ตาขีด Chapter 64 *leadnum*

Chapter 64

กึกกัก....กึกกัก.....

     เสียงโต๊ะเคลื่อนไปมาในห้องสี่เหลี่ยม พร้อมกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของบุคคลที่ทำกิจกรรมยามว่างอยู่ในนั้น เล็บเล็กจิกลงบนไหล่แกร่งของอีกคนแน่นและหลับตาปี๋ เลือดพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไปแล้ว

‘’อื้อ....อ้ะ’’

       เท้าเล็กบิดเกร็งเมื่ออีกคนขยับสะโพกเร็วขึ้นอีก แฟ้มงานที่อยู่บนโต๊ะต่างล่วงหล่นมากองบนพื้น แขนหนารั้งเอวของคนตัวเล็กไว้แน่นพร้อมกับกดจูบไปทั่วซอกคอขาว เสียงครางอื้ออึงของนัมอูฮยอนดังอยู่ใกล้ๆหูของเขาเมื่อแก่นกายของคิมซองกยูกระทั้นเข้าออกทุกครั้ง

‘’ใกล้แล้วอูฮยอนอา....’’

‘’อ้ะ แรงอีก....ฮื่ออ ~’’

       สะโพกหนากระทั้นเข้าออกอย่างจังจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันเร็วถี่ โต๊ะไม้ที่โยกเย้าไปมาอยู่แล้วยิ่งตอนนี้ยิ่งเคลื่อนแรงขึ้นไปอีกเหมือนว่าจะหักถ้าไม่ติดว่าโต๊ะไม้ตัวนี้คิมซองกยูสั่งทำมาอย่างดีและแข็งแรงทนทานไม่สามารถพังได้ง่ายๆ  ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดแผดเสียงครางออกมาสุดเสียงเมื่อตัวเองรู้สึกซ่าบซ่านไปทั่วร่างกาย มือบางปัดป่ายไปทั่วแผ่นหลังของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนตัวบางร่างกายปลิวไปมาตามแรงดันของอีกคนที่ส่งมาให้

‘’อ๊า!!!!....’’

‘’แฮ่ก....แฮ่ก...’’

        เมื่อถึงจุดสูงสุดคิมซองกยูก็หยุดการกระทำทุกอย่างลงทันที ท่อนแขนแกร่งอุ้มคนรักให้นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองก่อนจะจัดการใส่กางเกงให้เรียบร้อย นัมอูฮยอนเหงื่อโชกกายลมหายใจหอบถี่อยู่เหมือนคนวิญญานหลุดออกจากร่างไปแล้ว ยิ่งอายุมากขึ้นก็ไม่แข็งแรงเหมือนเดิมแล้วสินะ

‘’เดี๋ยวพี่ไปพานอนนะ’’

‘’ไม่เป็นไรครับ แค่เหนื่อยนิดหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้ว’’

       รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นให้อีกคนเห็นก่อนจะยันตัวเองยืนขึ้นและหยิบเสื้อผ้าที่อีกคนยื่นมาให้ก่อนจะจัดการใส่ให้เรียบร้อย คิมซองกยูจูบหน้าผากของผมทีนึงและจัดการทำงานที่ค้างของตัวเองต่อ ผมมองอีกคนนิ่งๆและก็ลากขาตัวเองออกมาด้านนอก

‘’เห้ย!!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่’’

‘’ก็นานมากพอที่จะได้ยินเสียงพ่อกับแม่ -0-‘’

‘’หยุด!! อย่าพูดเด็ดขาด ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนนี่ลูกกลับมาก่อนทำไม’’

‘’แม่บอกให้ผมโดดได้หนึ่งวิชาไม่ใช่หรอ ผมเลยไม่อยากเรียนคาบสุดท้าย’’

       ผมตกใจมากเมื่อเปิดประตูออกมาและพบมยองซูยืนอยู่หน้าห้อง ขาเล็กพาตัวเองเข้ามาในครัวและหาน้ำเย็นดื่มเนื่องจากใช้เสียงมากเกินไป ลูกชายหัวเราะและโยนโกนกล้องถ่ายรูปที่ผมเพิ่งให้เงินเขาไปซื้อเมื่ออาทิตย์ที่แล้วมาให้

‘’น่ารักไหม’’

‘’ใครหรอ’’

     ผมถามเขาในขณะมองรูปเด็กผู้ชายที่อยู่ในรูป เด็กคนนี้น่าตาเหมือนผู้หญิงเลยแฮะ แก้มแดงปากชมพูเชียว คนในกล้องมองกล้องด้วยสีหน้าเขินอาย แล้วเขาเอามาให้ผมดูทำไม หรือว่าจะชอบน้องคนนี้กัน

‘’ลีซองจง รุ่นน้องที่โรงเรียน’’

‘’ไปถ่ายรูปเขามา หมายความว่าไงกัน’’

‘’........’’

      มยองซูไม่ตอบแต่ทำหน้าเฉยๆแทน ผมยิ้มให้กับเด็กชายในรูปอย่างเอ็นดูก่อนจะส่งกล้องคืนเขา ถ้าไม่ชอบเขาแล้วจะถ่ายรูปมาทำไม คิดว่าแม่ไม่รู้ใช่ไหมฮิฮิ

‘’น่ารักนะ อย่าปล่อยให้หลุดมือล่ะ’’

‘’แม่พูดอะไร ผมแค่ถ่ายมาให้ดู’’

‘’หร้อออออ’’

‘’ไม่คุยกับแม่แล้ว’’

        ผมทำเสียงสูงแกล้งเขา มยองซูทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินหนีขึ้นห้องตัวเองไป เขาไม่เคยชอบใครหรือถ่ายรูปใครมาให้ผมดู แปลว่าลูกชายสุดที่รักของผมกำลังฝึกที่จะเรียนรู้เรื่องความรักสินะ สมัยผมเรียนหนังสือถ้าได้คบกับรุ่นพี่หน้าตาดีสักคนที่โรงเรียนนี้จะเจ๋งมากเลย >//< พูดแล้วอยากกลับไปเรียน ม.ปลายใหม่อีกครั้ง

‘’คุณนัมอูฮยอนคะ ป้าเห็นโสมแดงมันขายอยู่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ป้าเลยซื้อมาฝากคุณซองกยูช่วยมาดูให้หน่อยได้มั้ยคะว่าคุณซองกยูชอบแบบนี้ไหม’’

‘’ได้ครับป้า ไหนขอผมดูหน่อย’’

      สบัดความคิดที่จะกลับไปเป็นเด็กออกจากหัวและหันไปสนใจเสียงผู้สูงอายุที่เอ่ยพูดขึ้นมาด้านหลังก่อนจะหันไปดู ป้าคนนี้เขาชอบซื้อของมาฝากผมกับซองกยูบ่อยๆ แบบเวลาเห็นอะไรที่ซองกยูหรือผมชอบกินเขาก็จะซื้อมาฝาก น่ารักแบบนี้ไงผมจึงให้เขามาอยู่ที่บ้านด้วยกันและนับถือเหมือนญาติผู้ใหญ่คนนึง

‘’ซองกยูเขากินหมดแหล่ะครับ มีอะไรบ้างที่เป็นสมุนไพรแล้วเขาไม่กิน’’

‘’นินทาอะไรไอเมียบ้า’’

‘’นินทาอะไรเล่า ป่าวสักหน่อย’’

      เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากไกลผมหยิบกิ่งโสมแล้วชูไปให้เขาดู ป้าโบมีหัวเราะเบาๆก่อนจะเตรียมอุปกรณ์สำหรับทำอาหารเย็นเหมือนไม่อยากรบกวนเวลาสองสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกัน มือหนาจับหัวผมโยกไปมาก่อนจะกอดเอวผมไว้ เขาไม่อายคนรึไง เราไม่ได้อยู่กันสองคนนะ T^T

‘’ขอบคุณนะครับป้า’’

‘’ไม่เป็นไรค่ะ คุณซองกยูต้องดูแลสุขภาพตัวเองดีๆป้าเป็นห่วง’’

‘’ป้าน่ารักจัง น่ารักกว่าอูฮยอนอีก’’

     ศอกเล็กทุ้งเข้าท้องของอีกคนเบาๆเชิงงอน ผมดูแลเขาไม่ดีตรงไหน เชอะ!!!! ซองกยูยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหอมแก้มผมฟอดใหญ่ มันก็ทำให้ผมงอนเขาไม่ถึงหกสิบวินาทีล่ะนะ

‘’มยองซูไปไหนล่ะ’’

‘’ขึ้นไปบนห้องแล้ว’’

‘’มันไม่คิดจะสวัสดงสวัสดีพ่อมันเลยใช่ไหม’’

‘’เขาเรียนหนังสือมาเหนื่อยๆ ปล่อยเขาเถอะ’’

       หาความดีใส่ลูกและเพยิดให้อีกคนมาช่วยกันจัดผักตรงหน้า เขาไม่สวัสดีไม่ได้แปลว่าลูกไม่รักสักหน่อย ผมดูก็รู้ว่ามยองซูรักพ่อเขาจะตาย เพราะรู้ว่าเขารักพ่อมากเขาผมจึงไม่คิดจะพูดเรื่องมันค้างคาในใจเมื่อสิบปีก่อนให้เขาหรือมยองซูฟังเลย

เรื่องบางเรื่องมันผ่านมาแล้ว ความจริงที่ไม่สมควรรู้ ก็ไม่ต้องรู้นั่นแหล่ะดีที่สุด

.

.

.

.

.

.

.

‘’ต้องโทรหาพี่บ่อยๆ ถ้าไม่โทรชีวิตที่โรงเรียนอย่าหวังว่าจะสงบสุข’’

       โต๊ะอาหารมีเสียงคุยกันเจี้ยวจ้าวตามประสา ผมมองไปยังลูกชายที่หันหน้าไปทางอื่นและคุยโทรศัพท์ในโลกส่วนตัวของเขาเอง  เขาบังคับใครให้โทรหา สงสัยจะเป็นรุ่นน้องในกล้องแน่ๆ แต่ถ้าเขาไม่ยอมวางและหันมากินข้าวดีๆ ตาแก่ขี้โมโหต้องโวยวายแน่ๆ

‘’มยองซูวางก่อน’’

‘’แค่นี้นะ....ครับแม่’’

     เขาพูดใส่ปลายสายครั้งสุดท้ายก่อนจะวางและหันมากินตามปกติ  การทานอาหารเย็นเริ่มขึ้นแบบเงียบๆอย่างที่เป็นแบบทุกวัน สามีที่นั่งข้างๆยังทำหน้าที่น่ารักๆของตัวเองแบบทุกครั้งโดยการตักนั้นตักนี้ให้ผม มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงปัจจุบันมีใครจะหาสามีได้เท่าผมอีกมั้ย

‘’มยองซูกินข้าวเยอะๆล่ะลูก’’

‘’พ่อเหมือนกัน’’

     ต่างคนต่างพูดโดยไม่มองหน้ากันแต่ก็เรียกยิ้มของผมกับป้าโบมีได้อย่างดี เวลาซองกยูชวนลูกชายไปงานสังคมเขาก็ไม่เคยปฎิเศธ ไปไหนไปหมด ถ้าคนไม่ชอบขี้หน้ากันเขาคงไม่ทำแบบนี้หรอกจริงมั้ย การทานอาหารเย็นของครอบครัวผ่านไปสักพัก คิมซองกยูขอตัวเข้าไปทำงานต่อ มยองซูจ้องโทรศัพท์ตัวเองเหมือนรออะไรสักอย่างแล้วก็ขอตัวขึ้นไปบนห้อง ส่วนผมก็ไปช่วยป้าโบมีล้างจานในครัว

‘’คุณนัมอูฮยอนคะ หนูมยองซูเขากำลังมีความรักรึป่าว’’

‘’ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับป้า’’

‘’ก็เห็นหนูมยองซูจ้องโทรศัพท์ตลอดเลย กำลังรอใครโทรมาแน่ๆ’’

        ผมหัวเราะกับป้าในครัวเสียงดัง ผมเล่าให้ป้าฟังว่าลูกชายตัวดีเอารูปเด็กน้อยน่ารักมาให้ดู ผมว่าเขาคงจะถูกตาต้องใจกับเด็กคนนั้นนั่นแหล่ะ หรือบางทีเขาอาจจะแค่ชอบแปปเดียวแล้วก็เบื่อ

‘’ถ้ามีคงจะมาเปิดตัวเร็วๆนี้แหล่ะครับ ลูกชายผมจีบหนุ่มเก่งอยู่แล้ว’’

.

.

.

.

.

.

.

.

MYUNGSOO PART

       สายตาคมจ้องมองไปยังโทรศัพท์เครื่องหรูที่นอนแอ้งแม่งอยู่บนเตียง ผมบอกให้เขาโทรหาบ่อยๆไง ทำไมถึงไม่โทรมานะ หรือคิดอยากจะลองดี คนในโรงเรียนกลัวผมเขาก็น่าจะกลัวด้วยสิ การที่เราเจอกันครั้งแรกรุ่นน้องเหมือนจะผวาที่เจอผมซะด้วยซ้ำ  ถ้าไม่โทร โทรเองก็ได้

ตู๊ด.....ตู๊ด....

[ฮัลโหล]

‘’ทำไมไม่โทรหาพี่’’

[ผมต้องโทรหาพี่ตลอดเวลาเลยหรอ?]

‘’........’’

[ทำไมผมต้องโทรหาพี่ด้วยล่ะ?]

‘’อยากได้ยินเสียง ไม่ได้รึไง’’

       อะไรที่ทำให้ผมพูดแบบนั้นออกไปก็ไม่รู้ ก็มันไม่รู้จริงๆ แค่เจอหน้าครั้งแรกก็สะดุดตายิ่งน้ำหอมที่เขาฉีดแล้วมาแตะจมูกผมอีก มันยังไงล่ะ ติดใจ ใช้คำนี้ถูกหรือป่าว ปลายสายเงียบไปทำให้ผมสงสัย คนส่วนมากชอบให้ผมพูดแบบนี้นะ ทำไมเขาไม่ชอบหรอ ?

‘’เงียบทำไมลีซองจง’’

[ปะ ป่าว ทำไมพี่อยากได้ยินเสียงผมล่ะ]

‘’ไม่รู้ แค่นี้นะ’’

[ฮะ....พี่แอล]

       นิ้วเรียวจิ้มกดหน้าจอทัชสกรีนวางสายอีกคนทันที ใจเต้นเร็วเมื่ออีกคนยิงคำถามมาให้ นั่นสิทำไมผมต้องการได้ยินเสียงของเขาด้วย เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนี่นา  หน้าตาสวยขนาดนั้นใครๆก็อยากได้มาครอบครองจริงมั้ย ตุ๊กตาตัวขาวอมชมพูน่ารัก แค่ผิวพันธ์ภายนอกยังนุ่มนวล แล้วภายในล่ะ

ไม่อยากจะคิด.....

.

.

.

.

.

.

.

‘’ซองกยูจ๋า มานอนได้แล้วน้า’’

‘’จ้าเมีย รอตรงนั้นเดี๋ยววิ่งไปๆ’’

     ผมยืนตรงหน้าประตูและส่งแต่หัวเข้าไปในห้อง คำพูดจาหวานจนหมดขึ้นทำให้อีกคนยิ้มจนตาปิดและรีบปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องสวยของตัวเองทันที ผมยืนรอเขาตามที่บอก ไม่นานนักคนตัวสูงก็วิ่งมาแล้วอุ้มผมลอยขึ้น เขาคิดว่าเราคือหนุ่มสาวหรอ อยากกระดูกหักหรือไง =_=

‘’พี่ครับ เดี๋ยวก็เจ็บหลังหรอกผมตัวหนักนะ’’

‘’งานออกแรงมากกว่านี้ยังทำมาแล้ว อุ้มแค่นี้ไม่ตายหรอกนา’’

        อีกคนตอบแบบส่งๆแล้วก็วางผมให้ยืนบนพื้นตามปกติก่อนจะเดินขึ้นห้องด้วยกัน มือเล็กจับมือหนาประสานนิ้วกันแน่น เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกายเหมือนได้ยาชูกำลัง เมื่อถึงห้องผมก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงกว้าง ได้เวลานอนแล้วสินะ ง่วงนอนจังเลยย

‘’อ้ะ...พี่ครับ’’

‘’ตัวหอมจังเลยเมียใครไม่รู้ หอมๆๆๆๆ’’

      เขาพุ่งเข้ามากอดผมจากด้านหลังแน่น จมูกโด่งพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ จั๊กจี๊จะตายอยู่แล้วเนื้ย มือเล็กดันอีกคนออก แต่เขาแรงเยอะกว่าผมจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เลยตามเลย เขาเหนื่อยเขาก็หยุดเองแหล่ะ

‘’พี่ครับ ผมยาวแล้วนะ’’

‘’ตัดให้หน่อยสินะ’’

‘’ไม่อยากมีทรงผมเหมือนคนปกติล่ะสิถึงให้ผมตัดให้น่ะ’’

       นิ้วเล็กคีบจมูกอีกคนเบาๆแล้วสบัดไปมา คิมซองกยูยิ้มกว้างก่อนจะก้มหน้ามาจุ้บปากผมเบาๆ เขานี่น่ารักจริงๆเลย เวลาอ้อนก็ทำเขินตายได้เลยนะเนื้ย ผมจัดทรงผมเขาให้เรียบร้อยก่อนจะดึงแก้มย้วยๆของอีกคนเข้ามาหอมให้ชื่นใจ นานเท่าไหร่แล้วที่เราไม่ได้เล่นกันแบบนี้เหมือนแต่ก่อน

‘’พรุ่งนี้ไปตัดผมกันนะ’’

‘’ครับผม นอนกันเถอะ’’

‘’วันนี้ผมนอนกอดพี่นะ พี่ต้องมานอนตรงนี้’’

     ร่างเล็กหันตะแคงก่อนจะยกวงแขนขึ้นให้อีกคนเข้ามาซุกในอ้อมกอด ผมชอบนอนกอดมยองซูในท่านี้ มันเหมือนว่าผมกำลังดูแลเด็กคนนึงให้ปลอดภัยในอ้อมอกของผม คิมซองกยูยิ้มเขินก่อนจะกระเถิบตัวเข้ามาให้ผมกอด ท่อนแขนแกร่งกอดเอวผมแน่นใบหน้าหล่อซบลงบนอกอุ่น คางมนได้รูปตั้งลงบนศรีษะของอีกคนพลางลูบหัวเขาไปมา นี้หรือคนอายุ 44

‘’ไม่อยากแก่เลย’’

‘’เราก็ไม่ได้แก่นี่ครับ เรายังสามารถทำในสิ่งที่เราอยากทำได้อยู่’’

‘’ก็ไม่ชอบอยู่ดี’’

‘’ไม่ดีหรอ ยิ่งเราแก่ด้วยกันมากขึ้น ก็เหมือนมันบอกเวลาว่าเรารักกันมานานแค่ไหนนะ’’

        อีกคนเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะมองหน้าผมนิ่ง ก็ผมคิดแบบนั้นจริงๆ ถ้าเราแก่ตายไปด้วยกันได้ยิ่งดี ภาพผมกับเขานั่งจับมือกันอยู่ตรงหน้าบ้าน มองดูสภาพแวดล้อมตรงหน้าโดยไม่ต้องกังวลเรื่องราวอะไรในสังคมอีกแล้ว แค่รอวันตาย วันที่เราจะตายไปพร้อมกัน

‘’ชาติหน้าเธอเกิดมาเป็นคนที่พี่รักอีกได้ไหมนัมอูฮยอน’’

‘’ขอร้องพระเจ้าสิครับ ผมก็ขอร้องพระเจ้าให้เกิดมาเจอพี่อีกเหมือนกัน’’

‘’พี่รักเรานะ’’

‘’ผมก็รักพี่เหมือนกัน ตาแปะน้อยย’’

      กลีบปากสวยทาบทับลงบนกลุ่มผมอีกคนเบาๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ชาตินี้เราเกิดมาใช้ชีวิตด้วยกันแล้ว ชาติหน้าขอเกิดมาร่วมเวรร่วมกรรมกันอีกจะเป็นไรไป

ต่อให้ต้องเจอเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ถ้าได้เดินจับมือพร้อมกับคิมซองกยูไป

ผมก็ไม่กลัวอะไรบนโลกนี้หรอกนะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป...