ตาขีด Chapter 17 *leadnum*

Chapter 18

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป.... (ไวยิ่งกว่าโกหก -0-)

    ผมอยู่ที่นี้สองอาทิตย์แล้วนะทุกคนนนนนนนน ผมใกล้จะทำงานเสร็จแล้วเพราะแม่ของเขาไม่ค่อยจะยุ่งกับผมเท่าไหร่ เห็นหน้าผมก็ทำเหมือนไม่เห็นและเดินผ่านผมไปมาเหมือนผมเป็นธาตุอากาศ ส่วนผมหรอไม่แคร์หรอก -0- ในช่วงที่ผมอยู่บ้านรอซองกยูกลับบ้าน ผมก็อยู่กับพ่อของเขานั่นแหล่ะ พ่อของตาแปะดีกับผมมากๆ ชวนผมไปปลูกต้นไม้ข้างบ้านทำนั้นทำนี้ด้วย เพราะเขาบอกว่า วันๆอยู่แต่ในห้องคงจะเบื่อแย่ เขาถามผมว่าผมมาคบกับลูกชายเขาได้ยังไง ผมก็ตอบตามความจริงไปล่ะนะว่าเราสองคนไม่ได้คบกันจริงๆหรอก แต่คิมซองกยูไม่อยากแต่งงานเลยจ้างผมมาเป็นภรรยาหลอกแม่เขาเท่านั้นเอง แถมผมยังกำชับคุณพ่อเขาด้วยว่าห้ามเปิดโปงเรื่องนี้เด็ดขาดไม่งั้นผมจะเล่นงานเขาแทน -0- ผมดูโหดใช่มั้ยล่ะ

‘’นัมอูฮยอนทำอะไรอยู่หรอ’’

‘’อ๋อ ขีดนับวันย้อนหลังน่ะ’’

‘’......’’

เสียงของคนคุ้นหูดังขึ้นทำให้ผมเลิกทำกิจกรรมส่วนตัวแล้วหันไปหาเขา มือบางเอื้อมไปปลดเนกไท้ออกจากคอเขาเบาๆ ในใจผมกำลังยิ้มเต้นกับเวลาที่ใกล้จะเป็นอิสระ และที่ผ่านมาคิมซองกยูก็ดีกว่าที่ผมคิดเยอะเลยล่ะ แต่ที่ไม่ดีอย่างนึงก็คือต้องมาคอยดูเขาไปหาอีซานดึลและกลับดึกประจำ ไม่รู้จะไปหากันทำไม โทรคุยกันก็พอ เบื่อจะตายชัก!!

‘’ทำไมต้องขีดนับย้อนหลังด้วยล่ะ’’

‘’เอ้า ก็ผมจะได้กลับบ้านไปนอนสบายใจที่ห้องแล้วไง คุณจะได้ไม่ต้องรำคาญผมด้วยไม่ดีหรอ’’

ซองกยูมองหน้าผมนิ่งเหมือนเป็นอะไรสักอย่าง ผมได้แต่กระพริบตาปริบๆตอบกลับไป ทำไมล่ะมันไม่ดีหรือยังไง ผมว่าผมทำงานดีแล้วนะ

‘’เออนั่นสิเนอะ เธอก็จะได้ไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์ของเธอหลังจากที่ไม่ได้ไปมานาน’’

ผมมองอีกคนที่เดินออกนอกห้องไปด้วยความงุนงง ทำไมต้องทำเสียงหงุดหงิดและท่าทางแบบนั้นด้วย แต่ช่างเขาเหอะ ขี้เกียจไปตามง้อเดี๋ยวเขาก็ดีขึ้นเองแหล่ะ ผมเก็บสมุดเลกเชอร์ใส่กระเป๋าและเตรียมตัวออกไปตามนัด วันนี้เห็นว่าเจ้าของบาร์ที่ผมไปบ่อยทุกวันเมื่อก่อนเขาเกิดวันนี้คีย์เลยบอกให้ผมไปงานเลี้ยงเขาเพราะอย่างน้อยผมก็สนิทกับเขาในขั้นนึง จะปฎิเสธก็ยังไงอยู่เนอะจริงไหม นัมอูฮยอนอยากเมาแล้วเย้!!!

‘’เย็นแล้วจะไปไหนหรอ’’

‘’อ่อไปงานวันเกิดรุ่นพี่ที่บาร์น่ะ ผมออกไปได้ใช่ไหม’’

‘’……’’

‘’ก็ผมอยู่แต่บ้านมาสองอาทิตย์แล้วนี่นา แล้วผมจะรีบกลับมานะ’’

ผมเกาะแขนคนที่ถามผมแน่นๆพลางออดอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นใหม่ ก็มันจริงนี่อยู่แต่บ้านนอนแต่หัวค่ำจนมันจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันอยู่แล้ว -0- คิมซองกยูถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็พยักหน้าให้ผม

‘’อย่ากลับดึกล่ะ’’

‘’ครับบบบ สัญญาเลย’’

จุ้บบ!!

เสียงจุ้บดังขึ้นเมื่อผมเคลื่อนตัวไปจุ้บแก้มเขาแรงๆหนึ่งที คิมซองกยูผงะเล็กน้อยแล้วก็รีบโบกมือไล่ผมให้รีบไปไหนก็ไป แค่นี้ทำเป็นเขินเราจูบกันสองรอบแล้วเหอะ -0- อาทิตย์ละรอบ ฮ่าๆๆๆ  ผมเดินออกมาหน้าบ้านและกดเบอร์ปลายสายที่กำลังลากสังขารมารับผมวันนี้ ไม่ทันจะรอสายนานเท่านั้นรถคันคุ้นตาก็มารับซะแล้ว

‘’นึกว่าจะให้ยืนรอนานซะอีกนะ’’

‘’แหม่ กลัวมึงจะเมาไม่เต็มที่ไงเลยรีบมารับ ฮ่าๆๆ’’

ผมหัวเราะคิกคักก่อนที่จะกระโดดขึ้นรถและตรงไปยังสถานที่จะไปทันที ผมไม่ได้เจอหน้าคีย์หนึ่งอาทิตย์เต็ม แต่คนอื่นนี้สองสามอาทิตย์แล้วมั้ง

@ nightclub

เสียงเพลงดังกระหึ่มยังกะตอนเปิดผับปกติ นี้ขนาดปิดผับนะเนื้ยยังเปิดเพลงเสียงดังและคนเยอะขนาดนี้ ผมหันหน้าหาเจ้าของงานว่าตอนนี้เขาอยู่ส่วนไหนของโลกใบนี้ ไม่นานนักก็พบเจอมือนับสิบที่โบกมาทางพวกเราสองคน

‘’เฮียจีโอไม่เจอกันนานเลยครับ > <’’

‘’อูฮยอนของพวกเราหล่อขึ้นเว้ยๆๆๆ คืนนี้แกมาได้ไงเนื้ยผัวไม่ว่าหรอ’’

‘’ผัวในนาม -0- เขาจะว่าผมทำไมเล่า’’

เสียงสนทนาระหว่างเพื่อนหลายสิบคนที่ไม่เจอกันแค่สามอาทิตย์คุยกันเหมือนไม่เจอกันมาสิบชาติ เหล้าแบรนด์แพงมากมายวางอยู่บนโต๊ะที่ผมกับหลายคนนั่งกันอยู่ โอ้มายก็อต!!

สวรรค์ชัดๆ!!!

‘’วันนี้จะฉลองที่คนมีสามีแล้วกลับมาปาร์ตี้อีกครั้งและเฮียแก่ขึ้นอีกปีละกันเนอะ’’

‘’โอเค/โอเค!!!!’’

    เสียงตอบตกลงดังระงมทั่วทั้งบริเวณ ผมหัวเราะคิกคักกับคำพูดที่เฮียเขาพูดออกมา คนมีสามงสามีอะไร เดี๋ยวหมดเดือนนี้ก็โสดเหมือนเดิมแล้วโว้ยยยย คืนนี้ไม่ต้องหวังว่าจะมีผมข่มขืนใคร หรือใครข่มขืนผม เพราะเพื่อนกันเองทั้งนั้น ผมยกแก้วขึ้นมาชนกับคนทั่วโต๊ะแล้วดื่มแล้วดื่มอีก สติตอนนี้ผมเหมือนคนรั่วแล้วล่ะ ดื่มทีไรจากคนดีๆกลายเป็นหมาแล้ว =_=

‘’อูฮยอนของเราร้องเพลงเพราะ คาราโอเกะหน่อยม้ายยยยย’’

‘’อยากฟังหรอเพลงละพันค้าบบบบ อึก..’’

ผมพูดไปด้วยสะอึกไปด้วย หรืออาจจะเป็นเพราะรีบดื่มเกินไป -0- มีคนบอกว่าผมยังขี้งกเหมือนเดิมทำอะไรต้องแลกเป็นเงินตลอด แต่ผมก็ไม่ได้จริงใจอะไรกับคำพูดพวกนั้นหรอกนะ ผมหัวเราะตอบกลับไปแทนด้วยซ้ำ

‘’อ่ะเพลงละสองพันเลยเอ้า!! จัดไปไอน้องงงงง’’

‘’โอเค คิกคิก’’

วู้ววววววฮิ้ววววววว

เสียงพวกผีป่าหมาหอนดังขึ้นเมื่อผมจับไมค์และยืนขึ้น ยิ่งกว่าผมจะไปสู่ขอลูกชายใครนั่นแหล่ะ และยิ่งเสียงดังมากเท่าไหร่ผมยิ่งรั่วมากเท่านั้น กลัวตัวเองจะวางไมค์ไม่ได้จริงๆ

‘’แฮ่มมม!! เพลงนี้มอบให้ทุกคนที่นัมอูฮยอนรักนะครับ’’

‘’ฮิ้วววววววววววววววววว’’

‘’พบกันเลยกับเพลง บัวลอย..’’

เสียงหัวเราะดังไปทั่วเมื่อผมบอกว่าจะร้องเพลง บัวลอย -0-  มันเป็นเพลงในตำนานเลยนี้คิดอะไรไม่ออกก็ร้องเพลงนี้แหล่ะ

บัวลอย เจ้าเพื่อนยาก ทำไมจากข้าเร็วเกินไป

บัวลอย ไปอยู่ที่ไหนเคยรู้บ้างไหม โปรดคิดคำนึงถึง บัวลอย..

บัวลอย เขาเป็นชายหนุ่ม ตาเหล่หลังงุ้มเด๋อๆ ด๋าๆ

รูปร่าง แม้ไม่โสภา จิตใจล้ำฟ้าดังสมญาบัวลอย......

ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะทำนองเพลงอย่างเมามันส์ ผมไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้นานแค่ไหนกันแล้วนะ ผู้คนจากที่นั่งอยู่กับที่ตอนนี้ลุกขึ้นมาเต้นกับเหมือนเจ้าเข้า มือบางหยิบยกแก้วใหม่ขึ้นมากระดกเข้าปากให้สติหายไปมากกว่านี้ พร้อมกับกรอกเสียงตัวเองลงไปในเพลงอีกครั้งอย่างสนุกสนุกสนาน

โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะต่างคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน

โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นอย่างคนชื่อบัวลอย

โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะบางคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน

โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นดังคนชื่อบัวลอย

โลกนี้ ไม่สมประกอบเพราะบางคนชอบเอาแต่ประโยชน์ส่วนตน

โลกนี้ มีสักกี่คนเป็นบัวหลุดพ้นดังคนชื่อบัวลอย บัวลอย!!!!

หลังจากเพลงจบผมก็ล้มตัวนั่งลงแหมะกับโซฟาตัวนุ่มทันที ตาลายไปหมด เสียงผู้คนยังดังกระหื่มอยู่ไม่ขาดสาย แตกต่างจากผมที่ตอนนี้เริ่มตาจะปิด เห้!!! ผมไม่ใช่คนคออ่อนแบบนี้นี่ ทำไมวันนี้เพลียไวจัง หรือเหล้ามันแรงเกินไปนะ

‘’หึ!! อูฮยอนเธอเสร็จฉันแน่…’’

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....