Chaptet 28
11 : 45 AM
ร่างกายลืมตาขึ้นกลางแสงแดดจ้าที่ส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามา
นี้มันกี่โมงแล้วเนื้ย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสี่ตีห้า
ตาเล็กกระพริบเพื่อปรับโฟกัสกับแสงสว่างเพื่อให้มองชัดยิ่งขึ้น สิ่งแรกที่ผมทำก็คือหันขวาไปยังที่นอนกว้างข้างๆ
เมื่อคืนผมนอนกอดคิมซองกยูอยู่ตรงนี้ ป่านนี้สุดหล่อของผมคงทำงานอยู่แน่ๆ
รอยยิ้มระบายขึ้นมาช้าๆเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน ผมอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของตาขีดจนถึงเช้า
พอให้ปล่อยบอกว่าอึดอัดเขาก็ไม่ยอมปล่อย ดูเขาจะหวงผมจริงๆนะนี่ > <
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ~
เสียงกริ่งห้องดังขึ้นรัวจนทำให้ผมต้องผละความคิดฟินๆนั่นออกจากหัวและลากสังขารตัวเองไปส่องช่องตาแมวก็เจอแขกผู้มาเยือน
คีย์ ไอเพื่อนบ้า T^T
มันหายไปไหนวะวันนั้นทำไมมันไม่ช่วยผมเลย
‘’ไออูฮยอนกูนึกว่ามึงตายแล้วนะ
T^T รู้ไหมพอกูรู้ว่ามึงกลับห้องแล้วกูรีบหามามึงเลยนะเว้ย’’
‘’มึงอ่ะหายไปไหน
ทำไมมึงไม่ตามหากู ไอเพื่อนเลว!!’’
ผมตอบอีกคนกลับไปทันควันที่มันส่งคำถามมาให้
ผมต่างหากที่ควรจะถามมันมากกว่ามันตายไปแล้วหรอ
มันปล่อยให้ไอจงฮยอนชาติหมาพาผมไปมอมยาข่มขืนได้ไง
แถมตื่นมาผับก็โล่งยิ่งกว่าป่าช้า แล้วแบบนี้จะให้ผมคิดยังไงกับมันอีก
‘’กูไปเข้าห้องน้ำหลังมึงร้องเพลงจบอ่ะ
พอกลับมาเฮียจีโอบอกว่ามึงกลับบ้านกับนักธุระกิจคนนั้นแล้ว กูโทรหามึงก็ไม่ติดมันขึ้นว่าสายไม่ว่าง
กูเลยคิดว่ามึงกลับบ้านจริงๆกูเลยกลับเหมือนกัน แล้วใครจะไปรู้ว่าอินั่นจะทำกับมึงแบบนี้อ่ะ’’
คีย์รัวคำตอบใส่ผมด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
มันทำหน้าเหมือนจะร้องให้ออกมาตรงหน้าผม อ๋อไอเฮียนั่นที่กำชับให้ผมไปนักหนานี้จะพาผมไปให้คนอื่นปล้ำสินะ
คนอุดส่าห์ไว้ใจทำไมทำร้ายกันลงคอ พ่อจะฆ่ายันโครตเง้าเลยคอยดู!!!
‘’กูเตือนมึงแล้วว่าอย่าแดกเยอะมึงฟังกูป่ะล่ะ’’
‘’เออกูขอโทษแล้วกันที่โกรธมึง’’
‘’กูสงสัยมากนะเว้ยว่ามึงหายไปไหนไม่มีการติดต่อกลับมาเลยหลังจากวันนั้น
เป็นห่วงแทบแย่สุดท้ายแทมินก็บอกว่ามึงเสร็จไอจงฮยอนแล้วกูช็อคมาก!!!’’
คีย์พูดไปด้วยเดินเข้ามาในห้อง
พูดถึงเรื่องเสร็จๆใคร่ๆนี้มันเจ็บปวดจริงๆเลย T^T ไม่เคยรู้สึกรักนวลสงวนตัวแบบนี้มาก่อน
เมื่อก่อนเวลาผมอยู่ในผับเห็นบางคนโดนลากไปปล้ำแล้วเขาร้องแทบตายผมก็แค่คิดว่าให้ๆมันไปก็จบเรื่อง
แต่ไม่เจอกับตัวเองนี้ไม่รู้เลยจริงๆ
‘’อย่าพูดถึงมันอีกนะกูเกลียดแม่มัน’’
‘’แม่มันทำไรมึงวะ’’
‘’โว้ยยย!! กูเกลียดมันเข้าใจไหม T^T’’
เพื่อนรักดึงผมเข้าไปกอดแล้วลูบหลังไปมาเชิงปลอบใจ
ผมนึกว่ามันจะทิ้งผมไปแล้วแท้ๆ ขอโทษที่ด่าไปหลายยกสาปแช่งไปหลายรอบ - . -
ผมผละกอดจากอีกคนแล้วก็เริ่มชวนมันคุยเรื่องจิปาถะต่างๆ
จนมาเข้าเรื่องตาแปะนั่นแหล่ะ
‘’ครบเดือนแล้วนี้แล้วเป็นไงแม่คุณซองกยูเลิกให้ลูกเขาแต่งงานยัง’’
‘’ไม่รู้อ่ะ
เหลืออีกสามวันกูออกจากบ้านเขามาก่อน’’
‘’อาว ทำไมวะ’’
‘’หลายเรื่องกูทนไม่ไหว
ล้านนึงกูไม่เอาก็ได้’’
ผมว่าพลางเหยียดขาตั้งขึ้นบนโต๊ะห้องรับแขกและถอนหายใจเฮือกใจ
พูดถึงแม่เขา เขาจะรู้สึกยังไงที่ลูกชายยังมาพัวพันกับผมอยู่ อ่าปวดหัวจัง
อยู่ดีๆในใจก็คิดเรื่องที่ลีจุนพูดขึ้นมา คิมซองกยูชอบซานดึลมาตั้งนานแล้ว
แล้วผมล่ะ แล้วซองกยูคิดยังไงกับผม ผมก็เห็นหลายครั้งแล้วที่ซานดึลโทรมาทีไรเขาจะรีบแจ้นไปหาอีกคนทันที
เขารักอีกคนแต่ทำอะไรไม่ได้เลยมาทำกับผมแทนหรือป่าวนะ
อ่านัมอูฮยอนกำลังคิดอะไรเนื้ย T^T
‘’เห้ยเป็นไร’’
‘’ป
ป่าวๆกูยังไม่อาบน้ำเลยไปอาบน้ำก่อนนะ’’
‘’อื้อ ตามสบาย’’
ตลอดช่วงบ่ายผมใช้เวลากับคีย์ไปแทบจะถึงห้าโมงเย็น
ตามประสาเพื่อนที่ไม่เจอกันสองอาทิตย์ ปกติผมเจอคีย์ทุกวัน
ถึงแม้ไม่เจอกันก็จะโทรหากันอยู่แล้ว
ยิ่งไม่เจอไม่ได้คุยกันนะพอมาเจอกันยิ่งกว่าโลกแตก
จนถึงเมื่อกี้คีย์ก็ขอกลับไปก่อนและบอกว่าจะแวะมาใหม่
ผมก็เลยต้องนอนเฉาคนเดียวในห้องโล่งนี้คนเดียว สิ่งที่ลีจุนพูดยังไม่หายไป ผมยังคิดถึงมันเสมอ
คิมซองกยูไม่เคยพูดว่ารักหรือชอบผม มีแต่ผมแจกจ่ายคำพูดพวกนั้นพร่ำเพรื่อไปกับเขา
ยิ่งตอนนั้นที่เราสองคนไปร้านสะดวกซื้อแถวบ้านเขาด้วยกัน ผมถามเขาก็ไม่ตอบแถมหลีกเลี่ยงที่จะตอบด้วย
มันยังไงกันแน่เนื้ย เริ่มไม่แน่ใจในตัวอีกคนขึ้นทุกที
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
ผมหันไปมองประตูก่อนจะเดินไปเปิด
คิมซองกยูกลับมาแล้ว พอประตูเปิดปุ๊ปเขาเห็นหน้าผมเขาก็พุ่งเข้ามากอดทันที
อ่าผมคิดถึงเขาจัง แขนเล็กยกขึ้นกอดตอบ ตัวเขาหอมจังเลยย
‘’คิดถึงน้องนัมจังเลย
กินข้าวหรือยัง’’
‘’ผมกินแล้วครับ กินกับคีย์เมื่อกี้’’
ผมตอบอีกคนพลางถอดเสื้อคลุมสูทออกจากตัวเขา
คิมซองกยูพนักหน้านิดหน่อยแล้วก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา สีหน้าเขาดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด
เขาทำงานเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ ผมสงสารเขาจัง
‘’ทำไมไม่กลับบ้าน’’
‘’เมียฉันอยู่นี่
จะให้กลับบ้านไปหาใครล่ะ’’
หน้าหวานยกยิ้มอย่างเขินอายเมื่ออีกคนพูดแบบนั้น
ซองกยูกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้าเพราะคำพูดพวกนั้น
พออีกคนเห็นผมหน้าแดงเขาก็เอาเปลื่ยนมุมทิ้งหัวนอนบนตักผมแทน
มือบางลูบเส้นผมหนาอีกคนไปมา คิมซองกยูมองหน้าผมแล้วก็ยิ้มบางๆส่งมาให้
‘’ทำงานเหนื่อยมากไหม’’
‘’สุดๆ ช่วงนี้งานเยอะมากๆ’’
‘’งั้นพี่กยูก็ต้องนอนไวๆ
จะได้พักผ่อนเยอะๆโอเคมั้ย’’
‘’ไม่อ่ะ
ขอกำลังใจนิดเดียวก็หายแล้ว’’
‘’กำลังใจอะไร’’
พอผมถามแบบนั้นอีกคนก็ยกยิ้มกริ่มขึ้นมาทันที
เขาหลับตาลงช้าๆแล้วก็ทำปากจู๋นิดหน่อย อ่าจริงๆเลย
ทำปากจู๋แบบนี้หมายความว่าไงอ่า >/////////<
‘’แก่แล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นได้ไหม’’
‘’อั่ยอูบเอวเอว’’
ผมหัวเราะร่าในขณะที่อีกคนกำลังหลับตาทำปากจู๋ไปด้วยพูดไปด้วย
เอาวะจูบก็จูบว้า -////- ใบหน้าหวานค่อยๆก้มลงไปทีละนิดจนริมฝีปากเราแตะกันเบาๆ
และแช่อยู่อย่างนั้นผมรู้สึกว่าอีกคนเผยยิ้มนิดนึง เวลาผ่านไปยี่สิบวินาทีจากนั้นผมจึงผละริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง
คิมซองกยูลุกขึ้นนั่งยิ้มตาปิดและดึงผมเข้าไปไกล้
จากนั้นเขาก็เริ่มพร่ำอะไรไม่รู้เยอะแยะมากมาย
‘’น่ารักจัง
นัมอูฮยอนน่ารักที่สุด’’
‘’น่ารักแล้วรักไหม’’
‘’อ่า ฉันเหนียวตัวจัง
ไปอาบน้ำก่อนนะ’’
อีกคนเปลื่ยนเรื่องและลุกขึ้นยืนเก้กังๆ
จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูและตรงไปยังห้องน้ำ อีกแล้ว เขาเลี่ยงคำถามผมอีกแล้ว
แล้วแบบนี้จะให้ผมคิดยังไงกับเขาดีล่ะ แล้วแบบนี้เขาจะให้ผมคิดยังไง
ตกลงเขาเห็นผมเป็นอะไรกันแน่
เป็นตัวแทนของคนที่เขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้หรือป่าว
?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป....
เห๊ยยยย เรื่องมันกำลังดีแล้ว น้องนัมอย่าพาดราม่าดิ-_____-
ตอบลบ