Chapter 19
ร่างกายรู้สึกว่าโดนพยุงขึ้นให้เดินไปทางไหนสักแห่ง
ดวงตามองอะไรไม่ชัดไปหมดไม่รู้ว่าคนที่กำลังพยุงตัวเองอยู่นั้นคือใคร
เสียงก็จำไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยฟุ้งมาติดจมูกจนผมอยากจะอ้วก คีย์หรือป่าวนะ
‘’คีย์หรอ ?’’
‘’ไม่ใช่คีย์หรอก
เราไปนอนกันเถอะ’’
ผมหยุดเดินดังกึกและหันไปมองหน้าคนข้างๆ
ถึงผมจะไม่รู้ว่าตอนนี้อะไรเป็นอะไรแต่ผมก็ฟังคนรู้เรื่องนะเว้ย
เขาบอกว่าเขาไม่ใช่คีย์ ภาพตรงหน้าเหมือนกระจกที่โดนไอน้ำทำให้มองอะไรไม่ชัด
รำคาญตัวเองจังวุ้ยยย
‘’ไปนอน ไปนอนที่ไหนหรอ’’
‘’นอนแถวๆนี้แหล่ะนา’’
‘’อือ นอนแถวนี้ก็ได้’’
ผมพยักหัวทำตามคนที่สั่งบอก
เพราะไม่รู้สึกตัวอะไรอีกแล้วอยากนอนอย่างเดียว ง่วงสุดๆ
พอตื่นค่อยมาถามเพื่อนเอาแล้วกันว่าเมื่อคืนใครพาผมไปนอน
ร่างกายถูกกดให้นอนลงบนพื้นที่นุ่มๆที่ไหนไม่รู้สักแห่งนึง
แต่เงาอะไรมาอยู่บนตัวผมเนื้ย เงาดำๆ ใหญ่ๆ...
‘’เห้ย ทำไรวะ!!’’
‘’ชู่วว
เบาๆสิเดี๋ยวนายนี่ก็ตื่นหรอก’’
‘’แต่ นั่นเพื่อนเรานะ’’
‘’เออก็เพื่อนไง
เพื่อนรักฉันรักเธอ -3- อย่าให้ไอคีย์รู้นะว่ากูอยู่กับเพื่อนมันเข้าใจไหม’’
‘’แต่ไอจงฮยอน
อูฮยอนก็เพื่อนเรานะ = =’’
‘’โอ้ยอิเหี้ยจะไปไหนก็ไปไปๆๆๆ’’
ผมนอนฟังสองคนนี้คุยกันเรื่องอะไรสักอย่าง
จงฮยอน คีย์ อะไรกันหรอ ผมได้ยินเสียงเท้าของใครบางคนวิ่งออกไปแล้ว
แต่เงาทึมๆนี้ยังไม่หายไปอีก อยากจะอ้าปากแต่ปากดันง้างไม่ขึ้นซะงั้น
รู้สึกถึงลมหายใจรดซอกคอจนขนลุกไปหมด อ่าใครเนื้ย ตอนนี้ผมอยู่กับใคร
‘’จง จงฮยอนหรอ’’
‘’หอมจัง
โดนไอนักธุระกิจคนนั้นกินบ้างหรือยังล่ะ’’
‘’อ๊ะ….’’
ผมสะดุ้งเฮือกเพราะฟันคมของคนตรงหน้ากดลงมา
มือเล็กพยายามดันหน้าอกอีกคนให้ถอยออกไปแต่กลับไม่มีเรี้ยวแรงสักนิด
ใครก็ได้ช่วยผมด้วย ผมกำลังโดนข่มขืนใช่ป่ะ ใช่มั้ย คิมซองกยูนายอยู่ไหนน่ะ T^T
ผมรู้สึกโล่งท่อนบนแล้วตอนนี้คงเป็นเพราะคนตรงหน้าถอดมันออกไปแล้วแหงๆ
มือหยาบสัมผัสร่างกายผมไปทั่ว ตอนนี้กลัว กลัวจริงๆนะ
‘’ฉันจะรีบทำให้เธอเป็นของฉันให้ไวที่สุดนะอูฮยอน’’
‘’ป ปล่อยนะ ปล่อยผม...’’
นั่นแน่ใจว่าเสียงพูดที่ดังออกจากปาก
มันเหมือนลมอ่อนๆที่ดังออกมามากกว่า
ริมฝีปากหนากดลงมาโดนริมฝีปากผมเบาๆก่อนที่จะตามมาด้วยการบดขยี้แรงๆ
ผมเม้มริมฝีปากแน่นเพราะไม่อยากให้ลิ้นสกปรกของอีกคนนึงเข้ามา
แต่เพียงมืออีกข้างที่ว่างอยู่ของเขาออกแรงเพียงแค่บีบมันเบาๆปากผมก็อ้าออกง่ายซะเหลือเกิน
‘’อื้อออ’’
ผมร้องออกมาให้ลำคออย่างขัดใจเพราะรู้สึกแสบปากและเริ่มหายใจไม่ออก
พยายามปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้าแต่ก็ทำไม่ได้
สติตอนนี้คือมันบังคับให้ผมหลับเท่านั้น แต่ไม่นะ ผมจะไม่เสียตัวเด็ดขาด
‘เลิกทำตัวแบบนั้นได้มั้ยนัมอูฮยอน’
เสียงซองกยูดังเข้ามาในโสตประสาทผมอีกครั้ง
แรงต่อต้านเริ่มมีมากขึ้นกว่าเก่า แต่เรียกได้ว่ามันมานิดเดียวจริงๆ
ขอบตาร้อนผ่าวเมื่ออีกคนลากไล้ริมฝีปากมาตรงซอกคออีกครั้ง ข้มเม้มแล้วขบเม้มอีกจนตอนนี้ผมคิดว่ามันคงจะเป็นรอยสิบกว่ารอยแล้วมั้ง
เสียงสะอึ้นดังมาเป็นระรอก แต่ไม่ช่วยให้อีกคนลดละความอยากลงได้เลย จากซอกคอ
กลายมาเป็น หน้าอก จากหน้าอกกลายมาเป็นยอดอก ผมจะขัดขืนยังไงดี
พระเจ้าส่งใครก็ได้มาช่วยผมที ตอนนี้ผมกำลังจะไม่รอดแล้ว
‘’เธอจะร้องทำไมเนื้ยห๊ะ
ทำอย่างกับไม่เคย!!’’
‘’ฮึก ปล่อยนะ
ซองกยูช่วยผมด้วย’’
‘’ซองกยูเหี้ยไร
นี้จงฮยอนโว้ย’’
ผมสะอึนจนตัวโยนจนอีกคนรำคาญและผละตัวออกจากผมและนั่งมองหน้าผมเหมือนอยากจะฆ่าผมนั่นแหล่ะ
มือเล็กพยายามล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าและกดเบอร์ของใครสักคนและโทรออก
จงฮยอนมองท่าทางของผมที่ทำอะไรอยู่ข้างหลังไม่รู้
จากนั้นเขาก็พุ่งเข้ามาและพยายามจะดึงโทรศัพท์ไปจากมือผม
‘’จะทำอะไรห๊ะ โทรหาใคร!!’’
‘’......’’
‘’ทีกับคนอื่นง่ายนัก
ทำไมกับฉันร้องให้เหมือนหมาบ้าห๊ะ มานี่เลยนะ’’
‘’ไม่ๆๆๆ ช่วยด้วย’’
ผมขัดขืนตัวเองสุดๆในขณะที่จงฮยอนพยายามดึงข้อมือผมให้ลุกขึ้นและเดินตามเขาไปไหนสักแห่ง
สายตาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์หน้าจอแสดงขึ้นมาว่ามีคนรับสายเบอร์ที่ผมโทรออกไปแล้ว
ผมจึงตะเบงเสียงออกมาอีกให้คนในสายได้ยินเสียงผมชัดขึ้น ถึงจะหวังลมๆแล้งๆก็เหอะ
ขอให้โชคเข้าข้างผมนิดนึงก็ดี T^T
‘’แหกปากหาไรห๊ะ
อยากโดนตบใช่มั้ย!!!’’
เพี๊ยะ!!!!
แรงตบหนักๆทำให้หน้าผมหันไปตามแรงกระแทกและล้มลงบนพื้นอีกครั้ง
สายตาจากที่พร่ามัวอยู่แล้วพร่ามัวลงไปอีก ผมคบเพื่อนเลวขนาดนี้เลยหรอ
ชื่อจงฮยอนใช่ไหม ผมจะจำให้ขึ้นใจเลย ผมจะฆ่ามัน T^T
จากนั้นผมก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย.....
------------------------------ ---------------------------- ----------------------------- ----------
03.51 AM
ขาเล็กกำลังก้าวเดินอยู่ริมถนนที่ตอนนี้มีแต่หมาเท่านั้นที่เดินผ่าน
มือบางเลื่อนขึ้นมาเช็ดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำอีก จะไม่ให้ร้องได้ไง โทรศัพท์หาย
กระเป๋าเงินหาย หายไปหมดแล้ว T^T โดนข่มขืนหรือยังก็ไม่รู้ จะกลับบ้านก็กลับไม่ได้ทำได้แค่เดิน
เดินเท่านั้น คนที่ผมคิดถึงที่สุดตอนนี้คือ คิมซองกยู คิมซองกยูเขาจะเป็นห่วงผมบ้างหรือป่าวนะตอนนี้
‘’ฮึก......ทำไมชีวิตมันซวยแบบนี้วะ!!’’
ขาเล็กเตะถังขยะกลิ้งระเรระนาดทั่วไปหมด
ไม่รู้จะเอาความรู้สึกห่วยๆนี้ไปลงที่ใครดี
เอาวะเรียกแทกซี่ให้ไปส่งและค่อยไปยืมเงินของตาแปะจ่ายแล้วกัน อย่างน้อยมันก็ดีกว่าที่ผมจะมาเดินบ้าอยู่แบบนี้
ดีไม่ดีโดนจับทำเมียอีกรอบ
ผมหันไปโบกรถแท็กซี่ที่กำลังขับผ่านทางที่ผมกำลังเดินพอดี
หวังว่ามันจะไม่ไปส่งรถนะ T^T
‘’พี่ครับ ไปหมู่บ้าน xx’’
‘’โอเคครับ..’’
พอทิ้งตัวบนรถเสร็จผมก็เอาหัวพิงหน้าจกรถทันที
ไอคนขับรถมันเหลือบตามามองผมด้วยนั่นทำให้ผมต้องกำชับชุดตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีก
หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา เอาซะผม งง เลย
‘’น้องไม่ต้องกลัวพี่หรอก
พี่ไม่ใช่คนไม่ดีนะ’’
‘’อ่าครับ
ขอบคุณที่คุณไม่ใช่คนเลว’’
‘’อื้ม...แล้วไปไหนมาทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ’’
โอ้ยยยยยยยคนขับรถเดี๋ยวนี้เขาอยากรู้เรื่องของผู้โดยสารแล้วหรอ
ผมมองหน้าเขาผ่านกระจกนิ่งจนเขาหัวเราะฝืดๆและเปลื่ยนเรื่องทันที
‘’ทำไมกลับบ้านดึกล่ะ’’
‘’เอ่อผมไปบ้านเพื่อนมา..’’
‘’หมู่บ้านน้องก็คนรวยหนิ
ทำไมไม่โทรให้คนที่บ้านมารับล่ะ’’
‘’มันดึกแล้ว
ผมกลับเองดีกว่าครับ’’
ผมยกยิ้มบางๆให้กับโชเฟอร์อีกครั้งก่อนนะหลบสายตาออกไปด้านนอก
แต่เหมือนว่าคนนี้เขาจะหาเรื่องคุยกับผมจริงๆเลยนะเนื้ย
‘’มันอันตรายนะรู้ไหม
ถ้าเกิดเราไปเจอแท็กซี่คันเลวๆขึ้นมาทำไง’’
‘’ก็เป็นเมียมันมั้งครับ
ฮ่าๆๆ =_= ’’
‘’มันไม่ใช่เรื่องสนุกนะน้อง’’
‘’ก็ไม่สนุกไงพี่ T^T’’
ผมแบะปากร้องให้เหมือนเด็กๆเมื่อพูดถึงเมีย
ผมคงเป็นเมียอิจงฮยอนชาติหมานั่นแล้วสินะ เสียใจ เจ็บใจ
โชเฟอร์เห็นสภาพผมเป็นหนักเขาก็รีบโบกไม้โบกมือขอโทษผมทันที
จากนั้นบรรยากาศในรถก็เงียบสงัด จนถึงบ้านนั่นแหล่ะ
‘’เอ่อพี่ครับ
รอผมตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวผมไปเอาเงินมาให้’’
‘’อย่านานนะน้อง
พี่ต้องรีบเอารถไปส่ง’’
‘’ครับๆ’’
ผมวิ่งลงจากรถเตรียมตัวจะไปกระหน่ำกริ่งทันที
แต่ก่อนที่จะกดคนที่ผมร้องให้โหยหาก็เดินออกมาซะก่อน สีหน้าโมโห ไม่พอใจชัดเจน
แสดงออกมาอย่างไม่ปกปิด
‘’คิม คิมซองกยู’’
‘’ไปไหนมา
ไหนบอกจะไม่กลับช้าไง!!’’
‘’ก่อนที่คุณจะถามผม
จ่ายค่ารถให้ก่อน T^T’’
ผมเบี่ยงหน้าไปทางรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่
ซองกยูถอนหายใจและเดินเข้าบ้านไปอีกครั้งพร้อมออกมาพร้อมกับแบงค์ห้าร้อย
เขาเดินไปยื่นให้โชเฟอร์แล้วก็ลากผมเข้าบ้านทันที
เจอบิ๊กเควสชั่นแน่ๆนัมอูฮยอนเอ้ย!!! พามาถึงเขาก็จับผมเหวี่ยงไปนั่งแผ่อยู่กลางเตียงทันที รู้ไหมมันเจ็บนะ
ถนุถนอมผมให้เหมือนทำกับอีซานดึลบ้างได้มั้ย T^T
‘’ไหนบอกไม่กลับดึกไง
นี่ล่อเอาซะเช้าเลยนะ!!!!’’
‘’ผมไม่ได้อยากกลับดึกนะ
มันมีเรื่องขึ้นมาซะก่อน’’
‘’เรื่องที่เธออ้างขึ้นมา
หรือว่าเรื่องที่ไปนอนกับคนอื่นล่ะ แถมค่ารถยังกลับมาให้ฉันจ่ายอีกนะ’’
‘’…….’’
น้ำตาอย่าไหลออกมานะ T^T
อย่าไหลออกมาเชียวเดี๋ยวคนตรงหน้าจะหาว่าบีบน้ำตาอีก มีบ้างไหมที่จะเดินเข้ามาถามเหตุผลดีๆสักครั้ง
ไม่ใช่คิดเองเออเองและขึ้นเสียงแบบนี้น่ะ คิมซองกยูนิสัยเสีย!!!!
‘’ว่าไงทำไมไม่ตอบห๊ะ!!!’’
‘’อื้อ....’’
‘’ก้มหน้าทำไม
เงยหน้าขึ้นมาสิ!!!’’
จากที่ก้มหน้าหงุดๆ คนตรงหน้าก็ใช้มือมาจับหน้าผมเงยขึ้น
ผมกำลังจะร้องให้ เข้าใจไหม T^T
พออีกคนเห็นหน้าผมแดงๆน้ำตาคลอเบ้า เขาก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก
ผมไปทำอะไรให้หรอ ทำไมต้องไม่ชอบใจ ไม่พอใจผมด้วยล่ะ
‘’คำที่ฉันพูดมันคงไม่มีค่ามากเลยสินะเธอเลยไม่เก็บไปคิดน่ะ
ใช่มั้ย’’
‘’ไม่ใช่อย่างนั้นนะคุณซองกยู
ฮึก.... ฟ ฟังผมก่อนได้มั้ย’’
‘’ฟังอะไรล่ะ
ฟังว่าไปเอากันมาท่าไหนบ้างน่ะหรอ ฉันไม่ฟัง!!!’’
เพี๊ยะ!!!
เสียงมือกระทบใบหน้าดังระงมด้วยความไม่พอใจของผม
ทำไมต้องดูถูกผมด้วย ผมไม่ใช่นางเอกหรอกนะที่จะมาทนฟังคำพูดทุเรศๆเหล่านั้นแล้วเอาแต่ร้องให้น่ะ
ซองกยูมองหน้าผมนิ่งและบีบข้อมือผมแน่นจนรู้สึกเจ็บปวดไปหมด เขาจะบอกว่าเขาโกรธหรอ
ผมก็โกรธไม่แพ้กันหรอก จิตใจผมมันย่ำแย่แค่ไหนตอนนี้เขาเคยรับรู้มันบ้างไหม
นอกจากคำท่อยพวกนั้น เคยเป็นห่วงผมบ้างหรือป่าว...
‘’ทำไมคุณไม่ถามผมบ้างว่าที่ผมกลับดึกเพราะอะไร
ผมไปเจออะไรมา ทำไมผมอยู่ในสภาพแบบนี้ นอกจากแหกปากด่าผมไปวันๆน่ะ T^T’’
‘’........’’
‘’ผมโดนเพื่อนมอมยา
ผมพยายามติดต่อใครก็ได้ให้มาช่วย ผม
ผมไม่รู้ว่าผมเป็นยังไงบ้างตอนที่ตัวเองสลบไปพร้อมกับตื่นมาแล้วโทรศัพท์กระเป๋าตังค์หาย
ฮึก.... ทำไมคุณไม่ถามผมบ้าง T^T’’
ผมทิ้งตัวนั่งร้องให้บนพื้นอย่างหมดความหวัง
ผมไม่มีเงิน ไม่มีอะไรอีกแล้วนอกจากชีวิตเน่าๆที่เป็นอยู่ตอนนี้
แถมยังโดนด่าเช้าเย็นอีก เราดีกันได้ห้าวันจริงๆซองกยู เสียงสะอื้นและเสียงร้องให้ที่ผมปล่อยออกมาไม่อายอีกคนดังไปทั่วทั้งห้อง
ผมอยากให้เขาเข้าใจผมบ้างว่าผมเจ็บแค่ไหน
‘’เอ่อ อูฮยอนฉัน’’
‘’ไม่ต้องมาเรียกชื่อผม!!!!’’
ผมยันตัวเองลุกขึ้นยืนเอามือชี้หน้าคนที่แก่กว่าอย่างไม่กลัวเสียงมารยาท
ม่านตาเต็มไปด้วยหยดน้ำใสๆเกาะเต็มจนมองอะไรไม่ชัด ตอนนี้ผมเกลียดเขาแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี้อีกแล้ว
ไม่อยากได้เงินแล้ว!!!!
‘’ผม...โอ้ย!!!’’
อีกคนดึงร่างผมเข้าไปกอดไว้แน่นเหมือนกลัวผมจะสลายหายไปท่ามกลางอากาศ
กอดที่แน่นแต่รู้สึกความอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เสียงหอบหายใจของอีกคนดังใกล้ๆหูทำให้ได้ยินอย่างชัดเจน ตบหัวแล้วลูบหลังหรอ
ผมไม่ใจอ่อนหรอกนะ T^T
‘’ปล่อยนะ ปล่อยสิ!!!’’
‘’ฉันขอโทษนะ
ฉันน่าจะถามเธอก่อน...’’
‘’ผมเกลียดคุณแล้ว ผมขอลาออก
ฮึก... ผมจะไม่เล่นเป็นเมียคุณอีกแล้ว ฮืออ’’
‘’ไม่!! ฉันไม่ให้ออก!!’’
‘’ผมจะออก!!! ปล่อยนะปล่อยเดี๋ยวนี้!!!’’
ผมพยายามดันอ้อมกอดของอีกคนออกอย่างสุดแรงแต่ไม่ง่ายเลยเพราะอีกคนกลับแรงเยอะกว่า
ทำไมผมจะออกไม่ได้ในเมื่อผมบังคับให้เขารับผมทำงาน
แต่ตอนนี้ผมไม่อยากจะทำอีกแล้วทำไมผมจะออกไม่ได้ T^T
‘’อย่ามาทำให้ฉันรู้สึกดีแล้วจะทิ้งไปง่ายๆนะนัมอูฮยอน!!!’’
‘’อะไรนะ’’
‘’ไหน
อิเหี้ยนั้นมันทำอะไรเธอตอนที่เธอสลบ ฉันจะเอาออกให้ เอาออกให้หมดเลย!!’’
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป.....
ฮรือออออ เหมือนจะดราม่าก็ไม่ดราม่าาา มันฮาเพราะลุงแท็กซี่แท้ๆเลย;___;
ตอบลบ