ตาขีด Chapter 55 *leadnum*

Chapter 55

      รอยยิ้มของอีกคนที่บริหารแจกให้ผมไม่มีแววท่าจะหุบ ใจผมสั่นเหลือเกิน ขอบตารื่นชื้นขึ้นมาความรู้สึกกลัวแผ่กระจายไปทั่วแผ่นหลัง อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดในตอนนี้ สายตาของหมอมองไปยังด้านหลังสลับกับมองหน้าผม เอาวะไม่มีทางเลือกแล้วนัมอูฮยอน

‘’……’’

    ใบหน้าหวานหันไปด้านหลังอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่สิ่งที่เห็นคือความว่างปล่าว จากสีหน้าที่หวาดผวาผันเป็นขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาหลอกผมหรอ

‘’ถ้าไม่ถึงเวลาก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก!!’’

‘’หึ..กลับบ้านดีๆนะครับที่รัก’’

    พูดใส่อารมณ์ตอกใส่หน้าเขาไปเต็มๆ สนุกหรือไงไอบ้าเอ้ย ขาผมก้าวฉับๆตรงไปยังรถและกระชากเปิดประตูอย่างหัวเสีย ผมเห็นสีหน้าเขาดูสะใจหน่อยๆที่หลอกผมได้สำเร็จ คิมซองกยูไม่มาทำอะไรแถวนี้หรอกโว้ยยยย!!

‘’แม่เป็นอะไรหรอครับ’’

‘’ป่าวๆ รีบกลับบ้านกันเถอะ’’

‘’เอ้ะ แม่ครับนั่นมัน....’’

‘’มยองซูปกติลูกไม่พูดมากแบบนี้ไม่ใช่หรอ’’

       เป็นครั้งแรกที่ผมโมโหใส่มยองซู อีกคนเห็นผมไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมก็เงียบพลางหันไปมองนอกกระจก ผมเห็นเขาจ้องนานเหมือนกันตอนรถติดอยู่หน้าประตูโรงเรียน  เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆจากเขา มยองซูคงไม่กล้าถอนหายใจแรงแน่ๆ รถเคลื่อนไปยังท้องถนนอย่างเร่งรีบ ผมไม่เคยรู้สึกตัวว่าขับรถเร็วมากขนาดนี้ แต่ก็นะคนโมโหต่อให้เหยียบเร็วยิ่งกว่าฟาสหกก็ไม่กลัวตาย  

‘’แม่ครับผมพูดได้หรือยัง’’

‘’อื้อ พูดมาสิ’’

‘’เมื่อกี้ผมเห็นพ่อที่หน้าห้องเรียนผมด้วย’’

‘’!!!!’’

    เป็นอีกครั้งที่หัวใจผมหายหวบไปกลางอากาศ ที่หมอพูดมันไม่ได้โกหกผมสินะ  สายตาจ้องไปยังลูกชายอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่บอกให้เร็วกว่านี้ โอ้ยวันนี้วันอะไรวะเนื้ย มยองซูเห็นผมท่าทีแปลกๆก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกและหันตัวไปทางอื่นแทน หน้าไอหมอมันยิ้มนี้ลอยไปลอยมาจนผมจะเป็นประสาทอยู่แล้ว แล้วคิมซองกยูเขาจะเห็นผมไปยืนกับหมอไหม ทำยังไงดี ทำยังไงดี!!! รถมินิเคลื่อนเข้ามาในคอนโดอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน ปกติมยองซูจะเดินนำผมเข้าไปแต่วันนี้เขากลับยืนรอผมให้เดินไปพร้อมกัน แม่อยากจะร้องให้จังเลยมยองซู T^T

‘’แม่ครับแม่เป็นอะไร’’

‘’......’’

‘’เกรดผมดีจริงๆหรอ ทำไมแม่ไม่ค่อยพูดเลยล่ะ’’

‘’อูฮยอน...’’

      แผ่นหลังสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง มือบางยกขึ้นเช็ดเหงื่อตัวเองก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆให้กับอีกคนที่กำลังเดินมาหา คิมซองกยูมีสีหน้าปกติ ยิ้มแย้มเหมือนเดิม และเขาก็ยังทักทายผมกับลูกเหมือนที่ทำทุกวันอีกด้วย สงสัยผมคงคิดมากไปเอง

‘’พ่อครับ เมื่อกี้ผมเห็นพ่อด้วย’’

‘’จริงหรอ ทำไมพ่อไม่เห็นเราล่ะ คุณครูบอกว่ามยองซูกลับบ้านกับแม่แล้ว’’

‘’ไหนพ่อบอกให้แม่ไปรับเกรดผมไง แล้วพ่อไปทำไมหรอ’’

‘’พ่ออยากเห็นกับตาตัวเองนี่นา’’

     เห็นกับตาตัวเอง เห็นอะไร T_T  ผมเดินเลี่ยงสองพ่อลูกออกมาเงียบๆก่อนจะปลีกวิเวกเข้าไปในลิฟต์ รู้สึกเดี๋ยวนี้มยองซูจะคุยกับซองกยูบ่อยขึ้นกว่าเก่านิดนึง ซึ่งผมว่ามันก็ดีแล้วให้เขาติดพ่อบ้างก็ดี ในระหว่างที่ผมจมกับความคิดตัวเองอีกคนก็กระชากผมออกมาจากโลกส่วนตัว มือหนาจับผมไว้หลวมๆก่อนจะมองหน้าผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง

‘’เป็นอะไรหรอ’’

‘’ง่วงนอน’’

‘’……..’’

‘’ทำไมหรอ’’

       ซองกยูระบายยิ้มน้อยๆก่อนจะส่ายหัวไปมาแล้วก็หันไปคุยกับลูกต่อ เขาแปลกๆไปนะ ถึงเขาจะยิ้มเหมือนเดิมแต่ใช่ว่าผมจะดูไม่ออกที่ไหน เมื่อถึงที่หมายผมก็แยกตัวเข้าไปนอนในห้องทันทีจะได้เนียนๆกับคำพูดหน่อยว่าง่วง แต่บทสนทนาของเขาสองคนผมก็ได้ยินหมด

‘’เดี๋ยวพ่อพาไปซื้อของขวัญนะ มยองซูอยากได้อะไรเดี๋ยวพ่อซื้อให้หมดเลย’’

‘’พ่อพูดจริงนะ โกหกผมไม่คุยด้วยจริงๆ’’

‘’เอ้า พ่อมีเงินซะอย่าง แต่ไปกันสองคนนะ’’

‘’อ้าว แล้วแม่ล่ะ พ่อจะทิ้งแม่อยู่ที่นี่คนเดียวหรอ’’

      ผมผงกหัวขึ้นเมื่อเขาบอกว่าไปกับลูกสองคน แล้วผมล่ะ เสียงหัวเราะเบาๆของซองกยูดังเข้ามาในโสตประสาทอ่อนๆ แขนเล็กยันตัวเองลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิแล้วก็มองไปยังจุดที่พ่อลูกนั่งคุยกันอยู่ คิมซองกยูจับไหล่มยองซูแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

‘’พ่ออยากให้แม่อยู่คนเดียวบ้าง เผื่อแม่จะรู้อะไรมากขึ้น’’

‘’พ่อครับคือผมไม่เข้าใจ’’

‘’พ่อก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน’’

      ถ้อยคำเหมือนแฝงอะไรบางอย่างของเขาทำให้ผมอยากจะร้องให้ออกมาหนักๆ ผมไม่เถียงเลยว่าเรื่องนี้ผมไม่ผิด คนเราทำอะไรย้อมรู้แก่ใจตัวเองดี  แต่ถ้าเรื่องนี้มันเกิดเป็นช่วงเวลาแรกๆมันจะคงจะทำให้ผมตัดสินใจอะไรได้เร็วกว่านี้ แต่นี่มันผ่านมาเป็นหลายปีแล้ว ผมไม่รู้ว่าเขารู้อะไร ผมไม่อยากร้อนตัวจนเกินหน้าเกินตา มยองซูมองหน้าผมด้วยความสงสัยว่าที่พ่อเขาพูดนั้นหมายถึงอะไร ขนาดหน้าลูกผมยังไม่กล้ามองเลย

‘’มยองซูไปอาบน้ำไป เดี๋ยวแม่เลือกชุดให้นะ’’

‘’อื้อ...’’

     เด็กน้อยรับปากสั้นๆก่อนจะหยิบผ้าขนหนูสีดำที่เขาเลือกมาเดินเข้าห้องน้ำไป อึดอัดชะมัด ผมไม่ชอบเวลาที่คิมซองกยูรู้อะไรแต่ไม่ยอมเปิดปากพูด แต่การที่เขาเปิดปากออกมามันก็ไม่ใช่เรื่องดี ขาเล็กเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหาชุดให้ลูกชาย แต่คิมซองกยูเดินมาจากไหนไม่รู้ปิดตู้เสื้อผ้าซะเสียงดังจนผมตกใจ

ปัง!!!

‘’พี่ครับ ผมตกใจหมดเลยรู้ไหม’’

‘’ตกใจอะไรหรอ’’

‘’……’’

‘’แค่อยากแกล้ง’’

ให้ตายสิผมไม่ชอบซองกยูในลุคนี้เลย ผมไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่!!!!

---------------------------------------- ------------------------------------------------------

20 : 11 PM

    ผมนอนกลิ้งไปมาอยู่บนโซฟาในขณะที่รอสองพ่อลูกกลับมาจากไปข้างนอก ในสมองก็คิดว่าจะทำยังไงดี ไอหมอหน้าหวานนี่มันธรรมดาที่ไหน ถึงเวลาเราควรจะตัดจากกันแล้วสินะ ก่อนที่ซองกยูจะระเบิดแตกเมื่อเขาออกมาประกาศว่าเขาไม่ได้โง่ T_T แต่เรื่องแบบนี้มันง่ายซะที่ไหนกัน มือเล็กๆตักเค้กที่ลงไปซื้อมาเมื่อกี้ตักใส่ปากแล้วเคี้ยวอย่างช้าๆ ผมกำลังใช้ความคิด รู้สึกจะคิดมากครั้งสุดท้ายเมื่อตอนเรียนมหาลัยปีสุดท้ายนะ

ติ๊ด ติ๊ด

    เสียงออดดังขึ้นทำให้ผมรีบเอาทิชชู่เช็ดปากและออกไปเปิด ไม่ใช่ซองกยูหรอก ถ้าเขาจะเข้าห้องเขาไม่เคยกดออดนอกจากแตะคีย์การ์ดแล้วเดินดุ่มๆเข้ามา ช่องตาแมวบอกถึงคนแปลกหน้า ผมไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน แต่ในมือเขามีซองเอกสารปึกนึงอยู่ สงสัยลูกน้องของคิมซองกยูแน่ๆ หน้าตาหล่อเอาการ

‘’สวัสดีครับ’’

‘’เอ่อ คุณนัมอูฮยอนหรอครับ’’

‘’ใช่ครับ นั่นเอกสารของผมหรอ’’

‘’ป่าวครับ ของคุณซองกยู’’

    ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะบอกว่าคิมซองกยูไม่อยู่ พออีกคนรู้ว่าคนที่ตัวเองมาหาไม่อยู่เขาก็บอกลาทันที แต่เขาน่าจะฝากของไว้กับผมก่อนก็ได้นี่ เดี๋ยวผมเอาไปให้เองก็ได้

‘’เอกสารนั่นฝากไว้ที่ผมก่อนก็ได้นะครับ ไว้เขากลับมาผมจะเอาให้เขาเอง’’

‘’ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องส่งให้ถึงมือคุณซองกยูคนเดียว’’

‘’แต่ผมเป็นภรรยาเขานะครับ ผมไว้ใจได้’’

‘’ยังไงก็ไม่ได้ครับ’’

     ผมมองอีกคนอย่างไม่เข้าใจ แต่เขารู้จักชื่อผมได้ยังไงผมยังไม่รู้จักชื่อเขาเลยนะ ไม่แปลกใช่ไหมถ้าผมจะให้เขาเข้ามานั่งรอในห้องก่อนในเมื่อเขาจะมอบเอกสารความลับบ้าอะไรนั่นให้ซองกยูเอง

‘’เข้ามาก่อนไหมครับ เดี๋ยวซองกยูก็จะกลับมาแล้ว’’

‘’ไม่เป็นไรครับ ผมลาล่ะ’’

‘’คุณชื่ออะไรหรอ ?’’

‘’แดรยงครับ’’

‘’ไว้ซองกยูกลับมาผมจะบอกว่าคุณมาหานะ’’

    อีกคนพยักหน้าแล้วยิ้มให้ผมน้อยๆก่อนจะเดินจากไป ผมเห็นผู้ชายที่ยืนรอเขาอีกมุมนึงหน้าเหมือนเขาเด๊ะเลย ผีหลอกป่าววะ = = หลังจากที่แขกไปแล้วผมก็มานั่งกินขนมนมเนยเหมือนเดิม อยู่คนเดียวนี่มันหว่าเว้โหวงเหวงจริงๆเลย มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นนั้นนี้ไปเรื่อย ไลน์ของซองกยูมันขึ้นเตือนผมจึงเข้าไปดูว่ามันอัพอะไร  รูปมยองซูยืนอยู่ในร้านกล้องแล้วเขาก็มองกล้องโพลาลอยด์อยู่ ถ้าสังเกตุไม่ผิดซองกยูต้องแอบถ่ายรูปลูกมาแน่ๆ แต่เขาน่ารักชะมัดทำผมอดยิ้มไม่ได้เลยนะ

‘เด็กที่กำลังจะขึ้น ป.1 เขาควรใช้กล้องโพลาลอย์แล้วหรอ’

     ผมหัวเราะน้อยๆก่อนจะส่งสติ๊กเกอร์ถูกใจไปให้ นี่เขาซื้อกล้องพวกนี้ให้ลูกได้ยังไง เด็กมันจะเล่นเป็นหรือป่าวเหอะ แต่เขาสัญญากับลูกว่าอยากได้อะไรจะซื้อให้เขาก็ต้องซื้อสินะ ผมปิดโทรศัพท์ก่อนจะโยนไปวางไว้ไกลๆ หลังบางหงายพิงราบกับเบาะนุ่ม ผมอยากจะรู้จังว่าซองกยูเขาคิดอะไรอยู่  ท่าทีของเขาไม่น่าไว้ใจ หรือเรื่องพวกนี้ผมอาจจะระแวงมากไปเองเพราะหมอมันหลอน บางทีคิมซองกยูอาจจะไม่ได้ทำตัวแปลก แต่ผมต่างหากที่คิดว่ามันแปลก

บางทีผมว่าผมควรนอนให้เยอะกว่านี้นะ .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป...