ตาขีด Chapter 8 *leadnum*

Chapter 9

‘’กลับบ้านแล้วนะคีย์ ไว้ออกมาเจอกันอีกนะ’’

‘’วันนี้ไม่เอาผู้ชายสอยกลับจริงดิ หล่อๆทั้งนั้นเลยนะที่มารุมแกเนื้ย’’

‘’ไม่ได้ว่ะ ไม่ใช่เราบ้านเกรงใจเจ้าของห้อง’’

‘’เห้อ เสียดายแทน ไว้เจอกันนะเว้ย’’

‘’เออบาย’’

ผมโบกมือให้อีกคนพร้อมกับโบกรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ระแวกนั้นมาส่งที่บ้านของซองกยู ตอนนี้ตีสี่แล้ว ระหว่างผมนั่งอยู่บนรถก็ฟังเพลงที่แท็กซี่มันเปิดไปเรื่อยๆ จนถึงบ้าน ผมเดินไปผลักประตูรั้วก็คิดขึ้นมาได้

กูไม่มีกุญแจบ้าน....

ผมเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาหาเบอร์ที่ตอนนี้กำลังหลับเป็นตายอยู่แน่ๆ ผมยืนรอสายอยู่สักพักเขาก็รับสาย นึกว่าจะไม่รับซะแล้ว

‘’โทรมาหาหอยหาปลาไรตอนนี้เนื้ย บ้าหรือป่าว!!’’

‘’ผมเข้าบ้านไม่ได้...’’

‘’เออ รอตรงนั้นแหล่ะ’’

ปรื้น!!

ผมหันหน้าไปตามเสียงแตรของรถคันนึงที่จอดอยู่ตรงที่ผมยืนอยู่พอดี พอเขาชโงกหน้าออกมาเท่านั้นแหล่ะ อ๋อเลย -0-

‘’ซองกยูไม่ต้องลงมาแล้วนะ’’

‘’อาว แล้วจะเข้าบ้านไง’’

‘’หาวิธีเข้าได้แล้ว’’

พูดจบผมก็วางสายและเดินไปหาอีกคนที่จอดอยู่หน้าบ้านพอดี น้องชายของอิตาแปะนี้ ทำไมกลับบ้านเอาดึกป่านนี้เหมือนกัน สงสัยคงไปเที่ยวเหมือนผมแหล่ะมั้ง

‘’คนน่าหวานกลับเช้าเหมือนกันนี่’’

‘’เปิดประตูเหอะ เหนื่อยจะแย่’’

‘’ครับๆๆ’’

คนที่อยู่บนรถกดรีโมตเปิดประตูรั้วทันทีที่ผมสั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พี่กับน้องต่างกันคนล่ะฟ้ากับเหว อีกคนก็ยิ้มเอาจริง อีกคนก็บึ้งเอาจัง ในที่สุดผมก็เดินเข้าบ้านได้โดยปกติ ผมลากสังขารตัวเองจนมาถึงห้อง แต่กลับเจออีกคนยืนอยู่ตรงหน้าต่างซะก่อน

‘’นายตื่นเพราะผมสินะ’’

‘’รู้ตัวก็ดี - -‘’

‘’เหนื่อยจังเห้อ = =’’

ผมทิ้งตัวนอนลงแผ่กลางเตียง พร้อมกับหายใจถี่ๆ ผมกินเหล้าเยอะไปแน่ๆ ผมเลยดูมึนๆอึนๆยังไงไม่รู้ รู้สึกตัวเองได้อ่ะ ซองกยูเดินมานั่งข้างผมและก็เอามือปิดจมูกเหมือนเหม็น ผมเลยแบะปากใส่เขาไปทีนึง

‘’ถ้าอยู่คอนโดนเธอคงลากใครกลับมาด้วยสินะ’’

‘’บ้า มันไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกวันสักหน่อย’’

‘’ปกติเธอก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่หรอ’’

ผมลุกนั่งมองหน้าอีกคนนิ่ง เขาเห็นผมเป็นพวกยังไงกันแน่ ผมไปไหนจำเป็นต้องลากใครกลับมามีอะไรด้วยทุกที่เลยหรอ เหมือนเขาดูถูกผม.... เหมือนเขาว่าผมเป็นพวกขายตัวงั้นแหล่ะ

‘’คุณยังไม่รู้จักผมดีพอ..ดังนั้นอย่าเพิ่งมาตัดสินผมเลยครับ’’

‘’ทำมาเป็นพูดเพราะขึ้นมา’’

‘’อาว จะให้พูดไงอ่ะ - -‘’

‘’ไปกับไอบาโรมาสิท่า เห็นกลับมาพร้อมกันหนิ’’

‘’บาโร ?''

ผมทำหน้างงงวยใส่เขา บาโร บาโรคือใคร ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้จักชื่อนี้มาก่อน ซองกยูแสยะยิ้มนิดหน่อยแล้วก็สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มเหมือนว่าเขาจะหลับต่อ

‘’น้องชายฉันไง จะทำอะไรก็ทำได้อย่าให้แผนแตก และมาทำกันในบ้านนี้แล้วกัน’’

‘’......’’

‘’ถึงเราจะไม่ใช่ผัวเมียกันจริงๆ แต่ก็ช่วยให้เกียร์ติฉันนิดนึงก็ยังดี ตอนนี้เธอกำลังทำงานให้ฉันอยู่’’

‘’ถ้าผมจะเอาน้องคุณ ผมเอาคุณไม่ง่ายกว่าหรอ เรานอนห้องเดียวกันแท้ๆ หึ!!’’

ผมเป่าปากใส่เขาทีนึงและเดินหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป เห็นหน้าผมอยู่กับใครไม่ได้คนนั้นต้องเป็นของผมหมดเลยหรอไง ผมสบัดความคิดของจากหัวจนหมดเพราะความเย็นสดชื่นของน้ำที่กำลังไหลผ่านผมอยู่ อีกยี่สิบแปดวันท่องไว้อูฮยอน อีกเดือนนึงเราก็จะได้เงินและหลุดพ้นจากคำพูดดูถูกเราพวกนี้สักที!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป......