘’พี่ครับพี่อายุ 44 แล้วนะปล่อยลูกไปเถอะ

‘’......’’

‘’พี่สนใจแค่ผมก็พอเถอะ อย่าเครียดเลยมยองซูเดี๋ยวผมจัดการเอง’’

‘’......’’

        ผมพูดเพื่อให้เขาใจเย็นลง แต่อีกคนก็นั่งจิ้มเอ็กเซลทำเหมือนไม่ได้ยินที่ผมพูด ก็ใครมันสอนให้ลูกเป็นแบบนี้ล่ะ ตอนมยองซูเด็กๆเขาก็ชอบแกล้งลูกเอง บอกว่ามยองซูไม่รู้เรื่องๆ เป็นไงอ่ะพอโตขึ้น -_-

‘’ใครใช้เมื่อก่อนพี่เปิดหนังโป๊ให้ลูกดูล่ะ ลูกมันก็จำไง จำเสร็จอยากลองทำบ้างไรบ้าง’’

‘’มันหลายปีมาแล้วนะ’’

‘’ลูกมันหื่นเพราะพี่นั่นแหล่ะ’’

     อีกคนหัวเราะเบาๆออกมาก่อนจะรั้งเอวผมให้เข้าไปนั่งบนตักเขา หน้าตาของเราทั้งคู่ต่างเปลื่ยนไปเมื่ออายุมากขึ้น แต่ทำไมเขายังหล่อเหลาเหมือนเดิมนะ เขายังดูดีเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน ผ่านไปไม่กว่ากี่สิบปีเขาก็ไม่เคยเหี่ยว

‘’แต่ไม่ว่าลูกจะโตมากขึ้นเท่าไหร่ ในสายตาพี่มยองซูก็ยังคือเด็กสามขวบนะ’’

‘’ตอนมยองซูสามขวบพี่ยังตามใจลูกเลย ตอนนี้ก็ตามใจลูกให้เหมือนเมื่อก่อนสิ’’

‘’วันไหนมันอยู่บ้านบ้างล่ะ ตัวมันติดบ้านที่ไหน’’

       ริมฝีปากนุ่มแตะลงบนมุมปากอีกคนเบาๆ ก่อนจะวาดวงแขนกอดคอเขาไว้ อีกคนเอาหน้าซบลงบนหน้าอกผมก่อนจะใช้จมูกถูไปมาเชิงหยอกเย้า ทุกครั้งที่เขาด่ามยองซูผมก็จะหยุดเขาด้วยวิธีนี้แหล่ะ เดี๋ยวเขาก็ลืม

ก๊อก ก๊อก

‘’คุณนัมอูฮยอน คุณซองกยูคะอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วค่ะ’’

‘’ครับ เดี๋ยวผมตามออกไป’’

       ผมหันไปบอกแม่บ้านก่อนจะกระตุกตัวเขาให้ลุกไปพร้อมกัน ซองกยูปิดโน๊ตบุ๊คก่อนจะเดินออกไปกับผม มยองซูคงไม่ต้องเรียกหรอกเนอะ ป่านนี้คงกินอาหารที่หิ้วติดมือมาด้วยอิ่มสมใจอยู่

‘’วันนี้หนูมยองซูไม่ทานด้วยหรอคะ’’

‘’ไปตามเขาลงมาหน่อย -_-‘’

‘’ได้ค่ะ’’

‘’ป้าครับ ไม่ต้องๆ’’

      ผมส่งสายตาดุๆไปให้คิมซองกยูก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้ป้าแม่บ้าน คนตรงหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเสียอารมณ์จากนั้นการทานมื้อเย็นก็เริ่มขึ้น บทสนทนาของผมกับเขามีตลอดการกินข้าวด้วยกันเหมือนทุกที ใบหน้าหงึมๆของอีกคนเริ่มเปลื่ยนเป็นยิ้มแย้มดังเดิม ซึ่งมันก็ดีแล้วผมไม่อยากให้เขาเครียด แค่เรื่องงานก็พอแล้วมั้ง

.

.

.

.

.

.

 ‘’กลับบ้านไปได้ละ เดี๋ยวโทรเรียกแท็กซี่ให้’’

‘’แล้วเป็นคนพามา ทำไมไม่พากลับล่ะแอล’’

‘’นายเสนอตัวอยากมาให้ฉันเอาไม่ใช่หรอชอลจิน อยากมาก็ต้องอยากกลับเองได้’’

       ผมที่นั่งดูทีวีอยู่กับแม่บ้านและซองกยูด้านล่างได้ยินบทสนทนาสุดแสนโหดร้ายของลูกชายกับคู่นอนตรงหน้าประตูห้องของเขา แค่เงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นแล้วว่าสีหน้าของสองคนนั้นเป็นยังไง

‘’แอลไรของมันวะ’’

‘’เฮอๆ ดูหนังต่อเถอะ’’

       คิมซองกยูทำหน้าครุ่นคิดกับชื่อที่ผู้ชายคนนั้นเรียกลูกของตนเอง เด็กที่ชื่อว่าชอลจินเดินลงมาด้วยสีหน้าบูดเบี้ยวเขาก้มหัวให้ผมกับซองกยูและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว สงสารเขาดีมั้ย =_= มยองซูเดินลงมานั่งข้างๆผมก่อนจะสั่งให้แม่บ้านไปเอาข้าวมาให้เขากิน ผมไม่เคยสอนเขาให้เขาใช้งานผู้ใหญ่แบบนี้นี่

‘’มยองซูไปเอาเอง เขาไม่ใช่คนใช้’’

‘’ป้า เอากับเยอะๆนะ’’

‘’ฟังพ่อไม่ได้ยินหรือยังไงมยองซู’’

‘’เอาน้ำมาด้วยนะป้า’’

‘’มยองซู!!!’’

       ผมอยากจะสลายตัวไปเป็นปุยฝ้ายใต้เบาะโซฟา มือเรียวของลูกชายจับแขนผมไว้ใช้เป็นกำบังกำปั้นของพ่อเขา ผมอยู่กับสภาพนี้มาได้ยังจนถึงปัจจุบัน คิมซองกยูพูดเขาไม่ฟัง ผมเลยเลือกที่จะบอกลูกเอง

‘’เขาไม่ใช้คนใช้นะมยองซู ลูกหิวลูกต้องไปหากินเองเข้าใจไหม’’

‘’แล้วแม่จ้างเขามาทำอะไร’’

‘’จ้างมาทำงาน ไม่ใช่จ้างมาสั่งงาน’’

‘’........’’

‘’ไอลูกเลว’’

‘’ย๊า!!!’’

     ซองกยูหันไปทำเสียงกวนประสาทให้ลูกชาย เล็บเล็กจิกลงบนหลังมือคนโตกว่าให้เขาเงียบๆสักที ก่อนจะจับแขนมยองซูเข้าไปในห้องครัว เสียงบ่นโวยวายของซองกยูดังตามหลังมาแต่ผมก็ไม่ได้สนใจ เขาจะบ่นสักกี่คำกันนอกจากตามใจลูกอยู่นั้นแหล่ะ ก็ผมรักของผมอ่ะ ไม่ตามใจเขาแล้วจะไปตามใจใครทั้งบ้านก็มีกันอยู่สามคน T_T

‘’แม่บอกป้าโบมีแบ่งกับข้าวไว้ให้ลูกแล้ว’’

‘’ขอบคุณครับ’’

‘’มยองซู’’

‘’ว่าไงแม่’’

‘’เพาๆหน่อยได้ไหมเรื่องพาคนอื่นมาทำอะไรที่บ้านเนื้ย พ่อเขาไม่ชอบลูกก็รู้’’

      มยองซูเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมก่อนจะก้มไปกินข้าวต่อ ผมรู้ว่าพูดไปลูกชายก็ไม่ฟังหรอกแต่ขอให้เข้าหูเขาแล้วไปเอาคิดสักนิดก็ยังดี มือบางเอื้อมไปลูบแก้มลูกชายเบาๆก่อนจะยกยิ้มกว้างให้ เด็กตรงหน้ามองหน้าผมนิ่งก่อนจะพยักหน้าเบๆ

‘’ก็ได้ครับ วันหลังจะไม่พามา’’

‘’แม่ไม่ได้ห้ามลูกมีเรื่องแบบนั้นนะ แต่ใส่ถุงก็ดี ใจมั้ย’’

‘’ครับรู้แล้ว’’

       ผมตบไหล่ลูกสองทีก่อนจะลุกขึ้นว่าจะกลับไปนั่งที่เดิมต่อ แต่มือเรียวของอีกคนจับแขนผมไว้และตบโต๊ะเบาๆเชิงให้นั่งลง ผมจึงต้องนั่งตามที่เขาบอก เหมือนพ่อไม่มีผิด สั่งไรนัมอูฮยอน มีหรือจะไม่ทำตาม

‘’แม่มีแฟนคนแรกเมื่อไหร่ครับ’’

‘’ตอนอายุ 22 ทำไมหรอ หรือว่าลูกแม่จะมีแฟน’’

‘’ป่าว....แฟนแม่คือใครหรอ’’

‘พ่อไง พ่อคือเฟิร์สเลิฟของแม่เลยนะฮิฮิ’’

        เด็กตรงหน้าทำหน้าสะอิดสะเอืยนใส่ เมื่อผมบิดตัวไปมาราวกับเขิน ตาคมทำดุใส่ลูกชายก่อนจะนั่งปกติดังเดิม แต่คิดยังไงเขาถึงถามเรื่องพวกนี้นะ

‘’ผมจะมีแฟนตอน ม.5 แม่โอเคมั้ย’’

‘’จะมีตอนไหนก็แล้วแต่ลูกไม่ต้องมาขออนุญาติแม่หรอก แต่แค่ตั้งใจเรียนให้จบก็พอ’’

‘’สมมติถ้ามีแฟน ต้องทำอะไรบ้าง เรื่องบนเตียงด้วยใช่ไหม’’

‘’ใครบอกกัน’’

‘’คือผมก็รู้ว่าตัวเองหล่อไง มีหลายคนอยากคบกับผม แต่ส่วนมากเขาต้องการให้ผมทำเรื่องพวกนั้นกับเขา แล้วแม่จะให้ผมคิดไง’’

       ผมมองหน้าเขาพลางก็คิดตามไปด้วย จริงอยู่ที่เขาหล่อทำให้ใครหลายคนอยากคบเขาเป็นที่ชูหน้าชูตาธรรมดา  แต่ผมไม่อยากให้ลูกชายเป็นคนในจำพวกนั้นหรอกนะ ที่อยากจะมีอะไรกับใครก็มี ใครอยากให้ทำอะไรให้ก็ทำ ผมผ่านตรงนั้นมาเยอะ ผมรู้อะไรดีมากกว่าเขา

‘’แม่ว่าถ้าเราไม่ได้รักเขา อย่าไปทำแบบนั้นเลย’’

‘’ทำไม’’

‘’เก็บไว้มอบให้คนที่เรารักดีกว่านะ ถ้าลูกเจอคนที่ลูกรักและรักลูก ลูกจะกลับมาคิดเสียใจทีหลังว่าไม่น่าทำตัวง่ายๆกับคนอื่นเลย เหมือนแม่ไง’’

‘’........’’

‘’เข้าใจที่แม่พูดไหม’’

‘’เข้าใจครับ’’

     แม่ลูกนั่งยิ้มให้กัน เขาเดินไปล้างจานเองโดยที่ผมไม่ต้องสั่ง เห็นไหมเขาออกจะเป็นเด็กดี แต่เพียงแค่มยองซูเลือกปฎิบัติ รูปร่างสูงผอม ผิวขาวเจิดจรัส ผมสีดำสนิทกับดวงตากลมโตที่จ้องนานๆอาจจะเป็นลมได้ ผมไม่แปลกใจเลยที่ทำไมใครๆก็อยากจะเล็งลูกชายของผม ถ้าผมอายุเท่าเขาผมก็จะจีบเขาเหมือนกัน

‘’มยองซูวันนี้อยากนอนกอดแม่ไหม’’

‘’แม่ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ’’

‘’ในสายตาแม่มยองซูคือเด็กตัวน้อยๆที่ติดแม่งอมแงมเหมือนเดิมนะ’’

     ว่าพลางอ้าแขนออกเพื่อให้เขาเดินมาใกล้ๆ มยองซูทำหน้าเซงๆแต่ก็ยอมเดินเข้ามาหาผมแต่โดยดี มันก็แค่ภายนอกแหล่ะกับสีหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้น ผมเลี้ยงเขามากับมือ ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมทำไมจะไม่รู้ว่าจริงๆลูกชายคนนี้คิดอะไร

‘’เห้ยๆ ไอสองแม่ลูกจะไปไหน’’

‘’ไปนอน….พี่ครับวันนี้ผมนอนกับลูกนะ’’

‘’ป้าครับ ถ้าไม่ดูแล้วฝากปิดด้วยแล้วกันไม่มีอารมณ์แล้ว’’

‘’ค่ะๆ’’

     คนแก่งอนเดินแซงหน้าผมเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง ผมส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของลูกชาย ห้องสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินเข้มตัดกับผ้าม่านสีขาวอ่อน สิ่งของภายในห้องล้วนเป็นสีดำ รู้สึกว่าเขาจะคลั่งใคล้สีดำจริงๆ ตั้งแต่เขาจำความได้เขาก็หยิบพวกของสีดำมาตลอด บนหัวเตียงเขามีกรอบรูปครอบครัวตั้งอยู่ ในรูปตรงกลางคือผมขวาคือซองกยูซ้ายคือเขา สามคนพ่อแม่ลูกยิ้มกว้างให้กับกล้องที่มยองซูเป็นคนยกขึ้นมาเซลค่าเอง

‘’พรุ่งนี้ลูกชายสุดหล่อของแม่จะไม่โดดเรียนใช่ไหม’’

‘’ถ้าแม่ขอผมก็จะไม่โดดนะ’’

‘’แม่อนุญาติให้โดดคาบเดียว โอเคมั้ย’’

     ท่อนแขนหนักๆของอีกคนพาดลงบนเอวของผมและซบหน้าเข้าในอ้อมอก ลมหายใจอุ่นเข้าออกเป็นจังหวะรดรินผ่านเสื้อยืดตัวบางเข้ามา นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้กอดมยองซูแบบนี้ เหมือนย้อนเวลากลับไปตอนเขาเป็นเด็กอีกครั้งเพียงที่เปลื่ยนไปคือขนาดตัวของเขา ลูกชายของผมกำลังโตขึ้น ต่อไปเขาก็ต้องมีภรรยา เขาจะมาให้ผมกอดอยู่อีกไหม

‘’ทำไมพ่อไม่ใจดีเหมือนแม่’’

‘’ก็....’’

‘’อย่าตอบว่า ก็แม่ตามใจลูกแล้ว พ่อก็ต้องไม่ตามใจบ้าง’’

‘’จำมันได้แม่นเชียวนะ’’

      อีกคนหัวเราะผ่านลำคอเบาๆ และกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ฝ่ามือบางกดปิดโคมไฟตรงหัวนอน ห้องมืดสนิทได้ยินเพียงแค่เสียงหายใจของสองแม่ลูกเท่านั้นที่ดังออกมาเป็นจังหวะ ดูแบบนี้หลับแล้วแน่ๆ

‘’ฝันดีนะเด็กน้อย’’

‘’ฝันดีครับที่รัก’’

                          ------------------------- ---------------------- ---------------------------------

MYUNGSOO PART

     รถสปอร์ตสีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาในโรงเรียนในช่วงเวลาเก้าโมงครึ่ง ใช่แล้วผมมาสาย -_-วันไหนผมมาเร็วนั้นแหล่ะโลกแตก แม่สุดที่รักยังบังคับผมไม่ได้ แปลว่าบนโลกนี้ก็ไม่มีใครสามารถบังคับให้ผมมาโรงเรียนเช้าได้อีก เด็กในโรงเรียนยิ้มให้ผมกันเป็นแถว ขยันยิ้มกันจังรู้ทั้งรู้ว่าไม่เคยได้รอยยิ้มจากผมก็ยังจะยิ้ม คนเรานี่ก็แปลก

‘’ไอแอล แม่งมาสายอีกละ’’

‘’รับเปิดเทอม’’

     ว่าพลางโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะล้วงบุหรี่ขึ้นมาสูบ  โฮย่าที่ฟังเพลงอยู่ดึงหูฟังออกและเอาของตัวเองออกมาสูบด้วยเหมือนกัน ผู้ใหญ่ที่รู้จักผมกับโฮย่ามักจะพูดว่า ยิ่งโตยิ่งหล่อกันทั้งคู่ สไตล์มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

‘’ซูโฮมาๆๆๆ’’

     เสียงเพื่อนร่วมห้องดังขึ้นมาก่อนที่ทุกคนจะวิ่งเข้าไปประจำตำแหน่งที่นั่งของตัวเอง ผมสูบบุหรี่เฮือกสุดท้ายก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงในถังขยะและมานั่งเรียนตามปกติ น้ำหอมยี่ห้อดีถูกฉีดลงบนชุดนักเรียนเนื้อผ้าหรูเพื่อกำจัดกลิ่นเหม็นจากเศษมวน

‘’ถ้าไม่เรียนอย่าชวนคุยล่ะ ตอนนี้คือโฮวอนไม่ใช่โฮย่าโอเค้ ?’’

‘’เออ’’

   

‘สวัสดีนักเรียนทุกคนกับการเปิดภาคเรียนใหม่นะครับ เอาล่ะเพื่อไม่ให้เสียเวลาเรามาเริ่มเรียนประวัติศาสตร์กันดีกว่า *^^)_&^#!#@&(&.......’

       เสียงคุณครูดังขึ้นวิชาประวัติศาสตร์ผมโครตเกลียดเรียนแล้วง่วงสุดๆ จะว่าไปวิชาไหนผมก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหล่ะ -_- โฮย่าหยิบแว่นมาสวมก่อนจะเข้าวิญญานเด็กเรียน ผมเพิ่งตื่นสงสัยคงต้องนอนต่ออีกแล้วสินะ  มือหนาหยิบกระเป๋านักเรียนก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปนอกห้องโดยไม่ขออนุญาติใครสักคน

‘’นี่ จะไปไหนยังไม่หมดเวลาเรียน’’

‘’แล้วจาร์ยยุ่งอะไร ยังไม่หมดเวลาสอนเหมือนกัน’’

     ว่าจบก็เดินตัวปลิวออกมาทันที ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงสวนข้างโรงเรียน ม.ต้น ช่วงเช้าคาบว่างจึงทำให้มีรุ่นน้องนั่งเล่นกันเต็มไปหมด สายตาสอดส่องไปยังที่ที่ว่างที่สุดและเดินไปนั่ง เด็กผู้ชายที่นั่งอยู่บริเวณนั้นเห็นหน้าผมก็รีบวิ่งหนีหายไปทันที ท่าจะบ้า

‘’พี่ครับ ถ้าพี่จะนั่งตรงนี้ช่วยหยิบกระเป๋าให้ผมหน่อยได้มั้ย มันตั้งอยู่ข้างๆพี่น่ะ’’

‘’.......’’

‘’ขอโทษครับ ผมเอาเองก็ได้’’

     ผมมองหน้าเด็กอีกคนนิ่งๆ หน้าตาค่อนข้างจัดอยู่ในโหมดดูดี เนื้อตัวขาวสะอาดสะอ้าน ดวงตากลมสวยเหมือนผู้หญิง ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป แต่พอมองลงมาด้านลงเข้าใส่กางเกงเรียนผู้ชาย น้องเขาเดินเข้ามาใก้ลผมมากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเอื้อมตัวไปเอากระเป๋าที่ตั้งอยู่ข้างๆผม มือเล็กสั่นไปหมดเหมือนจะกลัวคนที่ตัวเองเข้าใกล้มาก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆแตะจมูกผมและเขาก็รีบถอยตัวห่างออกไปทันที  ยังไม่ทำอะไรเลย

‘’ขอบคุณครับ ขอโทษที่รบกวน’’

‘’……’’

‘’เดี๋ยว’’

‘’ชื่ออะไรน่ะเรา’’     

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....