ตาขีด Chapter 40 *leadnum*

Chaptet 40

     มือหนาฉุดผมให้เข้าไปในบ้านอย่างไม่ทันตั้งตัว เขามองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรสักอย่างด้วยสีหน้ารุกรี้รุกรนก่อนจะพาผมขึ้นไปชั้นสอง เขาเปิดประตูทุกห้อง ก่อนจะเปิดห้องพี่บูฮยอนก่อนจะเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเป้ที่ผมใส่เสื้อผ้ามาวันนี้และเดินออกไปทันที

‘’พี่ทำอะไร ผมไม่กลับนะผมจะอยู่ที่นี้’’

‘’เงียบไปเลย!!!!’’

     ผมเงียบตามที่เขาบอกและเดินไปตามแรงที่เขาลากไปมา พี่บูฮยอนที่เห็นเหตุการ์ณเริ่มไม่ดีก็เข้ามาช่วยคุยให้คิมซองกยูใจเย็นลงกว่านี้และจับตัวเขาแยกออกจากผม  แต่อีกคนกลับดันผมไปยืนหลังเขาแทน ผมกำลังจะบ้าตาย ผมแก้เรื่องนี้ไม่ได้เลยจริงๆ

‘’เดี๋ยวครับ คุณเป็นอะไรกับน้องผม’’

‘’ถามน้องชายคุณสิ เขาเป็นอะไรกับผม’’

‘’เอ่อ แฟนผมเองพี่’’

     ผมตอบพี่ชายที่ยืนถามด้วยสีหน้าสงสัย เมื่อผมตอบแบบนั้นพี่บูฮยอนก็มองหน้าเขากับผมสลับกันเหมือนจะจับว่าที่ผมพูดเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก

‘’อย่าทำรุนแรงกับอูฮยอนได้ไหม เขากำลังท้องนะ’’

‘’อูฮยอนกลับไปกับฉัน’’

‘’.......’’

‘’แต่ถ้าอูฮยอนไม่กลับ ก็ห้ามบังคับน้องผม’’

     คิมซองกยูไม่ทำตามที่พี่ผมบอกว่าอย่าทำรุนแรงกับผม ในเมื่อตอนนี้เขาจับข้อมือผมแน่นซะยิ่งกว่าอะไร จากเจ็บจนตอนนี้มันกลายเป็นชากับสัมผัสไปแล้ว สองคนเหมือนเริ่มจะเถียงกัน ผมกลัวว่าเรื่องมันจะเตลิดเปิงเปิงถึงขั้นมีปากเสียงกันในบ้าน

‘’อูฮยอนความเงียบมันแก้ปัญหาได้หรือไงห๊ะ’’

‘’อย่าเสียงดังใส่ผมได้ไหมครับ’’

      ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณเมื่อผมพูดว่าอย่าเสียงดังใส่ ผมไม่ชอบให้คนมาตวาดใส่หน้าหรือขึ้นเสียง มันจะทำให้ผมทำตัวไม่ถูก เรียบเรียงคำพูดไม่ได้ ต่อสถานการณ์ไม่ไหว ทุกคนต่างมองหน้าผมอย่างคาดคั้นคำตอบ พ่อแม่และคีย์ยืนดูเหตุการ์ณต่างๆอยู่ไกล ท่านคงอยากให้ผมเลือกแก้ปัญหาด้วยตัวเอง

‘’พี่บูฮยอน พ่อ แม่....ไว้ผมจะมาหาใหม่นะ’’

      ใบหน้าก้มลงมองพื้นและเอ่ยให้คำตอบทุกคนไปอย่างชัดเจน คิมซองกยูพูดว่า’งั้นลาล่ะครับ’ ก่อนจับมือผมเดินออกมานอกบ้านทันที ผมเห็นพี่บูฮยอนเดินไปหาคีย์เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างซึ่งผมไม่รู้ พี่เขาจะไปส่งคีย์เองหรอ แล้วผมจะทำไงถ้าต้องอยู่กับคิมซองกยูสองคน นี้มันโลกแตกชัดๆ

------------------------------- ----------------------------------- ------------------------

       บรรยากาศในรถเงียบสนิทตั้งแต่ขับออกมาจากบ้านของผม คิมซองกยูไม่มีแม้แต่ถ้อยคำจะพูดอะไรมา ส่วนผมก็นั่งจิกเล็บบนซอกเล็บตัวเองด้วยความเครียด เมื่อรถติดไฟแดงผมเห็นเขาหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างนิ้วเรียวเคาะลงบนพวงมาลัยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนผมก็นั่งให้ความเครียดเข้าเกาะกินไปทีละนิด

เอี๊ยด!!!

     รถหักเลี้ยวเข้าริมฟุตบาตก่อนจะเบรคอย่างแรงจนตัวผมพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่ผมคาดเข็มขัดนิรภัยไม่งั้นหน้าผมต้องทิ่มกับคอนโซลรถอย่างแรงแน่ๆ เมื่อตั้งสติได้ก็หันไปมองคนข้างๆด้วยสายตาเคืองๆทันที คิมซองกยูเป็นอะไร!!!

‘’พี่เป็นบ้าอะไร!!!’’

‘’เธอนั่นแหล่ะเป็นบ้าอะไรห๊ะนัมอูฮยอน!!!’’

ปึง!!!

      คิมซองกยูใช้มือตีพวงมาลัยรถอย่างแรงจนเกิดเสียง ใบหน้าของเขาแสดงออกมาให้เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโมโหอย่างมาก โมโหจนไม่มีอะไรมาทำให้เขาอารมณ์เย็นลงได้อีกแล้วในตอนนี้ ผมไม่รู้ว่าในห้องสมองของเขาคิดอะไรอยู่ ใบหน้าที่หลบกันอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมไม่รู้อะไรเลย

‘’นี้คือสาเหตุที่เธอถามฉันเรื่องท้องวันนั้นใช่มั้ย’’

‘’......’’

‘’ทำไมต้องปิดบังกันด้วยอูฮยอน....’’

‘’จะให้ผมบอกว่าผมท้องและเด็กในท้องคือลูกของพี่หรอ ผมนอนกับใครไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด พี่จะให้ผมบอกพี่ได้ยังไง..ฮึก....ฮืออออ’’

     ใบหน้าฟุบลงกับฝ่ามือเมื่อและปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง คิมซองกยูอ้าปากค้างกับสิ่งที่ผมอธิบาย ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าผมมีพฤติกรรมแบบนี้ เขาก็คงสงสัยเหมือนกันในเมื่อผมก็นอนกับเขาและคนอื่นไปด้วย ความเงียบครอบงำอยู่สักพัก คำพูกทำร้ายจิตใจก็ทิ่มลงมาให้หัวใจผมอย่างแรงอีกครั้ง

‘’ฉันนึกว่าเธอจะสดกับฉันคนเดียวซะอีก’’

      มือบางรีบปลดล็อครถและวิ่งออกไปทันที ผมไม่อยากจะอยู่กับเขาอีกแล้ว ไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้น ผมไม่ได้โกรธเขาเลยที่พูดแบบนั้น เขาคงคิดว่าที่ผ่านมาคนอื่นคงใช้ถุงยางแต่กับเขาคงไม่ต้องใช้ ผมได้ยินเสียงปิดประตูรถลงตามมานั้นทำให้ผมต้องรีบวิ่งให้เร็วมากขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่ทันขายาวๆของเขาที่มาจับตัวผมไว้ทันก่อน

‘’ผมไม่ให้พี่รับผิดชอบหรอกครับ ไม่ต้องกลัวหรอก....’’

‘’เธอท้องกี่เดือน’’

‘’ส สามเดือน’’

      อีกคนนิ่งไปสักพัก ก่อนจะจับแขนผมและดึงเข้าไปหาตัวแน่นพร้อมกับสีหน้าตื่กตกใจสุดๆ ผมมองใบหน้าคนตรงหน้าด้วยความสงสัยว่าเขาจะตกใจทำไม

‘’นัมอูฮยอน!!’’

‘’......’’

‘’เราอยู่ด้วยกันตั้งแต่ต้นเดือน แต่เธอท้องสามเดือนแปลว่าเธอกำลังท้องได้สองอาทิตย์ซึ่งแปลว่าเธอท้องกับฉันหรือป่าว!!!’’

‘’ผม ผมไม่รู้’’

‘’หนึ่งเดือนเราอยู่ด้วยกัน แต่เธอเพิ่งท้อง มันต้องลูกของฉันสิ ใช่มั้ยอูฮยอน’’

     มือหนาของอีกคนเอื้อมมาเช็ดน้ำตาที่นองใบหน้าผมออก และท่าทางรุกรี่รุกรนของเขาทำให้ผมปรับอารมณ์ตามไม่ทัน  ผมคิดตามสิ่งที่เขาพูดไปมา หนึ่งเดือน...สองอาทิตย์ หมายความว่ายังไง เราคืนดีกันเป็นต้นเดือนพอดี หลังจากนั้นผมก็อยู่กับเขามาตลอดจนถึงตอนนี้ ตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองท้อง.....

ใช่ลูกของคิมซองกยูจริงๆใช่มั้ย...

‘’ถ้ามันไม่ใช่ขึ้นมาล่ะ พี่ก็จะเลิกกับผมใช่มั้ยครับ’’

‘’........’’

‘’ถ้าเด็กในท้องเป็นลูกคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกของพี่ พี่ก็จะด่าผมว่าร่าน รังเกียจผม และสุดท้ายก็จะทิ้งผมไปใช่มั้ยครับ’’

       น้ำตาของคนอ่อนแอไหลลงมาอีกครั้งพร้อมกับซบหน้าลงบนอกแกร่งของอีกคน คิมซองกยูยกมือขึ้นมาโอบกอดผมกลับแน่นจนผมไม่สามารถหักห้ามใจตัวเองได้อีกแล้ว ยอมรับว่ากลัวเหลือเกิน กลัวว่าตัวเองจะไม่เหลือใคร อีกคนรอให้ผมร้องให้จนพอใจแล้วก็ค่อยๆดันตัวผมออก ผมไม่กล้ามองหน้าเขาในนาทีนี้ สงสารเขาเหลือเกินที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับคนอย่างผม เขาน่าจะมีคนรักที่ดีกว่านี้

‘’อย่าร้องนะ’’

‘’ฮึก....’’

‘’กลับบ้านไปตั้งชื่อให้ลูกของเรากันเถอะ’’

      มือหนาจับใบหน้าผมให้หันไปมองหน้าเขาตอบ รอยยิ้มของความอบอุ่นถูกส่งมาให้บางๆพร้อมกับนิ้วเรียวที่เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผมออก ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนหน้ามาแตะริมฝีปากผมเบาๆ ริมฝีปากนุ่มของอีกคนแตะแช่ไว้อยู่แบบนั้นไว้สักพักก่อนจะค่อยๆผละออก รู้ตัวอีกทีน้ำตาที่เต็มไปหมดก็หายไปแล้ว มือหนาเปลื่ยนจากจับหน้าผมเปลื่ยนเป็นกุมมือผมและกำชับแน่นๆแทน พร้อมกับลากเดินไปที่รถด้วยกัน ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

‘’อย่าพูดว่าเขาจะไม่ใช่ของลูกพี่’’

‘’.......’’

‘’เพราะพี่มั่นใจว่าเขาคือลูกของพี่ เข้าใจไหมอูฮยอน’’

‘’แต่ว่า.....’’

‘’เรารักกันไม่ใช่หรออูฮยอน คนรักกันไม่ทำแบบนี้หรอกนะ’’

‘’พี่ครับ…..’’

     มือหนาของอีกคนเอื้อมมาแตะท้องผมเบาๆและลูบไปมาพร้อมกับรอยยิ้ม มันจะทำให้ผมร้องให้อีกแล้วสิให้ตาย ดวงตาเล็กเงยขึ้นมามองผมที่เม้มปากอย่างช่างใจก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ผมอยากจะระเบิดตัวเองทิ้งไปตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

‘’เดือนนี้เราอยู่ด้วยกันทุกวัน เธอมีอะไรกับฉันคนเดียวไม่ใช่หรอไง.....หรือว่าเธอก็หนีฉันไปมีอะไรกับคนอื่นด้วย’’

‘’ไม่ใช่นะ!!!’’

‘’งั้นฉันก็สบายใจแล้ว เด็กคนนี้คือลูกของฉัน’’

‘’คิมมยองซู....คือลูกของคิมซองกยูนะ’’
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป...