ตาขีด Chapter 53 *leadnum*

Chapter 53

SUNGGYU PART

    เมื่อรถคันใหญ่จอดเทียบอาคารเรียน ลูกชายของผมก็เดินมาขึ้นรถทันที ใบหน้าเฉยๆของลูกทำใหผมไม่รู้ว่าเขามาโรงเรียนเขาสนุกหรือไม่สนุก หน้าแบบนี้ตั้งแต่เช้ายันเย็น ไม่มีคำทักทายเหมือนเด็กคนอื่นว่า ‘พ่อสวัสดีครับ’ ออกมาจากปากลูกชายของผม แต่ผมก็ไม่เคยบังคับให้เขาพูดละนะ

‘’ทำไมแม่ไม่มารับ’’

‘’แม่ไปทำธุระ’’

‘’แล้วพ่อไม่ไปทำงานหรอ’’

‘’ถ้าไปจะมารับเราได้ยังไงล่ะ เจ้าเด็กโง่’’

      ว่าถึงก็อดแขวะมยองซูไม่ได้ ผมชอบแกล้งเขา ก็เขาน่าแกล้ง เวลาเขางอนมันดูมีฟิลดี แต่เด็กยังไงก็งอนไม่เคยเกินสิบนาที  เงียบให้พอใจจากนั้นก็กลับมาคุยปกติเอง รถเคลื่อนไปตามทางโดยมีความเงียบอยู่เป็นเพื่อนจนถึงคอนโด

‘’พ่อครับยืมโทรศัพท์โทรหาแม่หน่อย’’

‘’ล้วงเอาดิในกระเป๋ากางเกงพ่อน่ะ’’

‘’ให้แม่ล้วงคนเดียวเถอะ เร็วๆเอามา’’

    ผมเกือบเป็นลมเมื่ออิเด็กบ้ามันพูดออกมาแบบนั้นได้หน้าตาเฉย มันรู้ได้ไงว่าอูฮยอนล้วงไม่ล้วง =_= มือหนาหยิบโทรศัพท์ออกมาเขกหัวลูกชายทีนึงและเดินนำไปกดลิฟต์ ไม่อยากจะฟังบทสนทนาสุดแสนลำเอียงของแม่ลูก ผมยืนรอประตูลิฟต์เปิดสักพักมยองซูก็เดินมาด้วยสีหน้าเซงๆ สงสัยแม่เขาคงจะให้คำตอบไม่น่าพึงพอใจมั้ง

‘’แม่ว่าไง’’

‘’แม่บอกจะกลับช้าหน่อย วันนี้ให้กอดพ่อแทน’’

‘’.......’’

‘’พ่อไม่ต้องห่วงนะ ผมไม่กอดพ่อหรอก’’

‘’แต่พ่ออยากกอดเรานะ’’

    ว่าพลางลูบหัวลูกชายตัวน้อยป้อยๆ ทุกครั้งที่เรากอดกันผมมักจะชอบดึงเขามากอดโดยเขาไม่เต็มใจมากกว่า ส่วนเขาก็จะแว้ดๆใส่หูผมอย่างเดียว คืนนี้มยองซูคงต้องนอนดึกแน่ๆ ถ้าอูฮยอนไม่กลับ เขาไม่นอนหรอก และผมก็ไม่นอนเหมือนกัน -_- สองพ่อลูกเดินมาถึงห้องก็แยกกันทันที ผมไปนั่งทำงาน ส่วนมยองซูก็กินขนมอยู่ในครัว นี้แหล่ะหัดให้ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแต่เด็กโตมาจะได้ไม่ลำบากร้องหาพ่อแม่คิคิ -////-

‘’พ่อครับ พรุ่งนี้ผมไม่ไปโรงเรียน ผมรอแม่ได้ใช่ไหม’’

‘’ถ้าแม่กลับดึกล่ะ’’

‘’แม่ไม่มีทางกลับดึก เพราะแม่จะต้องรีบกลับมาหาผม’’

‘’รักแม่มากขนาดนั้นเลยหรอเรา’’

        พูดด้วยเสียงปนน้อยใจหวังให้เขาบอกรักผมสักคำก็ยังดี จริงที่ผมมัวแต่ทำงานหาเงินให้เขาสองคนใช้จนไม่มีเวลาที่จะมาเล่นกับลูกบ่อยนัก แต่ผมก็เป็นพ่อเขาล่ะนะ เขาก็น่าจะบอกว่ารักผมบ้างสิ เด็กน้อยเงียบและหันหน้าไปทางอื่นสายตาที่จดจ้องกับการ์ตูนเหมือนไม่ใส่ใจกับเรื่องที่ผมพูดมากนัก เสียงถอนหายใจยาวๆดังออกมาจากผม มือที่เริ่มขีดเขียนงานอีกครั้ง ถ้าเขาอยากบอกว่ารักผมเขาก็บอกเองแหล่ะ

‘’แต่ผมก็รักพ่อด้วยนะ’’

       เสียงพึมพัมเบาๆอยู่คนเดียวนั้นทำให้ผมไม่ค่อยได้ยินเท่าไหร่ว่าอีกคนพูดว่าอะไร แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะจับใจความไม่รู้เรื่อง รอยยิ้มเผยออกมาก่อนพร้อมกับลุกเข้าไปหาลูกชายที่ดูจะเขินอายกับคำพูดของตัวเอง ก้มหน้าแทบจะทะลุหมอนนั้น น่ารักจริงๆ

‘’อยากมีเพื่อนดูการ์ตูนไหม’’

‘’ไม่ครับ พ่อไปทำงานเถอะ’’

‘’ไอเด็กบ้า’’

‘’ผมจะฟ้องแม่!!!!’’

--------------------------- ---------------------------- ---------------------------

22 : 57 PM

      นิ้วเรียวเกาคออย่างรุนแรงเพราะหวังให้มันเป็นแผลบังรอยแดงที่เพิ่งไปทำมาออกให้หมด เลือดซึมนิดหน่อยจนผมรู้สึกแสบจึงรีบแตะพาสเตอร์ยาทับลงไปทันที ผมรีบลงจากรถและขึ้นห้องทันทีป่านนี้ไม่รู้มยองซูจะหลับหรือยัง แค่สามทุ่มเขาก็จะนอนแล้วนะ อยู่กับซองกยูไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ตีกันห้องพังหมดแล้วมั้ง = =

ปิ๊ป!

      เสียงคีย์การ์ดดังพร้อมกับมือบางที่ดันประตูเปิดเข้าไปทันที สิ่งแรกที่ผมเห็นมยองซูที่อยู่ในชุดนอนแบดแมนสีดำดูการ์ตูนอยู่ตรงโซฟาบนตักมีขนมปังที่เขาชอบกินตั้งอยู่ ส่วนอีกคนก็นั่งเขียนงานอยู่อีกฟากนึงของห้อง ทำไมปล่อยให้ลูกนั่งบ้าคนเดียวห้ะไอแก่เอ้ยย

‘’มยองซูทำไมนอนดึกขนาดนี้’’

‘’แม่ไปไหนมา / นายไปไหนมา’’

    เสียงพ่อลูกประสานกันเอาจนผมพูดไม่ออก รีบปั้นสีหน้าให้ดูเป็นปกติก่อนจะเอ่ยตอบไปพร้อมกับเอาอาหารที่แวะซื้อตรงซุปเปอร์มาเก็ตไปแช่ไว้ในตู้เย็น สี่ทุ่มไม่ดึกนี่นาทำไมต้องทำอย่างกับผมหายไปทั้งคืนนั้นแหล่ะ

‘’ไปหาเพื่อนมาไง พี่ลืมไปแล้วหรอ’’

‘’ไปหากันถึงไหนล่ะกลับดึกขนาดนี้’’

‘’พี่ครับ ลูกอยู่เห็นไหมเบาๆหน่อย’’

       ผมเอ่ยดุอีกคนด้วยสายตาเคืองๆ เขาชอบทำหยาบคายต่อหน้ามยองซูเสมอเลย ซองกยูถอนหายใจยาวๆแล้วก็หันไปเขียนงานต่อ ผมเดินไปนั่งกับลูกชายที่มองการ์ตูนเงียบๆ ได้เวลานอนของเด็กน้อยแล้วนะ

‘’เดี๋ยวนี้แม่เห็นเพื่อนสำคัญกว่ามยองซูแล้วใช่ไหม’’

‘’อะไรกัน ใครจะมาสำคัญกว่าลูกชายแม่ล่ะ’’

‘’ไม่งั้นแม่ก็ไม่กลับดึกขนาดนี้’’

‘’แม่ขอโทษ ไปนอนกันเถอะนะ’’

‘’ไม่เอาคืนนี้มยองซูจะนอนกับพ่อ’’

     เด็กน้อยเอ่ยคำพูดชวนขนหัวลุกเกรียมขึ้นมา อะไรนะวันนี้เขาจะนอนกับซองกยูหรอ ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้เลยให้ตาย ถ้าเขาอยู่ในโหมดปกติเขาจะแทนตัวเองว่าผม แต่เมื่อกี้เขาแทนตัวเองด้วยชื่อจริง มยองซูต้องโกรธผมแน่ๆที่กลับบ้านช้าขนาดนี้

‘’แม่ขอโทษวันหลังจะไม่กลับดึกอีกแล้วนะ วันนี้นอนกอดแม่เถอะ’’

‘’อย่าทำตัวให้มันน่าสงสัยนักนะอูฮยอน….มยองซูไปนอนกันเถอะ’’

      ประโยคแรกเขาพูดกับผมส่วนประโยคหลังเขาหันไปพูดกับลูกชาย มยองซูลุกขึ้นยืนและเดินตามพ่อเขาไปอย่างว่าง่าย  ผมโครตเกลียดสภาพแวดล้อมแบบนี้ที่สุดเลย ผมไม่แม้แต่จะเถียงเพราะไม่รู้จะเถียงอะไร ก็ความผิดที่สั่งสมในใจมันเต็มไปหมด

‘’ไอเพื่อนที่ไม่ยอมบอกชื่อนี้สงสัยอยากให้พี่ไปตามหาชื่อมันเองล่ะมั้ง’’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....