Chapter 14
‘’เป็นแค่เมียที่จ้างมาบังตาแม่ฉัน
เธอมีสิทธิ์อะไรมาโวยวายฉันห๊ะนัมอูฮยอน!!’’
หลังจากคำพูดนั้นจบผมก็วิ่งหนีออกมาทันที
น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมาเป็นชาติแล้วกลับไหลออกมาอีกครั้ง ทำไมนะทำไมต้องร้องให้ด้วย T^T ผมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องฟังเหตุผลพวกนั้นไม่ได้
อาจจะเป็นเพราะผมไม่ชอบให้คนมาขึ้นเสียงหรือตวาดใส่ อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นก็ได้มั้ง
ผมไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาได้เท่าไหร่แต่ก็รู้สึกว่าวิ่งมาไกลพอดู
ผมทิ้งตัวคุกเข่านั่งอยู่กลางสนามหญ้า หันหลังไปดูว่ามีใครตามผมมาหรือป่าว
มีแต่ความว่างปล่าวเท่านั้นทื่ยืนอยู่ข้างหลัง...
‘’ฮึก.....’’
มือบางยกขึ้นปิดบังใบหน้าตัวเองและปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก
อยากเอามีดจ้วกอกตัวเองให้ตายไปเลย ผมไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเอง
ผมหาคำตอบให้มันไม่ได้ ผมไม่สามารถรู้ได้ว่าตัวผมเองกำลังเป็นอะไร
.
.
.
.
.
.
.
.
SUNGGYU PART
ผมมองอีกคนที่วิ่งหนีออกไปทันที่ที่ผมพูดจบ
ถ้าผมมองไม่ผิดนัมอูฮยอนกำลังร้องให้ เขากำลังร้องให้เพราะคำพูดของผม แต่ผมไม่ผิดนี่
เขามาทำตัวไร้มารยาทแบบนั้นต่อหน้าผมกับซานดึลได้ยังไง
เขาควรจะเดินมาพูดดีๆหรือไม่อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ท่าทางหยาบกร้าวแบบนั้น
ดัดนิสัยซะบ้างก็ดีจะได้ไม่กล้ามาทำตัวแบบนี้อีก!!
ผมเดินกลับมาที่รถของตัวเอง
ในใจเริ่มคิดแล้วว่าอูฮยอนจะวิ่งไปไหน แต่เขาก็โตมากพอแล้วที่จะไม่หลงทางหรืออะไรทำนองนั้น
ถ้าเขาอยากกลับเขาก็กลับบ้านได้เองแหล่ะ
ผมขับรถกลับมาถึงบ้านก็พบน้องชายตัวดีของตัวเองทำหน้าเครียดๆ
พร้อมกับถือกุญแจรถกำลังจะออกไปข้างนอก
‘’ไปเที่ยวอีกแล้วอ่ะดิ’’
‘’ป่าว..’’
‘’แล้วจะไปไหน
ทำไมไม่นอนอยู่บ้าน’’
‘’เฮียอยากนอนก็นอนไปเหอะ
นิสัยไม่ดี!!’’
อยู่ดีๆบาโรก็ตะคอกใส่หน้าผม
เอาซะปรับตัวไม่ทัน ทำไมต้องโมโหใส่ผมด้วย โมโหคนอื่นแล้วเอามาลงกับพี่ตัวเองใช้ไม่ได้เลย
คนที่ผมเจอมันใช้ไม่ได้เรื่องเลยสักคน!!! ผมเดินฟึดฟัดเข้ามาในบ้านก็พบกับแม่ที่กำลังนั่งกินบัวลอยสบายใจเฉิบอยู่หน้าทีวี
เลี่ยงเดินหลบและขึ้นห้องไปเลยดีกว่า แม่เจอหน้าผมคุยอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก
1.สุขภาพ 2.การงาน3.เรื่องงานแต่ง!!
‘’คิมซองกยูมาคุยกับแม่หน่อยสิ’’
‘’ผมง่วงครับ
ไว้คุยกันนะแม่’’
‘’เอ้ะ!!! ปกติลูกไม่เคยปฎิเสธแม่นะ’’
ผมไม่ฟังเสียงของมารดาที่กำลังพูดอยู่แต่กลับเดินตรงมาที่ห้องของตัวเองพร้อมล็อคประตูทันที
วันนี้มีแต่คนโมโหใส่ มีแต่คนอารมณ์แปรปรวน แปรปรวนจนผมตามไม่ทัน
ผมถอดเสื้อเจ็กเก็ตออกและมองมันด้วยความหมั่นใส้ทีนึงก่อนจะซัดมันลงบนพื้นอย่างหงุดหงิดสุดๆ
ผมหงุดหงิด
หงุดหงิดผู้ชายที่ชื่อนัมอูฮยอนที่สุด!!!
ครืดดด ~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกความสนใจของผมก่อนที่จะล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะกดรับอย่างลวกๆ
[คิมซองกยูเป็นไงบ้าง
เคลีย์กับ เอ่อ นัมอูฮยอนหรือยัง]
‘’ขอโทษทีนะซานดึลตอนนี้ฉันเหนื่อยมากเลย...’’
[อื้ม งั้นเราค่อยคุยกันก็ได้]
‘’อืม ฝันดีนะ’’
ผมวางสายจากอีกคนและโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่กลัวมันจะเด้งตกลงมาบนพื้นเลยสักนิด
ผมกำลังเหนื่อย เหนื่อยกับสิ่งที่เจอ ภาพอูฮยอนทำหน้าตกใจและวิ่งออกไปมันวกไปวนมา
มันกำลังทำให้ผมรู้สึกผิด แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมผมต้องสำนึกด้วยวะ
ผมหลับตาลงช้าๆหวังให้พรุ่งนี้ตื่นมาเจอแต่เรื่องดี
และจากนั้นผมก็เข้าสู่นิทราตามที่หวังไว้ทันที...
------------------------------------------- ------------------- ------------------
02.47 AM
ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆเพราะความหนาวจากแอร์บรรยากาศในห้องมืดสนิท
มีแต่เพียงเสียงแอร์เท่านั้นที่ดังออกมาเบาๆ
ผมเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวนอนทำให้รู้ว่า
อีกคนยังไม่กลับมา...
มือหนากดปลดล็อคหน้าจอก็ไม่เจอเบอร์ของนัมอูฮยอนโทรมา
หรือส่งข้อความอะไรมาเลยสักอย่าง ตอนนี้เขาอยู่ไหนทำไมยังไม่กลับบ้าน เฮอะ!! คนอย่างอูฮยอนคงไม่ไปไหนไกลหรอกตอนนี้อย่างน้อยก็คงอยู่ที่ผับหรือไม่ก็อยู่กับผู้ชายคนอื่นแหล่ะ
จากที่ตอนแรกจะโทรหาอีกคนแต่พอคิดว่าเขาคงอยู่กับคนอื่นก็วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและกลับมานอนต่อ
กริ๊ก!
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง
นัมอูฮยอนกลับมาแล้วผมเลยรีบเอามือไปเปิดโคมไฟตรงหัวนอนทันที
พอไฟสว่างอีกคนกลับยืนนิ่งเหมือนตกใจ ใบหน้าโทรมเหมือนโดนรุมตบมาก็ไม่ปาน
ดวงตาแดงก่ำเหมือนเสียใจกับเรื่องที่เจอในตอนเย็น อูฮยอนร้องให้หนักขนาดนั้นเลยหรอ
‘’นายไปไหนมาน่ะ’’
‘’…..’’
ผมเอ่ยปากถามออกไป แต่อีกคนก็ไม่ตอบนอกจากหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องน้ำไปซะงั้น
อย่าบอกนะกำลังน้อยใจ น้อยใจคำพูดของผมที่พ่นออกไปวันนี้
เสียงน้ำดังลอดออกมาทำให้รู้ว่าอีกคนกำลังอาบน้ำด้วยความสบายใจอยู่หรือป่าวก็ไม่รู้
แต่ความรู้สึกตอนนี้คืออยากจะเคลีย์มากกว่า นัมอูฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำช้าๆ
และทิ้งตัวลงนอนตรงโซฟา
นั่นทำให้ผมเกิดความสงสัยว่าทำไมเขาไม่กลับมานอนที่เดิมคือบนเตียงตรงนี้
‘’นัมอูฮยอนมานอนตรงนี้’’
‘’.......’’
‘’อูฮยอน’’
‘’……’’
‘’อูฮยอน!!!’’
ผมขึ้นเสียงใส่อีกคนอีกครั้ง
เขาชอบทำให้ผมโมโห โมโหกับท่าทางบ้าๆบอๆของเขา เห็นแล้วมันไม่รื่นตาเลยจริงๆ
คนกวนประสาทพูดมากเถียงไม่หยุดหายไปไหนวะ!!!
‘’เอาล่ะ...เราควรจะตื่นมาเคลีย์กันนะ’’
‘’ไม่เคีล์ย
ไม่มีอะไรให้เคลีย์’’
‘’มีสิ เรื่องวันนี้ไง’’
ผมเดินลงดึงแขนอีกคนที่นอนหันหน้าเข้าหาโซฟาให้ลุกขึ้นมา
แต่อีกคนกลับสะบัดและกลับไปกอดหมอนต่อ
‘’อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหม
เธอโตมากพอแล้วนะ’’
‘’ทำไม!! ไม่น่ารักเหมือนอินั่นล่ะสิ!!’’
นัมอูฮยอนลุกขึ้นนั่งและตะคอกใส่ผม
แสงจากโคมไฟทำให้ผมเห็นใบหน้าเขาชัดเจนว่ากำลังแสดงสีหน้าแบบไหน
สีหน้าที่มีแต่ความโกรธ ความไม่พอใจ จนผมแอบคิดไปว่าเขาน่ะชอบผมหรือป่าว ?
‘’แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับซานดึล’’
‘’ทำไมนายไม่แต่งงานกับมันไปเลย
จะมาจิ๊จ๊ะกันทำไม รักกันไม่ใช่หรอทำไมไม่แต่งกันแล้วจะเอาผมมาทำไม’’
‘’......’’
‘’คุณกำลังทำให้ผมไม่รู้ว่าผมเองกำลังเป็นอะไร
นี้แค่อาทิตย์แรกผมยังเป็นมากขนาดนี้ แล้วต่อไปผมจะเป็นขนาดไหน ฮึก.... T^T’’
‘’ลาออกสิ
ไม่ต้องทำมันแล้ว’’
‘’ฮึก...ฮือออ T^T’’
ผมมองคนตรงหน้าร้องให้
ในเมื่อเขาพูดเหมือนว่าผมเป็นต้นเหตุทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องมายุ่งด้วยกันอีก
แล้วทำไมเขาต้องร้องให้ด้วย ร้องให้ทำไม
‘’หยุดร้องแล้วนอนซะ’’
ผมดึงข้อมืออีกคนเบาๆให้เดินมาที่เตียงนอน
นัมอูฮยอนสะอื้นจนตัวโยน ผมกำลังเลี้ยงลูกอยู่หรือป่าวนะ
จากใบหน้าขาวใสตอนนี้กลับแดงและเลอะไปด้วยน้ำตา มันช่างไม่สวยเอาซะเลย ผมจำหน้าอูฮยอนตอนที่เจอครั้งแรกได้
เขาช่างเป็นผู้ชายที่มีสเน่ห์มากจริงๆ ตอนแรกผมยืนมองเขาเฉยๆเพราะเขาดูดี
แต่ไม่คิดว่าเขาจะเดินมาชวนผมไปทำอะไรอย่างว่า เขามักจะยิ้มและกวนผมตลอดเวลา
แต่ตอนนี้เขากลับร้องให้ไม่ยิ้มไม่แย้มเหมือนตอนแรก ผมไม่ชอบเขาในลุคนี้
ไม่ชอบเลยสักนิดนึง
‘’หยุดร้องแล้วนอนซะ
พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ภรรยาของเธอนะ’’
‘’.......’’
‘’ทำหน้าที่ให้คุ้มกับเงินเดือนหน่อยเข้าใจไหม’’
ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆอีกคนที่หันหลังให้กับผม
ผมไม่รู้ว่าเขาจะฟังมันหรือป่าวเมื่อกี้ ผมอาจจะผิดเองที่ด่าเขาจนลืมคิดไป
แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนี่ เปลือกตาค่อยๆปิดลงอีกครั้งพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ
ร่างกายรู้สึกอะไรหนักๆมาวางพาดไว้ที่เอวตรงที่เดิมเหมือนเมื่อคืน
อูฮยอนคงกลัวผีอีกแล้วสินะ
นัมอูฮยอนนายไม่ต้องกลัวทุกวันก็ได้
ฉันกลัวฉันจะติดนิสัยของเธอก่อนนอนซะจริงๆ
แบบว่าวันไหนเธอไม่กอด
ฉันก็จะนอนไม่หลับ..... เรื่องแบบนี้มันน่ากลัวจริงๆ.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป......
ฮอลลลล อ่านแล้วเครียด เครียดแล้วเขิน อ๊ากกกกก
ตอบลบ