ตาขีด Chapter 12 *leadnum*

Chaptet 13

‘’นัมสตาร์เป็นไรวะ กูเห็นมึงทำหน้าเครียดนานแล้วนะตั้งแต่มาเนื้ย’’

‘’ห๊ะ ใครเครียดไม่มี ‘__’ ‘’

ผมหันมามองหน้าเพื่อนสนิทตรงหน้าที่มันกินข้าวแทบจะหมดจานแล้วเหลือแต่ผมที่ยังเขี่ยอาหารไปมาตักเข้าปากไปแค่คำสองคำเอง ผมไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าตัวเองเครียดจริงตามที่คนอื่นพูดหรือป่าว ใบหน้าผมก็ไม่ได้ยู่ยี่อะไรสักหน่อย แต่มันแค่รู้สึกโหวงเหวงแค่นั้นเอง คีย์มองหน้าผมแบบเอือนๆและกลอกตาไปมาจากนั้นมันก็ก้มหน้ากินข้าวของมันต่อไป เมื่อกี้ซองกยูมาส่งผมแล้วก็บอกว่าจะไปที่อื่นต่อถ้าจะกลับให้โทรหาเขาหรือไม่ก็ให้เพื่อนไปส่ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไปหาใคร อีซานดึลยังไงล่ะ!!!

‘’แล้วไม่กินเข้าไปข้าวน่ะ สั่งมาทำไมถ้าเอามาเขี่ยเล่นเหมือนขี้ขนาดนี้’’

‘’ก็ตอนนี้มันไม่หิวนี่ =_=’’

‘’แต่กูอิ่มและ ไปที่อื่นกันเหอะ’’

‘’อือ ก็ดีเหมือนกัน’’

    ผมพยักหน้าหงึกหงักแล้วก็เก็บของใส่กระเป๋าลวกๆพร้อมกับเดินออกนอกร้าน วันนี้บอกตรงๆไม่สนุกเลยสักนิด ปกติผมอยู่กับคีย์เหมือนโลกนี้มีแต่เรา = = พูดมากพูดไม่แคร์สื่อ แต่วันนี้รู้สึกจะมีแต่คีย์คนเดียวที่พูดส่วนผมเงียบและฟังมัน

‘’เห้ยมึงเข้าร้านนั้นกันเปิดใหม่ๆ > <’’

‘’ร้านไรวะ กูเดินจนปวดขาหมดแล้วนะ’’

‘’เออทนปวดแปปเดียวเอง ของกุ๊กกิ๊กน่ารักซื้อไว้ห้อยโทรศัพท์หรือกระเป๋าไง เกร๋ๆอ่ะ’’

ในที่สุดมันก็ลากแขนผมมาอยู่ในร้านขายของพวกนี้จนได้ ผมมองไปรอบๆบรรยากาศร้านไม้สบายๆ แถมเปิดเพลงเบาๆคลอหูชะมัดฟังแล้วง่วงสุดๆ คีย์แยกเดินไปอีกทางส่วนผมก็เดินมาอีกทางสายตาสอดส่องสิ่งของไปเรื่อยๆ ผมยิ้มให้กับตุ๊กตาไม้รูปอาตี๋ตาปิดที่ตั้งอยู่หน้าร้านซองกยูผมคิดถึงคนนี้หลังจากที่เห็นมัน ผมเดินเรื่อยๆสายตาไปสะดุดกับพวงกุญแจตุ๊กตาหมีสีน้ำตาล มันน่ารักมากๆเลยนะ > < เป็นแบบนี้แล้วต้องซื้อ!!!

‘’ซื้อไรวะเบสิคชิบ..’’

‘’น่ารักดีออกเข้ากับกูด้วย ฮ่าๆๆ’’

‘’อายุยี่สิบสองแล้วนะครับคุณนัมอูฮยอน’’

หลังที่ผมซื้อของกันเสร็จแล้วก็เดินไปซื้อนู้นซื้อนี้กันต่อ ผมรู้สึกว่าความเป็นตัวเองกลับมาอีกครั้ง เราสองคนเพื่อนกันหัวเราะกันไปตลอดทางจนลืมไปว่าตอนนี้มันนานมากแล้วที่เราเตรดเตร่กันอยู่แบบนี้ ผมยกข้อมือขึ้นมาดูว่ากี่โมงก็เย็นแล้วได้เวลากลับบ้านแล้วล่ะ

‘’คีย์เดี๋ยววันนี้ไปไหนต่อป่าวมึง’’

‘’ไม่อ่ะ วันนี้จะอยู่ห้อง > <’’

‘’หือ เป็นไปได้อยู่ห้อง ?’’

‘’แหม่ เออก็อยากอยู่ติดบ้านติดช่องบ้าง -/-‘’

‘’แปลกว่ะ = =’’

‘’เออๆ กลับบ้านเลยป่ะ โทรหาสามีมารับเลยดิ’’

จากหน้าบานเท่าจานยูบีซีพออีกคนพูดถึงชื่อสามีเท่านั้นแหล่ะ ไม่รู้ตอนนี้จะทำอะไรอยู่กับอีซานดึลที่ไหนคงพากันไปเที่ยวเตร่แล้วมั้ง เบื่อจริงๆ!!

‘’ทำหน้าเครียดอีกละ มีปัญหากับคุณซองกยูหรอ’’

‘’ป่าว วันๆกูไม่ค่อยจะคุยกับเขาแล้วจะเอาเวลาไหนมาทะเลาะกับครับ’’

‘’ไม่รู้ แล้วตกลงกลับไงกูไปส่งมั้ย’’

‘’ไม่เป็นไรกูกลับเอง ว่าจะแวะห้องสักหน่อยไม่ได้กลับห้องหลายวันแล้ว’’

‘’เอางั้นก็ได้ แล้วเจอกันนะบายๆๆ’’

   ผมยิ้มกว้างแล้วโบกมือลาอีกคนพร้อมกับเดินหันหลังกลับมาอีกทางนึง ความจริงผมไม่ได้กลับห้องหรอกตอนนี้ผมยังไม่อยากลับบ้าน ผมเดินตามทางไปเรื่อยๆ ถนนสายนี้ครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คนและร้านอาหารมากมายที่เปิดในตอนเย็นผู้คนพาครอบครัวและคู่รักมากันให้แน่น แต่มันคงแปลกๆที่ผมมาเดินอยู่คนเดียว  ลมหนาวทำให้ผมต้องสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแน่นยิ่งขึ้น ทำไมผมไม่เอาเสื้อแขนยาวออกมาด้วยนะเนื้ย

‘’คิมซองกยูนายชอบอันนี้ไหม’’

ขาผมหยุดเดินและหันขวับไปมองตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง คิมซองกยูนี่!!! เขาใส่เสื้อผ้าที่ผมเลือกให้เหมือนเดิม แต่ชุดที่ผมเลือกให้มันต้องมาเดินกับผมสิ ไปเดินกับคนอื่นได้ยังไง :’(  คิมซองกยูไม่ได้ตอบคำถามที่อีกคนถามเขา เขาเพียงแค่ยิ้มตอบกลับไปแค่นั้น เขาไม่ได้บอกห้ามคือตกลงอะไร ปล่อยให้อีกคนนึงจับนู้นจับนี้มาทาบตามใจตัวเอง

‘’อีซานดึลทำไมเธอไม่ลองอันนี้ดูบ้างล่ะ’’

‘’เห็นผมเป็นเด็กหรือไงกัน -3-‘’

ผมมองภาพตรงหน้าเงียบๆ มองสองคนตรงหน้าหัวเราะคิกคักกันเหมือนคู่รักพากันมาเดท ขาของผมก้าวตรงไปหาสองคนนั้นโดยไม่รู้สึกตัว รู้ตัวอีกคำพูดก็ดังออกไปแล้ว

‘’คิมซองกยูได้เวลากลับบ้านแล้วนะ’’

‘’อาว นัมอูฮยอนนายมาที่นี้ด้วยหรอ’’

‘’คิมซองกยูจะนิ่งอีกนานไหม ผมบอกกลับบ้าน!!’’

อีซานดึลพูดทักทายผม แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ไปคุยสนุกกับเขาหรอกนะ ผมรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเขาซะแล้ว ซองกยูทำหน้าโกรธผมเชิงบอกว่า’กำลังทำบ้าอะไรหยุดเดี๋ยวนี้นะ’ ผมไม่กลัวหรอก ต้องการแค่ให้อีกคนไปกับผมตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย

‘’เอ่อ ซองกยูนายกลับไปกับเขาเถอะ เดี๋ยวผมโทรให้ลีจุนมารับเอง’’

‘’แต่เธอมากลับฉันนี่ ฉันจะพาเธอกลับเองนะ’’

‘’อีซานดึลรู้ไหมคิมซองกยูเป็นอะไรกับผม’’

ผมถามคนน่าหวานตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อีซานดึลทำหน้าค้างๆไปนิดนึงแล้วก็ดันซองกยูให้มาอยู่ข้างผม พระเจ้าบอกทีนี้ใช้นัมอูฮยอนที่คอยมาหึงผู้ชาย ผมไม่เคยทำตัวแบบนี้นี่!!

‘’รู้สินายก็แฟนของซองกยูไง’’

‘’เราไม่ได้แฟนกัน แต่เราเป็นผัวเมียเข้าใจไหมห๊ะ!!’’

‘’นัมอูฮยอนหยุดเดี๋ยวนี้เลย!! ซานดึลขอโทษนะขอโทษจริงๆ’’

ผมแว้ดออกมาเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมามองเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น คิมซองกยูรีบลากแขนผมเดินออกมาจากบริเวณนั้นทันที ส่วนผมก็ขัดขืนดีดดิ้นอย่างแรง ผมกำลังโมโหนะคิมซองกยูทำให้ผมโมโห!!

‘’โอ้ย!!’’

ร่างผมโดนเหวี่ยงชนต้นไม้ดังบึกจนรู้สึกปวดแผ่นหลังไปหมด ซองกยูทำหน้าขึ้นเลือดเหมือนเขากำลังโมโหผมเหมือนกัน แต่ถึงขั้นทำร้ายร่างกายผม มันไม่มากไปหน่อยหรอไง

‘’เธอเป็นบ้าอะไรนัมอูฮยอนทำแบบนั้นทำไม!!’’

‘’นายนั้นแหล่ะทำแบบนั้นทำไม บอกจะออกมากับผมแล้วไปหามันทำไม!!’’

‘’เขาคนนั้นไม่ใช่มัน อย่าเรียกซานดึลแบบนั้น!!’’

‘’เขาเป็นอะไรกับนายหรอ ถึงปกป้องมันนักหนาพูดแค่นี้มันไม่ตายหรอก!!’’

ผมกับเขาขึ้นเสียงใส่กันอย่างไม่มีใครยอมกัน ที่ตรงนี้ไม่มีผู้คนเลยสักคน เหมาะเหลือเกินที่เราจะมาทะเลาะกันเสียงดังขนาดนี้ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

‘’มีสิทธิ์อะไรมาโวยวายไม่ทราบ ?’’

‘’ก็สิทธิ์....’’

นั่นสิสิทธิ์ที่จะไปโมโหเขานะ

‘’เป็นแค่เมียที่จ้างมาบังตาแม่ฉัน เธอมีสิทธิ์อะไรมาโวยวายฉันห๊ะนัมอูฮยอน!!’’

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนมีดแหลมเล่มนึงที่ปักลงและกรีดหัวใจผมจนเป็นแผลเหวอะหวะไปหมดในตอนนี้ ผมมาทำงานไม่ใช่หรอ แล้วทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ นัมอูฮยอนคนนี้สำคัญตัวเองผิดไปหรือป่าวนะ..... 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....