ตาขีด Chapter 44 *leadnum*

Chapter 44

‘’นัมอูฮยอนอย่าเข้าไป!!!’’

   ใบหน้าค้างนิ่งงันเมื่อเพื่อนตะโกนห้ามดังจนคนที่เดินผ่านไปมาหรือนั่งอยู่ในร้านหันมามองผมเป็นตาเดียว ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วย ใบหน้าที่ตกใจ ตกใจที่เห็นผมอยู่ตรงนี้ ความจริงผมควรตกใจเขามากกว่า นิ้สินะงานที่เขาบอกว่าเยอะจนไม่มีเวลากลับบ้าน

งานที่มานั่งกินข้าวกับเมียคนอื่น!!!

‘’ตายห่าแล้ว =_= อูฮยอน’’

‘’สองที่ครับ’’

      คีย์จับแขนผมแน่นสีหน้ามันบู้บี้ไปหมด ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะ ผมหันไปบอกพนักงานเพื่อให้เขาหาโต๊ะให้ สิ่งที่เกิดขึ้นผมจะทำเป็นไม่เห็นมันแล้วกัน ผมเชื่อใจเขา เขาทำงานอยู่ ไม่ใช่ผู้ชายที่นั่งถือช้อนค้างกลางอากาศอยู่ตรงหน้า คนนั้นไม่ใช่คิมซองกยู ไม่ใช่......

‘’สองที่เชิญทางนี้ค่ะ’’

‘’นัมจะกินอีกหรอ กลับบ้านเหอะนะ’’

‘’กินสิ ทำไมต้องไม่กินด้วยล่ะ -_- ‘’

     ผมเดินตามพนักงานเข้าไปโดยที่ไม่มองโต๊ะนั้นเลยสักนิด แต่หางตาเห็นอีซานดึลเขย่าแขนคิมซองกยูรัวๆเหมือนว่าเธอจะเป็นอะไรสักอย่าง เมื่อถึงโต๊ะผมก็หยิบเมนูออกมาเลือกตามปกติ ที่ไม่ปกติคือจิตใจผมกับเพื่อนตรงหน้า มันคิดว่าผมจะระเบิดหรือไง

‘’เอ่อ...เอาเมนูอะไรก็ได้ที่ขึ้นชื่อของที่นี่มาสามอย่าง….มึงเอาไรเพิ่มป่ะ’’

‘’ไม่เพิ่มอ่ะ เอาแค่นั้นแหล่ะ’’

‘’งั้นเอาแค่นั้นครับ’’

       ผมยิ้มหวานให้พนักงานแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพราะเห็นมันสั่นหลายรอบแล้ว ไลน์ขึ้นเตือนเป็นเลขสองหลัก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร ผมกดปิดเสียงและเก็บโทรศัพท์เข้าไปไว้อย่างเดิม ไหนบอกจะไม่ยุ่งกับอีซานดึลแล้วไง นี้เขาโกหกผมชัดๆ!!!!

‘’ทำไมคุณซองกยูไม่เข้ามาหามึงวะ’’

‘’เขาจะเข้ามาหาทำไม คนที่นั่งกับเขาสำคัญกว่ากูเยอะ’’

       ผมเน้นคำที่พูดให้ดังมากยิ่งขึ้นเพื่อหวังจะให้เขาได้ยิน คีย์เหลือบมองโต๊ะที่อยู่ห้างผมไปสามโต๊ะด้วยสายตาจับผิด ถ้าไม่ติดว่าท้องแม่งจะลุกไปตบอีซานดึลแล้ว!!!!

‘’แต่ก็ไม่ควรเพิกเฉยแบบนี้ เขากำลังจะมีครอบครัวกับมึงนะ’’

‘’ถ้าเขาคิดได้เขาจะไม่ทำกับกูแบบนี้’’

        ยิ่งอยู่ยิ่งฉุนเฉียว ผมหันหน้าไปมองอีซานดึลพบว่าเขามองผมอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าแหยๆเหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง ดวงตากลมโตจ้องไปอย่างไม่วางตาจนอีกคนหลบหนีไปเอง ผมมองคิมซองกยูแต่เขากลับตักนั้นนี้เข้าปากและก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ถ้าผมมากับคนอื่นที่ไม่ใช่คีย์เขาจะเดินมาลากผมกลับบ้านหรือป่าว ทำไมเขาไม่คิดจะพูดอะไรเลยล่ะ

‘’ให้เวลากลับบ้านยังทันนะอูฮยอน’’

‘’ไม่กลับ ทำไมต้องหลบหน้า’’

‘’หรือมึงจะรอให้ตัวเองระเบิดก่อนหรอค่อยกลับ ?‘’

‘’.......’’

      ผมก้มหน้าหงุดลงมองโต๊ะอย่างใช้ความคิด รู้สึกปวกหนึบที่ท้องขึ้นมาเสียดื้อๆ คีย์เห็นผมเอามือกุมท้องเบาๆแล้วเบ้หน้านิดหน่อยมันก็รีบลุกมาดูอาการผมทันที ทำไมลูกต้องมาดิ้นรุนแรงอะไรตอนนี้ด้วย T^T

‘’อูฮยอนกูว่ากลับบ้านเหอะ อาการมึงไม่ดีแล้วนะ’’

‘’........’’

‘’มึงกินของยำไม่ได้หรอก ป่ะกูพากลับ’’

       คีย์บอกแบบนั้นด้วยสีหน้าจริงจังแล้วก็วิ่งไปบอกพนักงานทันทีว่าโต๊ะที่พวกเรานั่งแคนเซิลเมนูที่สั่งไป เหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าขาวใสเต็มไปหมด อีซานดึลลุกขึ้นยืนเหมือนจะเดินมาทางผมเพราะเขาเห็นท่าทีผมแปลกๆ แต่คิมซองกยูกระตุกแขนเขาให้นั่งลงเหมือนเดิม

พี่ครับผมกำลังอาการไม่ดีนะ!!!!

     ร่างเล็กโดนเพื่อนรักลากออกมาจากร้านและตรงไปยังรถ ผมอยากจะร้องให้จังเลย ทำไมคิมซองกยูทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงทำกับผมแบบนี้

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘’คิมซองกยูทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ!!!’’

        อีซานดึลพูดขึ้นเสียงอย่างโกรธจัดที่เห็นอาการเพื่อนของตัวเองไม่มีท่าทีอะไรขึ้นมาเลย คนรักของเขากำลังท้องและท่าทางของนัมอูฮยอนเมื่อกี้ก็ไม่ดีด้วย พอผมจะลุกเข้าไปหาเพราะเป็นห่วง ผมไม่อยากให้นัมอูฮยอนเข้าใจเรื่องของผมและคิมซองกยูผิด ป่านนี้คนนั้นไม่รู้จะคิดไปถึงไหนแล้ว

‘’ฉันเข้าใจนะเรื่องที่นายพูดเกี่ยวแม่ของนายกับเขา  แต่นายก็ไม่ควรจะตัดสินด้วยการทำตัวแบบนี้’’

‘’ให้เขาเกลียดฉันและทิ้งไปเองดีกว่า ฉันบอกเลิกเขาไม่ได้จริงๆ’’

‘’คิมซองกยู.....’’

‘’ให้เขาเข้าใจแบบนั้นแหละดีแล้ว’’

       ร่างบางนั่งลงอย่างหัวเสีย นอกจากจะช่วยอะไรเพื่อนตัวเองไม่ได้แล้วยังต้องมามีเชื้อพัวพันอีก ผมรู้ว่านัมอูฮยอนไม่ค่อยโอเคกับผมเท่าไหร่ ผมสนิทกับคิมซองกยูมากจนถึงขั้นแสดงตัวแบบนั้น คนที่ไม่เข้าใจเราสองคนก็จะคิดว่าเราเป็นแฟนกัน ความจริงแล้วไม่ใช่ ผมมีสามีแล้ว ผมมีลูกแล้ว ไม่เคยมองตาแปะนี้ไปเป็นอย่างอื่นหรอก

‘’ขอบคุณที่มาฟังเรื่องของฉันวันนี้ซานดึล’’

‘’ฉันสงสารนัมอูฮยอน เขากำลังท้องนะนายต้องดูแลเธอดีๆสิ’’

‘’ทำไม่ได้’’

‘’ก็นายมันเป็นแบบนี้ไง ขี้ขลาด!!!!’’

       ผมพูดเสียงไม่สบอารมณ์ใส่คนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด พร้อมกับเดินหงุดๆออกไปทันที ผมไม่เข้าใจคิมซองกยู ไม่เข้าใจแม่เขาด้วย ไม่เข้าใจใครเลย คนที่ผมอยากจะเข้าใกล้ที่สุดคือนัมอูฮยอน ผมอยากจะพูดคุยกับเขาเหลือเกิน แต่คงจะยากหน่อย ภาพที่เห็นวันนี้มันคงทำให้เขาไม่ชอบขี้หน้ามากกว่าเดิมแล้วแน่ๆ  

นัมอูฮยอนถ้านายรู้อะไรมากกว่านี้ นายจะเข้าใจสิ่งที่คิมซองกยูทำอยู่นะ.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

        ผมทิ้งตัวนอนลงบนเก้าอี้นอนอยู่ในห้องด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยวเกินเยียวยา วันนี้ผมอยู่กับคีย์ ความจริงผมต้องอยู่กับซองกยูไม่ใช่หรอ เราต้องเคีล์ยกันไม่ใช่หรอ T^T   ไหนบอกจะดูแลผมกับลูกให้ดีที่สุดไง แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ ความจริงเขายังรักยังชอบอีกคนอยู่สินะ ที่มาทำดีกับผมสาเหตุเพราะสงสารผมหรือป่าว....  ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาดูว่าเมื่อไหร่เพื่อนจะกลับมาจากเอาของสักที ผมอยากจะพูดสิ่งที่อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

แกร๊ก..

     เสียงปลดล็อคประตูเข้ามาทำให้ผมต้องหันหน้าไปดู คนที่มีคีย์การ์ดห้องผมมีคนเดียวคือคิมซองกยู มาให้เห็นหน้าก็ดีแล้วไอบ้า!!!! ผมลุกขึ้นยืนมองหน้าอีกคนอย่างเคืองๆ แต่ที่ได้กลับมาคือใบหน้าไร้ความรู้สึกแทน แบบนี้หมายความว่าไง

‘’พี่ครับ’’

‘’ทำไมยังไม่นอน’’

‘’……’’

‘’แวะมาเอาของน่ะ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว’’

‘’กลับไปหาอีซานดึลก็บอกมาเถอะ ไม่ต้องอ้างว่ากลับบ้านหรอก!!!!!’’

       ผมพูดขึ้นเสียงใส่เขาที่เดินเข้ามาหยิบอะไรตรงโต๊ะไม่รู้ ผมมองการกระทำของเขาทุกอย่าง แต่เขากลับเพิกเฉยกับคำพูดของผม  ตอนเช้าเรายังดีๆกันอยู่ไม่ใช่หรอซองกยู ทำไมตอนนี้พี่เปลื่ยนไปแล้วล่ะ

‘’นอนซะ’’

‘’ไม่!! พี่ต้องมาคุยกับผมให้รู้เรื่องก่อนนะ’’

‘’หยุดโวยวายสักที ฉันเบื่อ!!’’

ปัง!!!

        อีกคนตวาดผมกลับมาพร้อมกับเดินออกไปไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องอย่างแรง ผมนิ่งกับการกระทำของเขาอย่างอึ้งๆ นี้มันไม่ใช่คิมซองกยูคนที่รักผมหนิ มันไม่ใช่เลยสักนิดเดียว!!!  ร่างบางทรุดนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

ฉันเบื่อ!!!

    เบื่องั้นหรอ เบื่อที่จะต้องมาดูแลผมใช่ไหม น้ำตาหลั่งไหลออกมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกรวดร้าวไปหมดทั่วทั้งหัวใจ ไม่จริง คิมซองกยูไม่มีทางทำกับผมแบบนี้ ใบหน้าหวานก้มปล่อยโฮอย่างกับอุ้งมือตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เพราะอีซานดึลใช่ไหมที่ทำให้เขากลับไปอีกครั้ง ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าคิมซองกยูจะคงรักผมกับลูกอยู่เหมือนเดิมหรือป่าว  คำว่ากลัวเข้ามาครอบงำในหัวใจ

กลัวว่าอีกคนจะเลิกรักเราแล้วกลับไปรักคนอื่นแทน.....

พี่ครับ พี่จะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ.....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป.....