Chapter 6
09.15 AM
วันนี้ผมตื่นเช้าแหล่ะเพราะคุณสามีโทรมาปลุก
-0- เขาบอกว่าจะรับผมไปบ้านเขาก่อนแล้วเขาค่อยออกไปทำงานทีหลัง
ให้ผมไปอยู่บ้านเขาก่อนเนื้ยนะ ให้ผมทำอะไรล่ะ นั่งด่ากับแม่เขาหรอ = =
แต่ก็ขัดขืนอะไรไม่ได้เพราะเป็นคนพูดเองว่าจะเป็นคนไปอยู่บ้านเขา
กริ๊งง ~
เสียงออดดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากห้วงความคิดกลับมาสู่ความเป็นจริง
สงสัยจะเป็นอีตาแก่แน่ๆ ผมเลยเดินไปเปิดประตูโดยที่ไม่ส่องช่องตาแมว
เขาเพิ่งโทรหาผมเมื่อกี้เองนะ ทำไมมาเร็วยิ่งกว่าจรวดขนาดนี้
พอผมเปิดประตูเท่านั้นแหล่ะถึงกับผงะ มันไม่ใช่!!!
‘’จาง..อู..ยอง..’’
‘’คิดถึงจังเลย
กอดหน่อยสินัมอูฮยอน > <’’
อีกคนตรงเข้ามาสวมกอดผมแน่น เอ้ะ
ปรับตัวไม่ทัน นี้เขายังไม่หายไปอีกหรอหลังจากคืนนั้น
ได้เสียแล้วเขาควรจะไปไม่ใช่หรอ แล้วนี้กลับมาหาผมทำเนื้ย
‘’อูยองนายไม่ไปหรอ...’’
‘’ไปไหนหรอ ?’’
‘’ก็นายจ่ายเงินมาแล้วนี่
คือเอ่อยังไงดี = =’’
‘’บ้าหรอ
ฉันไม่ได้ซื้อตัวเธอสักหน่อย ที่ให้เงินวันนั้นก็เพราะอยากให้’’
เขาผละกอดจากผมและยืนยิ้มให้ผมนิ่ง
เอ่อมันมีด้วยหรอแบบนี้ เขาเป็นคนแรกที่เป็นแบบนี้เลยนะเนื้ย!!!
‘’เราไม่ได้เป็นคู่นอนกันหรอกหรอ
?’’
‘’เธอดูดีเกินกว่าที่ฉันจะให้เธอเป็นแบบนั้นนะ..’’
จางอูยองผู้ชายในความฝัน..ถึงครั้งแรกเราจะเจอกันแล้วจบที่เตียงนอนก็เถอะ
รอยยิ้มนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ นี้เขาคิดกับผมจริงจังนอกจากนั้นหรือป่าว
ไม่อยากหลงตัวเองนะ = = ผมพาอีกคนเข้ามาในห้อง
พอเขาเห็นกระเป๋าผมเท่านั้นก็เริ่มถาม
‘’เก็บกระเป๋าไปไหนหรอ’’
‘’อ่อ คือไปทำงานน่ะ...’’
‘’ทำงานอะไร
ทำไมถึงต้องเอาเสื้อผ้าไปด้วยล่ะ’’
‘’ก็ ก็งาน =_=’’
จะให้ผมพูดหรอว่าไปทำงานเป็นเมียให้คนอื่น
อูยองทำหน้าสงสัยที่ผมอ้ำอึ้งไม่ยอมบอก ตาเหลือบไปมองนาฬิกา
ซองกยูใกล้จะมาถึงที่นี้แล้วใช่มั้ย
‘’ไปทำงานอย่างว่าน่ะหรอ’’
‘’คือ ผมไม่ได้ขายตัวนะ
ผมจะยอมมีอะไรด้วยก็ต่อเมื่อเต็มใจและอยากทำ -0-‘’
‘’โอ้
ขอโทษนะเข้าใจผิดมาตลอดเลย T^T’’
อาวไอทุเรศอูยอง
ที่มันมาหาผมวันนั้นก็เพราะนึกว่าผมขายตัวหรอ
ไม่น่าล่ะมันถึงให้เงินผมมาตั้งห้าพัน
คนตรงหน้าเอามือทึ่งหัวตัวเองเหมือนรู้สึกผิด ใบหน้านั้นแสดงความรู้สึกขอโทษออกมา
ผมไม่ได้โกรธเขาหรอกนะไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าก็ได้ -0-
‘’ผมต้องหาเงินน่ะ
ไม่งั้นก็อยู่ไม่ได้’’
‘’ไม่ต้องทำได้ไหม
เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงเธอเอง’’
‘’โหย
เราเพิ่งเจอกันสองครั้งนายจะเลี้ยงผมแล้วหรอ เร็วไปมั้ง’’
‘’ไม่รู้สิ รู้สึกติดใจเธอ’’
‘’......’’
‘’จีบได้มั้ย’’
กริ๊งง ~
เสียงกริ่งดังขึ้นขัดประสาท
ผมหันหน้าไปมองประตูและรีบวิ่งไปเปิดทันที
ซองกยูยืนทำหน้าขรึมเหมือนเดิมไม่เปลื่ยน ช่วยทำหน้าดีๆหน่อยได้มั้ยหา!!
‘’เสร็จหรือยัง - -‘’
‘’เสร็จแล้ว รอแปปนะ
หรือจะเข้ามาในห้อง’’
‘’นั่นใครน่ะอูฮยอน’’
‘’อ๋อ เพื่อนน่ะ’’
เสียงอูยองดังลอดออกมาถามว่าผมคุยกับใคร
ผมก็ตอบไปตามความจริงว่าเขาคือเพื่อน ก็เราเป็นเพื่อนกันนี้ หรือเจ้านายกับลูกน้อง
-0-
‘’นั่นแฟนนายหรออูฮยอน’’
‘’อ๋อ เพื่อนน่ะ’’
เหมือนกรอเทปกลับไปอีกหน
ก็เพื่อนทั้งสองคนนี้ถึงอีกคนจะขอจีบผมก็เหอะ อูยองเดินออกมายืนข้างๆผมพร้อมกับยิ้มให้อีกคน
แต่อีกคนเนื้ยสิหัดยิ้มบ้างได้ไหม ทำหน้าบึ้งใส่คนอื่นอยู่ได้
‘’คุณคงเป็นเจ้านายของเขาใช่มั้ยครับ’’
‘’ใช่ ทำไม’’
‘’ไม่ต้องให้อูฮยอนไปค้างได้ไหมครับ
เดี๋ยวผมจะไปส่งเธอทำงานแทน’’
‘’ไม่ได้นะ / ไม่ได้นะ!!
‘’
เสียงผมกับซองกยูดังขึ้นพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดกันสักนิด
ถ้าให้เขาไปส่งผมที่บ้านตาแก่แทนแม่เขาเห็นจะมองว่าผมเป็นคนยังไง = = ไม่ได้นะอูยองจะมาทำให้แผนเสียไม่ได้
สองคนนี้มีเหมือนกันสองอย่างนะเนื้ย ตาเล็กเหมือนกันเลย
หรือว่าดวงผมจะโดนกับคนตี๋ๆแปะๆกัน -0-
‘’อาวทำไมอ่ะ
ฉันไม่อยากให้เธอไปไกลนี่’’
‘’นายเป็นอะไรกับอูฮยอนไม่ทราบ’’
‘’งานเลยเวลามาแล้วนะคุณซองกยู....อูยองไว้เราคุยกันนะครับ
เอาเบอร์ผมไปแล้วกันผมต้องรีบไปทำงาน’’
ผมเอามือไปคลำๆหาโทรศัพท์ตามตัวเขาไปทั่วด้วยความรีบรน
จากนั้นก็รีบเมมเบอร์ตัวเองใส่ไปทันที ขืนอยู่ต่อนานกว่านนี้มีหวังเขารู้แน่ๆว่าผมทำงานอะไร
-0- อูยองยืนอึ้งๆนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
‘’หมอนั่นคงเคยนอนกับนายแล้วสินะ’’
‘’ครั้งเดียว -0-‘’
ผมกับซองกยูกระซิบกระซาบกันอยู่สองคนในขณะที่อีกคนยังเดินข้างๆผม
เราสามคนยืนรอลิฟต์กันอยู่ อิตาแปะคนที่สองก็ถามคำถามอีกแล้ว = =
‘’ตกลงทำงานอะไรหรอนัมอูฮยอน’’
‘’ทำงาน ทำงานเป็น...’’
‘’เลขาฉันเอง - -‘’
ซองกยูเห็นผมอ้ำอึ้งๆเขาก็ตอบเอง
โอยนึกว่าจะตอบว่ารับจ้างเป็นเมียแล้วซะอีก
อีกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วก็ตั้งคำถามอีก
‘’แล้วทำไมต้องไปค้างที่อื่นด้วยล่ะ’’
‘’ก็ถ้าทำงานเกินเวลาก็จะได้เงินเพิ่ม
ตอนนี้ผมต้องการเงินห้าหมื่น เลยต้องไปค้างน่ะ’’
‘’ต้องการเงินหรอ
ก็ไม่บอกแต่แรก’’
‘’บอก
ทำไมต้องบอกด้วยอ่ะ = =’’
‘’ห้าหมื่นใช่ไหม
เดี๋ยวฉันให้’’
อีกคนล้วงมือเข้าไปล้วงอะไรขลุกขลิกในกระเป๋าเขาไม่รู้
ผมมองอีกคนอย่างอึ้งๆ ห้าหมื่นนะเห้ยไม่ใช่ห้าบาทให้ง่ายแบบนี้เลยเรอะ!!
‘’นายทำไรน่ะ -0-‘’
‘’ให้เงินเธอไง
จะได้ไม่ต้องทำงานเกินเวลา อยู่ที่ห้องให้ฉันมาหาดีกว่า’’
อยากตบอีกคนในทะลุลิฟต์จริงๆหวังดีเกินไปละ
ถ้าเป็นก่อนหน้านั้นผมจะระริกระรี้มากกว่านี้แต่ตอนนี้ผมสัญญาว่าจะทำงานให้อีกคน
ก็ต้องทำให้จนถึงที่สุดสิ ไม่งั้นเขาฆ่าผมตายแน่ๆ
ใจนึงก็อยากเอาเงินไปจ่ายค่าห้องก่อนนะ แต่ถ้าเอาเงินจากเขา
หมายถึงผมก็ต้องกลับมาอยู่ที่ห้อง หาทางออกให้นัมอูฮยอนคนนี้หน่อยสิ T.T
‘’ห้าหมื่นทำไมฉันจะให้ลูกน้องฉันไม่ได้
เก็บเงินไว้ดริ้งสาวเหอะ - -‘’
‘’เป็นแค่เจ้านาย
ทำไมต้องห้ามนั่นนี้ด้วยล่ะครับ’’
‘’มึงบ้าป่าว - -‘’
อยู่ดีๆซองกยูก็หันไปทำหน้ารำคาญใส่ผู้ชายที่อยู่ข้างๆผม
พูดไม่เพราะเลยสักนิด มึงหรอพูดออกมาได้ไงกัน
ผมเกาหัวอย่างเซงกับสถานการณ์พร้อมกับยกกระเป๋าตัวเองเข้าในลิฟต์
ระหว่างที่อยู่ในนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกัน แต่อิตาอูยองนี่สิมองผมไม่เลิก
จ้องอยู่ได้สิงกันเลยดีกว่า!!!
กริ๊ง
เสียงสวรรค์ดังขึ้นทำให้ผมหลุดรอดจากความอึดอัดนี้สักที
ผมหันหน้าไปบอกลาแขกที่มาหาเมื่อเช้าด้วยรอยยิ้ม
และแน่นอนเขาก็ยิ้มกลับมาให้ผมเหมือนกัน น่ารักจัง สุภาพด้วย ><
‘’ผมโทรหานายได้ใช่ไหม’’
‘’อื้อ
ได้สิอยากโทรก็โทรมานะ’’
‘’รำคาญ!!’’
‘’เออๆๆ รู้แล้วน่า
ไปก่อนนะจางอูยอง’’
‘’บายนัมอูฮยอนของผม’’
อีกคนยิ้มแป้นพร้อมกับโบกมือบ้ายบาย
นัมอูฮยอนของผมงั้นหรอ ความรู้สึกหน้าแดงๆอยู่ไม่ถูกที่แปลว่าเขินหรือป่าว > < ไอแปะสองอย่ามาหลอกให้เขินแล้วจากไปนะ
ไม่งั้นแม่จะฆ่าให้ไม่มีอะไรไปทำพันธ์กับคนอื่นเลย!!
‘’รู้สึกว่าจะชอบหว่านเสน่ห์กับคนตี๋ๆนะ’’
‘’ป่าวหรอก เขามีเงินต่างหาก’’
‘’ชีวิตมองอะไรเป็นเงินหมดเลยป่ะ
- -‘’
‘’ก็นะ
ผมมองนายยังเป็นเงินเลย ตั้งล้านนึงแน่ะ *0*’’
ผมแกล้งทำหน้าลุกวาวใส่อีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม
เขาส่ายหัวไปมาเหมือนกับเอือมระอา แต่มันก็ความจริงนะ
ผมมีชีวิตอยู่รอดบนโลกมาถึงปัจจุบันนี้เพราะเงิน แม่อยู่ได้เพราะเงินของผม ใครบอกว่าเงินไม่มีสำคัญผมว่าไม่จริงเลยสักนิด แต่ถ้าให้เลือกเงินกับความรัก
ผมก็คงตอบได้โดยไม่ต้องคิดอยู่แล้ว เพราะว่าความรักผมไม่ต้องการ
ผมต้องการแต่เงินเท่านั้นแหล่ะ!!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ติดตามตอนต่อไป....
หวาาาาาา อูยองตามมาหาถึงนี่เลย ดีนะที่น้องนัมตอบแปะไปตามตรงเลยเรื่องแบบนี้ ดีๆๆ ทำต่อไป
ตอบลบอูยองแปลก ๆ แฮะ
ตอบลบ