ตาขีด Chapter 6 *leadnum*

Chapter 7

ผมก้าวขาเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่เคยมาแล้วเมื่อวาน วันนี้บ้านหลังนี้เงียบซะเหมือนไม่มีคนอยู่ ผมหันไปมองตาแก่ที่เดินตามหลังผมมา ไม่ว่าจะกี่วันๆเขาก็ยังคงใช้หน้าเดิมไม่เปลื่ยน อยากจะถามจริงๆ ไม่คิดอยากจะยิ้มให้โลกได้รับรู้บ้างหรอว่าผมก็ยิ้มเป็นไรงี้น่ะ -0-

‘’แม่นายไปไหน’’

‘’อยู่บริษัทกับพ่อฉันน่ะ’’

‘’แล้วนายทำงานอะไร’’

‘’ส่งหุ้นออกนอกประเทศ’’

‘’อ่อ..’’

ผมพยักหน้าหงึกหงักและทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพลางถอนหายใจไปมา ถ้าเป็นเมื่ออาทิตย์ก่อนตอนนี้ผมคงหลับฝันดีอยู่แน่ๆ สามวันมานี่ตื่นเช้านอนเร็วทุกวันเลย ชีวิตจะถูกหลักอนามัยเกินไปและ - -

‘’อยู่บ้านดีๆล่ะ อ่ะนี้กุญแจห้องฉันจะขึ้นไปจัดของเลยก็ได้นะ’’

‘’โอยอายุ22แล้วโว้ยย....แล้วนายจะไปไหนหรอ’’

‘’ฉันมีการมีงานต้องทำ วันๆไม่ใช่จ้องจับผู้ชายเหมือนเธอ’’

‘’แก่แล้วยังพูดมาก ไปไหนก็ไปๆๆ’’

ผมเอ่ยปากไล่อีกคนอย่างกับนี้คือบ้านตัวเอง เขาพูดอะไรไม่รู้ขัดใจชะมัด - - ผมมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้นก็แล้วกัน ไม่ใช่อยู่ดีๆก็อยากทำไอบ้า ไอแก่ T^T ซองกยูขับรถออกจากบ้านไปแล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องนั่งอยู่ข้างล่างอีกต่อไปขึ้นไปจัดของดีกว่า ผมหิ้วสัมภาระของตัวเองเดินขึ้นบรรไดไปแต่ได้ยินเสียงปิดประตูดังมาซะก่อน ผมเลยเงยหน้าขึ้นไปดู

‘’เห้ย นายเป็นใครเนื้ย!!’’

‘’อ่อ เอ่อแฟนซองกยูน่ะ’’

‘’หืม พี่ซองกยูมีแฟนด้วยหรอ นี่พี่ซองกยูไม่อยู่หรอกนะ’’

‘’พี่นายนั่นแหล่ะพาฉันมาส่งที่นี้ เลิกสงสัยได้มั้ยไม่ได้เป็นโจร!!’’

ผมทำเสียงหวึดหวัดใส่คนตรงหน้าอย่างรำคาญ แล้วก็เดินดุ่มๆไขกุญแจเข้าห้องสามีทันที เอ้ะ แต่เมื่อกี้เขาเรียกซองกยูว่า พี่ซองกยู คนนั้นคือน้องชายของตาแก่หรอ หน้าตาก็คล้ายๆอยู่นะแก้มป่องๆ แต่ตาไม่ตี่ว่ะ

ครืดด ~

ผมที่กำลังหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าต้องชะงักเมื่อโทรศัพท์เคทลายเมฆน่ารักของผมกำลังกรีดร้องเสียงน่ารักอยู่ตรงปลายเตียง ผมลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ดูว่าเป็นใคร ก็ต้องอมยิ้มขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ > <

‘’นัมอูฮยอนคุณอยู่ไหนครับ’’

‘’อ่อ อยู่ที่ทำงานน่ะครับ ผมกำลังทำงาน...’’

‘’คุณเลิกงานตอนไหนน่ะ วันนี้ไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันได้มั้ย’’

‘’เอ่อ วันนี้หรอ ผมไม่ว่างเลยอ่ะอูยอง’’

‘’เสียดายจัง แล้ววันไหนคุณว่างบ้างน่ะ’’

ผมทำหน้าครุ่นคิดอย่างหนักหลวง วันไหนจะไปกินข้าวกับจางอูยองดีล่ะ > < พรุ่งนี้ พรุ่งนี้วันเสาร์ไปวันพรุ่งนี้ดีกว่า

‘’พรุ่งนี้ผมว่างครับ’’

‘’พรุ่งนี้ให้ผมไปรับนะครับนัมอูฮยอน’’

‘’ได้ๆ แล้วผมจะโทรหาอีกทีนะ’’

‘’ตกลงจีบได้ไหม คุณยังไม่ตอบผมเลยนะ’’

ก๊อกๆๆ

พระเจ้าเวลาหมอนี่ถามจีบผมทีไร มีเสียงขัดตลอด!! ผมรีบโกหกจางอูยองว่าไว้โทรมาใหม่ตอนนี้เจ้านายมาแล้ว เขาก็ครับๆๆแล้วก็วางสายไป ผมเดินไปเปิดประตูให้กับคนที่มาเคาะ อย่าบอกนะแม่เขาน่ะ เดี๋ยวนัมคนนี้ยังไม่พร้อม แต่มือก็ไปเปิดประตูซะแล้ว

‘’เห้ คนน่าหวาน’’

‘’นายชื่อไรเนื้ยมั่วจริงๆ’’

‘’.....’’

‘’ถามว่าชื่อไร ไม่ตอบก็ไปเลยไป’’

ผมทำมือจะปิดประตูแต่อีกคนเอี้ยวตัวเข้ามาซะก่อน เอี้ยวตัวเข้ามาไม่พอมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับเผยยิ้มหวานด้วยนะ

‘’ไอฟันกระต่ายยิ้มไรวะ’’

‘’โห้ยยย นี้เสน่ห์ในตัวเลยนะขอบอก - -‘’

‘’บ้าว่ะ บ้าจริงบ้านนี้ = =’’

ผมทำหน้าช็อคต่อโลกแล้วก็เดินกลับมาจัดการของในห้องต่อโดยที่ปล่อยให้อีกคนยืนยิ้มโชว์ฟันกระต่ายเด่นหราอยู่ที่เดิม ด้วยความที่ผมไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยทำให้ไม่รู้ว่าอิตาฟันกระต่ายมันเดินมานั่งข้างผมตอนไหน

‘’พี่ชายชื่ออะไรน่ะ’’

‘’อูฮยอน นัมอูฮยอน’’

‘’ชื่อคุ้นๆนะ ผมเคยได้ยินชื่อนี้ในบาร์บ่อยๆ’’

‘’แน่สิ ผมมักจะดังในที่พวกนั้นแหล่ะ -0-’’

‘’แล้วพี่ซองกยูมาคาบพี่ได้ไงนะ’’

‘’นายคิดว่าผมมีอะไรไม่น่าเข้าหางั้นหรอ’’

พูดกับอีกคนไปด้วยมือก็หยิบจับนั้นนี่ไปด้วยโดยที่ไม่มองหน้าเขา อีกคนก็นั่งมองหน้าผมนิ่ง ท่อนบนของเขาไม่มีเสื้อผ้า มีแต่กางเกงขาสามส่วนเพียงเท่านั้น ผมหันไปมองหน้าเขานิดหน่อยเพื่อที่จะจำใบหน้า แก้มป่องๆ ฟันกระต่ายสองซี่เด่นๆ ตัวขาวๆ มีซิกแพ็คหน่อยๆ...

น่ากินเหมือนกันนะเนื้ย....

‘’มองหน้าแบบนั้นทำไมพี่สะใภ้’’

‘’นายหน้าไม่เหมือนพี่ชายนายเลยนะ’’

‘’จะเหมือนได้ไง เราแค่ลูกพี่ลูกน้องและอยู่บ้านเดียวกันเฉยๆ’’

‘’อ่ออย่างงี้นี่เอง เข้าใจแล้ว’’

ผมแบะปากและพยักหน้าหงึกหงักไปมา คนข้างๆหัวเราะขึ้นมานิดหน่อยแล้วก็เดินลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป จากนั้นผมก็จัดการเสื้อผ้าเอาไปแขวนไว้ในตู้เดียวกับเขา นี้เราทำเหมือนสามีภรรยากันจริงเลยเนื้ยนะ ตาแก่กลับมามันจะโวยวายหรือป่าวนะ แต่ช่างเขาสินัมอูฮยอนไม่แคร์หรอก

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....