ตาขีด Chapter 22 *leadnum*

Chaptet 23

‘’ห้องน่าอยู่จัง ขาวสะอาดมากๆเลย’’

‘’สะอาดอะไร ไม่ได้อยู่เกือบเดือนฝุ่นกินทั้งห้องแล้วมั้ง’’

‘’อยู่คนเดียวจริงดิ ห้องนี้อยู่สองสามคนได้สบาย’’

‘’มาอยู่ด้วยกันไหมล่ะ ชมอยู่ได้’’

     ผมตอบอีกคนแบบหยอกๆก่อนจะเปิดประตูห้องนอนเอาเสื้อผ้าไปแขวนไว้ให้เป็นตามระเบียบ บาโรเงียบไปเมื่อผมแกล้งแบบนั้น คงไม่แกล้งแรงไปใช่มั้ย พอจัดการเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมานอกห้องอีกครั้ง เด็กมัธยมตรงหน้ากำลังสนใจกับกรอบรูปของผมในวัยเด็กตรงหน้าทีวี ดูเฉยๆก็ปกตินะ แต่นี้ดูแล้วอมยิ้มเหมือนเจอรักแรกนี่หมายความว่ายังไง

‘’แอบดูรูปคนอื่นเขา ขออนุญาติหรือยัง’’

‘’ต้องขอด้วยหรอ ฮ่าๆๆๆ’’

‘’บาโร นายมีแฟนหรือยัง’’

  

   ผมถามอีกคนเมื่อเขาวางกรอบรูปบนโต๊ะไว้อย่างเดิม บาโรทำหน้าอึ้งนิดหน่อยก่อนจะตอบเสียงกุกกัก ผมแค่ถามเองนะ เพราะเขาน่ารักถ้าเขามีแฟนแฟนเขาคงต้องได้รับการเทคแคร์ดีๆแน่นอน  มีหรือไม่มีก็ตอบมาสิ

‘’พี่ถามทำไมเล่า เรื่องแบบนี้ใครบอกกัน’’

‘’เอ้า ก็อยากรู้นี่ ตกลงมีหรือป่าว’’

‘’ผมไม่มีหรอก....แต่มีคนที่ชอบแล้วล่ะ เพิ่งชอบด้วยไม่นานมานี้’’

‘’โว๊ะ!!! ไหนๆมาเล่าให้ฟังหน่อยสิ เดี๋ยวพี่ช่วยจีบเขาเอง > <’’

    นัมอูฮยอนจอมสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านกลับมาอีกครั้งเมื่อมีอะไรกระทบหู ฮ่าๆๆ บาโรหน้าแดงหน่อยๆก่อนจะเซเดินมาตามแรงฉุดที่ผมดึงเขามานั่งด้วยกัน ขาเล็กชันขึ้นพลางทำหน้ามุ่งมั่นตั้งใจฟังเรื่องของคนตรงหน้า บาโรทำหน้าหนักใจหน่อยๆจากนั้นเขาก็เริ่มพูดออกมา

‘’เขาแก่กว่าสองสามปีอ่ะ - -‘’

‘’โอ้ งั้นก็รุ่นๆเดียวกับฉันอ่ะดิ’’

‘’อือ เขารุ่นเดียวกับพี่แหล่ะ ตัวขาวๆ ตาโตๆ ตัวไม่เตี้ยมาก ชอบทำตัวร่าเริง แต่ก็ขี้ร้องให้ ชอบง้อคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองไม่ผิด ชอบตามใจคนอื่น ชอบยิ้มอยู่ตลอดเวลา..’’

‘’โอ้ คนนั้นน่ารักจังแค่ฟังก็พอคิดภาพออกแล้วนะเนื้ย’’

‘’เอ่อ เขาชอบเที่ยวกลางคืนมากๆ มีเพื่อนสนิทอยู่หนึ่งคน ฮอตในหมู่ผู้ชายสุดๆ ฟังดูผมเข้าหาเขายากเนอะ’’

    ผมทำหน้าครุ่นคิด บุคคลิกคนนั้นคล้ายๆผมเลยแฮะ หรือบางทีผมอาจจะรู้จักคนนั้นนะเพราะผมก็เที่ยวกลางคืนเหมือนกันนี่

‘’ไงต่อเล่า กำลังเพลินเลย’’

‘’แต่เสียดายผมชอบเขาไม่ได้’’

ผมทำหน้าเสียใจขึ้นมาเมื่ออีกคนทำเสียงเศร้าสลดไปจนหน้าใจหาย ทำไมบาโรถึงชอบคนนั้นไม่ได้เพราะอะไรกัน ชีวิตเด็กคนนี้มีอะไรน่าค้นหาอีกเยอะนะเนื้ย บาโรหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะหายใจปลงๆออกมา นั้นทำให้ผมลุ้นใจแทบขาด ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะลุ้นทำไม

‘’เขามีแฟนแล้ว ไม่สิสามีต่างหาก’’

‘’……’’

‘’ดูเหมือนว่าสามีของเขาจะรักเขามากด้วย หึงหวงสุดๆ’’

‘’เขาแก่ขนาดนั้นเลยหรอ เขามีสามีแล้วหรอ’’

‘’อือ เขาก็นั่งอยู่ข้างๆผมเนื้ยแหล่ะ’’

‘’อ๋อ….’’

       ผมก้มหัวหงึกหงักแต่ก็ต้องชะงักเมื่อทวนคำตอบใหม่อีกครั้ง ผมหันหน้ามองอีกคนที่ยังเสสายตาไปนอกกระจกไม่เลิก ผม ผมโง่อีกแล้ว ความงี่เง่าเข้าครอบงำ ผมไม่สามารถแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้เลย ทำได้อย่างเดียวคือเดินหนี หนีเท่านั้นคือสิ่งที่ตัวเองทำได้ ตอนนี้รอบกายของผมกับบาโรเงียบมากได้ยินอย่างเดียวคือเสียงลมหายใจที่ดังระรอกออกมาจากคนสองคน ทำไมนายต้องชอบฉันด้วยเนื้ยบาโร นายคิดผิดแล้ว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้มันอาจจะง่ายกว่านี้ แต่ตอนนี้มันยาก ยากเกินกว่าจะทำใจรับความรักนี้ได้ ในเมื่อตอนนี้ใจผมอยู่ที่พี่ชายของเขา ผมจะรักเขาได้ยังไงกัน ความเป็นพี่น้องมันคือความรู้สึกที่ผมมอบให้บาโรไปแล้วเต็มๆ เต็มจนไม่สามารถกู่ไปเป็นอย่างอื่นได้อีก

‘’บาโร....’’

‘’พี่ทำเป็นไม่ได้ยินมันแล้วกันเนอะ ผมไม่อยากให้พี่ลำบากใจ’’

‘’.......’’

‘’พี่คงอยากพักผ่อนแล้วใช่มั้ย ฮ่าๆๆ เย็นนี้อย่าเพิ่งกินข้าวนะเดี๋ยวไว้กินด้วยกัน’’

‘’ไม่กลัวแม่ด่าหรอ ?’’

‘’แม่จะด่าทำไมเล่า!! ตลกละ -0-‘’

     บาโรยิ้มร่าเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดอะไรงั้นแหล่ะ ผมเดินไปส่งอีกคนที่หน้าห้อง ผมมองบาโรเดินไปจนสุดท้างก่อนที่จะปิดประตู แต่พอจะปิดเท่านั้นแหล่ะเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นมา เสียงนั่นไม่ได้ฟังแล้วรู้สึกยินดีเลยสักนิด มันฟังแล้วรู้สึกกลัวมากกว่า โชคร้ายกำลังแล่นเข้าหาผมในไม่ช้านี้

‘’เข้าไปทำอะไรกันหรอ นานจังเลย’’

‘’ซอง ก กยู’’

‘’เรียกพี่กยูสิ น้องนัม!!’’

‘’อะ โอ้ยย!!’’

    คิมซองกยูผลักผมเข้าไปในห้องอย่างแรงจนร่างหงายเงิบก้นกระแทกอยู่บนพื้น แขนขาผมสั่นไปหมด คิมซองกยูกำลังเข้าใจผิด เขากำลังเข้าใจผมกับน้องชายเขาผิด แขนใหญ่กระฉุดผมให้ลุกขึ้นยืน แต่ตอนนี้ผมกลัวเขาจนไม่มีเรี้ยวแรงอีกแล้ว ตอนนี้เจ็บข้อมือไปหมดเพราะแรงบีบของอีกคน

‘’เธอกำลังเล่นอะไรน่ะห๊ะ กำลังเล่นอะไรอยู่’’

‘’ผม ป ป่าวนะครับ ป่าวเล่นอะไรทั้งนั้น...ผมเจ็บปล่อยได้มั้ย’’

‘’ไม่ปล่อย เมื่อเช้าเธอเพิ่งทำอะไรกับฉันมา ตอนนี้พลีกายให้คนอื่นแล้วหรอห๊ะ!!!’’

ตุบ!!!

    เสียงค้อนใหญ่ทุบเข้าหัวใจอย่างจัง อีกแล้ว คิมซองกยูด่านัมอูฮยอนแบบนี้อีกแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนยังไม่เจอคนตรงหน้าเขาจะไม่เจ็บเลยสักนิด แต่ตอนนี้มันโหดร้ายเกินไป T^T ถ้าผมแก้ตัว เขาจะฟังไหม ดีไม่ดีอาจจะผมกลับมาแรงกว่านี้อีกก็ได้

‘’ไม่ต้องมามองหน้าฉันแบบนั้น!!!’’

‘’.......’’

‘’แล้วก็ไม่ต้องหลบหน้าฉันด้วย!!!’’

‘’แล้วจะเอายังไง จะเอาแบบไหนว่ามาสิ!!!!’’

    รวบรวมแรงตัวเองเฮือกสุดท้ายสะบัดข้อมืออีกคนออกอย่างแรง คนตรงหน้าบีบข้อมือเล็กเหมือนกำกระดาษ ไม่คิดเลยใช่มั้ยว่าคนๆนี้จะเจ็บมากแค่ไหน น้ำตาที่เก็บไว้ร้องให้ตอนยามจำเป็นกลับจะไหลออกมาอีกครั้ง ผมไม่เคยรู้สึกแคร์คำพูดใครมากเท่านี้มาก่อนเลย คิมซองกยูคุณช่วยใจเย็นและฟังผมก่อนได้มั้ย

‘’จะเอาไงล่ะ จะให้ฉันเอายังไงดีอูฮยอนบอกฉันสิ’’

‘’........’’

‘’เธอไม่รักฉันหรอถึงทำกับฉันแบบนี้’’

‘’........’’

‘’ที่ผ่านมาเราไม่มีค่าต่อกันเลยใช่ไหม’’

‘’ฮึก....ฮึก.....ฮืออออออออ T^T’’

     ผมปล่อยโฮร้องให้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเหยเกบิดเบี้ยวไปตามความรู้สึก สิ่งเจ็บลึกในใจค่อยๆระบายออกมาผ่านน้ำตา คิมซองกยูดันอีกคนลงบนพื้นอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะทึ่งหัวตัวเองเหมือนคนบ้า และต่อยเข้าผนังห้องของอีกคนเต็มแรง

‘’ไม่นะ ซองกยูอย่าทำแบบนี้!!’’

‘’โถ่เว้ย ฉันจะทำยังไงกับเธอดี!!!’’

‘’ฮืออ อย่าทำร้ายตัวเองสิ ไม่พอใจอะไรตบผมเลยก็ได้ T^T’’

      คนตัวเล็กกอดแขนอีกคนแน่นเพราะกลัวคิมซองกยูจะทำร้ายตัวเองโดยการต่อยพนังห้องอีกครั้ง ซองกยูตัวสั่นเทิมไปหมดไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขากำลังโกรธผม แต่ผมไม่ได้มีอะไรกับน้องชายเขาจริงๆ ผมอยากให้เขาเชื่อในตรงนี้

‘’บาโรแค่อาสาจะมาอยู่เป็นเพื่อนผมเฉยๆ เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะซองกยู ฮึก....เชื่อผมนะ T^T’’

‘’ฉันไม่เชื่อ!!!  ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น!!!!’’

‘’ต้องเชื่อนะ โอ้ย!!! เจ็บปล่อยนะ ฮึก...’’

    คนตรงหน้าเสียสติไปแล้ว เขาเขย่าตัวผมไปมาอย่างแรงจนรู้สึกมึนหัว พยายามเรียกบอกให้อีกคนหยุดการกระทำนี้เสียที แต่ก็ไม่สามารถเรียบเรียงคำพูดได้ อาจจะเป็นเพราะผมร้องให้หนักเกินไปพร้อมกับเขาเขย่าผมไปมาแบบนี้ ผมไม่ใช่ของเล็กที่เขาไว้ระบายอารมณ์นะ

‘’จะต้องให้พูดอีกครั้งว่าเธอเป็นของฉัน จะต้องให้พูดอีกกี่พันล้านคำกันเชียวห๊ะ ถึงจะเลิกร่านกับซันวูสักที!!!’’

‘’ป ปล่อยผม ปวดหัว...’’

‘’เข้าใจไหม จำใส่กะโหลกไว้ซะว่าเธอเป็นของฉัน...นัมอูฮยอนเป็นของคิมซองกยูคนเดียว!!!’’

ผลัก!!!

    ร่างเล็กลงกระแทกกับโซฟาอย่างจังพร้อมกับอีกคนที่ลงคร่อมไว้ นัมอูฮยอนร้องให้จนตัวโยน เหนื่อยทั้งไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาต่อเถียงกับอีกคน คิมซองกยูฉีกเสื้อคนตรงหน้าขาดวิ่นไปหมดเพราะความโมโหที่เห็นน้องชายตัวเองเข้าไปในห้องของคนที่รักอยู่นานสองนานและออกมาพร้อมรอยยิ้มด้วยกันทั้งคู่ ความสงสารสำหรับคิมซองกยูตอนนี้ไม่มีอยู่ในเส้นหยักของสมอง มีเพียงแต่คำว่า อีกคนต้องเป็นของเขาเท่านั้น เต็มไปหมด เขารักนัมอูฮยอนจนไม่สามารถให้ใครได้อีกแล้ว แม้แต่ชีวิตจะต้องตายก็ไม่สามารถยกนัมอูฮยอนให้ใคร

‘’ฮืออ....ซองกยูอย่าทำแบบนี้ T^T’’

‘’หุบปากซะ!!!’’

‘’ซองกยูอย่าทำแบบนี้...อื้ออ!!’’

 ปากหนักประทับลงมาอย่างอารมณ์เสียและรุนแรงลิ้นร้อนบดเบียดไปมาจงใจจะให้อีกคนเจ็บ นัมอูฮยอนใช้กำปั้นทุบตรงหัวไหล่เขาให้ผละออก แรงสะอื้นนั้นทำให้ซองกยูรู้สึกสะใจที่อีกคนเจ็บปางตายขนาดนี้ ก็ดีจะได้เท่าเทียมกัน ฟันคมกัดตรงลิ้นที่ไม่ยอมเล่นไล้ไปตามลิ้นหนาจนอีกคนสะดุ้งและยอมเล่นตามเกมในที่สุด จากที่ตอนแรกขัดขืนตอนนี้กลายเป็นสมยอม ก็ดีแล้วคิมซองกยูจะได้ไม่ต้องใช้กำลัง

    ร่างหนาผละริมฝีปากออกมามองคนตัวเล็กที่ตัวเองคร่อมอยู่ใบหน้าแดงก่ำและปากบวมเจ่อเพราะแรงบดขยี้ที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมา พอเห็นอีกคนร้องให้หนักจนตาบวมความรู้ผิดก็เริ่มแล่นเข้ามา บางทีเขาคิดว่าจะฟังอีกคนพูดสักนิดคงไม่เป็นอะไร

‘’ลุกขึ้นมา’’

‘’ฮึก....คนใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย T^T’’

‘’ฉันบอกให้ลุกขึ้นมายังไงล่ะ!’’

   พอตะเบงเสียงนิดหน่อยอีกคนก็รีบยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งทันที ร่างบางกระเถิบเข้าไปกอดแขนอีกคนแน่นเพราะหวังให้อีกคนใจเย็นลงจะไม่ได้ลงมือทำร้ายเขาอีก คิมซองกยูจ้องหน้าอีกคนนิ่ง  แต่นัมอูฮยอนเอาแต่สะอื้นและไม่ยอมมองหน้าเขาสักนิดมีเพียงแต่การเกาะเท่านั้นที่ซองกยูรู้สึกว่าอีกคนกำลังกลัวและอยากจะอธิบายให้อีกคนเข้าใจ

‘’มันเข้ามาทำอะไรในนี้’’

‘’เขาเห็นผมร้องให้เลยกลัวผมอยู่คนเดียวแล้วจะรู้สึกฟุ้งซ่านเขาเลยอาสาจะอยู่เป็นเพื่อน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาเพราะตอนนั้นผมอยากมีเพื่อน ฮึก... คุณไม่แม้แต่จะเดินตามผมออกมา คุณนั่นแหล่ะที่ไม่รักผมเลยสักนิด’’

‘’.........’’

‘’ผมแค่ต้องการคนที่อยู่เป็นเพื่อนในยามที่รู้สึกเสียใจ ผมจะมีเพื่อนบ้างไม่ได้หรอซองกยู T^T’’

‘’ไม่ได้ ฉันไม่ให้มี’’

‘’แต่ผมอยากมี’’

    นัมอูฮยอนสวนอีกคนไปทันควันหลังจากได้คำตอบที่เห็นแก่ตัวของอีกคน คิมซองกยูคนนี้ไม่ใช่คนที่นัมอูฮยอนรู้จัก คนที่อูฮยอนรู้จักไม่ใช่คนแบบนี้เลยสักนิด คนตัวใหญ่มองคนตัวเล็กด้วยสีหน้าที่เริ่มกลับมาด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง ถ้าเขาไม่คิดที่จะอยู่ด้วยกัน ทำไมต้องบังคับและคอยทำร้ายจิตใจนัมอูฮยอนด้วยล่ะ

‘’เลิกได้เลยไอความคิดหาเพื่อนสนิทเป็นน้องฉันน่ะ ไม่มีวัน...’’

ทำไมคิมซองกยูคนตรงหน้าถึงใจร้ายแบบนี้นะ แม้แต่เพื่อนยังไม่ให้นัมอูฮยอนคนนี้มีเลย....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....