ตาขีด Chapter 43 *leadnum*

Chapter 43

SUNGGYU PART

       สายมองไปยังร่างบางที่กำลังเดินเข้าไปภายในคอนโดของเจ้าตัวเองอย่างช้าๆ ผมถอนหายใจออกมาหวังว่าให้สิ่งที่มันเกาะอยู่ในใจหลุดออกไปสักนิดก็ยังดี  นัมอูฮยอน ฉันไม่มั่นใจในตัวเองเลย......  ผมยกนาฬิกาขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้ได้เวลากลับไปทำงานแล้วจึงเดินกลับไปที่รถและขับตรงไปยังบริษัททันที เมื่อถึงบริษัทเลขาและพนักงานก็ทักทายผมอย่างปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือผมต่างหาก ผมไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากยิ้ม ไม่อยากทักทายอะไรทั้งนั้น

‘’คิมซองกยูมาคุยกับแม่หน่อยสิ’’

       ขากำลังจะก้าวเข้าห้องทำงานส่วนตัวของตนเองต้องชะงักเมื่อเสียงผู้ให้กำเนิดดังขึ้น ใบหน้าเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาหน่อยๆ กังวลกลัวว่าแม่จะรู้ว่าผมกลับมาพัวพันกับนัมอูฮยอนอีกครั้ง หลังครั้งนั้นที่อูฮยอนเป็นคนประกาศเลิกกับผม ผมจึงตั้งใจกลับมาตั้งหลักที่บ้าน เมื่อแม่เห็นลูกชายคนโตกลับมาบ้านด้วยสีหน้าบุญไม่รับแม่ก็รู้เลยว่าผมเป็นอะไร ผมต้องทนอยู่บ้านเพื่อให้แม่ลืมเรื่องอูฮยอนไปให้ได้ก่อนค่อยแอบหนีออกมาหาอูฮยอนอีกครั้ง แต่รู้สึกช่วงนี้มันจะไม่ง่ายอีกต่อไปแล้ว.....

‘’ครับ…’’

      ตอบคำสั้นๆก่อนจะเดินตามแม่เข้าไปในห้องทำงาน ผมรู้สึกอึดอัดเมื่อเข้ามาในห้องนี้ ได้กลิ่นความมาคุอยู่รอบตัวเต็มไปหมด และสีหน้านั้นด้วย แม่คิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

‘’ทำไมต้องมองหน้าแม่แบบนั้นล่ะลูก’’

‘’แม่มีอะไรครับ’’

‘’ป่าว แค่จะเอารูปมาให้ดูน่ะ’’

‘’……’’

‘’รูปของเด็กดื้อที่ไม่ยอมฟังคำพ่อแม่’’

       ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกส่งมาให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผมมองซองนั้นด้วยสีหน้าหนักใจแต่ก็ไม่ยอมเปิดออกมา  ใบหน้าขาวเริ่มมีเหงื่อผุดพรายขึ้นมาจนต้องเอามือไปเช็ดออกเบาๆ คนตรงหน้าเหมือนจะรำคาญที่ลูกชายตัวเองไม่ยอมเปิดสักทีจึงจัดการเปิดซองนั้นออกเองแทน รูปถ่ายหลายใบกองอยู่ตรงหน้าผม มันคือรูปผมกับอูฮยอนพากันเดินเข้าโรงพยาบาลเมื่อ ชม. ที่แล้วด้วยกัน ใบหน้ายิ้มแย้มของผมและเขากำลังเดินเข้าไปในแผนกตั้งครรภ์ ให้ตายสิ ผมไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแล้ว

‘’นี้คงจะเป็นลูกค้าของลูกสินะ’’

‘’…..’’

‘’มันไม่ใช่แค่ลูกค้าสิ ดูแววจะมีลูกในท้องด้วยหนิ’’

‘’แม่อย่าคิดอะไรแบบนั้นเด็ดขาดนะครับ อย่าทำอะไรอูฮยอนเด็ดขาด!!’’

‘’แม่ได้จะทำสักหน่อย แต่จะให้คนอื่นทำต่างหากคิมซองกยู’’

       มือหนากำเข้าหากันแน่นสายตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ แต่แม่กลับยิ้มหน้าระรื่นอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม่ไม่ละอายกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำเลยหรอ เห็นแก่ตัว ผมพูดคำนี้ได้ไหม  นัมอูฮยอนจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

‘’ถ้ามันกับลูกของมันเป็นอะไรไป ต้นเหตุก็คือลูกนั่นแหล่ะแม่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกยุ่งกับมันสักที นี้มันท้องกับใคร ลูกแน่ใจหรอว่าท้องกับลูกหือ ? ’’

‘’เด็กในท้องคือลูกของผม ผมกำลังมีจะลูก เรากำลังมีครอบครัว!!’’

‘’เลิกฝันและเลิกยุ่งกับมันสักทีเถอะลูก’’

‘’แม่ครับ ทำไมแม่เป็นแบบนี้’’

‘’ถ้ายังอยากให้มันอยู่บนโลกนี้อย่างสงบสุข และลูกของมันได้เกิดมาดูโลก ก็ควรจะถอยห่างตามที่แม่บอกนะลูก’’

      พระเจ้าครับช่วยหาทางออกให้ผมหน่อยได้ไหม  ใบหน้าของนัมอูฮยอนลอยเข้ามาลอยเข้ามาอีก ผมทิ้งอีกคนไปไม่ได้หรอก ให้ผมไปตายยังจะง่ายกว่า แต่ถ้าผมไม่เลิก อีกคนกับลูกก็จะไม่ปลอดภัย ผมจะทำยังไงดี

‘’แม่ให้เวลาหนึ่งอาทิตย์ ไปจัดการล่ำลากันให้เรียบร้อยซะ‘’

‘’แต่เขาคือเมียผมนะครับ ผมเลิกกับเขาไม่ได้หรอก’’

‘’หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น.....’’

       อีกคนลุกขึ้นและเดินผ่านผมออกไปทันทีที่พูดจบ ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นอย่างแรงจนผมปวดหนึบไปทั้งแถบ แม่ไม่มีหัวใจใช่ไหมถึงทำกับผมแบบนี้ ที่ผ่านมาแม่เห็นผมเป็นอะไรหุ่นเชิตหน้าชูตาของครอบครัวหรือไง มือหนาทุบโต๊ะกระจกเสียงดังลั่นอย่างไม่กลัวจะเจ็บมือ

อูฮยอนมีทางไหนที่เราจะได้รักกันโดยที่ไม่มีใครขัดขวางบ้าง

ตอนนี้สมองพี่ไม่ทำงานอีกแล้ว กลัว กลัวว่าลูกกับนายจะเป็นอะไรไป

พี่เป็นมันพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยสินะ

----------------------------- ---------------------------- ------------------------

‘’ลูกดิ้นบ่อยจังเลยวันนี้ แม่ปวดท้องไปหมดแล้วรู้ไหม’’

       ผมบ่นกับมยองซูอยู่คนเดียวในห้อง ตั้งใจจะอ่านหนังสือสักหน่อยแต่เขาก็ดิ้นจนผมแทบจะร้องให้ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงคำพูดที่ผ่านมาเมื่อตอนเที่ยง ‘พี่รักเรานะ’ เขินฮ่า!!! ผมวางหนังสือลงและไปนั่งตรงระเบียงเพื่อจะรับลม เมื่อออกมานอกห้องบรรยากาศค่อนข้างหนาวนิดหน่อย บริเวณร้านอาหาร หรือห้างสรรพสินค้าเริ่มติดไฟต้อนรับวันคริสมาร์ตแล้ว อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง อยากจะอยู่กับซองกยูวันนั้นที่สุด

‘’เห้อ เบื่อจังเลย’’

      สายลมพัดผ่านใบหน้าเข้าไปในห้อง สายตามองไปยังรอบตัวและมองไปยังไกลแสนไกลอย่างไร้จุดหมาย มันจะดีกว่านี้ถ้ามีใครสักคนมานั่งมองไปด้วยกัน แต่ตอนนี้ผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียวนี้ ผมยังมีลูกน้อยน่ารักในท้องคอยอยู่เป็นเพื่อนกัน ชักอยากให้เขาโตไวๆและออกมาแล้วสิ

ครืดดดด  ~

‘’ครับพี่ซองกยู’’

[อูฮยอน วันนี้พี่ไม่กลับนะ]

‘’อ้าว พี่จะนอนบ้านหรอครับ’’

[อื้อใช่ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม]

‘’อืมมม แต่ผมอยากอยู่กับพี่มากกว่านะ’’

      ว่าพลางก้มหน้าเขินไปเอง เมื่อผมตอบไปแบบนั้นคิมซองกยูก็หัวเราะเบาๆออกมา ว่าแต่เขาจะไปไหนหรอ ผมถามเขาได้ใช่ไหม

‘’แล้วพี่จะไปไหนหรอครับ’’

[ป่าว แต่งานมันเยอะมากคงจะอยู่บริษัทถึงดึก.....เอ่อดูแลมยองซูดีๆนะ]

‘’ครับ’’

[ดูแลลูกให้ดีที่สุด เข้าใจไหมอูฮยอน]

        น้ำเสียงของเขาดูแปลกๆไป สงสัยคงเหนื่อยกับงาน คิมซองกยูกดวางสายไปแล้ววันนี้ตั้งใจจะกินข้าวด้วยกันแท้ๆ ใบหน้าสดใสตอนนี้เริ่มจะกลายมาห่อเหี่ยว คุณหมอบอกว่าห้ามเครียดไม่งั้นจะส่งผลไม่ดีไปให้ลูก ไม่ได้ ผมต้องห้ามเครียด ห้ามๆๆๆ!!!  เมื่อไม่มีอะไรทำก็คงต้องโทรไปง้อเพื่อน ผมไม่รู้ว่าคีย์จะคงหายโกรธหรือยัง ขอแค่มันรับสายและด่าผมอย่างที่ต้องการก็ได้ แต่อย่าหนีทิ้งกันไปซื่อๆแบบนี้ได้ไหม :’(

ตู๊ด......ตู๊ด.......

[ฮัลโหล]

‘’เอ่อ คีย์’’

[ว่าไงอูฮยอน]

‘’ขอโทษนะ ‘’

[ไม่รับคำขอโทษ.....แต่ยกโทษให้]

     ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเพื่อนตอบมา ไม่รับคำโทษแต่ยกโทษให้ หมายความว่าไง คือจะไม่โกรธผมใช่ไหม ตอนนี้รู้สึกคับแน่นจังพูดไม่ออก ผมรู้สึกว่าตัวเองจะเปลื่ยนไปมากมาย = =

[เห้ย มึงจะเงียบทำไมก็บอกยกโทษให้ไง แต่วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะไม่งั้นเลิกคบจริงด้วย]

‘’มึงมีเพื่อนหลายคนหรอ ถึงจะเลิกคบกูเป็นเพื่อนน่ะ’’

[แล้วมึงล่ะ มีเพื่อนเยอะหรือไง]

‘’กูก็มีมึงเป็นเพื่อนคนเดียวในชีวิตกูไง’’

[กูก็เหมือนมึง ดังนั้นถ้าอยากมีเพื่อนชื่อคีย์ตลอดไปห้ามปิดบังความลับโอเค้ ?]

‘’เออ ไอบ้า!!!’’

      เสียงหัวเราะคิกคักของปลายสายส่งมาทำให้ผมอดที่จะแก้มปริไม่ได้  เรากลับมารักกันเหมือนเดิมอีกครั้งแล้วสินะ พอกลับมาคุยกันถูกคอก็ปล่อยระเบิดใส่กันตู้มตามตามประสาคนอดอยาก ผมอยู่ห้องคนเดียว พูดกับลูกจนลูกรำคาญแล้วมั้งตอนนี้

‘’ใกล้คริสมาร์ตแล้วไปไหนกันดี’’

[อ้าว มึงไม่ไปกับคุณซองกยูหรอ]

‘’ดูเขางานยุ่งว่ะ มึงมาอยู่กับกูได้ใช่ไหม’’

[ได้อยู่แล้วเพื่อนเอ๋ย...ปาร์ตี้อ้าปาร์ตี้!! ไปซื้อของกัน]

        ปลายสายเจี๊ยวจ๊าวสุดฤทธิ์ วันนี้คิมซองกยูไม่กลับมาที่นี้ ผมออกไปข้างนอกบ้างก็คงไม่เป็นไร ดีกว่าซุกอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ล่ะนะ ผมนัดคีย์ไปห้างสรรสินค้าที่ชอบไปด้วยกันบ่อยๆ แต่เพื่อนรักอาสาบอกว่าจะมารับเพราะผมท้องมันจะลำบากในการขับรถ ผมสามเดือนนะครับไม่ใช่เจ็ดเดือนดูแลกันดีจริงๆ  พอนัดแนะกันเรียบร้อยแล้วผมก็จัดการเปลื่ยนชุดใหม่เรียบร้อยเก็บของส่วนตัวใส่กระเป๋าเป้และเดินไปรอเพื่อนหน้าคอนโดจะได้ไม่เสียเวลาขึ้นลงอีก

‘’นัมอูฮยอนนนนน’’

‘’อะ โหเจ๊ชุดแดงไปไหนเนื้ย -0-‘’

‘’วันคริสมาร์ตไงแกนี้ แซนดี้ต้อนรับๆๆ’’

‘’อีกสี่วันเจ๊จะรีบใส่ไปไหนวะครับ’’

    

       ผมมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างนึกขัน พี่คนนี้แต่งตัวไม่เคยธรรมดาเลยสักวัน มันแปลกจนผมชินกับลุคนี้ของเขาไปแล้ว ผู้หญิงมั่นยกให้แกเลย

‘’อูฮยอนแกมีพุงแล้วหรอเดี๋ยวนี้ กินเยอะขึ้นใช่ไหม’’

‘’เอ่อป่าวๆ ผมมีเด็ก -///-‘’

‘’ห๊ะ!! เด็กหมายถึงเบ่บี๋ ?’’

‘’อือ ทำไมอ่ะ’’

‘’กับใครวะ คุณซองกยูคนนั้นป่ะ’’

      ใบหน้าแดงฉ่าเมื่อเอ่ยถึงชื่อคนนั้น ผมพยักหน้าเบาๆไปมาก่อนจะจับแขนคนตัวเล็กให้เดินไปนั่งในร้านค้อฟฟี่ช้อฟเล็กๆด้วยกัน ความจริงผมไม่ได้มาที่นี้บ่อย ถึงมันจะอยู่ใต้ห้องเลยก็เถอะ นับครั้งเลยได้มั้งกับการมาเหยียบร้านนี้

‘’ทะเลาะกันบ่อยยิ่งกว่าอะไร กลับมีลูกด้วยกันซะงั้น’’

‘’เขาบอกยิ่งทะเลาะกันยิ่งจะเข้าใจกันมากขึ้นไม่ใช่หรอ’’

‘’เออนั่นสิเนอะ ฉันไม่รู้หรอกไม่เคยมีแฟนนี่...อาแม่เสือมีลูกซะแล้วอดไปแรดเลยดิ ฮ่าๆๆๆ’’

      พี่สาวแซวผมเล่นอย่างสนุกปาก ส่วนผมไม่โกรธหรอก เขาจับท้องผมเล่นพลางหัวเราะคิกคัก มยองซูลูกรู้ไหม คนชอบลูกเยอะแยะเลย ผมคิดในใจแบบนั้นแล้วก็พูดคุยกับเขาไปด้วยเรื่อยเปื่อยไม่นานนักคีย์ก็มาถึง ผมจึงต้องบอกลาและเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างนอก

‘’อูฮยอน...มึงบอกคุณซองกยูงานยุ่งใช่ป่ะวะ’’

‘’อื้อ เขางานยุ่งวันนี้เขาจะไม่กลับห้องด้วย ทำไมหรอ’’

‘’ปะ ป่าวๆ  ถามดูเฉยๆ’’

‘’อ๋อ อืม’’

     เพื่อนสนิทรีบแก้ตัวพันวัลก่อนจะขับรถไปอย่างเงียบๆ ผมไม่อยากจะสงสัยอะไรมากแล้ว วันนี้มีแต่คนทำให้สงสัย -0-  เมื่อมาถึงห้างสรรสินค้าผมกับคีย์ก็เดินเลือกของกันเรื่อย สิ่งของสำหรับจัดงานเทศกาลเต็มไปหมด ผมเดินผ่านแผนกของตกแต่งก็พบคาดผมกวางเรนเดียร์ มันน่ารักจัง ซื้อไปใส่คงจะแอ็บแบ๊วน่าดู แล้วคิดภาพซองกยูใส่ดูดิ เขาคงจะน่ารักน่าฟัดสุดๆๆ > < ช่วงนี้หันไปไหนเจออะไรก็คิดถึงแต่ซองกยูๆๆ

‘’คีย์ซื้ออันนั้นกันไหม’’

‘’ซื้อไรหยิบมาเหอะ พอถึงเวลาเราก็ใช้กันหมด’’

‘’มึงว่าซองกยูใส่จะน่ารักไหม’’

       ผมถามคีย์ออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่อีกคนทำหน้าชะงักนิดนึงก่อนจะพยักหน้าหงึดหงักเชิงว่าเห็นด้วยกลับมา ผมสงสัยอาการของเพื่อนเหลือเกินที่เวลาพูดถึงซองกยูทีไร เขาจะทำเงอะงะประจำเลยตั้งแต่ออกมาจากบ้าน มันมีอะไรกันแน่

‘’มึงเป็นไร กูเห็นมึงเงอะงะบ่อยแล้วนะ - -‘’

‘’ป่าว ก็เมื่อกี้คิดภาพแฟนแกใส่ไงว่ามันจะเป็นไง’’

‘’หรอ’’

‘’เออดิ คิดมากไรเนื้ย หิวข้าวไหมไปกินข้าวกัน’’

‘’อื้อ ก็ได้’’

      คีย์สอดแขนมาควงผมไว้และก็เดินหาร้านอาหารด้วยกัน อยู่ดีๆผมก็อยากกินยำ แต่คนท้องกินได้ไม่เป็นไรใช่ไหมมันจะไม่อันตรายใช่ป่าว

‘’มึงกูอยากกินยำ’’

‘’ห๊ะ กินของเผ็ดได้หรอ’’

‘’ได้มั้ง ก็อย่ากินเผ็ดมากดิ’’

‘’เอางั้นก็ได้’’

      สองคนลากสังขารกันเดินไปร้านที่เคยมากับซองกยูวันก่อนแล้วผมอ้วกแตก  ผมบอกคีย์ไปจองโต๊ะก่อนเลยส่วนผมจะเข้าห้องน้ำแปปนึง 

วันนี้รู้สึกแปลกๆยังไงชอบกลแฮะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

       เมื่อได้รับคำสั่งจากเพื่อนให้มาจองโต๊ะก่อนเพราะอีกคนขอเข้าห้องน้ำแปปเดียว พนักงานเข้ามาอำนวยความสะดวกทันทีที่ผมเข้าไปถึง

‘’สวัสดีค่ะ มากี่ท่านคะ’’

‘’มาสองครับ’’

‘’สองเชิญด้านนี้เลยค่ะ’’

       ผมเดินตามพนักงานเข้าไปมือก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะโทรบอกอีกคนว่าตนเองนั่งอยู่โต๊ะไหน ผมเดินผ่านจุดนึงมาได้สองก้าวก็ต้องหันหลังกลับไป

ซวยแล้ว....

‘’ขอโทษนะครับ ผมไม่ทานแล้ว’’

      เมื่อเห็นคนรู้จักที่ขึ้นชื่อว่าคนรักของเพื่อนอยู่ที่นี้กับใครสักคนที่ผมไม่รู้จักก็รีบบอกลาพนักงานและออกมาทันที ผมเห็นอูฮยอนกำลังเดินมาทางนี้ ถ้าอูฮยอนเข้าไปในร้านแล้วเห็นซองกยูมันต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

‘’เห้มึงกูว่าเรากลับบ้านกันเถอะ’’

‘’อะ อาวกูอยากกินยำนี่’’

‘’โหยยยย กูเพิ่งคิดได้ว่ามีร้านยำแซ่บมากทึ่นึง ที่นั่นเจิดกว่าไปลองที่นั่น’’

‘’กูอยากกินที่นี่อ่ะ ทำไมหรอ’’

     ดูเหมือนเพื่อนรักจะไม่ยอมทำตามง่ายๆ ถ้ามันเห็นพ่อของลูกที่บอกว่าทำงานหนักกลับบ้านไม่ได้มานั่งกินข้าวหัวเราะคิกคักอยู่กับผู้ชายค่อนข้างอ้อนแอ้นนี้มันจะทำยังไง เมื่ออูฮยอนเห็นผมเงียบไปก็เดินปลิวเข้าไปในร้านทันที

‘’อูฮยอนอย่าเข้าไปนะ!!!’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....