Chapter 21
6.25 AM
แอ๊ด ~
ผมแอบย่องออกจากบ้านด้วยฝีเท้าที่บางเบาที่สุดเพราะกลัวคนในบ้านจะตื่น
ท้องฟ้าที่กำลังเปล่งแสงแดดสดใสในยามเช้าของวันนี้บ่งบอกให้นัมอูฮยอนรู้ว่ามันต้องเป็นวันดีมากแน่ๆ
> <
ขาเล็กก้าวเดินไปตามทางพร้อมกับไอพอดและเปิดเพลงกรอกหูเสียงดังจนไม่รู้ว่ารอบข้างมีเสียงอะไร
ฟังเพลงอะไรก็เป็นเพลงรัก มองอะไรก็เป็นสีชมพู กินพริกก็กลายเป็นรสหวาน ฮ้า
นัมอูฮยอนกำลังมีความรักกกก
‘’เห้!!!!’’
หลังบางโดนใครบางคนสะกิดจนต้องถอดหูฟังและหันไปดู
พอเจอเจ้าของมือก็เผยยิ้มออกมาชัดเจน คิมซองกยูผู้น่ารักของผมนั่นเอง
‘’คุณตื่นเมื่อไหร่เนื้ย’’
‘’ก็สักพักแล้ว
ฉันลืมตาขึ้นมาไม่เจอเธอนึกว่าหายไปไหน’’
‘’อ่อ ผมนอนไม่หลับน่ะ
ฮ่าๆๆ’’
ร่างเล็กเผยยิ้มและจับมือใหญ่มาจับไว้หลวมๆและดึงให้เดินไปพร้อมกัน
คิมซองกยูเผยยิ้มบางๆให้และก็เดินตามผมมาแต่โดยดี สายลมอ่อนๆผัดผ่านร่างกายของเราสองคนไปมาจนรู้สึกหนาวอยู่นิดหน่อยทำให้คนข้างๆกำชับมือเล็กแน่นขึ้นไปอีก
อ่านัมอูฮยอนเขินจะตายแล้วเว้ย!!!
‘’คิดอะไรอยู่หรอ’’
‘’คิดถึงเรื่องเมื่อคืน...’’
นัมอูฮยอนตอบอีกคนไปตามความจริง
ก็เขากำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่จริงๆนี่ ป่าวหื่นแต่อย่างใดก็คนมันมีความสุขนี่นาที่ผมเป็นของเขาแล้ว
-////- ผมหันหน้าไปมองคนตัวโตกว่าข้างๆที่กำลังหันหน้าไปทางอื่นแก้มเขาพองๆขึ้นมา
ตาขีดกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ
‘’นี้ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม’’
‘’หือ ถามอะไรล่ะ’’
‘’เรื่องที่คุณพูดเมื่อวานพูดจริงหรือป่าว
ไอคำว่า เป็นของผมคนเดียวน่ะ’’
‘’อะ
เอ่อไปซื้อนมกินกันเถอะ’’
อีกคนทำหน้าตาเลิกลักและชี้ไปทางร้านสะดวกซื้อตรงหน้า
ทำไมเขาต้องลีลาไม่ตอบด้วย -3- คิมซองกยูดึงแขนผมให้เดินตามเขาไปในร้านนั้นแต่ผมก็ชักๆมือกลับ
แต่พออีกคนหันมาทำหน้าดุใส่เท่านั้นแหล่ะก็ต้องจำยอมเดินตามเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ เสียงเจ้าของร้านทักทายดังขึ้นเมื่อลูกค้าเดินเข้าร้าน
ระหว่างที่เราสองคนเดินเลือกของในร้านกันคิมซองกยูจับมือผมแน่นเหมือนว่าจะกลัวผมจะหนีเขาไปอย่างงั้นแหล่ะ
แถมยังทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบนโลกใบนี้อีกด้วย
แตกต่างจากผมที่เขินหน้าแทบปริออกมาอยู่แล้ว
ผมหยิบนมกล้วยออกมาหนึ่งกล่องและอมยิ้มหนึ่งอัน ซองกยูมองหน้าผมนิดหน่อยที่ผมหยิบขนมพวกนั้นออกมาซุกไว้ในอ้อมอก
ทำไมอ่ะผมกินอะไรพวกนี้ไม่ได้หรอ = =
‘’โตแล้วยังกินเหมือนเด็กไปได้’’
‘’แล้วพี่กยูหยิบอะไรออกมาน่ะ
เชยชะมัด - -‘’
‘’พี่กยู ?.....เชยอะไรล่ะนี้มันโสมสำเร็จรูปบำรุงร่างกายต่างหาก
‘’
‘’โสมน่ะชั่งมันเหอะ...แต่ที่เรียกพี่กยูเพราะพี่กยูเป็นของน้องนัม
ไง -////-‘’
ผมฉีกยิ้มกว้างและเขย่งจุ้บแก้มอีกคนเบาๆที่ทำหน้าเอ๋ออยู่ตอนผมเรียกพี่กยู
ฮ่าๆๆๆ เขาน่ารักชะมัด
เราต่างแสดงความรู้สึกต่อกันซะขนาดนี้ทำไมเขาไม่ขอผมเป็นแฟนนะ > <
‘’น้องนัม บ้าชะมัด’’
‘’น้องนัมบ้าแล้วพี่กยูไม่ชอบหรอ
:’( ‘’
‘’เอ่อ...ไปจ่ายเงินกันเถอะ’’
อีกแล้ว
คิมซองกยูเลี่ยงตอบคำถามนัมอูฮยอนคนนี้อีกแล้ว
คิดแล้วมันอดน้อยใจไม่ได้ว่าเขาไม่ได้คิดอย่างเดียวกับผม
แล้วไอท่าทางหึงหวงหงุดหงิดที่ผมไปอยู่กับใครต่อใครนั้นหมายความว่าไงกัน
แล้วไอมือที่จับไม่ปล่อยนี้ด้วยหมายความว่าไง โถ่ T^T
‘’อ้าว
คุณซองกยูไม่เจอกันนานเลยนะคะ’’
‘’ผมไม่ค่อยว่างออกมาซื้อของเท่าไหร่น่ะครับ
แล้วร้านเป็นไงบ้างขายดีไหม’’
‘’ขายดีมากๆเลยค่ะ
มีคนเข้าทุกวัน....แล้ววันนี้ไม่มากับคุณอีซานดึลหรอคะ’’
ห๊ะ!!! อีซานดึล แม่คนนั้นอีกแล้วหรอ หงุดหงิดชะมัด ทำไมต้องพูดถึงอีซานดึลด้วยวะเขาอยู่บ้านเขาดิ
หรือว่าเมื่อก่อนตาแปะขี้โวยวายจะมาที่นี้กับนายนั่นบ่อยๆ
สายตาผมเหลือบไปมองหน้าเขานิดหน่อยแต่เขาก็ยิ้มบางๆให้แทนคำตอบเท่านั้น
‘’นี้คนรู้จักหรอคะคุณซองกยู’’
‘’อ่าใช่ครับ
เพื่อนผมเอง’’
‘’เพื่อนกันครับแต่ได้เสียกันแล้ว
- -‘’
‘’อะ อะไรนะคะ ? O_O’’
‘’นี้พูดอะไรน่ะ!! เอ่อแล้วผมจะมาอุดหนุนใหม่นะครับ’’
เขาดุผมเบาๆก่อนจะหันไปยิ้มเก้อให้กับพนักงานขายคนนั้น
พอจ่ายเงินเสร็จคิมซองกยูก็จูงมือผมออกมานอกร้านทันที ผมมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมต้องรีบจบบทสนทนาด้วย แล้วไอที่บอกว่าเพื่อนกันน่ะพูดออกมาได้ไง ในเมื่อคืนบอกให้ผมเป็นของเขาอยู่เลย
มือเล็กฉุดมือตัวเองกลับมาทันทีและเสหน้าไปทางอื่น ผมกำลังงอนนะรู้ไหม
‘’เป็นอะไรอีกล่ะ
หื้มมม’’
‘’คุณนั่นแหล่ะเป็นอะไร
เพื่อนงั้นหรอ เฮอะ!!’’
ผมกระแทกเสียงตรงคำว่าเฮอะลงไปแรงๆเน้นๆให้อีกคนรู้สึกผิด
ผมหลีกออกมาอีกทางและทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งตรงสวนสาธารณะที่ตอนนี้ไม่ค่อยจะมีคนพลุ่งพล่านเพราะมันเช้ามาก
มือเรียวก็แกะอมยิ้มเข้าปากและดูดไปมาเพราะความมันส์
คิมซองกยูเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆผม ตอนนี้งอนอยู่ไม่มีอารมณ์มายิ้มกลับวุ้ย
‘’น้องนัมอย่างอนพี่กยูสิครับ’’
‘’!!!?’’
‘’ดีกันนะ พี่กยูของโทษ’’
เอ่อเดี๋ยวนะ เขาเป็นอะไรหรือป่าว =[]=
ร้อยพันล้านปีไม่เคยจะได้ยินว่าหมอนี่มันพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วย
ผมกระพริบตาปริบๆไปมาสองสามครั้งก็กลับมาเก๊กต่อ
หายงอนและทำท่าน่ารักแบบนั้นจะอดใจไหวได้ยังไง =//=
นัมอูฮยอนง่ายจริงๆเลยยย
‘’เห้อออ
ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนื้ย -.-‘’
‘’ไม่ต้องทำอะไรไง
เราเพื่อนกันเดี๋ยวเพื่อนคนนี้ก็หายงอนนายเอง’’
‘’ไม่เอาน่า
อย่าทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ’’
มือหนาเลื่อนมากุมมือเล็กบางๆอีกครั้ง
ใจของนัมอูฮยอนเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ หันหน้าหลบหนีเพื่อไม่อยากให้อีกคนเห็นใบหน้าแดงๆของตัวเอง
ไม่นะ ไม่ๆๆๆ!!!
‘’อมยิ้มอร่อยไหมหืม’’
‘’ลองไปซื้อดูดิ -0-‘’
‘’ไปซื้อทำไมให้เสียงเวลา
กินของคนข้างๆอร่อยกว่าเยอะ’’
‘’ผมอมหมดแล้ว
กล้าอมต่อหรอ - -‘’
คิมซองกยูยิ้มกริ่มจนผมเริ่มขนลุกกับภาพตรงหน้า
เขากระเถิบเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นแต่ผมก็ไม่ได้เบนตัวหลบหนีแต่อย่างไร
เพียงแค่เสี้ยววินาทีอมยิ้มในมือก็โดนอีกคนแย่งไปไว้ในปากเรียบร้อยแล้ว
เสียงกึกๆดังมาจากปากเขา จนผมต้องเพ่งตามอง เขากัดมันแตกแล้วหรอ
‘’อ้า เจ็บฟันชะมัด =3=’’
‘’แก่แล้วก็งี้แหล่ะ
สมน้ำหน้า’’
‘’เหอะๆๆ
ตอนนี้ไม่มีอารมณ์มาเถียงเรื่องความเหี่ยวความตึงหรอก’’
‘’.......’’
ผมยักไหล่ให้อีกคนเชิงไม่สนใจก่อนที่จะเจาะนมและดูดขึ้นอย่างสบายอารมณ์
อากาศสุดแสนบริสุทธิ์อย่าเพิ่งทิ้งอูฮยอนไปไหนเลยนะ
‘’อ๊ะ!!’’
ผมสะดุ้งในขณะที่กำลังกินนมอยู่อย่างสบายใจเมื่ออีกคนพุ่งเข้ามาประกบปากผมเข้าอย่างจัง
ลิ้นร้อนดุนดันเข้ามาอยู่ในโพรงปากของผมที่เต็มไปด้วยนมกล้วยสุดแสนอร่อย
อีกคนใช้ลิ้นกอบโกยนมจากปากผมเข้าสู่โพรงปากตัวเองอย่างเชี่ยวชาญ
คนที่โดนจูบใช่ว่าจะเป็นคนเหล็กตอบรับรสจูบอันหอมหวานยามเช้าจากคนรักอย่างลืมตัว
หยดน้ำนมไหลเยิ้มออกมานอกปากจนถึงซอกคอเมื่ออีกคนพละริมฝีปากก่อนจะกดเข้ามาใหม่
นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ลิ้นของเราเกี่ยวพันกันอย่างนี้ไม่เบื่อ
ผมรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทันเลยดันหน้าอกของอีกคนออกเบาๆ
‘’ฉวยโอกาศผมหรอ กะล่อนนะ’’
‘’….’’
อีกคนจ้องหน้าผมนิ่งเมื่อเห็นหยดน้ำนมเกาะอยู่ตรงมุมปากผมอยู่นิดหน่อยก็จัดการเลียให้จนหมดคราบ
ใจผมเต้นไปหมด ทำไมคิมซองกยูทำกับผมแบบนี้นะ > <
‘’นมนี่อร่อยดีนะ’’
‘’อะ อื้อแน่นอนสิ! ไม่อร่อยผมไม่ซื้อมากินหรอกนะ -3-‘’
‘’แต่ก็ไม่อร่อยเท่าไหร่
สู้นมที่ฉันกินเมื่อคืนก็ไม่ได้’’
ชิ้งงงงงงง ~
เสียงสายตาพิฆาตดังเปรี๊ยะปร๊ะของเขาดังจนผมได้ยิน
ว่าไงนะ นมที่เขากินเมื่อคืน นม ?
ผมทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักใบหน้าก็เริ่มแดงฉ่าขึ้นมา นม นม นมผมเรอะ!!!
‘’นะ นม นมอะไร -/////-‘’
‘’นมตรงนี้ไง อร่อย
หวาน มันส์ กว่าเยอะ’’
ผมแทบจะกรีดร้องออกมาเป็นเพลงชาติเมื่ออีกคนใช้นิ้วเรียวมาจิ้มตรงยอดอกผมจนขนลุกซู่
ผมยกมือจะขึ้นตีอีกคน แต่เขากลับยกยิ้มและวิ่งหนีผมไปซะงั้น ไอบ้า!!! ไอตาขีด!! บังอาจจิ้มนมผม T^T ไอหื่นนนน ไอหื่นนนนนนนน
ไอหื่นนนนนนนนนนนนนนน!!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป......
อ๊ากกกก สติออบซอแล้วววววว กรี๊ดดดดด ตาขีดไหงกลายเป็นคนกะล่อนแบบนี้ ตาบร้าาา
ตอบลบ