ตาขีด Chapter 46 *leadnum*

Chapter 46

SUNGGYU PART

‘’ซองกยูวันนี้ไม่ทำงานอีกแล้วหรอลูก’’

‘’ไม่ครับ ผมไม่อยากไป’’

‘’งั้นวันนี้วันคริสมาร์ตอย่างน้อยก็ออกไปข้างนอกกับครอบครัวหน่อยนะ’’

 ‘’ก็ผมไม่อยากไปไง อย่ามาเซ้าซี่ได้ไหม!!’’

‘’คิมซองกยู!!!!’’

‘’ออกไป!!!’’

       เสียงใหญ่ตวาดไปทั่วห้องบ่งบอกให้อีกคนออกไป แม่ใบหน้าขึ้นสีที่เห็นลูกชายคนโตไม่ยอมทำงานทำงานวันๆคลุกอยู่แต่ในห้องเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่ใช่ว่าแม่จะไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร แม่รู้ทุกอย่าง แต่มายังทำตีหน้าซื่อ จะหาว่าผมบาปก็ได้ แต่จะให้ผมทำหน้าระรื่นทั้งๆที่ในใจเจ็บปวดจนเจียนตาย ผมทำไม่ได้หรอก เสียงประตูปิดลงเมื่อผมไม่ยอมสนใจ ใบหน้าหล่อขาวซีด ไร้การบำรุงด้วยครีม ร่างกายซูบโทรมเพราะกินข้าวบ้างไม่กินบ้าง

คิดถึง คิดถึงอูฮยอนกับลูกเหลือเกิน.....

       อยากจะโทรไปหาหรือแอบไปดูบ้างว่าอีกคนกับลูกจะทำอะไรอยู่ ยังสบายดีไหม อยู่ดีกินดีหรือป่าว แต่ก็ทำได้แค่คิด เขาเจ็บปวดเพราะผมมามากพอแล้วอย่างที่เขาพูด  เขาบอกจะไม่มาให้ผมเห็นหน้าอีก ถ้าเขาเห็นผมเขาอาจจะไม่มีความสุขและหนีผมไป หนีไปที่ที่ผมไม่มีทางหาเจอ หลังจากวันนั้นซานดึลก็ไปต่างจังหวัดกับลีจุน มีบ้างที่เขาโทรมาหาถามเรื่องนั้นนี้กับผม แต่ผมก็ไม่อยากคุยกับเขาเท่าไหร่ อยากใช้ห้วงความคิดถึงแต่กับนัมอูฮยอนเท่านั้น ไม่เห็นหน้า อย่างน้อยได้เจอกันในฝันก็ยังดี

ก๊อก ก๊อก

‘’ซองกยูพ่อเอง’’

       เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงพ่อดังเข้ามา ผมไม่แม้แต่จะหันไปดูสายตาจ้องไปยังท้องฟ้าเท่านั้น ไม่รู้ว่าผมนั่งมองมันมานานเท่าไหร่แต่ก็รู้ว่ามันนานมากพอดู  บนไหล่แกร่งรู้สึกถึงมีอะไรมาสัมผัส ผมจึงหันหน้าไปมองก็พบว่าพ่อจับไหล่ผมและมองไปบนท้องฟ้าด้วยกัน

‘’ลูกไม่สบายหนักใช่ไหม’’

‘’ครับ ? ‘’

‘’ในใจของลูกน่ะ’’

‘’......’’

       ผมไม่ตอบคำถามแต่กระเถิบให้พ่อมานั่งข้างกันแทน เสียงถอนหายใจดังออกมา พ่อรู้สึกว่าลูกชายคนเดิมหายไป  พ่อจะเข้าใจหัวอกผมไหม พ่อจะเข้าใจความรู้สึกผมหรือป่าว

‘’พ่อครับ ผมคิดถึงเมียกับลูกผมเหลือเกิน’’

‘’พ่อก็คิดถึงอูฮยอนเหมือนกัน เขาน่ารักนะ พูดเก่งด้วย ตื่นตัวตลอดเวลา’’

‘’.......’’

‘’แต่ที่แม่แกทำแบบนั้นเพราะอยากให้แกมีชีวิตที่ดีนะ.....แม่แกรักแกจนหลงลืมไปว่าลูกของตัวเองก็มีหัวใจเหมือนกัน’’

      ผมนั่งฟังพ่อพูดเงียบๆ  ระหว่างที่พูดสายตาของคนสูงวัยไม่ได้มองหน้าผมเวลาท่านกำลังเล่าอะไรออกมา คำพูดเพียงเบาๆแต่ในห้องที่เงียบสงัดกลับทำให้เสียงดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ ทำไมแม่ไม่เหมือนพ่อบ้าง พ่อรักแม่ที่เป็นแบบนั้นได้ยังไง

‘’เมื่อก่อนแม่แกก็เป็นเหมือนแกแหล่ะ  เราสองคนไม่ได้จีบกันหรือพบรัก เราแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่ต่างหาก คิดว่าอยู่ด้วยกันไปก็คงรักกันเอง...แต่ก็จริงนะพ่อกับแม่แกรักกัน’’

‘’แต่ผมไม่เหมือนพ่อกับแม่นี่ นี้มันสมัยไหนกันแล้ว’’

‘’ไปไหม ?’’

‘’ไปไหนครับ’’

      ผมเอียงคอถามด้วยความสงสัยเมื่ออยู่ดีๆพ่อก็บอกว่า ไปไหม? ใบหน้าพ่อละจากมองท้องฟ้าที่ไม่มีแม้แต่ดวงดวงหันมายิ้มให้กับผม รอยยิ้มอบอุ่นแบบนั้น หมายความว่าอะไร

‘’ไปไหนครับ ?’’

‘’ไปหาลูกสะใภ้พ่อไง เอาเขากลับมานะ’’

‘’ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวแม่ก็...’’

‘’ไม่ต้องห่วง พ่ออยู่เฉยมามากพอแล้ว ได้เวลาที่พ่อต้องจัดการบ้างอะไรบ้างแล้วล่ะ’’

‘’พ่อครับ....’’

‘’แกต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเหมือนพ่อนะ’’

       พ่อทิ้งประโยคสุดท้ายพร้อมกับตบหลังผมเบาๆสองทีและเดินออกไป ใจผมที่ตายด้านไปหนึ่งอาทิตย์เริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ความกลัวแวบเข้ามาครู่นึง อูฮยอนจะยอมเจอหน้าผมไหม ดีไม่ดีอาจจะเกลียดผมไปแล้ว มือหนาหยิบเสื้อโค้ดสีน้ำตาลเข้มมาใส่พร้อมกับหยิบกุญแจรถลงไปยังด้านล่าง พบพ่อกับแม่นั่งด้วยกันอยู่ตรงห้องรับแขก พ่อยิ้มให้ผมและยกสองหิ้วให้

พ่อน่ารักจังงงงงง > <

   ------------------------------ ---------------------------------- ---------------

        มือบางยกขึ้นมาเป่าลมใส่อุ้งมือพร้อมกับเอาลูบท้องตัวเอง ตอนนี้ท้องผมโตแล้วนะ  แต่มันก็ไม่ได้ป่องจนหน้าเกลียด คีย์กำลังมุ่งมั่นกับการติดต้นคริสมาร์ตที่ลงทุนควักเงินตัวเองซื้อไปซะหลายพันบาทมาไว้ที่ห้องผม แต่วันนี้น่าอิจฉามันแฮะ มันมาพาแฟนที่แอบคุยกันเป็นหลายเดือนแต่เพิ่งจะเปิดตัวมาด้วย แต่ผมนี่สิ... เห้อ

‘’พี่จงฮยอนหยิบสเปรย์ให้ผมหน่อยสิ’’

‘’มาจุ้บแก้มก่อนแล้วจะหยิบให้’’

‘’นี้ไม่เล่นนะ เห็นไหมเพื่อนผมนั่งอยู่ทั้งคน’’

‘’จ้า แม่ทูลหัวของพี่’’

     ผมหัวเราะให้กับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่สวีทหวานกับข้ามหัวผมอยู่ ขอให้คนนี้รักกันไปนานๆด้วยเถอะ อย่ามาล้มเหลวอย่างคันเหมือนอย่างผมเลย รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นเมื่อมองไปยังชีวิตลูกน้อยที่อยู่ในท้อง

ไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร มีแม่คนเดียวก็พอแล้วเนอะ

  

      หลังจากที่มองสองคนวีดว้าดกันมานานสองนานก็ว่าจะออกไปหาอะไรอุ่นๆกินด้านล่างสักหน่อย เผื่อสองคนนี้จะทำอะไรได้สะดวก -0- ผมหยิบกระเป๋าตังค์พร้อมกับเดินลงมาด้านล่างเงียบๆคนเดียว นี้ก็ผ่านไปอาทิตย์นึงแล้วที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้ติดต่อ ไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกคน เขาคงอยู่ดีมีความสุขดี ไม่เหมือนผมหรอกที่มัวแต่คิดบ้าอยู่คนเดียว ผมจมอยู่กับความคิดตัวเองจนไม่รู้สึกตัวว่าตัวเองเดินเข้าลิฟต์และลงมาด้านล่างตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีขาก็หยุดอยู่หน้าร้านแล้ว

‘’อ้าว คุณแม่รับอะไรคะวันนี้’’

‘’เจ๊เล่นอะไรเนื้ย ขอนมร้อนแก้วนึงครับ’’

‘’ได้เลย รอแปปนะจ๊ะ’’

      ผมยิ้มหวานในแบบที่ชอบทำก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะติดกระจกมุมสุด มุมตรงนี้เป็นที่ที่มองเห็นอะไรได้สะดวก รถขับผ่านไปมาไม่บางตา ผู้คนคงพากันไปเที่ยวสนุกเลยสินะ

‘’มาแล้วนมร้อนสำหรับคุณแม่ลูกอ่อนนะคะ’’

‘’เจ๊งานเยอะป่ะ มานั่งเป็นเพื่อนน้อย’’

‘’ถึงงานเยอะฉันก็จะนั่ง -0- แกเป็นไงบ้าง’’

‘’ผมสบายดีเหมือนเดิม’’

       ว่าพลางยกนมขึ้นมาเป่าก่อนจะค่อยๆดื่ม มือบางของคนตรงหน้าเอื้อมมาตีแขนผมรัวๆจนนมหก ผมมองหน้าอีกคนอย่างสงสัยว่าตีทำไม แต่พี่ดาร่าแกทำหน้าอย่างกับเห็นผียังไงยังงั้นแหล่ะ แล้วนมมันร้อยมันลวกมือโว้ยยย

‘’มาแล้ว มาแล้วๆๆ’’

‘’อะไรมาของเจ๊ เนื้ยหกเลอะผมหมดแล้วเห็นไหม’’

‘’คิมซองกยูๆๆ มาแล้ว’’

      ผมทำปากพองลมว่าอีกคนโกหกแน่ๆ -0- มือบางหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบนมที่เลอะแขน คิมซองกยูจะมาอะไรแถวนี้ แฟนใหม่เขาอยู่ที่เดียวกับผมหรือไง ใบหน้าหันเอี้ยวไปตามที่อีกคนมองแต่กลับไม่เจออะไร นี่โกหกชัดๆๆ

‘’ไม่เห็นอะไรเลยเจ๊...พี่’’

‘’เอ่อ เรื่องส่วนตัวขอไม่เกี่ยว....คุณซองกยูเชิญนั่งก่อนค่ะ’’

‘’ขอบคุณครับ’’

      พออีกคนลุกผมก็ลุกขึ้นตามทันที เหตุผลอะไรที่จะต้องมานั่งร่วมโต๊ะกับแฟนเก่า คิมซองกยูเห็นหน้าผมไม่ค่อยสบอารมณ์เขาก็มีสีหน้าเสียๆนิดหน่อย เอ้ะ คิมซองกยูใบหน้าเปลื่ยนไปหรือป่าว ทำไมเขาอยู่เซอแบบนี้ล่ะ

‘’นั่งคุยกันก่อนได้มั้ย’’

‘’เจ๊ครับ เท่าไหร่’’

‘’นัมอูฮยอน’’

‘’งั้นผมเอาเงินวางไว้ตรงนี้นะครับ’’

       ผมมองหน้าเขานิดนึงแล้วก็เดินออกมา อีกคนมองหน้าผมนิ่งๆไม่เดินตามมาด้วย ใจผมเต้นไม่แปลกๆเมื่อเจอหน้าเขาอีกครั้ง อย่าใจเต้นเพราะคนแบบนั้นนะอูฮยอน ไอใจไม่รักดีเอ้ย!! ผมรีบกดลิฟต์และขึ้นมาบนห้องอย่างรวดเร็ว นี่ผมกำลังหนีอะไรอยู่ เขาไม่ได้เดินตามมาสักหน่อย T^T มือบางแตะคีย์การ์ดห้อง ใบหน้าหันเอียงไปตามทางเดินก็ไม่พบใคร

‘’อ้าว ไปไหนมาอูฮยอน’’

‘’อ่อ ไปกินเค้กข้างล่างมาน่ะ’’

‘’ไม่ชวน มึงปล่อยให้กูอยู่กับคนโรคจิตสองต่อสองได้ไง’’

‘’โรคจิต ?.....ปวดหัวหน่อยนะจงฮยอน ฮ่าๆๆๆ’’

       ผมทำหน้าเอือมๆพลางหันไปบอกจงฮยอนแฟนหนุ่มของคีย์เชิงขำๆ คีย์แบะปากเหมือนน้อยใจแล้วก็หันไปพ่นสเปร์ยต่อ ผมนั่งหันหลังให้เขาสองคน สมองคิดไปต่างๆนาๆว่าคิมซองกยูมาทำอะไรที่นี่ แล้วเดินมานั่งกับผมอีก เขาต้องการจะคุยอะไรอีกในเมื่อเขาเป็นคนที่ทำให้เรื่องมันเกิดเอง

ครืดดดด

‘’คีย์โทรศัพท์’’

      ผมเหลือบมองเบอร์ก่อนจะลุกเอาโทรศัพท์ไปให้เพื่อนและกลับมานั่งที่เดิมต่อ บรรยากาศห้องเงียบสนิทเมื่อโทรศัพท์เจ้ากรรมเงียบไป  ผมหันไปมองว่าเงียบอะไรกันก็พบว่าสองคนนั้นซุบซิบไรกันไม่รู้สีหน้าเคร่งเครียด

‘’มีอะไรหรือป่าว’’

‘’ปะ ป่าวพี่ครับอยู่กับอูฮยอนแปปนึงนะเดี๋ยวผมมา’’

‘’อื้อได้สิ’’

      เพื่อนรักออกไปข้างนอกแล้ว ผมจึงกลับมาสนใจกองขนมตรงหน้าต่อ คืนนี้จะกินหมดได้ยังไงเนื้ยมีกันสามคน  เก้าอี้ข้างๆยวบลงผมจึงหันไปยิ้มให้กับคนที่มานั่งด้วย จงฮยอนน่ารักนะ เขาตามจีบคีย์ยังไงมาสี่ห้าเดือนกัน ที่สำคัญจีบกันแบบลับๆด้วยขนาดผมยังไม่รู้เรื่องเลย

‘’อูฮยอนถามอะไรหน่อยสิ’’

‘’อ่า ว่ามาเลย’’

‘’ลืมคุณซองกยูหรือยัง’’

      แขนที่กำลังจัดกองขนมหยุดชะงักลงเมื่ออีกคนถามเรื่องนี้ อะไรดลใจให้ถามเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ผมกำลังจะทำใจได้แล้วแท้ๆ หนึ่งอาทิตย์ผมทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นนี้ก็แทบกระอักเลือด แล้วเขาจะรื้อฟื้นอะไรขึ้นมาให้ผมเจ็บปวดใจเล่นอีก

‘’ใครจะลืมลงล่ะ แต่ก็เนอะยังไงก็ต้องลืม’’

‘’.......’’

‘’ต่อไปผมคงไม่คิดจะมีคนรักแล้วล่ะ แค่นี้ก็เข็ดแล้ว ฮ่าๆๆ’’

‘’ถ้าเขากลับมาขอคืนดีอีกครั้ง นายจะให้อภัยเขาไหม’’

‘’เอ่อ ไม่ล่ะ ไปแล้วก็ไปเลยไม่ต้องกลับมาหรอก’’

         ผมหัวหัวเราะฝืดๆตอบกลับไป จงฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วก็ลุกเดินออกไปนอกห้อง สงสัยจะไปหาแฟนของเขาแล้วล่ะมั้ง หลังบางเอนหงายลงพิงกับโซฟาพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ขับไล่ความฟุ้งซ่านออกไป วันนี้วันคริสมาร์ตวันดี จะมาเครียดไม่ได้สิ

จะให้ผู้ชายคนนั้นมามีอิทธิพลกับหัวใจเราไม่ได้อีกต่อไปแล้ว..... 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป..