Chapter 12
8.41 AM.
‘’อื้อ....’’
ผมรู้สึกอึดอัดยังไงอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเพราะความง่วงอยู่
นี้คงเป็นเช้าวันใหม่แล้วใช่มั้ยเมื่อคืนผมหลับไปตอนไหนนะ -0-
จำได้ว่ากลัวผีมากๆเลยแล้วนี้ทำไมหมอนเล็กจัง
ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆแสงแดดจากข้างนอกกระทบดวงตานิดหน่อยจนต้องหรี่ตา แต่ที่ช็อคมากกว่านั้นหน้าอก
หน้าอก O//O
‘’แม่งท่านี้ได้ไงวะ....’’
ผมอุทานกับตัวเองเบาๆอย่างเขินๆ
ซองกยูนอนหลับหายใจเป็นจังหวะทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้เขากำลังฝันดีอยู่แน่ๆ
ร่างกายผมนอนซบเขาอยู่โดยที่หัวหนุนแขนและตะแคงตัวกอดเขาด้วย
อ้ายมันช่างล่อแหลมอะไรขนาดนี้นะ!!!! ผมมองอีกคนที่หลับสนิทอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
เมื่อคืนเขาแค่จับแขนผมไปกอดเอวเขาไว้เฉยๆ ไหงตื่นมาผมอยู่ในอ้อมอกเขาได้ล่ะเนื้ย
ผมไม่กล้าแม้แต่จะกระดุกกระดิกตัวเพราะกลัวอีกคนจะตื่นขึ้นมา ใบหน้าขาวใส
มีสิวผื่นนิดหน่อยแต่นั้นไม่ได้ทำให้เขาน่าเกลียดลงไปเลยแม้แต่น้อยบอกได้คำเดียว
น่ารักอ้ะ >//////////////////////////<
‘’อืมมม...’’
‘’ตื่นแล้วหรอ’’
‘’อืม...ตื่นแล้วแล้วเธอตื่นนานหรื
ห เห้ยนัมอูฮยอน!!!!’’
พอตื่นปุ๊ปซองกยูก็รีบลุกขึ้นและทำหน้าเหมือนผีหลอกทันที
ผมทำได้แค่มองหน้าเขาแบบมึนๆ เราไม่ได้ตื่นมาเจอกันในสภาพโป๊เปลือยกันก็ดีเท่าไหร่แล้วนะบ้าจริง
- -
‘’แล้วแขนคุณมาหนุนหัวผมไว้ทำไม’’
‘’จะไปรู้หรอ
โอ้ยคืนนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือผีนั่นอีกเลยนะ ห้าม!!!’’
‘’เอ้า แต่มันก็สนุกนะ’’
‘’บอกว่าห้ามก็ห้ามเข้าใจไหม’’
ซองกยูชี้หน้าผมเหมือนจะเข้ามาตี
เออไม่อ่านก็ได้จะได้ไม่ต้องกลัวจนหัวหดแบบเมื่อคืน
ผมเดินลงจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูและเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
วันนี้วันอาทิตย์ผมควรจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อน
ผมใช้เวลาในการอาบน้ำก็ประมาณยี่สิบนาทีกว่าๆ
พอออกมาจากห้องน้ำก็เจอว่าคิมซองกยูกำลังนั่งทำหน้าบึ้งอยู่
โอ้ยอะไรจะขนาดนั้นนะพ่อคุณ
‘’ทำไมไม่นอนในห้องน้ำเลยล่ะ
- -‘’
‘’ก็กะจะนอนอยู่นะ
มันเย็นดี -0-‘’
‘’เธอไม่คิดว่าฉันก็จะอาบเลยใช่มั้ย’’
‘’ก็วันนี้จะออกไปข้างนอกกับเพื่อน
เลยต้องทำตัวให้หอมเป็นพิเศษ - -‘’
พอผมตอบแบบนั้นเสร็จซองกยูก็หันมามองหน้าผมทันที
แค่จะออกไปข้างนอกทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย ผมเลยหลบหน้าเขาและเดินไปนั่งตรงโต๊ะเครื่องแป้งแทน
‘’วันนี้ห้ามออกไปไหนนะ’’
‘’อาว
ทำไมอ่ะสิทธิ์ของผมนะ’’
‘’วันนี้แม่ฉันอยู่บ้าน
ถ้าจะออกก็ต้องออกด้วยกัน - -‘’
ผมทำหน้าซังกะตายต่อโลกผ่านกระจกอย่างเซงๆ
ทำไม ทำไมต้องวันนี้ -0- ถ้าอยู่บ้านก็ต้องเจอแม่เขา
แล้วแม่เขาก็จะแดกดันผมไม่เลิก เอาวะ พาตาแก่ไปหาโลกของเด็กบ้างก็ดี
ที่ผ่านมาเขาคงหมกมุ่นแต่กับชีวิตวัยทองของเขา
ผมหยิบโทรศัพท์กดเบอร์ของเพื่อนซี้และโทรออก
ไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงทักทายของเพื่อนรัก
[ว่าไงครับคุณเพื่อน
ใช้ชีวิตกับสามีเป็นไงบ้างฮ่าๆๆๆ]
‘’ก็ดี อยู่แต่กับบ้าน
- -‘’
[ล้านนึงท่องไว้ว่ะ
หลังจากนั้นก็บินไปชิคาโก้กัน.....วันนี้โทรมาจะนัดไปไหนใช่ป่าว]
‘’เออ ไปกินข้าวกันนะ’’
[ไม่ปฎิเสธงั้นอาบน้ำก่อนนะ
เจอกันร้าน xx]
‘’อื้อ แล้วเจอกัน’’
ผมวางสายจากเพื่อนรักและนั่งมองหน้าตัวเองผ่านกระจก
ความรู้สึกต่างๆที่ไม่สามารถพูดออกมาได้มันหลั่งไหลมาซะเต็มสมอง
สายเหลือบไปมองตู้เสื้อผ้าในหัวก็คิดอะไรสนุกๆออกมา
ปกติตาซองกยูจะเตรียมชุดสำหรับใส่ออกไปข้างนอกในวันพรุ่งนี้
แต่วันนี้เขาจะออกไปข้างนอกเขายังไม่เตรียมอะไรเลยนี่นา
ดังนั้นนัมอูฮยอนต้องทำหน้าที่ภรรยาที่ดีหน่อยแล้วมั้ง ผมเดินไปเปิดตูเสื้อผ้าของเขาสายตาพลางหาเสื้อผ้าที่เหมาะสำหรับออกไปชิว
ในระหว่างที่ผมกำลังหมกมุ่นกับการรื้อหาเสื้อผ้าเขาไปมา เขาก็อาบน้ำเสร็จซะก่อน
‘’นัมอูฮยอนจะทำอะไรน่ะ!!’’
‘’หากางเกงในนายมาดมเล่นมั้ง
- - ก็เห็นอยู่’’
‘’ทะลึ่ง โรคจิต!!’’
ผมหันหน้าไปหาเขาก็พบว่าเขาอยู่ในสภาพผ้าขนหูผืนเดียว
เนื้อตัวขาวมาก > < พร้อมกับผมที่เปียกหน่อยๆ
นัมอูฮยอนปล่อยให้อีกคนรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ไงนะเนื้ย -, ,-
แรงหื่นกลับมาอีกครั้งเมื่อได้เห็นรูปร่างผู้ชาย -/ -
‘’น้ำลายย้อยแล้ว....’’
‘’มีแต่พุงอยากย้อยตาย
- -‘’
ผมแบะยิ้มกวนประสาทใส่เขาก่อนที่จะหันหน้ามาสนใจกับเสื้อผ้าตรงหน้าต่อ
ซองกยูเอามือปิดพุงตัวเองเหมือนอายๆและเดินไปเป่าผม ฮ่าๆๆ สะใจดีจริงๆได้แขวะคน
ผมหยิบเสื้อยืดสีขาวของเขาออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมยีนส์สีน้ำเงินเข้มและกางเกงยีนส์รัดรูปกับขาเขา
วันๆเขาใส่แต่ชุดสูทสีดำเข้มเบื่อลูกกะตาจะแย่อยู่แล้ว
เสื้อผ้าเขาก็มีเยอะจนแทบจะล้นตู้ไม่คิดจะหยิบมาใส่
‘’วันนี้ออกไปข้างนอกด้วยกันนะ’’
‘’ไปไหน
วันนี้จะกินข้าวกับแม่ -0-‘’
‘’นะครับ
ออกไปด้วยกันนะ ผมอุดส่าห์เลือกชุดในน้าสามี’’
ผมทำเสียงเลี่ยนๆใส่ไป ซองกยูหันมามองชุดในมือผมที่ยื่นมาทางหน้าเขา
ตอนแรกเขาทำหน้าเหมือนจะไม่อยากใส่ชุดที่ผมเลือกให้
ผมทำหน้าเศร้าและเดินเอาชุดไปวางบนเตียง โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาอีก
‘’ไม่ต้องมาทำหน้าหมาตายเลยนะ’’
‘’ผมตั้งใจเลือกแท้ๆ
แต่ถ้าคุณไม่ไป ผมไปคนเดียวก็ได้’’
‘’บอกแล้วไงว่าแม่ฉันอยู่บ้าน
เธอไปไม่ได้น่ะ’’
‘’ก็บอกว่าผมไปทำธุระแค่นี้
ยากตรงไหน -0-‘’
ผมตอบเขาแต่สายตาก็มองชุดที่เลือกให้เขาอยู่
ไม่รู้สิผมอยากให้เขาใส่ชุดที่ผมเลือกให้และออกไปด้วยกัน
ไม่รู้ความต้องการแบบนี้มันมาจากไหนแต่ผมอยากทำมันขึ้นมาแล้วล่ะ
ผมหยิบกระเป๋าคู่ใจของตัวเองและเดินออกนอกห้องไป ซองกยูทำหน้าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ผมออกมาก่อน
ผมเดินลงมาด้านล่างเห็นบาโรและพ่อแม่ของซองกยูนั่งกันอยู่ตรงห้องรับแขก
ทำเอาขาผมก้าวไม่ถูกเลย
‘’อ้าวพี่ชาย
กำลังจะไปไหนอ่ะ’’
‘’อ่อ
วันนี้นัดเพื่อนไว้น่ะ’’
บาโรที่หันมาเห็นผมยืนนิ่งเหมือนหุ่นก็ทักผมขึ้นมา
หลังจากนั้นพ่อแม่ของเขาก็หันมามองผมตามสเต็ป
ยิ่งสายตาแม่เขานะเห็นแล้วแบบคลื่นใส้อ่ะ -0-
ผมยกยิ้มบางๆให้กับพ่อของซองกยูที่ยิ้มให้ผมก่อนหน้านั้นอยู่ด้วย
พ่อทำไมไม่เหมือนแม่วะ
‘’ซันวูแกคุยกับชู้พี่แกทำไม
- -‘’
‘’พี่นัมอูฮยอนไม่ใช่ชู้เฮียนะครับแม่’’
‘’แกรู้ได้ไงว่ามันไม่ใช่ชู้
อย่าเข้าข้างมันเชียวนะซันวู!!’’
แม่ของซองกยูหันมาชักหน้าชักตาใส่ผมจนผมต้องกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย
บาโรทำหน้าเชิงบอกผมว่า ปล่อยๆเหอะ
ซึ่งผมเองก็ไม่ได้อะไรมากอยู่แล้วอยากทำไรก็ทำไปในเมื่อตอนนี้ผมกำลังทำงานของผมอยู่
มันไม่มีความจำเป็นเลยที่ต้องแคร์เรื่องที่มันไม่ใช่เรื่องจริง
‘’โหะ
เฮียแต่งตัวแบบนี้เป็นด้วยหรอ O.O’’
เสียงบาโรดังขึ้นจนผมต้องหันหน้าไปตามที่เขามอง
คิมซองกยู > < โอ้ไม่นะคิมซองกยู
คิมซองกยูคูลกายย้ากกกก เขาทำตัวน่ารักอีกแล้ว
เขาใส่ชุดที่ผมวางแบะไว้บนเตียงก่อนที่จะเดินลงมา ไหนว่าไม่ไปไง
ทำไมถึงใส่ชุดที่ผมเลือกให้ล่ะ ผมยกยิ้มพอใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า
เขาดูเด็กลงกว่าอายุสักสองปีเลยล่ะตอนนี้
‘’ซองกยูแกจะไปไหน
รู้ใช่ไหมวันนี้แม่กับพ่อแกหยุดอยู่บ้านน่ะ!’’
‘’คือผมจะออกไปข้างนอกกับนัมอูฮยอน...’’
แค่นั้นแหล่ะริมฝีปากเผยจนกว้างเกือบจะถึงรูหู
นัมอูฮยอนวินอีกแล้วสินะ!!!
ผมเดินไปจับแขนเขาและทำหน้าเขินอายไว้หน่อยๆ
ส่วนเขาก็ยิ้มและปล่อยให้ผมเกาะเขาอย่างเต็มที่
ใช่สิตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้าพ่อแม่เขาหนิ - -
‘’คุณก็ให้ลูกไปเถอะ
เราไม่ได้หยุดวันนี้วันสุดท้ายนี่นา ปกติเราก็เจอหน้าลูกทุกวันอยู่แล้ว’’
พ่อของซองกยูพูดปลอบใจกับภรรยาเรื่องที่วันนี้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาจะไม่อยู่ทานข้าวที่บ้าน
แต่ความจริงเขาจะอยู่กับครอบครัวเขาก็ได้นี่นา
ไม่จำเป็นต้องมากับผมก็ได้ถ้าเขาไม่อยากมา ผมก็บอกขอแก้ตัวกับเขาไปแล้ว
ทำไมเขาไม่เอามาใช้นะ
‘’จะพาแฟนแกไปไหนก็ไปเถอะซองกยู
เดี๋ยวพ่อคุยกับแม่ให้เอง’’
รอยยิ้มเป็นมิตรของผู้สูงวัยข้างหน้าช่างเป็นรอยยิ้มที่ใจดีจริง
แตกต่างกับเมียเขาที่นั่งทำหน้าเหมือนผมไปฆ่าโครตเง้าเขานั่นแหล่ะ เขามาตกหลุมรักคนปากแรงอย่างเมียของเขาได้ไงนะ
ซองกยูพยักหน้าหงึกหงักและจูงมือผมเดินออกมาด้านนอก
พอพ้นสายตาของผู้ใหญ่เท่านั้นแหล่ะ เขาก็ปล่อยมือผมให้เป็นอิสระทันที
‘’พอใจยัง -0- ‘’
‘’พอใจกับอะไรหรอ’’
‘’แล้วเธอยิ้มให้กับอะไรล่ะ’’
‘’อ๋อ พอใจสิ ฮ่าๆๆๆ’’
ผมหัวเราะคึกคักและส่งสายตาสำรวจชุดเขาก่อนที่จะหย่อนก้นนุ่มๆลงบนเบาะรถ
เซ้นท์การแต่งกายของนัมอูฮยอนคนนี้ช่างแจ่มจริงๆ
ทำให้คนแก่กลายเป็นเด็กขึ้นมาอีกครั้ง ฮ่าๆๆๆ
ซองกยูถามผมว่าผมจะไปไหนผมก็บอกเขาว่าผมนัดเพื่อนไว้ที่นี้
เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับมานอกจากพาผมไปส่ง
ระหว่างที่อยู่บนรถผมกับเขาก็ไม่ค่อยพูดอะไรกันเท่าไหร่
ส่วนมากเราจะฟังเพลงกันมากกว่า
ครืดดด ~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจนผมต้องหันไปมอง
คิมซองกยูจากที่หน้าบึ้งพอเขาเห็นเบอร์ที่โทรมาถึงกับยิ้มแก้มปริจนผมต้องชะงัก
ผมยังไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนี้เลยนะ
แปลว่าคนที่โทรหาเขาต้องเป็นคนที่พิเศษสำหรับเขาแน่ๆ
‘’ว่าไงอีซานดึล’’
สมองชะงักการสั่งงานพอได้ยินชื่อของเจ้าของสายที่โทรมา
ผมเหลือบมองหน้าซองกยูนิดหน่อยก่อนจะหันหน้าออกไปนอกกระจก
บทสนทนาของเขาทั้งสองคนช่างรื่นหูดีเหลือเกิน แตกต่างจากผมที่คุยกับเขาทีไร
มันมักเป็นบทสนทนาที่สั้นเสมอ
‘’ฉันกำลังออกไปข้างนอกน่ะ...อ๋อไปกับนัมอูฮยอน’’
ถึงตาผมจะไม่ได้จ้องที่เขาแต่หูผมก็ดีนะขอบอก
เรานั่งใกล้กันขนาดนี้ไม่ได้ยินสิถึงแปลก
‘’น่าจะไปทานข้าวแหล่ะ..แล้วเธอกินข้าวหรือยัง’’
เสียงขี้เล่นชวนเล่นขี้ของเขาทำให้ผมย่นหน้าอย่างอดไม่ได้
ทำไมกับผมไม่เห็นจะมีน้ำเสียงแบบนั้นเลยนะ นอกจากเสียงแว้ดๆของเขาน่ะ
มันน่าน้อยใจชะมัด!!
‘’ให้ฉันแวะไปหาไหม ก็อยากเจอเธอเหมือนกัน’’
ทำไมต้องทำหน้าเขินแบบนั้นด้วยล่ะ
คิมซองกยูทำไมนายไม่แต่งงานกับเธอคนนั้นไปเลยเล่า!!
‘’วันนี้ฉันว่างแทบทั้งวันแหล่ะ
วันนี้นัมอูฮยอนนัดกับเพื่อนเขาไว้น่ะผมเลยมาส่งหลังจากนั้นฉันไปหาเธอที่บ้านก็ได้นะ...’’
‘’วางได้แล้ว!!’’
ผมหันไปตะเบงเสียงใส่เขาอย่างลืมตัว
ลืมตัวจนผมยกมือขึ้นมาปิดปากแทบไม่ทัน = = ผมพูดอะไรออกไปหรอไม่ได้ตั้งใจนะ T^T
รถติดไฟแดงพอดี เขาหันหน้ามามองผมนิ่งส่วนโทรศัพท์ก็ยังแนบหูไว้อยู่
ใจผมเต้นแรงมากตอนนี้ มันกำลังโมโหหรือไม่พอใจอะไรกัน ในความเงียบทำให้ผมได้ยินเสียงของอีกคนดังลอดออกมาจากโทรศัพท์
[เกิดอะไรขึ้นหรอคิมซองกยู
มีอะไรกันหรือป่าว]
‘’ป่าวหนิ ไม่มีอะไร’’
[งั้นวางก่อนก็ได้นะ
ไว้เราคุยกันก็ได้]
‘’ไว้ฉันโทรไปหานะอีซานดึล’’
ติ๊ด!!
เขากดวางสายและสีหน้าบึ้งๆของเขากลับมาอีกแล้ว
T_T ผมไม่ได้ตั้งใจแว้ดเสียงออกไป มันออกมาจากการลืมตัว
ตอนนี้บรรยากาศในรถเงียบสนิท พระเจ้า....
‘’เธอเป็นอะไรของเธอ
บ้าไปแล้วหรอ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังคุยโทรศัพท์’’
‘’คือผม
คือมันพูดออกมาเอง -0-‘’
ผมตอบอีกคนแบบส่งๆแล้วก็เอามือขึ้นมาเกาแก้มตัวเองแก้เก้อ
ผมได้ยินเสียงซองกยูถอนหายใจหนักๆแล้วก็เคาะนิ้วตรงพวงมาลัยไปมา
ผมกลับมาสู่ในห้วงความคิดของตัวเองอีกครั้ง เริ่มหาคำตอบว่าทำไมผมต้องไปสั่งให้เขาสองคนวางสายด้วย
และทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วยนะ :’(
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป.....
ฮั่นแน่!!! น้องนัมหึงแปะใช่ม๊าาาาา
ตอบลบ