ตาขีด Chapter 74 *leadnum* 100%

Chapter 74

01.15 AM

แกร๊ก.....

      เสียงประตูดังขึ้นบ่งบอกว่ามีคนเข้ามาในบ้าน ไฟภายในมืดสนิทรู้สึกโล่งใจที่ไม่มีใครอยู่ตรงบริเวณนี้ แน่นอนสิก็มันตีหนึ่งนี่นา ผมเดินไปยังโซฟาพลางหากระเป๋าเป้ของโดคยองซูที่จำได้ก่อนออกจากบ้านว่าวางไว้แถวๆนี้ แต่จะหากี่รอบก็ไม่เจอ สงสัยไม่ซองกยูก็ป้าโบมีเนื้ยแหล่ะเอาไปเก็บ  เมื่อหาของไม่เจอจึงตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้อง ไม่มีแสงอะไรลอดออกมาผ่านช่องใต้ประตู คิมซองกยูหลับไปแล้วใช่ไหม  ถ้าเขายังไม่หลับผมต้องตายแน่ๆ T.T

แอ๊ด ~

‘’ไปไหนมา หนีเที่ยวมาหรอ ? ’’

‘’!!’’

     เปิดประตูยังไม่ได้ครึ่งนึงเสียงเรียบๆก็ดังเข้ามาในโสทประสาทซะก่อน ภาพผู้ชายนั่งกอดอกหันมามองผมด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่ อ่าทำไมผมต้องกลืนน้ำลายไม่ลงคอด้วยนะ ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องกลัวด้วย

‘’รอให้ยุงเข้าห้องก่อนรึไง นัมอูฮยอน’’

‘’ขอโทษครับ’’

‘’ขอโทษอะไร ไม่ต้อง!!’’

    เขาเน้นคำว่าไม่ต้องจนผมสะดุ้งสุดตัว ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่ด้วย ยิ่งตอนซองกยูโมโหนะน่ากลัวจนหูฉี่ ผมหัวเราะแฮๆก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาและนั่งลงข้างๆด้วยท่าทีใจเย็น ผมจะต้องรีบเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง ก่อนที่สามีคนนี้จะฟิวส์ขาด T_T

‘’พี่ครับ ฟังผมก่อน’’

‘’ไม่ฟัง รู้รึป่าวว่าพี่โกรธแล้วพี่จะเป็นยังไง นายชอบหาเรื่องชะมัด’’

‘’มีคนโดนรถชนหน้าบ้านของเรา ผมได้ยินเลยเข้าไปช่วยและพาไปส่งโรงพยาบาลแค่นั้นเอง’’

‘’ไปส่งแล้วทำไมต้องกลับดึกขนาดนี้ แล้วดูมีกระเป๋าใส่เสื้อผ้ามาอีก’’

‘’ก็เขาไม่มีคนรู้จัก พี่จะให้เขาอยู่คนดียวหรอ ส่วนกระเป๋าเสื้อผ้าพวกนั้นฝากไว้ที่บ้านเราก่อนก็ได้นี่นา ดูแววอีกคนจะเด็กกว่าพวกเราเยอะด้วยนะ’’

‘’ไม่ได้ มันไม่ใช่หน้าที่ของนายในการดูแลเขาสักหน่อย มาดูแลพี่นี่ไม่ต้องไปดูแลคนอื่นเข้าใจไหม’’

     อีกคนกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปแล้ว จากตอนแรกที่เขาโมโหตอนนี้กลายเป็นคนง้องแง้งไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ก่อนออกจากโรงพยาบาลเมื่อกี้ผมสัญญากับคยองซูไว้ว่าจะช่วยดูแลเขาจะกว่าเขาจะหายดี แต่ดูคิมซองกยูตอนนี้ซะก่อนคงจะเป็นไปได้ยากซะแล้วสิ

‘’นายรู้รึป่าวเวลานายยุ่งกับคนอื่น พี่เจ็บปวดหัวใจดวงใหญ่ๆดวงนี้แค่ไหนน่ะ’’

‘’เขามีแต่หัวใจดวงน้อยๆ’’

‘’ก็มันมีของนายอยู่ด้วยนี่ มันเลยใหญ่ผิดปกติไง’’

     ใบหน้าขึ้นสีแดงเห่อเมื่อเขาพูดจาน่ารักขนาดนี้ ผมยกมือขึ้นไปตีแขนเขาเบาๆแก้เก้อก่อนหันหน้าหนีไปทางอื่น มือหนาของอีกคนกุมมือผมไว้แน่นก่อนจะออเซาะตามสเต็ป แต่ยังไงผมก็ต้องดูแลคยองซู เขาไม่มีคนรู้จัก หรือแม้กระทั่งโทรศัพท์ ผมยังงงอยู่เลยว่าเขาใช้ชีวิตมาได้ยังไง พอถามถึงครอบครัวอีกคนก็มีสีหน้าเหมือนจะร้องให้ออกมา เฮ้อ นี่เครียดจริงๆนะ

‘’โทษฐานกลับดึก วันนี้ต้องให้รางวัลพี่นะ’’

    คนตัวใหญ่กระเถิบเข้ามาหาผมก่อนจะโอบตัวผมไว้ ริมฝีปากหนาแนบชิดเข้ามา ตอนนี้ผมอยู่กับคิมซองกยูก็ควรจะต้องผ่อนคลาย เรื่องของคยองซูไว้คิดหาทางพรุ่งนี้ละกัน ร่างหนาทาบทับผมไว้บนเตียงกว้างก่อนจะปลดอาภรณ์ของผมไปทีล่ะชิ้น

คิมซองกยูน่ารักขนาดนี้แล้วผมจะกล้าขัดใจเขาไหม ?

.

.

.

.

.

.

.

‘’มยองซูจะเอาชุดนักเรียนไปไหนลูก ?’’

‘’.......’’

‘’อย่าบอกนะจะเอาไปเผา อย่าทำแบบนั้นนะ T^T’’

‘’แม่ครับ ผมจะไปโรงเรียนไง แม่บ้ารึป่าว’’

‘’ไปโรงเรียน ? นี่พูดเรื่องจริง ? ’’

‘’อื้อ ไปล่ะเดี๋ยวสามีแม่ออกมา บาย’’

      ผมอ้าปากพงาบๆเมื่อตื่นเช้ามาก็เห็นลูกชายหิ้วชุดนักเรียนติดมือไปสองชุด พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าอีกหนึ่งใบ ไปโรงเรียนแล้วทำไมต้องขนเสื้อผ้าไปด้วยนะ มยองซูไม่รอให้ผมซักถามประโยคเยอะแยะเขาก็รีบขับรถคู่ใจของเขาออกนอกบ้านไปทันที  ให้มันได้อย่างนี้สิ -0-

‘’น้องนัมครับ!’’

‘’หือ แต่งตัวแบบนี้ไปไหนหรอ’’

‘’วันนี้จะเข้าบริษัทน่ะ ไปด้วยกันไหม’’

‘’อยู่บ้านดีกว่า’’

     คนด้านหลังหอมแก้มผมฟอดใหญ่ก่อนจะผละตัวออกและยิ้มกว้างให้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปกับเขานะ แต่อยากไปโรงพยาบาลมากกว่า ตอนนี้คยองซูจะกินข้าวหรือยัง บางทีเขาอาจจะไม่ชอบอาหารโรงพยาบาลก็ได้ คิมซองกยูขับรถออกไปจากบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าหวานหันกลับเข้าไปในบ้านก่อนจะเอ่ยวานรบกวนแม่บ้านวัยสูงอายุ

‘’ป้าครับฝากเอากับข้าวทุกอย่างใส่กล่องให้ผมหน่อยนะ’’

‘’ได้เลยค่ะคุณนัมอูฮยอน’’

.

.

.

.

.

.

‘โด คยองซู ห้อง 07xx’

ก๊อก ก๊อก....

    มือบางเคาะประตูเชิงขอเจ้าของห้องเข้าไป คยองซูกำลังนั่งดูทีวีอยู่เมื่อเขาเห็นผมก็รีบก้มหัวทักทายทันที สีหน้าตื่นตัวตลอดเวลากับตาโตๆของเขาทำให้ผมเห็นแล้วรู้สึกเอ็นดูขึ้นมาจับใจ อยู่กับเขาเหมือนได้อยู่กับลูกชาย เขาทำให้ผมอยากจะปกป้องและดูแล

‘’กินข้าวหรือยังคยองซู’’

‘’ผมทานแล้วครับ แล้วคุณอูฮยอนล่ะทานมาแล้วใช่ไหม ?’’

‘’เมื่อคืนบอกให้เรียกว่าอูฮยอนไง อูฮยอนน่ะ’’

‘’......’’

‘’โดคยองซูอา....’’

‘’อูฮยอน’’

    ริมฝีปากกระจับเอ่ยชื่อผมออกมาอย่างน่ารัก อดไม่ได้ที่จะเข้าไปสัมผัสแก้มเนียนของเขาและหยิกเบาๆไปมา คยองซูมองหน้าผมนิ่งก่อนจะจับมือของผมที่จับหน้าเขาออกเล่นทำผมรู้สึกหน้าเสียนิดหน่อย นี้เขาไม่ชอบให้ผมเล่นแบบนี้หรอ

‘’ขอโทษนะ ไม่รู้ว่านายไม่ชอบ’’

‘’ผมป่าวไม่ชอบ แค่คิดถึงอะไรบางอย่าง’’

‘’......’’

‘’คุณมีหลายอย่างที่เหมือนกับคนใจร้าย เขาทำดีกับผมทุกอย่างเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่ในตอนนี้ สุดท้ายเขาก็ฆ่าผมให้ตายทั้งเป็น’’

‘’คยองซู’’

‘’ผมขอโทษนะครับ ผมแค่กลัวมากไปหน่อย’’

     ดูแววแล้วเด็กตรงหน้าคงจะมีอะไรฝังใจมาไม่มากก็น้อย ใครกันนะที่ทำให้คยองซูกลายเป็นคนกลัวโลกขนาดนี้  อยู่กับซองกยูผมเหมือนกับเคะแต่อยู่กับคยองซูกลับมีความรุ้สึกว่าผมคือเมะซะงั้น  ใบหน้าหวานก้มมองอุ้งมือตัวเองโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่ยืนกับเขาเลยสักนิด จะทำยังไงให้เขาหลุดออกมาจากโลกใบเก่าได้นะ

‘’อย่าคิดว่าคนที่ทำดีกับนายจะใจร้ายกันไปซะทุกคนสิ’’

‘’.......’’

‘’อย่างน้อยฉันก็ไม่ใจร้ายกับนายนะ ไว้ใจฉันได้มั้ยสักคนนึงบนโลกก็ยังดี’’

      คยองซูกระพริบตาจึงทำให้หยดน้ำใสๆไหลลงมาด้วย ผมไม่รู้ว่าเขาเจออะไรมาบ้าง แต่ผมจะเป็นคนดูแลเขาให้เลิกกลัวแต่ออกมาจากความทรงจำพวกนั้นด้วยตัวของผมเอง ยังไงก็ต้องคุยกับคิมซองกยูให้ได้เรื่องได้ราวแล้ววันนี้ ผมทิ้งเด็กคนนี้ไปไม่ได้จริงๆ โลกที่เขาเจอมันโหดร้ายมามากพอแล้ว

‘’อยู่กับฉันไม่มีอะไรให้นายกลัวนะ’’

‘’อย่าโกหกผม อย่าหลอกผมนะ’’

‘’อื้อ ฉันสัญญา’’

     นิ้วก้อยถูกยื่นส่งไปข้างหน้าเพื่อจะทำสัญญากับคนตัวเล็ก คยองซูชั่งใจอยู่ครู่นึงก็ยื่นนิ้วของเขามาเกี่ยวไว้กับผม รอยยิ้มเล็กน่ารักค่อยๆผุดขึ้นมาทีละนิดทำให้ผมชื่นใจกับเขาขึ้นมาบ้าง มือเล็กกำชายเสื้อผมไว้แน่นก่อนที่ผมจะขยับตัวเข้าไปกอดเขา แค่นี้ทำให้เขาสบายใจคิดว่าผมจะอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดไปได้รึป่าว

‘’คยองไม่เหลือใครจริงๆ อูฮยอนอย่าทิ้งคยองซูเหมือนคนอื่นนะ’’

‘’ฉันไม่รู้หรอกว่าคนอื่นของนายคือใคร แต่ฉันจะไม่ทิ้งนายแน่นอน’’

    ทำไมตัวเล็กน่ารักแบบนี้นะ เขาแทนตัวเองว่าคยองด้วยเหมือนเด็กไม่มีผิด แต่ก็ไม่แปลกเพราะคยองซูยังเด็กจริงๆนี่นา ผมแอบดูกระเป๋าเงินของเขาตอนที่เขาหลับในใบบอกว่าเขาอายุยี่สิบสี่ปีเท่านั้นห่างจากผมไปหนึ่งรอบ แต่ดูผมแทนตัวเองกับเขาสิ

ก็ทำไงได้ ไม่อยากนับพี่นับน้องกันนี่นา...  

ก๊อก ก๊อก

      เสียงเคาะประตูทำให้ผมกับคยองซูรีบผละตัวออกจากกันทันที คุณหมอเจ้าของไข้ของคยองซูเดินเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลสองคน ผมยิ้มให้กับเด็กน้อยก่อนจะขอตัวออกไปรอข้างนอก ผมจะหลอกถามคยองซูให้ยอมเล่าเรื่องของเขายังไงดีนะ นี้ไม่ได้อยากจะเสือกเรื่องชาวบ้านเลยจริงๆ แต่ถ้าเรารู้เรื่องราวของเขา เราก็จะช่วยแก้ไขที่ต้นตอได้ถูกต้องไม่ใช่หรอ -0-

‘’คุณนัมอูฮยอนครับ’’

‘’คุณหมอคยองซูเป็นยังไงบ้างครับตอนนี้’’

‘’ร่างกายคุณโดเริ่มดีขึ้นแล้วครับ แต่ยังกลับบ้านในช่วงนี้ไม่ได้ก่อน’’

‘’ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย ขอบคุณหมอมากๆที่ดูแลคยองซูอย่างดี’’

     ผมยิ้มกว้างจากใจจริงส่งไปให้คุณหมอก่อนจะหันไปมองคยองซูที่กำลังทานยาอยู่บนเตียง สีหน้าของคุณหมอตรงหน้ามีท่าทีแปลกๆไป ผมจะไว้ใจคำว่าอาการเริ่มดีของเขาได้ไหมเนื้ย

‘’มีอะไรรึป่าวครับ’’

‘’คุณโดมีอาการเป็นโรคประสาทอ่อนๆ คุณต้องพยายามอย่าให้เขาเจอเรื่องเจ็บช้ำหรือหวาดกลัวอะไรนะครับ คุณต้องให้เขามีความสุขอยู่ตลอดเวลา ไม่ให้เขาคิดอะไรที่เครียดเกินไป’’

‘’.......’’

‘’ผมไม่รู้ว่าคุณโดไปเจออะไรมา แต่ถ้าไม่อยากให้เขาเป็นบ้า ช่วยดูแลเขาให้ดีด้วยเถอะครับ’’

    เมื่อคุณหมอพูดจบก็ขอตัวทันที อะไรนะเป็นบ้าหรอ ผมเม้มปากแน่นและมองไปยังคยองซูอีกครั้ง ผมกลัวจังเลย ถ้าเกิดซองกยูไม่ยอมไม่ให้คยองซูมาอยู่ด้วยกันที่บ้านล่ะ ผมจะเอาคยองซูไปไว้ที่ไหนในเมื่อสัญญากับคยองซูไว้แล้ว

‘’คยองซู พักผ่อนเยอะๆนะจะได้กลับบ้านไวๆ’’

‘’บ้าน คยองไม่มีบ้านหรอก’’

‘’บ้านฉันไง  บ้านของฉันฉันจะให้คยองซูไปอยู่ด้วย’’

‘’อูฮยอนพูดอะไร’’

      คยองซูเอียงคอถามผมด้วยความสงสัย แค่ผมจะให้เขาไปอยู่บ้านนี่ต้องเป็นเรื่องน่าล้อเล่นขนาดนั้นเลยหรอ ซองกยูจะยอมหรือไม่ยอมก็คงไม่ทันเพราะผมตัดสินใจไปแล้ว เขาเผด็จการกับผมมาเยอะ คราวนี้ขอผมเผด็จการบ้างเถอะนะ

‘’ฉันต้องกลับบ้านก่อน อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม’’

‘’คยองอยู่ได้ อูฮยอนไปเถอะ’’

‘’แล้วจะมาหาตอนเย็นนะ อย่ามัวแต่ดูทีวีจนลืมนอนเข้าใจไหม’’

‘’อื้อ คยองจะนอนตอนนี้เลย’’

    มือบางลูบหัวอีกคนอย่างเอ็นดูก่อนจะปรับที่นอนให้ คยองซูยิ้มบางๆให้กับผมก่อนจะหลับตาลงช้าๆ ผมคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเขาเป็นบ้าเขาจะเป็นยังไง ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครกันที่ทำให้คยองซูเป็นถึงขนาดนี้

ผมจะต้องรู้  รู้ให้ได้....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘’กลับมาแล้วครับ’’

    ผมก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับเอ่ยบอกบุคคลที่อาศัยอยู่ในนี้ คิมซองกยูละหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์และหันมายิ้มให้ผม เขาอยู่บ้านก็ดีแล้วเป็นโอกาศดีที่เราจะได้คุยเรื่องของคยองซูกัน

‘’ผมมีเรื่องจะคุยด้วย ไปข้างบนกัน’’

      ซองกยูเดินตามผมขึ้นมาต้อยๆโดยไม่เอ่ยถามว่าผมจะคุยเรื่องอะไร จนกระทั่งประตูห้องปิดลงคิมซองกยูทิ้งตัวลงนอนสบายใจเฉิบบนเตียงกว้างพร้อมกับกลิ้งตัวไปมา ผมเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเขาพร้อมกับกระแอ่มไอเล็กน้อยก่อนจะเปิดเรื่องสนทนา

‘’พี่ครับ บนโลกใบนี้ถ้าผมขออะไร พี่จะให้ผมได้ไหม ?’’

‘’ได้สิ นายอยากได้เข็มใต้มหาสมุทรพี่ก็จะไปงมมาให้ ฮ่าๆๆ’’

‘’งั้นผมขออะไรสักอย่างตอนนี้พี่ก็พร้อมจะให้ผมได้ใช่ไหม’’

‘’ได้สิ ลองขอมาก่อน’’

‘’ไม่ลอง ขอเลยได้รึป่าว’’

      ดวงตากลมมองคนรักอย่างเอาจริง คิมซองกยูจากมีสีหน้าขี้เล่นตอนนี้กลายเป็นขมวดคิ้วเข้าหากัน ผมไม่ค่อยจะขออะไรเขาหรอกนอกจากไม่จำเป็นจริงๆ  แต่ครั้งนี้มันสำคัญและมันจำเป็นสำหรับผมมากๆ

‘’จะขอเลิกหรอ ไม่เอาหรอกนะ’’

                                                                50%





‘’จะขอเลิกหรอ ไม่เอาหรอกนะ’’

‘’ใครจะบ้าไปเลิกกับพี่เล่า!!’’

    มือบางตีหัวอีกคนเบาๆโทษฐานพูดอะไรไม่รู้เรื่องออกมา เลิกกันเนื้ยนะเขาฝันไปรึป่าว ถึงจะต้องเลิกกันจริงๆมีหรอนัมอูฮยอนคนนี้จะเลิกเหอะ เอาจริงๆผมกลับไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลยแฮะ  ใจมันแป้วๆยังไงไม่รู้ =_=

‘’แล้วนายจะขออะไร’’

‘’คือพี่ก็เป็นคนใจดีใช่ไหม คือถ้าผมจะให้ใครสักคนมา...’’

‘’ไม่ได้’’

‘’.....’’

‘’ถ้าเป็นไอเด็กที่โดนรถชน ไม่ได้’’

     น้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่ชอบใจของเขาทำให้ผมไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกนอกจากก้มหน้าหงุดลงพื้นอย่างจำใจ เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมกับเขายังนั่งเงียบกันอยู่แบบนี้ แล้วคยองซูล่ะ ผมสัญญากับคยองซูไว้แล้ว

‘’พี่ครับ แต่ผมสัญญาว่าจะดูแลเขา’’

‘’มันเป็นโครตเง้านายรึไง ใครก็ไม่รู้นายจะใจดีเกินไปรึป่าว’’

‘’ผมรู้ว่าเขาเป็นคนดีแล้วกัน พี่ไม่รู้หรอกว่าเขาเจออะไรมาบ้าง’’

‘’แล้วนายรู้รึไงว่าเขาเจออะไรมา ถึงอยากจะดูแลกันซะขนาดนี้’’

‘’.......’’

    มันก็จริงที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรของอีกฝ่ายเลย แต่ถ้าเขาไม่เจออะไรที่ร้ายแรงเขาคงไม่ถึงกับขั้นจะเป็นบ้าหรอกจริงมั้ย เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ถูกพ่นออกมาก่อนจะที่จะลุกคว้าผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ ความรู้สึกเหมือนแบกอะไรสักอย่างที่หนักหน่วงซะเหลือเกิน ผมกำลังมองทางแก้ไขไม่เห็น ไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนอกจากทางที่คิมซองกยูเลือกให้

‘’พี่ครับ ผมออกไปข้างนอกนะ’’

‘’……’’

‘’ถ้าผมกลับดึก ไม่ต้องเป็นห่วง’’

     เมื่ออีกคนไม่ตอบอะไรกลับมาผมจึงตัดสินใจเดินออกไปนอกห้อง รู้แล้วล่ะว่าอีกคนไม่พอใจที่ผมเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าคยองซูไม่มีญาติหรือคนคอยดูแลผมจะไม่เป็นห่วงเขาขนาดนี้เลย

.

.

.

.

.

.

.

‘’คยองซูกินยาหรือยังเราน่ะ’’

‘’คยองกินแล้ว กินก่อนอูฮยอนจะมาเมื่อกี้เอง’’

‘’ดีมาก’’

     ผมตอบแบบยิ้มๆไปให้คยองซูก่อนจะหันมามองมือของเขาที่กำนิ้วชี้ผมไว้อยู่ สองวันที่ผ่านมาถือว่าผมประสบความสำเร็จไปได้เยอะมาก คยองซูเปิดใจคุยกับผมเยอะขึ้น แม้ว่าผมจะแตะเนื้อต้องตัวเขาเขาก็ไม่มีท่าทีจะกลัวเหมือนคราวที่ผ่านมาอีกแล้ว เด็กน้อยดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องว่านั่งจับนิ้วผมอยู่เพราะมัวแต่สนใจรายการทีวีตรงหน้า

‘’คยองซูวันนี้อยากได้คนนอนเป็นเพื่อนรึป่าว’’

‘’อูฮยอนจะนอนกับคยองหรอ’’

‘’อยากให้นอนด้วยไหมล่ะ’’

     คยองซูละหน้าจากทีวีและหันมามองหน้าผมแทน ดวงตากลมโตจ้องมาที่ผมอย่างไม่ละไปไหน ใจดวงน้อยเริ่มเต้นแปลกๆเหมือนโดนสะกด ภาพคิมซองกยูฉายแวบเข้ามาอย่างรวดเร็วผมจึงรีบหันหน้าไปทางอื่น นี้ผมกำลังเป็นอะไร ?

‘’อูฮยอนอยู่คนเดียวหรอ คนที่บ้านไม่เป็นห่วงอูฮยอนหรอ’’

‘’........’’

‘’อูฮยอนทำไมไม่ตอบคยองซูล่ะ’’

‘’สามีกับลูกชายฉันไม่อยู่บ้านหรอก ไม่มีใครให้ต้องเป็นห่วง’’

    คยองซูนิ่งไปเมื่อผมตอบแบบนั้น ใบหน้าเขาเหมือนตกใจกับสิ่งที่ผมบอกว่าผมมีสามีและลูกชายแล้ว นี่จะเป็นเรื่องที่เขาจะสะเทือนใจรึป่าว

‘’อูฮยอน...’’

‘’ฉันพูดเล่นน่ะ ฮ่าๆๆๆ’’

‘’คยองตกใจหมดเลย วันหลังอูฮยอนอย่าแกล้งคยองแบบนี้นะ’’

‘’ขอโทษ วันหลังจะไม่แกล้งแบบนี้อีกแล้ว’’

     ผมยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะหันไปสนใจรายการทีวีเป็นเพื่อนเขา มือเล็กที่กำนิ้วผมอยู่กำแน่นมากขึ้นไปอีก ผมแกะนิ้วเขาออกจากมือผมก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งบนเตียงด้วย คยองซูมองผมทุกการกระทำอย่างสงสัย ผมจึงโอบไหล่เขาและค่อยๆเอนตัวนอนด้วยกัน

‘’คยองเปลื่ยนใจแล้ว คยองจะให้อูฮยอนนอนกับคยอง’’

‘’มีข้อแลกเปลื่ยนนะ’’

‘’ข้อแลกเปลื่ยนอะไร ?’’

‘’ถ้านายเล่าเรื่องราวในอดีตของนายให้ฉันฟัง ฉันจะนอนกับนาย’’

‘’คยองเกือบจะลืมมันไปแล้ว อูฮยอนจะพูดถึงมันอีกทำไม’’

‘’ถ้านายกลัวนายก็กอดฉันไว้สิ ฉันจะไม่ทิ้งนาย’’

     ลำตัวเด็กน้อยในอ้อมกอดดูสั่นหน่อยๆเหมือนเขากำลังร้องให้ ผมรู้สึกใจไม่ดีเลย คิดผิดหรือคิดถูกก็ไม่รู้ที่ถามอีกคนเรื่องนี้

‘’คนพวกนั้นฆ่าครอบครัวคยองซู มันใส่เสื้อผ้าสีดำ มันเข้ามาในบ้านคุณแม่บอกให้คยองซูไปแอบในห้องเก็บของ คยองซูกลัวมากจนไม่กล้าออกมา’’

‘’.......’’

‘’คยองออกมาอีกที พวกมันกำลังถ่ายรูปคุณพ่อของคยองซูอยู่ ฮึก....’’

‘’ไม่ต้องเล่าแล้วฉันไม่อยากฟังแล้ว’’

‘’คุณพ่อคยองนอนตายอยู่ตรงนั้น พวกมันฆ่าพ่อคยองซู’’

‘’คยองซูฉันบอกให้พอยังไงล่ะ!!’’

    ผมเผลอตัวตะคอกใส่อีกคนเสียงดัง คยองซูตกใจก็เอามืออุดปากตัวเองทันที ทำไมมันน่าเศร้าแบบนี้นะ มันไม่ได้เกิดกับผมมันยังสะเทือนใจขนาดนี้ แรงสะอื้นของอีกคนทำให้ผมรู้ว่าเขาร้องให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่น่าถามเขาเลยสักนิด น่าจะปล่อยให้เขาลืมๆมันไปซะ ผมผิดเองจริงๆ

‘’ฉันขอโทษที่ถามนายเรื่องนี้ ฉันไม่น่าถามนายเลยจริงๆ’’

‘’อูฮยอนคยองซูคิดถึงคุณพ่อ ฮึก....’’

‘’.......’’

‘’ตอนคยองไม่สบายคุณพ่อจะดูแลคยองซู คุณพ่อเป็นหมอที่เก่งที่สุดแต่ตอนนี้ไม่มี...ไม่มีใครคอยดูแลคยองซูอีกแล้ว’’

    ใจผมหายหวาบเมื่ออีกคนพูดแบบนั้น นี้ผมกำลังเจอกับเรื่องอะไรอยู่บนโลกนี้เด็กมีพ่อเป็นหมอเยอะแยะทั่วประเทศคงจะไม่ใช่คยองซูหรอกมั้ง อีกอย่างจุนกิก็ยังไม่มีครอบครัวซะหน่อย ผมจะเอาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาผสมกันให้วุ่นวายไปทำไม

‘’ถึงเวลานอนของนายแล้วนะ’’

‘’พรุ่งนี้คยองตื่นมาคยองก็จะเจออูฮยอนใช่ไหม’’

‘’อื้อ พรุ่งนี้นายตื่นมาก็เจอฉันนอนอยู่ตรงนี้’’

     ผมยิ้มกว้างแล้วก็ชี้ที่ตัวเองกำลังนอนอยู่ในเขาดู นิ้วเรียวเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้อีกคนอย่างระมัดระวังเหมือนกลัวใบหน้านั้นจะสลายไปเมื่อสัมผัสรุนแรง คยองซูหันตัวซบหน้าลงบนหน้าอกของผมพร้อมกับหลับตาลงทีละนิด แขนเล็กกอดเอวผมไว้แน่นเหมือนต้องการความอบอุ่นและความไว้ใจได้จากใครสักคน

‘’ฝันดีนะโดคยองซู’’

.

.

.

.

.

.

     กุญแจสำรองดอกสีดำถูกไขเข้าไปในห้องของมยองซู ความจริงไม่ได้อยากจะมานอนห้องนี้เลยแต่เมื่อผมเข้าห้องของตัวเองไม่ได้ คิมซองกยูโกรธล็อคห้องไม่ให้ผมเข้า เขานี่มันบ้าจริงๆเลย ห้องสีดำมืดสนิททำให้ผมรู้สึกหลอนหน่อยๆจึงตัดสินใจเปิดผ้าม่านทั่วห้อง อย่างน้อยมันก็สว่างขึ้นมาบ้างล่ะ

กุกกักๆๆ

   เสียงลูกบิดดังไปมาอยู่ตรงประตู มยองซูกลับมานอนบ้านหรอ แต่ไม่เห็นได้ยินเสียงรถหรือเสียงอะไรเข้ามานี่นา หรือว่าจะเป็นผี T_T  ผมยืนนิ่งอยู่กับที่นานพอๆกับเสียงลูกบิดนั่นใจนึงก็อยากจะไปเปิด ใจนึงก็กลัว

‘’หรือจะหลับไปแล้ว’’

       เสียงคุ้นหูดังเบาๆอยู่ตรงหน้าห้องผมจึงรีบวิ่งไปกระชากประตูออกมาทันที คิมซองกยูที่กำลังจะเดินหันหลังสะดุ้งนิดหน่อย เขาหายโกรธผมแล้วใช่ไหม จะไม่ให้ผมนอนนอกห้องอีกแล้วใช่ป่ะ T_T

‘’..........’’

‘’…….’’

     ผมกับเขายืนมองหน้ากันนิ่งโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาเอง มือบางจับต้นแขนอีกคนแน่น ผมไม่กล้ามองหน้าเขาเลยให้ตายสิ = =  คิมซองกยูเดินนำหน้าผมเข้าไปในห้องโดยไม่สะบัดมือผมออกหรือพูดอะไรสักคำ นี้เราจะอยู่ให้คลุมเครือกันแบบนี้จริงๆหรอ

‘’คิมซองกยูจะไม่พูดอะไรหน่อยหรือไง’’

‘’ไม่’’

‘’จะด่าจะว่าผมก็ได้ แต่อย่าเงียบแบบนี้สิ   อ้ะ!!’’

      คิมซองกยูกระชากเสื้อโค้ดผมเข้าไปดมอย่างแรงจนผมตกใจ  สายตาของอีกคนถูกส่งมาให้แบบห้วนๆก่อนจะเดินหนีไปนอน ผมเพิ่งกอดกับคยองซูมาเมื่อกี้ไม่แปลกหรอกถ้ากลิ่นตัวเขาจะติดมาบ้าง แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

‘’เราจะเป็นแบบนี้เพราะไอเด็กนั่นจริงๆใช่มั้ยอูฮยอน’’

‘’ไม่ใช่หรอกครับ ผมกับพี่ก็เหมือนเดิม’’

‘’นายเป็นห่วงมันมากกว่าคนในครอบครัวอีกนะรู้ตัวรึป่าว’’

‘’ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ’

    ไม่รู้จะตอบอีกคนยังไงให้เลิกคิดแบบนั้นสักที จึงทำได้แค่ขอโทษอย่างเดียว ผมรู้ว่าคิมซองกยูคงอยากจะฟังอะไรที่มันมากกว่านี้ แต่ตอนนี้ผมไม่มีให้ อีกคนเอาหมอนข้างมาขั้นตรงกลางเตียงไว้ ความรู้สึกมันอัดเต็มไปหมด แค่รอวันที่มันจะระเบิดออกมา

‘’รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นหมาหัวเน่ายังไงยังงั้นเลย’’

‘’เลิกน้อยใจเรื่องบ้าๆสักทีเถอะพี่’’

‘’อืม ขอโทษ’’

    ให้มันได้อย่างนี้สิ เขาทำให้ผมกำลังจะกลายเป็นบ้าเพราะการทำตัวในแบบของเขา อีกคนหยิบหมอนข้างที่เขาขั้นไว้ตรงกลางเขวี้ยงไปกองบนพื้นก่อนจะลุกขึ้นนั่งมองหน้าผม ไม่สนุกเลยที่เราจะมาทะเลาะกันกลางดึกกันแบบนี้

‘’พี่จะไม่พูดอะไรถึงนายกับเด็กนั้นอีกแต่พี่จะทำบ้าง พี่ไปจะไปยุ่งกับคนอื่นนายอย่ามาเป็นบ้าแล้วกัน’’

‘’ไม่เอาน่ะ พี่อย่ามาประชดผมแบบนี้สิ’’

‘’พรุ่งนี้ก็นอนโรงพยาบาลไปเลยนะ ส่วนพี่จะไปนอนที่อื่น’’

‘’ไปนอนที่ไหน ผมไม่อนุญาติ’’

‘’อาบอบนวด นายมีอะไร นานแล้วที่ไม่ได้ไปที่แบบนั้น’’

      แค่คิดก็เจ็บปวดแล้วถ้าเขาไปมีอะไรกับคนอื่น T_T นี้เขาเล่นขู่ผมแบบนี้เลยหรอ  ผมชักตาใส่คิมซองกยูที่นั่งทำทองไม่รู้ร้อนอยู่บนเตียงอย่างทำโทษ เขาไม่มีสิทธิ์ไปทำอะไรแบบนั้นกับคนอื่น เพราะสิ่งที่เขาทำผมไม่ได้ทำกับใครเลยสักคน

‘’ร่างกายของพี่มันคือของผมนะ’’

‘’แล้วร่างกายของนายไม่ใช่ของพี่รึไง ไปติดกลิ่นตัวคนอื่นนี่ชื่นมื่นมากเลยสินะ’’

‘’เราก็แค่กอดกัน  เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย’’

‘’รู้จักกันสองวันกอดกันแล้ว เหอะ  ต่อไปทำอะไรกันล่ะบนเตียงคนไข้เลยสิ’’

 

ผมว่าเราควรห่างกันสักพักนึง .....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....