ตาขีด Chapter 10 *leadnum*

Chapter 11

ตอนนี้ผมกลายเป็นคนเอ๋อไปแล้ว เอ๋อไปตั้งแต่ไอตาซองกยูมันจูบ... ผมจูบคนก็บ่อยนะแต่ทำไมผมรู้สึกแปลกๆกับจูบนี้ หรือว่าเขากระชากผมเข้าไปแบบไม่ทันตั้งตัว = = ใช่ มันต้องเป็นเพราะผมไม่ทันตั้งตัวแน่ๆ!!! ตอนนี้ผมเดินทั่วบ้านไปซะทั่วหมดไม่รู้ทำไมถึงเดิน ตัวเองจะเดินไปไหนยังไม่รู้เลยได้แต่เดินวนไปมาเท่านั้น ใครก็ได้ตบหัวผมที

‘’อาว...’’

‘’ห๊ะ...’’

ระหว่างที่กำลังเดินฉับๆ แต่กลับได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง ซองกยูยืนมองหน้าผมอยู่ครู่นึงแล้วก็เดินขึ้นห้องไป มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างผมกับเขาหรือป่าวเนื้ย ผมเลยจำเป็นต้องเดินตามเขาไปเงียบๆ ก็ผมไม่รู้จะไปไหนนี่ T^T บาโรก็ไม่อยู่ ถ้าเขาอยู่ป่านนี้ผมคงไปชวนมันคุยแก้เบื่อแล้ว

‘’เดินตามฉันทำไม - -‘’

‘’เอ้า ก็เราอยู่ห้องเดียวกันนี่...’’

‘’กินข้าวหรือยัง’’

‘’ก กิน ล แล้วๆ’’

อยู่ดีๆปากก็รวนไปหมด = = ระบบสั่งการผมคงต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ นัมอูฮยอนอย่าไปคิดถึงจูบนั้นเซ่เดี๋ยวไปจูบคนอื่นทดแทนเอาก็ได้  ผมมองหน้าเขาเงียบๆดูเขาถอดเสื้อคลุมนั้นออกอย่างช้าๆ มันเป็นภาพที่ไม่มีอะไรน่าสนใจหรือดึงดูดแต่ทำไมผมถึงเลือกที่จะมองมันก็ไม่รู้

‘’วันนี้นายจะออกไปข้างนอกใช่มั้ย’’

‘’วันนี้ไม่ไป..’’

‘’งั้นคืนนี้ฉันนอนตรงโซฟาส่วนเธอนอนที่เตียงแล้วกัน’’

‘’.......’’

ผมพยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มของเขา คิมซองกยูปิดไฟและเดินออกไปนอกห้องซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาไปไหน นี้มันเพิ่งจะหัวค่ำนะเขาจะรีบปิดไฟไล่ให้ผมนอนหลับทำไมเนื้ย -0- คืนนี้เป็นคืนแรกที่ผมนอนที่นี้ มันไม่ชินกับผมเลยสักนิด เอาง่ายๆนอนไม่หลับ ผมเลยตัดสินใจคลานไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียงแทน สายตาไปสะดุดหนังสือนวนิยายเรื่องนึง ถ้าหยิบมาอ่านอิตาแก่คงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหมที่ผมแตะต้องของๆเขาน่ะ ผมหยิบหนังสือมาเปิดอ่านมันคือหนังสือนวนิยายสยองขวัญ อืมเข้ากับเขาดีนะ หน้าตาโกรธโลกกับนวนิยายหลอนๆไรงี้น่ะ แล้วคืนนี้อ่านจะนอนหลับไหมห๊า!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

SUNGGYU PART

‘’เฮียไม่ต้องรักผมขึ้นมาวันนี้ก็ได้ กลับห้องไปเหอะ กราบล่ะ T^T’’

‘’ซันวูคืนเดียวเอง อย่าทำตัวเหมือนรังเกียจฉันได้ไหมถ้าแกยังขอเงินฉันอยู่ - 0 - ‘’

ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆน้องชายคนละสายเลือดเพราะผมง่วงมาก แต่เขาก็พยักเพยิดไล่ผมกลับไปนอนห้องตัวเองอยู่นั่นแหล่ะ อิตาบาโรมันไม่ชอบให้ผมเรียกชื่อจริงของมันเท่าไหร่ เพราะมันปลิ่มกับชื่อในวงการมันมากกว่า บาโรทำหน้าบึ้งนิดหน่อยที่ผมมารบกวนความเป็นส่วนตัวของมัน ก็ผมไม่อยากอยู่กับอูฮยอนตอนนี้นี่ ก็วันนี้ผีห่าตนไหนไม่รู้เข้าผมให้จับเขาจูบเข้าไปเต็มๆ เขาคงไม่รู้สึกอะไรหรอกเพราะเขาคงจะผ่านปากชายมาเยอะ แต่ผมนี่สิไม่จูบใครเรี่ยราดนอกจากจะรู้สึกดีกับคนนั้นจริงๆ ล่าสุดเมื่อห้าปีที่แล้วจำได้ว่าไปบาร์กับเพื่อนโดนกระเทยควายจูบ จากนั้นผมก็ไม่เคยคิดจะออกไปไหนกับเพื่อนร่วมงานอีกเลย มันฝังใจผมมากเลยล่ะนะT^T

‘’หรือเฮียทะเลาะกับพี่ฮูฮยอนเพราะเรื่องวันนี้ใช่มั้ย ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไรเลิกงอนแล้วไปนอนกอดกันซะ -0-

 ‘’......’’

‘’แค่เขาคุยกับเขาสนุกดีผมเลยชอบคุยกับเขามันแก้เครียดน่ะ...’’

‘’เออๆ จบแล้วใช่มั้ย งั้นนอนล่ะง่วงมาก’’

‘’อธิบายเนื้ยไม่เข้าใจหรอห๊า!!!  ไปนอนกับเมียเฮียดิเห้ยยยย =[]=’’

บาโรเขย่าตัวผมไปมาเหมือนจะให้ผมกลับไปนอนห้องตัวเองให้ได้ ส่วนผมก็กอดหมอนข้างแน่น ไม่นะ ยังไม่อยากกลับไป รู้สึกอายใจตัวเอง T^T

ก๊อกๆๆ

‘’เฮียเมียเฮียมาตามป่าว ?’’

‘’บ้า เขาหลับไปแล้ว’’

บาโรเดินลงไปจากเตียงแล้ว ผมเลยหันไปดูว่าเขาจะเดินไปไหนพอเขาเปิดประตูออกมาเท่านั้นแหล่ะ เจอคนที่อยากหลีกเลี่ยงมากที่สุด แถมยังหอบหมอน หอบผ้าห่มมาด้วยนะ เขาคิดว่าผมออกไปข้างนอกใช่ไหม เลยคิดจะมานอนกับน้องชายผมสินะ แผนสูงมาก!!

‘’นัมอูฮยอนฉันให้เธอนอนในห้องแล้วออกมาทำไม!!’’

‘’ผมว่าแล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี้’’

‘’เธอไม่ได้คิดว่าฉันออกไปข้างนอกหรอห๊ะ’’

‘’ก็ผมเห็นกุญแจรถคุณวางอยู่หน้ากระจก...ผมเลยรู้ว่าคุณคงจะมาอยู่ห้องนี้’’

ผมมองหน้าอีกคนที่ยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้ามาในห้อง มันกำลังเกิดอะไรขึ้นเนื้ยหืออ T^T บาโรส่ายหัวไปมาและเดินมานั่งข้างผมอีกครั้ง สภาพหน้าของเราสองพี่น้องคือ 

=[]=!!!

‘’นี้จะมานอนกับผมทั้งสองผัวเมียเลยช้ะ -0-  ‘’

‘’เอ่อก็ไม่ได้อยากมานอนหรอกนะ T^T’’

‘’ไม่ได้อยากนอนแล้วมาทำไม’’

ผมถามอูฮยอนออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ความจริงผมไม่ได้หงุดหงิดหรอกนะ แต่ทุกคร้งที่เห็นหน้านัมอูฮยอนน้ำเสียงก็จะออกมาเองโดยอัตโนมัติ

‘’เมื่อกี้อ่านหนังสือผีมาน่ะ ไม่คิดว่ามันจะกลัวขนาดนี้ -0- ‘’

‘’ทำไมไม่นอนเปิดไฟ จะได้ไม่ต้องกลัวไงโง่จริง’’

‘’เปิดแล้วมันแสบตา นอนไม่หลับ’’

‘’ก็เอาผ้าห่มปิดหน้าสิ’’

‘’ปิดแล้วหายใจไม่สะดวก - - ‘’

นัมอูฮยอนนั่งกอดผ้าห่มเหมือนเด็กอายุหกขวบที่กลัวผี บาโรเอามือมาสะกิดแขนผมและเพยิดหน้าเชิงบอกว่า ‘กลับไปนอนห้องเถอะ’ โอ้ยทำไมผมต้องมาวุ่นวายกับไอคนคนนี้ด้วยเนื้ย =_=

‘’นัมอูฮยอนกลับห้อง’’

‘’จะไปนอนกับผมใช่มั้ย’’

‘’เออ - -‘’

นัมอูฮยอนยกยิ้มแบบดีใจและหอบของเดินตามผมต้อยๆเหมือนเด็ก  โตเท่าควายแล้วยังกลัวผีอีก แล้วเขาไปเอาหนังสือผีมากจากไหนคงจะของผมอีกแน่ๆ พอถึงห้องปุ๊ปผมทิ้งตัวลงนอนตรงโซฟาอย่างที่บอกเขาไว้ตอนแรก ถ้านอนเตียงเดียวกันมีหวังเขาต้องปล้ำผมแน่ๆ

‘’อย่ารบกวนฉันถ้าเธอยังไม่ง่วงหรือนอนไม่หลับ เพราะฉันจะนอนแล้ว’’

‘’เดี๋ยวสิซองกยู’’

‘’อะไรอีกเล่า = =’’

นัมอูฮยอนทำหน้าเหมือนคนขี้ไม่ออกแล้วก็ไม่ยอมหงายหลังนอนสักที ผมเลยทำหน้าเพื่อต้องการคำตอบเร็วๆเพราะต้องการจะนอนเต็มที่แล้ว อีกคนทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก็ตอบออกมา

.

.

.

.

.

.

.

‘’มานอนด้วยกันสิ...’’

ผมตัดสินใจตอบอีกคนไปแบบเขินอาย มันคงจะรู้แปลกที่ชวนคนที่ไม่อยากจะเข้าใกล้ผมมานอนด้วย ผมไม่น่าไปอ่านหนังสือนั่นเลยมันทำให้ผมกลัวจริงๆนะ ซองกยูกลอกตาไปมาเหมือนเอือมระอาผมเต็มที่ ก็คนมันกลัวนี่ให้ทำไงวะ!!!

‘’อยากปล้ำฉันหรอ ฝันนะ - -‘’

‘’โอ้ยยยนาทีนี้ไม่อยากปล้ำใครอ่ะเข้าใจไหม คือมันกลัว T^T’’

ผมแบะปากเหมือนจะร้องให้ทันทีที่อีกคนทิ้งตัวลงไปนอนเหมือนไม่สนใจคำพูดของผม แล้วผมจะทำไงดี นอกจากเลิกกลัวและพยายามรีบหลับๆไปจะได้จบๆ จำไว้ไอตาแก่ใจร้าย T_T ผมซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วเอามันคลุมจนมิดหัว เสียวขามาก กลัวจะมีมือปริศนามาจับและลากลงเตียงไป ถึงมันจะเป็นความคิดที่ปัญญาอ่อนก็เหอะ แต่ก็เคยเป็นกันใช่ไหมล่ะเวลาดูหนังผีจบหรืออะไรทำนองนั้น

‘’อ้ะ...’’

ผมรู้สึกถึงทีนอนข้างๆมันยุบลงเลยหันหน้าไปดู ซองกยูทำหน้าบึ้งโดยที่ไม่ได้มองหน้าผมเลยสักนิด ในที่สุดตอนนี้เราก็นอนด้วยกันแล้ว > < 

‘’มองทำไม’’

‘’......’’

‘’เลิกกลัวแล้วนอนซะ’’

‘’อื้อ’’

ผมตอบอีกคนแล้วก็หันมานอนตะแคงข้างต่อ ในใจรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล ผมเลยตัดสินใจพลิกตัวไปหาอีกคน ซองกยูนอนหันหลังให้ผมมันเป็นภาพที่หดหู่มากเลยนะสมมติถ้าเราเป็นสามีภรรยากันจริงๆ

‘’พี่ซองกยู’’

‘’…..’’

‘’ตาขีด’’

ในเมื่ออีกคนไม่ตอบสงสัยจะหลับไปตามที่พูดแล้วจริงๆ มือเล็กเอื้อมไปกอดอีกคนไว้หลวมๆ ผมกำลังทำอะไรอยู่ กลัวผีมากใช่ไหมตอบ!!!! อีกคนสะดุ้งนิดหน่อยแล้วก็รีบหันหน้ามาหาผมที่นอนตาแป๋วอยู่ทันที = = ผมไม่ได้ตั้งใจกอดเขาจากด้านหลังนะ!!!

‘’จะทำอะไรของเธอ ลักหลับหรอ ขอโทษนะฉันยังไม่หลับ’’

‘’ป่าวนะ แต่มันกลัวไม่หายนี่ .____.’’

‘’แล้วกอดฉันทำไม กอดหมอนนู้นไป’’

‘’คุณรังเกลียดผมขนาดนั้นเลยหรอ ?’’

ผมถามอีกคนด้วยสายตาที่แน่วแน่ ซึ้งก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะจริงจังกับมันทำไมมันก็แค่ประโยคคำถาม ซองกยูเงียบไปพักนึง แล้วเขาก็ทึ่งหัวตัวเองเหมือนต้องการระบายอารมณ์ ทำไมแค่ตอบออกมาแค่นี้มันลำบากใจมากเลยสินะ

‘’ผมถามหูตึงหรือไง’’

‘’ฉันไม่ได้รังเกลียดเธอ เอาล่ะเราอย่ามาทะเลาะกันเลยนะขอร้องล่ะ’’

‘’......’’

‘’แค่ฉันรู้สึกแปลกๆที่จะต้องมีใครมากอดหรือแตะต้องตัว เพราะฉันไม่เคย’’

‘’อือ เข้าใจแล้วขอโทษด้วยแล้วกัน’’

ไม่เคยรู้สึกหน้าเสียหรืออะไรขนาดนี้มาก่อนและไม่เคยรู้สึกอายตัวเองขนาดนี้ด้วย ผมคงทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาผ้าห่มปิดหน้าอีกครั้งแล้วพยายามหลับตาซะ สายตามองแผ่นหลังของอีกคนในความมืด ในขณะที่ผมกำลังเคลิ้มและกำลังจะหลับเสียงของเขาก็ดังขึ้นมาก่อนทำให้ผมต้องตื่นมาฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด

‘’นี้’’

‘’....’’

‘’ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ....ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่’’

ผมหลับตาสนิทเมื่อเห็นเขากำลังหันตัวมาทางผม ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะลุ้นว่าอีกคนจะทำอะไร ซองกยูนายไม่ได้จะทำแบบที่ทำวันนี้ใช่ไหม!!!

‘’ฉันรำคาญเธอจริงๆ ไอเด็กบ้า’’

มือหนาดึงมือผมไปกอดเอวเขาไว้และเขาก็หันกลับไปนอนตะแคงต่อ สภาพในตอนนี้ผมกำลังนอนกอดเขาจากด้านหลัง มันช่างเป็นอะไรที่ล่อแหลมซะจริงๆ คิมซองกยูผู้ชายคนที่ผมคิดตามเขาไม่ทันที่สุด เขาใจร้ายแต่ความจริงคงไม่ใช่สินะ ตอนนี้เขาเป็นซองกยูคูลกายจริงๆเลย > <

‘’ขอบคุณนะ’’

ผมเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆแค่นั้นกอดที่จะกระเถิบไปกอดอีกคนให้แน่นกว่าเดิม โดยที่ตาแปะไม่ได้เอ่ยห้ามหรือขัดขืนอะไร ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาจะทำสีหน้ายังไงตอนนี้ผมกอดเขาแน่นอย่างนี้ อย่างน้อยตอนนี้ผมก็ไม่กลัวผีแล้ว..

.

.

.

.

แต่กำลังกลัวใจตัวเองมากกว่า!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่ิอไป...