ตาขีด Chapter 47 *leadnum*

Chapter 47

KEY PART

       ผมแอบเพื่อนออกมาจากห้องเพราะมีใครคนนึงต้องการจะคุยด้วยเป็นการส่วนตัว ความจริงไม่อยากมาเจอคนที่ทำให้เพื่อนผมร้องให้เจ็ดวันหรอกนะ แต่เขาขอร้องนี่ก็อดใจไม่ได้ยิ่งใจอ่อนอยู่ เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็พบพ่อของลูกเพื่อนนั่งอยู่ในร้านคอฟฟี่ช้อป ก่อนจะเดินไปทักทายด้วยวาจาสุภาพเรียบร้อยตามมารยาท

‘’สวัสดีครับคุณซองกยู’’

‘’สวัสดีครับ คือผมจะมาถามเรื่องอุฮยอนน่ะ’’

‘’อ่า ผมจะตอบเท่าที่ผมตอบได้นะ’’

‘’เขากับลูกสบายดีไหม.....’’

      ใจผมกระตุกฮวบเมื่อน้ำเสียงและสีหน้าออกอีกคนแสดงความเศร้าและหมองหม่นออกมาชัดเจน มือปากผมสั่นไปหมด ไม่เคยเจอใครโหมดขนาดนี้ สงสารคุณซองกยูจัง เขาคงไม่แตกต่างกับไอเพื่อนรักของผมเท่าไหร่สินะ

‘’เขาสบายดีครับ...คุณผอมลงหรือป่าวเนื้ย’’

‘’ผมสบายใจจังที่รู้ว่าเขากับมยองซูยังสบายดี’’

       อีกคนไม่ตอบคำถามเรื่องสุขภาพกับผมแต่เขากลับระบายยิ้มออกมาแทน บางทีผมก็น่าจะถามคำถามที่มันควรหายข้องใจ เขากลับมาครั้งนี้ต้องการอะไร สงสารไอนัมหรือว่ายังอาลัยอาวรอยู่

‘’ผมถามคุณตรงๆได้ไหมครับ ผมอยากจะเข้าใจเหลือเกิน’’

‘’เอ่อ ถามมาสิ’’

‘’คุณทำแบบนั้นกับอูฮยอนทำไม’’

      ด้วยความที่มาคุตงิดๆทำให้ผมส่งเสียงแบบโมโหหน่อยๆไป คุณซองกยูก้มหน้านิ่ง ส่วนผมน่ะลุ้นกับเขาเหลือเกิน ตอบมาไม่โดนใจนะแม่จะจัดการเข้าให้ไม่นับถือแล้ว!!

‘’แม่ผมไม่ให้คบกับเขา ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ท่านให้ผมเลิกกับอูฮยอนตั้งหลายครั้งแล้วแต่ผมก็ไม่ยอมเลิก ผมรักอูฮยอนมากจะให้ผมเลิกและทิ้งเขาได้ยังไงในเมื่อเขาก็รักผม’’

‘’……’’

‘’จนแม่ผมทนไม่ไหว ขู่ว่าจะเล่นงานอูฮยอนกับลูก คุณจะให้ผมทำยังไงครับ’’

‘’คุณซองกยู…..’’

‘’คุณจะให้ผมทำยังไง ความกลัวทุกอย่างเข้ามาครอบงำจิตใจ กลัวลูกกับเขาจะเป็นอะไรไป ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลยเพิ่งรู้ว่าตัวเองนั้นขี้ขลาดตาขาวมากขนาดไหนขนาดลูกกับเมียตัวเองผมยังไม่มีปัญญาที่จะดูแลหรือปกป้องเขาเลย....ฮึก’’

        ผมอ้าปากค้างเมื่อคุณซองกยูหันหน้าไปทางอื่น ดวงตาแดงกล่ำที่เหมือนจะมีน้ำตาเอ่อร้นออกมา นี้มันคือเรื่องจริงใช่ไหม ทำมันเป็นแบบนี้  มือหนาของเขาสั่นเทิ่มเหมือนพยายามสะกลัดกลั้นอารมณ์ความฟุ้งซ่านไว้ในใจ ส่วนผมก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องอะไรแบบนี้เกิดขึ้น

‘’ผมคิดว่าการปล่อยอีกคนไปนั้นคือทางที่ดีที่สุด มันคือทางเดียวที่จะไว้ใจได้ว่าอูฮยอนกับลูกจะไม่เป็นไร ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมาต้นเหตุมันคือผม มันคือผมคุณเข้าใจไหม!!!’’

‘’ผม ผมเข้าใจครับผมเข้าใจ’’

‘’แต่สุดท้ายผมก็ทำไม่ได้ ผมทิ้งเขาไปไม่ได้แต่เขากลับเดินหนีผมไปไม่หันกลับมาอีกแล้ว...ผมขาดเขากับลูกไม่ได้ ขาดไม่ได้จริงๆ’’

        ฟังอีกคนพูดก็รู้สึกเศร้าจับใจ ผมอินโนเซ้นมากนะที่จะมาฟังเรื่องอะไรแบบนี้ ผมไม่สามารถกลัดกลั้นน้ำตาได้หรอก สงสารเพื่อนตัวเองและสงสารเขาเหลือเกิน ต่างคนต่างรักกันแต่ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้  นี่มันยิ่งกว่าละครชัดๆ T^T

‘’ผมเข้าใจคุณแล้ว...ต้องการให้ผมช่วยอะไรไหม’’

‘’หะ หา ?’’

‘’ผมจะช่วยคุณไง ต้องการอะไรไหมครับ’’

       ผมยิ้มบางๆก่อนจะเอื้อมมือไปแตะอีกคนเบาและรีบชักกลับ เกรงว่าถ้าแตะนานๆมันจะไม่ดี คุณซองกยูมองหน้าผมเชิงชั่งใจก่อนนะยกยิ้มให้ ผมลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับอีกคนยืนขึ้นด้วย วันนี้ต้องช่วยเพื่อนให้ไม่เหงาในคืนคริสมาร์ตแล้วล่ะนะ ในเมื่อเข้าใจคุณซองกยูแล้วนี่

‘’ผมจะช่วยคุณเองนะ คุณจะต้องได้กลับมารักกับอูฮยอนอีกครั้ง’’

‘’พูดจริงนะครับ ไม่ได้โกหกใช่ไหม’’

‘’แหม่ คุณซองกยูก็  =_=’’

ไอนัมมึงต้องขอบคุณกูนะถ้าเรื่องนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี อิ้อิ้ -////-

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘’พี่คร้าบบบบบบ วันนี้มีแขกมาเพิ่มนะแขกของผมเอง’’

‘’อะ อ้าวยินดีๆเชิญครับ’’

      เสียงเพื่อนเจี้ยวจ้าวสดใสจนผมต้องละหน้าจากของขวัญหันไปดู ห้ะ!! นี้มันอะไรเนื้ยแขกของไอคีย์มัน =[]=  สีหน้าปรับเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นและหันมาเรียงกล่องของขวัญต่อ มือไม้สั่นไปหมด ไอเพื่อนนรกมันเล่นบ้าอะไร!!!!

‘’อูฮยอนไม่ทักทายแขกใหม่หน่อยหรอ’’

‘’.......’’

‘’คุณซองกยูเชิญนั่งก่อนครับ วันนี้ปาร์ตี้ด้วยกันได้ใช่ไหม’’

‘’ฮ่าๆๆ ขอบคุณครับวันนี้ผมอยู่ได้’’

      อยู่ดีๆก็ปวดท้องขึ้นมาเสียดื้อๆ รู้สึกว่าลูกดิ้นอย่างแรง ผมรีบลุกขึ้นและเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ทันที มาดิ้นอะไรตอนนี้นะ ดิ้นแต่ละครั้งไม่เคยเบาๆ T_T แขนใหญ่ของใครสั่งคนจับผมไว้จนผมต้องผงะ นี้สร้างภาพสินะไอแก่บ้า!!!

‘’อูฮยอนปวดท้องหรอ ปวดมากไหม’’

‘’ผมไม่เป็นอะไร ปล่อยได้แล้ว’’

‘’........’’

‘’ไปคุยกันในห้อง’’

 

      ผมบอกอีกคนเบาๆให้ได้ยินกันสองคนพร้อมกับเดินนำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว คีย์กับแฟนมันมองพวกผมสองคนเงียบๆก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ ผมรู้น่ะมันคงอยากรู้นั่นแหล่ะ -0-  พอมาถึงในห้องคิมซองกยูก็ล็อคกรทันที ผมแค่เรียกมาคุยจะล็อคทำไม

‘’ล็อคทำไม แค่จะคุยด้วยเฉยๆ’’

‘’ก็ต้องล็อคเพื่อความส่วนตัว’’

‘’พี่มาที่นี่ทำไม’’

‘’มาหาเธอไง’’

       เขาบอกด้วยสีหน้าเรียบๆ เล่นเอาผมสะอึกกับท่าทางของเขา มาหาผมงั้นหรอ ทำไมอีซานดึลมันไม่ว่างมาขั้วด้วยหรือไง อีกคนเดินเข้ามาหาผมช้าๆทำให้ผมผงะ อย่าเข้าใกล้ผมไปมากว่านี้ได้มั้ย แค่นี้ก็แย่จะตายอยู่แล้ว

‘’พี่คิดถึงลูก’’

‘’คิดถึงลูกใคร นี้ไม่ใช่ลูกของพี่ ไม่ต้องมาคิดถึง!!!!’’

‘’อูฮยอนเธอเคยคิดจะฟังในสิ่งที่พี่พูดบ้างไหม พอเรื่องของเธอเธอขอร้องให้พี่ฟังไม่ใช่หรอแล้วทำไมทีกับพี่เธอไม่เคยคิดจะฟัง’’

‘’เรื่องอะไรที่ต้องฟัง ภาพวันนั้นบอกหมดแล้ว ถ้าพี่จะให้ผมฟังพี่คงจะให้ฟังไปนานแล้วล่ะ ไม่ใช่ปล่อยให้มันผ่านมาเป็นอาทิตย์แบบนี้!!!’’

    

      มือบางกำเข้าหากันแน่นอย่างสุดทนเขาเห็นผมเป็นตัวอะไร อยากไปก็ไป อยากจะแสดงอารมณ์แบบไหนก็แสดง จะพูดอะไรก็พูด อยากจะกลับก็กลับ เคยเข้าใจหัวอกผมบ้างไหม เคยสำนึกเคยคิดถึงมันบ้างหรือป่าว ผมจะรู้สึกยังไงเขาเคยถามบ้างหรือป่าว

‘’พี่ไม่ได้อยากจะทำแบบนั้นเลยนะอูฮยอน ที่พี่ทำไปเพราะมันสาเหตุที่บังคับ’’

‘’เรื่องของพี่ เราเลิกกันไปแล้วไม่อยากจำ’’

‘’แต่เธอต้องจำเพราะพี่ไม่เลิก!!!!’’

       อีกคนพุ่งมาประชิดตัวผมแน่น ผมไม่ทันตั้งตัวเลยโดนรั้งเข้าไปกอดอย่างแรง แรงจนรู้สึกจุกไปหมด เสียงหอบหายใจของอีกคนดังข้างๆหูเหมือนว่าเขาเหนื่อยเหลือเกินที่จะต้องมาทำอะไรแบบนี้  ผมไม่ใช่คนในฮาเล็มเขานะที่อยากจะเอามาใช้เมื่อไหร่ก็ได้

‘’ถ้าพี่ไม่ทำแบบนั้น เราก็คงจะเลิกกันไม่ได้สุดท้ายเธอกับลูกก็จะเป็นอะไรไป พี่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกอูฮยอน พี่รักเธอนะ รักจนไม่รู้จะทำยังไง พี่กลัวมากแค่ไหนรู้ไหมที่จะต้องฟังคำขู่พวกนั้นน่ะ!!!’’

‘’อย่ามาไร้สาระ ปล่อยเดี๋ยวนี้ผมเจ็บ!!!’’

‘’นี้มันไม่ได้ไร้สาระ เธอรู้ไม่ใช่หรอว่าแม่พี่เป็นยังไง เขาขู่ว่าจะทำร้ายเธอถ้าหากเราไม่เลิกกัน’’

‘’เราเลิกกันแล้วไม่ใช่หรอครับ เลิกแล้วก็แล้วกันไปสิ!!!’’

     รวบรวมแรงทั้งหมดผลักอีกคนออกไปให้ห่างจากตัวสักที แต่มันยากเย็นเหลือเกินที่อีกคนมีแรงเยอะกว่า ผมได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆดังลอดออกมาจึงทำให้ผมเผลอหยุดไป เขาร้องให้หรอ ไม่จริงใช่ไหม

‘’อูฮยอน....อย่าทิ้งพี่ไปนะ’’

‘’พี่....’’

‘’ได้โปรด....อย่าทิ้งพี่ไป’’

       น้ำเสียงสั่นๆของเขาทำผมขอบตารื้นขึ้นมาเสียดื้อๆทันทีที่ได้ยินคำอ้อนวอนพวกนั้น ผมปล่อยให้อีกคนกอดแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย อีกคนตัวสั่นเทิ่ม ผมสัมผัสได้ว่าเขาคงร้องให้หนักอยู่แน่ๆ อย่าทำแบบนี้สิ ผมไม่อยากหลงกลหรอกนะ มันง่ายไป มันง่ายไปจริงๆ

‘’ปล่อยเถอะครับ’’

‘’อ อูฮยอนได้โปรด...ฮึก’’

      ตัวอ่อนแรงไปหมดเหมือนโดนสูบไปทั้งร่าง ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อผมและเขาไม่มีใครเอ่ยพูดคำใดออกมา มีแค่เสียงสะอึกมาเป็นระยะของเขาแทน ใจที่กำลังจะก่อกำแพงให้แข็งไม่สามารถกลับมาอ่อนแอได้อีกกำลังจะพังทลายลงเพราะคำแก้ตัวบ้าๆของเขา จริงอยู่ที่การกระทำทุกอย่างมักมีต้นเหตุของมัน ต้นเหตุที่เขาทำกับผมแบบนั้นคือแม่เขาหรอ

‘’ให้อภัยพี่ได้มั้ย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอีกพี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปอีกแล้ว พี่จะปกป้องเธอกับมยองซูเองนะอูฮยอน พี่จะไม่ขี้ขลาดอีกแล้ว’’

‘’.......’’

‘’พี่มันขี้กลัวเกินไป พี่จะไม่ยอมให้แม่พี่ทำอะไรเธออีก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว นะอูฮยอน ให้อภัยพี่นะ’’

‘’ผมปวดท้อง....’’

       ผมบอกอีกคนเบาๆเพราะรู้ปวดท้องขึ้นมาจริงๆ เขากอดผมแน่นเกิน =_= คิมซองกยูรีบผละออกทันทีที่ผมบอกแบบนั้น เขาจับผมไปนั่งบนเตียงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นด้านล่าง มือหนาเอื้อมมาจับท้องผมทันที ผมมองเขาอย่างกล้ากลัวๆแต่ก็ไม่ได้ผลักใส ใบหน้าเขาเปลื่ยนไปเหลือเกิน เขาไม่หล่อเลย และผมก็ไม่ชอบด้วยที่หน้าเขาซูบเซียวขนาดนี้

‘’มยองซู พ่อจะทำยังไงให้แม่เลิกไล่พ่อสักที พ่อพูดความจริงไปหมดแล้ว’’

‘’........’’

‘’แม่ของลูกไม่รักพ่อแล้วสินะ  ถึงจะเป็นแบบนั้นพ่อจะทำยังไงให้แม่กลับมารักพ่ออีกดี’’

‘’พี่ครับหยุดพูด’’

‘’มยองซูช่วยให้แม่กลับมารักพ่อเหมือนเดิมได้มั้ย’’

‘’ฮึก....ผมบอกให้หยุดพูดไง’’

       ว่าจะไม่ร้องให้เพราะเขาอีกแล้วแต่มันก็ทำไม่ได้สักที ผมจนตรอกหนทางแล้วจริงๆ สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอด แต่จะเชื่อใจเขาได้ยังไงว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้นกับผมอีก มันมีอะไรมาประกันได้อีกว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ความแน่นอนมักมีความไม่แน่นอน เขาเป็นสิ่งนั้นที่ผมไม่มั่นใจ อยากรักแต่กลัวเจ็บ

‘’พี่ทำให้ผมกลัวความรักไปแล้ว กลัวจนไม่กล้าจะกลับไปมีได้อีก’’

‘’........’’

‘’เหมือนผมจะพาตัวเองกลับไปเดินบนเข็มอีกครั้ง มันเจ็บปวดแล้วก็มีความสุขไปพร้อมๆกัน’’

‘’พี่สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก เชื่อใจพี่ได้ไหม’’

‘’มันง่ายไปไหมคิมซองกยู’’

      ตอนนี้แม้แต่หน้าเขาผมยังไม่กล้ามอง เขาเหมือนสิ่งที่หน้ากลัวในชีวิตผมไปแล้ว สัมผัสอ่อนโยนของอีกคนค่อยๆโอบกอดผมไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ความรู้สึกทั้งหลายเหมือนเขาพยามส่งทอดมาให้ ก็อย่างที่พูดไปในความแน่นอนมีความไม่แน่นอน ใจดวงเล็กเริ่มเต้นเป็นจังหวะช้าๆ เหมือนกลับตายไปแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่ ผมจะฝืนใจตัวเองไปได้นานแค่ไหน ไม่ปฎิเศธว่าไม่รักอีกคน แต่กลัวตัวเองจะเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก

‘’ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุผลของมัน’’

‘’……’’

‘’และเหตุผลที่พี่ทำแบบนี้ก็เพราะพี่รักเรานะอูฮยอน’’

‘’พี่ครับ….’’

‘’ไม่รักก็คงไม่โหยหา ไม่กังวล ไม่นึกถึง’’

‘’.......’’

‘’ให้โอกาศกันอีกครั้งนะ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย....ได้มั้ย’’

       อีกคนกระชับกอดแน่นขึ้น ผมหลับตาปล่อยให้หยดน้ำใสไหลออกมาอย่างที่มันต้องการช้าๆ ร้องวันนี้ให้พอใจ ต่อไปจะได้ไม่ต้องมีให้ร้องอีก ใบหน้าหวานแนบกับอกแกร่งมากขึ้นไปอีก ถ้าผมจะโง่ ผมก็โง่ด้วยตัวเอง หนีไปไหนไม่ได้ หัวใจปิดตายอยู่ที่เขาเรียบร้อยแล้ว ผมหลบหนีเขาไม่ได้เลยจริงๆ

‘’อื้อ ผมให้อภัยพี่ครับ’’

สุดท้ายก็ไม่พ้นน้ำมือของผู้ชายคนนี้เลยจริงๆ......      

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....