ตาขีด Chapter 31 *leadnum* NC-13

Chapter 32

‘’นัมอูฮยอนอ่า เดินรอด้วยสิ’’

‘’.......’’

‘’เห้ ขาก็สั้นยังจะเดินเร็วอีก’’

    ขาก้าวฉับๆอยู่กลางทุ่งหญ้าที่ไม่มีแดด ผมกำลังเบื่อ เบื่อผู้ชายที่ชื่อคิมซองกยู เบื่อที่เขาสนใจคนอื่นมากกว่าผม ทำไมอ่านัมอูฮยอนคนนี้ดีไม่พอเท่ากับอีซานดึลเป็ดแม่ลูกอ่อนคนนั้นหรอ =3= ตอนนี้เรามากันที่สวนสาธารณะที่ผมกับเขาทะเลาะกันครั้งแรก ที่เขาตวาดผมแล้วจากนั้นผมก็วิ่งหนีหายไปครึ่งคืน ผมปล่อยให้อีกคนที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งอยู่ข้างหลังหอบข้าวหอบขนมเต็มไปหมด ส่วนผมน่ะหรอ ผ้าปูสีฟ้าผืนเดียวจบ -_-

‘’นายงอนพี่เรื่องอะไรน่ะ’’

‘’.......’’

‘’อูฮยอนอา ไม่บอกแล้วจะรู้ไหมเล่า’’

    พอผมปูผ้าลงบนพื้นหญ้าข้างต้นไม้ใหญ่เสร็จก็นอนตะแคงหันข้างหนีอีกคนทันที บริเวณที่เรานั่งกันอยู่มันลึกห่างใกลผู้คนอยู่เหมือนกัน ด้านล่างมองลงไปก็จะเป็นเมือง เห็นบ้านเห็นตึกเต็มไปหมดถ้ามาตอนกลางคืนคงจะสวยน่าดู เสียดายผมไม่เคยมาที่นี่ตอนกลางคืนเลยสักครั้งนึง

‘’ที่นี่ไม่มีคนสักคนเลยแฮะ’’

‘’.......’’

‘’หรือพี่จะปล้ำเราตรงนี้ดี ในเมื่อไม่ยอมพูดก็ครางกันเลยดีมั้ย’’

‘’บ้า!! หยุดพูดเรื่องทะลึ่งเดี๋ยวนี้เลยนะ’’

     ผมรีบลุกขึ้นนั่งแล้วแว้ดใส่อีกคนทันที คิมซองกยูหัวเราะชอบใจที่ผมยอมปริปากพูดสักที มองเผยๆไม่รู้เลยนะเนื้ยว่าหื่นขนาดไหน =.= คนข้างๆนั่งมองหน้าผมแล้วก็พยายามยื่นมือมาจับหัวผม แต่ผมก็เบนหนีตลอด ผมกำลังเป็นอะไรเนื้ย

‘’มานั่งตรงนี้มา’’

‘’......’’

‘’ไหนมาบอกพี่สิว่าเป็นอะไร’’

      ผมคิดว่าเขากำลังผิดปกติ มันแปลกๆไม่เหมือนที่ผ่านมายังไงชอบกล เขาแทนตัวเองแปลกไปไม่เหมือนเก่า พี่งั้นหรอ อืมฟังดูสนิทสนมกว่าเดิม ผมได้ยินเสียงเขาตบพื้นข้างๆนิดนึงเชิงบอกว่าให้ผมไปนั่งตรงนั้น ผมก็ต้องย้ายก้นตัวเองไปสินะ -0- จากนั้นร่างกายผมก็ไปนั่งทำหน้างออยู่ข้างๆเขาแล้ว เบื่อตัวเองจริงๆ ทำไมใจอ่อนใจแบบนี้!!!!

‘’ไหนบอกมาสิน้องนัมของพี่เป็นอะไรน้า’’

‘’เอาตรงๆหรืออ้อมค้อมดีอ่ะ’’

‘’ตรงๆเลย’’

‘’ไม่ต้องสนิทสนมกับอีซานดึลขนาดนั้นได้มั้ย ผมไม่ชอบ’’

‘’.........’’

‘’ผมไม่ชอบจริงๆนะ เข้าใจไหมผมหวงพี่’’

     ผมพูดไปหมดเม็กซองกยูกระพริบตาปริบๆเหมือนเด็กเล็ก หน้าหวานหันหนีไปทางอื่นเพราะอายที่พูดอะไรแบบนั้นออกไป ก็ผมหวงของผมนี่ไม่ไว้ใจใครสักคนนึง ถึงผมจะคุยกับซานดึลแบบเป็นกันเองแล้วผมก็ไม่ไว้ใจกับความสัมพันธ์ที่แสนยาวนานของพวกเขา ในขณะในที่ผมกำลังสนใจสิ่งอื่นอยู่ก็รู้สึกอุ่นตรงหัวไหล่ จึงทำให้ต้องหันหน้าไปมองเขา คนข้างๆยิ้มตาปิดไม่เห็นแม้กระทั่งตาดำ

‘’ยิ้มอะไรไม่สมควรยิ้มนะ’’

‘’ดีใจที่เมียหึงเมียหวงไง’’

‘’.......’’

‘’จูบหน่อยสิ’’

ตุบ!!!!

เสียงหัวใจผมหล่นฮวบไปอยู่ในลำใส้ใหญ่ เรื่องแบบนี้เขาขอกันซึ่งๆหน้าเลยหรอ -/////-  หน้าตาผมเลิกลักไปมาไปไม่ถูกพูดไม่ออก อีกคนก็ยิ้มเป็นคนบ้าอยู่ได้ เขินน่ะมีมั้ยไอคิมซองกยูบ้า

‘’ไม่จูบ ._____.’’

‘’ไม่จูบก็ไม่จูบ….เรามากินขนมกันเถอะ’’

      อีกคนเปลื่ยนเรื่องอย่างว่าง่าย ไม่มีขัดขืนหรือไม่ยอมอะไรแบบนี้บ้างหรอ เขาปล่อยจากโอบไหล่ผมและหันไปแกะขนมปังแทน ทิ้งให้ผมทำหน้าเหวออยู่คนเดียว = = ซองกยูนะซองกยูฮื่ม!!!

‘’พี่ไม่คิดจะต่อเถียงกับผมหน่อยหรอ’’

‘’หืม เถียงกับเราเรื่องอะไรล่ะ’’

‘’จูบไง ไม่มีคำพูดแบบ ไม่เอาจะจูบ ไรงี้หน่อยหรอ =[]=’’

    อีกคนพอได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะเหมือนคนบ้า เขาขำจนผมต้องเอามือไปตีหลังเขาดังปึกๆหลายรอบ มันฮาตรงไหนวะไอตาขีดปัญญาอ่อน โรแมนติกน่ะไม่มีเลยสินะ T_T

‘’ทำไมต้องตีด้วย มือไม่ใช่เบาๆนะเราอ่ะ’’

‘’แล้วหัวเราะอะไรเยอะแยะเล่า  =3=’’

‘’ก็ตลกนี่ แล้วใครใช้ให้บอกปฎิเสธแต่แรกล่ะ’’

‘’พี่จะให้ผมบอกว่า โอเคมาจูบกันเถอะ อะไรแบบนี้หรอผมอายเป็นนะ!’’

      แขนเล็กยกขึ้นมากอดอกแล้วแบะปากงอนๆ อีกคนก็นั่งหันตัวมาหาผมและมองหน้า ผมเผลอมองตาเขากลับไป ไม่อยากจะบอกเลยว่าการที่จะหลบนั้นยากมาก จ้องแล้วเหมือนกำลังดิ่งเข้าไปในหลุมดำ ถึงตาเขาจะเล็กนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย เราจ้องกันอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่รู้ตัวว่าใบหน้าเรากำลังเข้าใกล้กันเรื่อยๆ ริมฝีปากอุ่นแตะกันเบาๆ ผมหลับตาพริ้มอย่างลืมตัว มือบางเปลื่ยนจากเกาะอกเป็นจับไหล่อีกคนแทน ริมฝีปากหนาเม้มคลึงริมฝีปากบางไปมา ผมเผยปากออกทำให้ลิ้นอีกคนเริ่มลุกล้ำเข้ามาทีละนิด ลิ้นหวานของเราสองคนแตะกันเบาๆจนผมเผลอสะดุ้ง และกำเสื้ออีกคนแน่น

‘’อื้อ....’’

     เสียงครางเบาๆผ่านลำคอผมออกมา จากสัมผัสเนิบนาบกลายเป็นลึกซึ้ง ลิ้นหนากวาดไปทั่วทั้งโพรงปาก อีกคนทั้งดูดเม้มลิ้นเล็กเหมือนว่ามันคือมาชเมลโล่รสโปรด ทั้งดูดคลึงจนผมรู้สึกหายใจไม่ออกแต่มันไม่ใช่อุปสรรค์ในการทำให้ผมอยากเลิกจูบเขาเลยสักนิด แต่อยู่ดีๆเขาก็ผละริมฝีปากออกไปซะงั้น กำลังเคลิ้มนะเว้ย!!

‘’นัมอูฮยอน!!!’’

‘’หะ หา?’’

‘’กลับห้องกัน!!’’

-------------------------- ------------------------------ ----------------------

‘’อื้อ....อื้อ ~’’

     มือบางจิกเล็กลงบนโซฟาหนังสีดำแน่นไปหมดเพราะระบายความเสียวซ่านที่อีกคนมอบมาให้ สองร่างถาโถมหากันทันทีที่กลับมาถึงห้อง ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคิมซองกยูถึงรีบร้อนอะไรขนาดนี้ ริมฝีปากร้อนจูบซับไปทั่วทั้งใบหน้าของผมที่มีแต่เหงื่อชุ่ม ท่อนล่างก็ทำหน้าที่เคลื่อนไหวของมันไปอย่างรู้งาน ร่างเล็กแอ่นสะโพกรับสัมผัสทุกครั้งที่ได้รับความเสียวจากการกระแทกเข้าออกแทบจะทุกครั้ง ผมกำลังจะตายแล้ว.....

‘’อูฮยอนอา....’’

‘’อ๊ะ พะ พี่เบาๆหน่อย...ฮื่อ’’

    อีกคนจับตัวผมให้พลิกคว่ำลงกับโซฟาในขณะที่ตรงนั้นยังค้างอยู่ ผมรู้สึกตาลายไปหมดการมีเซกส์ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อน ไม่เหมือนเลยจริงๆ..... ร่างใหญ่ดึงตัวผมให้ขึ้นไปแนบกับหน้าอกของเขา จนแทบไม่มีที่ว่างหลงเหลือให้สายลมผ่าน สะโพกแกร่งขยับเข้าออกอย่างแรงจนรู้สึกว่าผมไม่สามารถพยุงตัวเองได้อีกต่อไป มือหนาจับสะโพกผมไว้แน่น ความเสียวซ่านทำให้ผมต้องแอ่นสะโพกกลับไปและเงยหน้าร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้

‘’อ๊ะ...อื้อ’’

‘’อื้มมมม.....อูฮยอนอาพี่มีความสุขจัง’’

‘’อะ...อ้า พะ พี่..’’

‘’มีความสุขไหมอูฮยอนอา’’

‘’มะ มี มีครับ’’

     ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ในเมื่ออีกคนถามคำถามออกมาผมจึงต้องฝืนตอบอีกคนกลับไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เสียงหอบพร้อมกับเสียงครางสุขสมของผมและเขาดังระงมไปทั่วห้องรับแขก มือหนาเลื่อนขึ้นมาบดขยี้เม็ดบัวสีสวยของผมอย่างแรงจนสะท้านไปทั่วทั้งร่างกาย เสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บๆดังอย่างไม่ขาดสาย ตัวผมแทบปลิวไปตามแรงสอดใส่ของอีกฝ่าย จึงทำให้เขาละมือจากยอดอกผมมายึดสะโพกผมไม่ให้ไปปลิวแทน

‘’อูฮยอนอา...ใกล้แล้วๆ’’

     มือไม้ผมตวัดมั่วไปทุกทิศเพื่อหวังจะยึดเกาะอะไรไว้ก็ได้ รู้สึกหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก เมื่ออีกคนบอกแบบนั้นว่าตัวเองใกล้ถึงฝั่งฝันแล้วเขาจึงใช้มือมากอบกุมส่วนอ่อนไหวของผมและรูดรั้งหวังจะให้เสร็จพร้อมกัน นั้นทำให้ผมแทบจะบ้ามากขึ้นไปอีก เสียวจากด้านหลังไม่พอ นี้ต้องมาเสียวจากด้านหน้าอีกหรอ....

‘’อ้ะ....ฮื่ออ’’

    ผมหลับตาแน่นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถึงแล้วเหมือนกัน คนด้านหลังซอยสะโพกถี่จากเสียงเนื้อที่ดังอยู่แล้วก็ดังขึ้นไปอีก เสียงครางของทั้งสองคนร้องออกมาไม่เป็นภาษา และหลังจากนั้นผมรู้สึกมีอะไรอุ่นๆไหลเข้ามาในลำตัว นั้นทำให้ผมรู้ว่าเขาเสร็จแล้วนั่นเอง

‘’อ้ะ!! พี่เสร็จก่อนผมได้ยังไงน่ะ’’

     ผมเอ่ยออกไปแบบนั้นอีกคนจึงจับผมหันไปนอนหงายราบลงกับโซฟาอีกครั้ง มือหนารูดรั้งอย่างเร็วจนผมเกร็งไปหมด นิ้วเรียวจิกลงบนโซฟาจนปวดไปหมด จากนั้นทำรักของผมก็พุ่งเลอะหน้าท้องและฝ่ามือสวยอีกคนเต็มไปหมด เมื่อเสร็จกิจกรรมรักเรียบร้อยแล้วผมจึงหลับตาสนิท คิมซองกยูหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดมือตัวเองจนเรียบร้อยจากนั้นเขาก็ดึงตัวผมขึ้นมานั่ง

‘’ผมขอนอนเลยได้ไหม เหนื่อยไม่ไหวแล้ว’’

‘’นายก็เห็นว่าโซฟามันมีแค่นี้ ให้พี่นอนก่อนสิแล้วเราค่อยนอนในอ้อมกอดพี่’’

     ผมสะบัดหัวไปมาพลางมองอีกคนจัดที่จัดทางการนอนตัวเอง จากนั้นแขนใหญ่ก็ดึงผมให้ลงไปนอนในอ้อมกอดเขาอย่างว่าง่ายทั้งๆที่สภาพเปลือยเปล่าทั้งสองคน ล่อแหลมสุดๆ

‘’ผมรู้แล้วว่าทำไมผมเหนื่อยขนาดนี้’’

‘’พี่จัดหนักไง’’

‘’ผิด....ผมยังไม่ได้กินข้าวต่างหาก!’’

      อีกคนหัวเราะนิดหน่อยแล้วกดหัวผมให้ซบกับอกแกร่ง ริมฝีปากบางเผยยิ้มอย่างเขินอายแล้วก็หลับตาพริ้ม มือซองกยูลูบหัวผมไปมาพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ เขาก็กำลังจะเข้าสู่นิทราเหมือนกันใช่ไหม

‘’ไว้เราตื่นมาพี่จะพาไปกินข้าวนะ’’

‘’อื้อ....’’

      อีกคนกระชับกอดให้แน่นขึ้นไปอีกเหมือนว่าถ้าเขาหลับแล้วผมจะหนีไป แขนเล็กโอบกอดรอบเอวอีกคนแน่นเช่นกัน หลายคนบอกว่าความสุขมันจะอยู่กับเราแปปเดียว แต่สำหรับผมคิมซองกยูคือความสุขที่อยู่กับผมนานที่สุด ผมอยากให้เขาอยู่กับผมตลอดไป ตลอดไปเลย....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....