ตาขีด Chapter 38 *leadnum*

Chapter 38

‘’พี่บูฮยอนผมถึงแล้วมารับเลย’’

[เออ รอพี่ตรงนั้นก่อนนะ]

‘’ครับ’’

     ผมวางสายจากที่ชายที่ไม่เจอกันมาสิบชาติหลังจากผมได้ตัดสินใจออกจากบ้านมาใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ตอนแรกครอบครัวก็ไม่พอใจเท่าไหร่กับการตัดสินของผม แต่ในเมื่อผมดื้อรั้นจะออกมาเองจนทุกคนใจอ่อน มือบางจับท้องตัวเองและลูบไปมา ไม่รู้ทำไมช่วงนี้ผมลูบแต่ท้องตัวเองบ่อยเหมือนโรคจิต แต่เผลอทีไรมืออยู่ที่ท้องประจำ เมื่อวานที่ผมบอกซองกยูว่าจะไปอยู่กับแม่สองเดือน เขาเงียบไปสักพักก่อนจะพยักหน้าตอบกลับมา  สีหน้าเขาดูซึมๆ จนผมไม่อยากจะจากเขาไปไหน แต่มันไม่มีทางเลือกนี่จะให้ทำยังไง ผมกลัวเขาคิดมากอย่างนั้นอย่างนี้ที่สุด

‘’เฮ้! อูฮยอน’’

‘’อ้าว พี่’’

‘’คิดไงจะกลับบ้านเนื้ย ร้อยวันพันปีถึงจะกลับมา’’

‘’ผมคิดถึงคนที่บ้านบ้างไม่ได้หรอไง’’

    ผมแบะปากเหมือนเด็กๆก่อนจะเดินไปยังรถของพี่ชาย พยายามทำหน้าให้ดูเป็นคนปกติเพราะไม่อยากให้ใครจับไต๋ได้ ถึงรู้ว่ายังไงพ่อแม่พี่ก็ต้องจับได้อยู่ดี

‘’นายกลับกระทันหันมากเลย พี่เลยไม่ทันเตรียมห้องให้’’

‘’ไม่เป็นไร ผมนอนกับแม่ก็ได้’’

    ผมตอบอีกคนเมื่อทิ้งตัวนั่งลงบนรถแล้ว พี่บูฮยอนพยักหน้าหงึกหงักแล้วก็ออกรถ เขาถามผมว่ากินข้าวกินปลาหรือยังสารพัดตามประสาคนไม่เจอกันหลายปี ส่วนผมก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มีสติหน่อยสิอูฮยอน คิดถึงซองกยูอยู่ได้ =_=

‘’เหม่อจังนะเรา มีอะไรหรือป่าว’’

‘’ป่าวนี้ ปกติผมพูดมากหรอ ฮ่าๆๆ’’

‘’แกเป็นน้องพี่นะ ทำไมจะดูไม่ออก ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกันหลายปีแล้วก็เถอะ’’

‘’ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมปกติดี’’

    ว่าพลางจับมือพี่ชายและบีบไปมา ก่อนจะยิ้มแสดงความจริงใจ ผมยังไม่อยากบอกใครเรื่องนี้ ยังไม่พร้อม T^T ผมจะต้องท้องไม่มีพ่อหรอ เอ่ออ้ากกก สมองกูคิดไรวะเนื้ย!!! รถเลี้ยวเข้าซอยคุ้นตาก่อนจะเห็นบ้านเดี่ยวสองชั้นตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางทุ่งหญ้า ผมคิดว่าบ้านตัวเองนั้นสวยและน่าอยู่ที่สุดละ แต่ทำไมผมถึงไม่ยอมอยู่บ้านตัวเองก็ไม่รู้

‘’แม่อยู่หลังบ้านนะอูฮยอน เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อของต่อ’’

‘’อื้อ..’’

    ตอบอีกคนแค่นั้นก่อนจะลงจากรถ พี่บูฮยอนเรียกชื่อผมอีกครั้งทำให้ผมต้องหันไปมองด้วยความสงสัย พี่ชายมองหน้าแต่ก็ไม่พูดอะไรจนผมเริ่มทำตัวไม่ถูก เวลาพี่เขาจ้องจะจับผิดอะไรมักจะมองแบบนี้ตลอด  หน้าผมมันแสดงความหม่นหมองออกมาขนาดนั้นเลยหรือไง

‘’อยู่ดีๆแกไม่กลับบ้านแบบนี้หรอก’’

‘’.......’’

‘’ไว้พี่จะกลับมาตักตวง โอเค้?’’

    ทิ้งคำพูดไว้แค่นั้นและขับรถออกไปทันที ผมยืนปล่อยให้ลมตีหน้าจนชาไปหมด คนที่จะรู้ว่าผมกำลังมีเด็กเป็นคนแรกต้องเป็นพี่ชายผมแน่ๆ คอนเฟริม!!! ขาเล็กเดินเอาของไปเก็บไว้ในบ้านก่อนจะเดินไปหลังบ้านตามที่พี่ชายบอก ผมเดินตามหาอยู่สักพักก็เจอคนสูงอายุกำลังนั่งแกะถั่วกินอยู่ตรงม้าหินใต้ต้นไม้ แม่ผมชอบมองธรรมชาติทุกอย่าง เมื่อสามปีก่อนแม่นั่งตรงไหนปัจจุบันแม่ก็นั่งตรงนั้นตลอด ไม่เคยคิดจะเปลื่ยนมุมบ้างเลย

‘’แม่ครับ’’

‘’อะ อ้าวนัมอูฮยอน’’

‘’คิดถึงจังเลยครับ’’

     เสียงเรียกเบาๆพร้อมกับเดินเข้าไปกอดผู้เป็นมารดาไว้แน่นและซบลงบนหัวไหล่ให้หายคิดถึง ใบหน้าแม่แลดูตกใจเมื่อหันมาเห็นผม ผมหล่อขึ้นใช่หรือป่าว

‘’อูฮยอนสบายดีไหมลูก นึกว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว’’

‘’แม่พูดเหมือนผมเป็นลูกเลวมากเลยนะ -0- ต้องกลับมาสิ’’

‘’แล้วอยู่ที่คอนโดเป็นไงบ้าง ไม่ลำบากอะไรใช่ไหม’’

‘’ไม่ลำบากครับ ผมอยู่สบายดี’’

     ผมผละจากอ้อมกอดแม่และลุกไปนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าอีกตัว  แล้วเริ่มสร้างบทสนาไปเรื่อยเปื่อย แม่เล่าเรื่องระหว่างที่ผมไม่ได้อยู้บ้านให้ฟังเยอะแยะเต็มไปหมด ส่วนผมก็นั่งฟังและหัวเราะไปตามความฮา แต่น้อยมากที่ผมจะหัวเราะออกมา แม่ขมวดคิ้วนิดหน่อยที่เห็นผมไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วม นี่จะสงสัยผมอีกคนสินะ

‘’อูฮยอนเป็นอะไรหรือป่าวลูก’’

‘’ป่าวครับ’’

‘’เล่าให้แม่ฟังได้ไหม’’

     เล็บเผลอจิกเข้าหากันแน่น ผมกดดัน กดดันสุดๆ เหมือนว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นคนอ่อนแอ ไร้ทางสู้กับทุกๆอย่างที่เผชิญเข้ามา ผมเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้จะหาทางออกให้กับปัญหาที่เกิดขึ้นยังไง อย่างน้อยผมก็น่าจะป้องกัน ถ้าป้องกันและเลือกคนที่จะสดผมคงไม่ต้องมานั่งจะเป็นบ้าเหมือนตอนนี้ มือเหี่ยวๆเอื้อมมากุมมือผมและเขย่าเบาๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงผมสุดๆ ถ้ามันพูดง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากมันคงจะดีกว่านี้

‘’อูฮยอน...’’

‘’แม่ ผมมีเด็กอยู่ในท้อง’’

‘’......’’

‘’แต่ผมไม่รู้ว่าพ่อของเด็กคือใคร....ฮึก...ผมจะทำยังไงดีอ่ะแม่’’

   น้ำตาหลั่งไหลกันมาเป็นกอง พร้อมกับก้มหน้าซุกกับอุ้งมือตัวเอง แม่เงียบไปเมื่อผมพูดแบบนั้น ผมไม่ได้โกหกหรือแกล้งให้แม่ตกใจเล่น แต่ที่ผมพูดมันคือเรื่องจริง ใบหน้าของหญิงตรงหน้าส่ายหัวไปมาไม่รู้จะรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้นกับลูกชายตัวเองยังไง

‘’ใจเย็นๆนะลูก แม่ว่ามันต้องมีทางออก’’

‘’ทางออกอะไรอ่ะ ผมนอนกับคนมั่วไปหมด มันเอาทางไหนมาออก!!!’’

‘’อูฮยอน....’’

‘’แม่คงผิดหวังใช่ไหมที่ผมเป็นคนแบบนี้ ใช่มั้ย...’’

    แม่ส่ายหัวพรืดกับคำถามของผม ก่อนจะลุกมานั่งข้างๆพร้อมกับโอบไหล่ให้ผมหยุดร้องให้ซะที ผมยังไม่พร้อมที่จะมีลูก  ไม่พร้อมที่จะรับภาระอะไรที่หนักตัวขนาดนั้น ตาผมบอดไปแล้วทั้งสองข้าง ผมมองอะไรไม่เห็นเลย

‘’ลูกสามารถเลี้ยงเขาไหวด้วยตัวเองไหม....แล้วกี่เดือนแล้ว’’

‘’สามเดือน.....’’

‘’ชีวิตนึงเลยนะลูก เด็กทารกไม่ใช่เลี้ยงง่ายๆ ถ้าเขาเกิดมาแล้วต้องดูแลเขาดีๆ มันไม่เหมือนกับการเลี้ยงหมูเลี้ยงหมาเลยสักนิด ลูกไหวหรือป่าวที่จะต้องรับภาระนี้คนเดียวทั้งๆที่ไม่รู้ว่าพ่อของเด็กคือใคร เราดูแลเขาในท้องไม่พอ ต้องดูแลจนเขาเกิด พอเขาเกิดเราต้องดูแลเขาไปตลอดชีวิตจนตาย อายุแค่ยี่สิบสอง ทำอะไรทำไม่คิดห๊ะอูฮยอน!!!’’

    เสียงตวาดทำให้ผมสะดุ้งขี้นอย่างสุดตัว น้ำตาที่ไหลมาอยู่แล้วก็ไหลมากขึ้นไปอีก คนข้างๆหายใจฮึดอัดเสียงดังก่อนจะพยายามปรับอารมณ์ตัวเอง มือบางไม่คิดจะยกขึ้นมาเช็ดน้ำตาตัวเองที่ไหลนองหน้าเลยสักนิด ผมสุดแสนจะสมเพชตัวเองเหลือเกิน

‘’แกจำหน้าคนที่นอนกับแกได้มั้ย ติดต่อกับเขาแล้วก็ไปตรวจ’’

‘’ผมจำไม่ได้’’

‘’หมายความว่าไง แกโดนข่มขืนหรอ ?’’

‘’ป่าว ผมไม่ได้โดนข่มขืน’’

‘’แล้วทำไมแกจำหน้าคนที่นอนกับแกไม่ได้ห๊ะ’’

‘’ก็ ก็....’’

    สติเริ่มแตกมากกว่าเก่า ผมจะบอกว่ายังไงดี จะให้บอกว่ามันเยอะเกินจะจำได้งั้นหรอ พออีกคนเห็นผมเงียบไปก็เขย่าตัวผมเบาๆเชิงให้ตอบ ผมไม่อยากตอบ ผมจะพูดออกไปยังไงดี

‘’ว่าไงอูฮยอน ตอบแม่มาสิ’’

‘’ผม.....’’

‘’ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิดใช่ไหม’’

‘’ฮึก.....’’

‘’ทำไมแกถึง....ฉันจะบ้าตาย’’

ครืดดด  ~

     เสียงเครื่องมือสื่อสารผมดังมาจากกระเป๋ากางเกง ผมรีบเช็ดน้ำตาก่อนจะหยิบออกมาดู เมื่อเห็นเจ้าของเบอร์ก็รีบกดตัดสายทันที แม่เห็นผมตัดสายเขาทิ้งก็ดึงโทรศัพท์ผมไปไว้ในมือก่อนจะเปิดดู อย่างจับผิด แม่จะคิดว่าเขาคือพ่อของลูกผมหรอ

‘’แม่ทำอะไร’’

‘’แกตัดสายเขาทำไม’’

‘’ไม่มีธุระอะไรนี่ครับ’’

‘’โทรกลับไป ไม่ว่าใครที่ติดต่อแกฉันสงสัยมันหมดแล้ว’’

    ริมฝีปากเม้มหากันแน่นก่อนจะรับโทรศัพท์มาถือไว้ ไม่ทันคิดจะโทรมันก็ดังกลับขึ้นมาก่อน ผมไม่รู้ว่าอีกคนจะพูดอะไรบ้าง แต่มันไม่ดีแน่ที่เสียงผมอู้อี๊ขนาดนี้ แม่จ้องหน้าผมก่อนจะมองไปยังโทรศัพท์ สุดท้ายผมก็ต้องรับสายเขาสินะ

‘’ฮ ฮัลโหล’’

[เห้ อูฮยอนทำไมเสียงเธอเป็นแบบนี้]

‘’เอ่อ ผมเป็นหวัดครับ แล้วพี่มีอะไรหรือป่าว’’

[จะมีอะไรล่ะ คิดถึงเมียไง]

     เสียงของปลายสายดังพอที่จะให้แม่ที่นั่งอยู่ข้างๆผมได้ยินคำพูดว่า ‘คิดถึงเมีย’ ผมรีบกดวางสายออกทันที และทึ่งหัวตัวเองเหมือนคนบ้า แม่ทำหน้าตกใจหน่อยๆก่อนจะแย่งโทรศัพท์ไปจากมือผม จากเรื่องใหญ่ มันจะใหญ่มากขึ้นไปกว่าเก่าแล้วนะ!!

‘’แม่ครับ แม่อย่าโทรหาเขา แม่!!!’’

‘’ฮัลโหล’’

     ใจผมหายวาบเมื่อแม่พูดประโยคนั้นใส่โทรศัพท์ แม่หันมามองหน้าผมเชิงให้เงียบไปก่อนจะฟิลขาด ผมจึงทำได้แค่นั่งร้องให้เหมือนเด็กไม่มีทางสู้ จะทำยังไงดี คำนี้อยู่ล้นสมองผมเต็มไปหมดแล้ว

‘’คุณเป็นอะไรกับลูกชายดิฉันคะ’’

.

.

.

‘’คนรักของอูฮยอน’’

.

.

.

.

‘’อูฮยอนกำลังท้อง แล้วคุณรู้หรือป่าว’’

     หัวใจแตกสลายเมื่อแม่บอกคำนั้นกับอีกคน ผมตัดสินใจลุกขึ้นไปดึงโทรศัพท์กลับคืนมาก่อนจะรีบกดวางสายทันที ให้เขารู้ทำไม นอกจากเขาจะไม่ยอมรับแล้วยังจะรังเกียจผมอีก และสุดท้ายเขาก็จะไม่รักผม.... มันเป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้ที่สุดในชีวิต

‘’ทำไมอูฮยอน แกจะท้องไม่มีพ่อหรอไง’’

‘’ผมแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้ แล้วทำไมแม่ต้องไปบอกเขาด้วย’’

‘’ถ้าเขารักแกจริง เขาจะไม่ทิ้งแกกับลูกไปแน่อูฮยอน…’’

‘’……’’

‘’ต่อให้เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขาก็ตาม’’

      คำพูดสุดท้ายก่อนอีกคนจะเดินหนีไป ผมปล่อยให้น้ำตาตัวเองไหลออกมาแล้วออกมาเล่าก่อนจะทรุดนั่งลงบนพื้นหญ้า เสียงร้องให้ดังไปทั่วบริเวณอย่างไม่กลัวใครจะมาได้ยิน มือน้อยกุมท้องพลางลูบไปมา ยังไงผมก็จะให้เขาเกิด ผมไม่ต้องการให้ใครมารับผิดชอบ ในเมื่อความผิดพลาดทั้งหมดผมเป็นคนก่อ

ผมก็จะรับผิดชอบมันด้วยตัวของผมเอง.....

ลูกคนเดียวทำไมแม่คนนี้จะเลี้ยงไม่ได้.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....