ตาขีด Chapter 65 *leadnum*

Chapter 65

SUNGGYU PART

‘’ฮึก.....แม่ครับ ฮึก......แม่’’

       เสียงสะอื้นของเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆผมกำลังร้องให้อยู่ต่อหน้าสุสานของมารดาตัวเอง  ใบหน้าหวานก้มหน้าปล่อยความรู้สึกเสียใจลงอุ้งมือตัวเองอย่างน่าสงสารจับใจ สายตาคมมองไปยังป้ายชื่อที่สลักลงแผ่นหินอย่างรู้สึกปวดร้าว มันเร็วไปไหมกับจากจากลา

‘’อีซองยอล’’

‘’คุณอาครับ ผมจะทำยังไงดี’’

       มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเด็กชายคนนี้อย่างเอ็นดูและดึงเข้ามากอด เขาเปรียบเสมือนลูกชายของผมคนนึง แม่ของเขาดีกับผมมาก ดีจนไม่สามารถหาเพื่อนแบบเขาได้ดี ก่อนที่ซานดึลจะเสียชีวิตเขาได้ฝากซองยอลและลูกชายคนเล็กไว้กับผม ซึ่งผมก็เต็มใจที่จะรับเลี้ยงเขาเข้ามาในครอบครัวเช่นเดียวกัน

‘’ไปอยู่กับอานะ แม่ของหนูฝากหนูและน้องชายไว้กับอาแล้ว’’

‘’ไม่เอา ผมจะอยู่ที่บ้านกับแม่ ผมไม่ไปอยู่ที่อื่น’’

‘’แล้วเราจะอยู่ยังไงกับน้องสองคนหรอ’’

‘’ครับ’’

     ระหว่างเดินกลับมาขึ้นรถผมก็คุยกับซองยอลเรื่องย้ายบ้านมาอยู่ที่บ้านผม แต่ดูว่าอีกคนจะไม่อยากจะย้ายไปอยู่ที่อื่นนอกจากบ้านตัวเอง แต่เขาจะดูแลตัวเองกับน้องเขาได้ยังไง ยังอยู่แค่มัธยมกันอยู่เลย มันจะปลอดภัยหรอ

‘’ถ้าเกิดเราเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรู้ล่ะ อาเป็นห่วงนะ’’

‘’ภรรยาของคุณอาจะไม่ว่าอะไรหรอครับ เห็นแม่บอกว่า.....’’

‘’เดี๋ยวอาคุยให้ อย่าคิดมากเลย’’

‘’แต่ผมไม่อยากย้าย ผมอยากอยู่บ้านหลังเดิมของผม’’

      จริงอยู่ที่ว่าอูฮยอนไม่ชอบอีซานดึล ซึ่งเขาไม่ชอบผมก็ไม่คิดจะพูดเรื่องของครอบครัวนี้ให้ฟัง เมื่อปีที่แล้วที่ซานดึลเป็นโรคมะเร็งผมยังแอบมาหาคนเดียวเลย ถ้าอูฮยอนรู้เขาคงจะไม่ไว้วางใจอยู่ดี เดี๋ยวก็จะเกิดปัญหาขึ้นมาอีก ซองยอลหันหน้าไปทางอื่นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ถ้าเขาไม่อยากย้ายผมก็จะไม่บังคับเขา

‘’ก็ได้ แต่มีข้อแม้’’

‘’ข้อแม้ ?’’

‘’ถ้าหนูไม่ยอมย้าย เงินทุกบาททุกสตางค์อาก็จะส่งให้ใช้ทุกเดือนกับน้องโอเคมั้ย’’

‘’ไม่เป็นไรครับ แค่คุณอาเป็นห่วงผมกับน้องก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องถึงขนาดนี้หรอกครับ’’

‘’งั้นก็ย้ายบ้าน’’

‘’........’’

        ยื่นคำเด็ดขาดกับเด็กน้อยขี้เกรงใจ ซองยอลเม้มปากแน่น ผมรู้ว่าเขาคงไม่อยากให้ผมลำบากและดูแลส่งเสียเขา ปีหน้าซองยอลก็จะขึ้นมหาลัย น้องชายของเขายังเรียนอยู่ ม.3 อยู่เลย ค่าใช้จ่ายมันจะเยอะแค่ไหน เขาจะไปเอามาจากไหน ลีจุนทิ้งไปก็ไม่คิดจะกลับมาดูแลเมียและลูกเลย

‘’ให้อาได้ทำอะไรสักอย่างเถอะนะซองยอล’’

‘’.........’’

‘’แม่จะไปสบายได้ยังไง ถ้ายังรู้ว่าลูกตัวเองยังลำบากอยู่’’

‘’ก็ได้ครับ’’

         ผมยิ้มพอใจกับคำตอบของเขา มือหนาตบไหล่อีกคนเบาๆเชิงให้เลิกคิดมาก ถึงมันจะทำลำบากก็เถอะ ช่วงนี้เป็นช่วงที่จิตใจของเขาต้องอ่อนแอแน่ๆจะอยู่คนเดียวได้ไหมนะ

‘’ต้องดูแลน้องให้ดีๆนะซองยอล เราเปรียบเสมือนเสาหลักของครอบครัวแล้วนะ’’

‘’ครับคุณอา’’

‘’ถ้ามีปัญหาอะไรบอกอาได้ อาพร้อมที่จะช่วยเหลือทุกอย่างไม่ต้องเกรงใจ’’

‘’ถ้าภรรยาของคุณอารู้เขาจะไม่ว่าอะไรหรอครับ’’

      ผมส่ายหน้าแทนคำตอบและจอดรถเทียบฟุตบาทเมื่อถึงหน้าบ้านของซองยอล ผมไม่เคยเห็นหน้าน้องชายของเขาเลยสักครั้งเดียว ตอนนี้สงสัยคงเรียนหนังสืออยู่แน่ๆ คำสุดท้ายก่อนที่ซานดึลจะสิ้นลมไปเขาพูดกับผมว่า เขารักผม มันค่อนข้างลำบากใจที่จะต้องฟังคำนั้น เพราะเขาพูดอีกว่าไม่ใช่แบบเพื่อน ถ้าเป็นเมื่อยี่สิบปีก่อนผมคงจะดีใจมาก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ในเมื่อผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว

‘’เงินเดี๋ยวอาจะส่งเข้าบัญชีให้นะ อยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม’’

‘’ผมอยู่ได้อยู่แล้วครับคุณอา ไม่ต้องเป็นห่วงผม’’

‘’ไว้อาจะมาหานะ’’

‘’ครับ’’

       อีซองยอลก้มหัวให้ผมและยกยิ้มกว้างเหมือนตัวเองไม่ได้มีอะไร ผมยิ้มตอบก่อนจะเคลื่อนรถตัวเองออกห่างจากบ้านหลังนั้น กระจกหลังสะท้อนใบหน้าหวานที่ยุบยิ้มลงอย่างน่าสงสาร แล้วแบบนี้ผมจะปล่อยให้เขาอยู่บ้านคนเดียวได้ยังไง คงต้องโกหกอูฮยอนแล้วมั้ง ผมเป็นห่วง เป็นห่วงเด็กสองคนนั้น ระหว่างทางผมคิดเรื่องที่จะอ้างอูฮยอนที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนซองยอลรถก็มาถึงหน้าบ้านเมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาไปสะดุดลูกชายที่เดินอยู่กับเด็กตัวเล็กผิวขาวหน้าบ้านสองคน แฟนมันหรอ มีไวไปไหม

‘’พ่อกลับมาแล้วหรอ ไปไหนมา’’

‘’สวัสดีครับ ผมอีซองจงรุ่นน้องที่โรงเรียนพี่แอล’’

‘’.........’’

      ผมมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเฉยๆและเดินเข้าไปในบ้าน เด็กผู้ชายที่ชื่อซองจงดูจะหน้าเสียๆที่เห็นผมไม่มีท่าทีตอบโต้ นี่ก็คงจะเป็นคู่นอนใหม่ของมยองซูมันอีกสินะ เด็กสมัยนี้ไม่คิดจะรักนวลสงวนตัวกันเลยรึไง เมื่อเดินมาถึงในตัวบ้านก็เห็นเมียสุดที่รักนั่งเอาหัวพิงหมอนพลางหลับตาพริ้ม ห้องนอนนี้จะสร้างไว้ทำไมถ้าคนง่วงไม่ใช้นอน

‘’ที่รักครับทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ’’

‘’อืม...’’

     ผมจับแขนนัมอูฮยอนเขย่านิดหน่อย แต่เขาเพียงแค่ส่งเสียงงึมงัมผ่านลำคอมาเท่านั้น ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะค่อยๆช้อนตัวอีกคนขึ้นพาดบ่าและพาขึ้นไปบนห้อง นอนแบบนี้ถ้าไม่มีคนอยู่บ้านผู้ชายคงเข้ามางาบไปแน่ๆ = =

‘’ใครน่ะ พี่ซองกยูหรอ’’

‘’ใครจะมาอุ้มเธอเล่าถามแปลกๆ’’

‘’พี่ครับ หายไปไหนมา’’

     แขนเล็กโอบรอบคอผมแน่นพลางถามด้วยเสียงเศร้า เมื่อวานผมไม่ได้นอนที่บ้าน และหายไปโดยไม่บอกอีกคนด้วย แต่ก็ไม่ได้หนีไปมีชู้หรือหาเศษหาเลยหรอกนะ จะให้บอกว่ายังไงดีล่ะ

‘’ไปบริษัทมา งานเยอะน่ะขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอก เคลียร์งานยุ่งไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย’’

‘’ผมไม่ได้นอนทั้งคืนเลยรู้ไหม วันหลังต้องโทรมาบอกนะ’’

‘’อืม วันหลังจะโทรบอก’’

        หันไปหอมแก้มอีกคนให้ชื่นใจก่อนจะเปิดประตูห้อง ร่างเล็กตรงหน้าถูกวางบนเตียงอย่างเบาเหมือนว่าถ้าวางแรงๆเขาจะต้องแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา นัมอูฮยอนหลับตาสนิทเมื่อหัวถึงหมอน ผมกำชับผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขาจนถึงคอและเปิดแอร์เย็นๆให้  ไม่อยากให้ใบหน้าหวานน่ารักจะต้องโกรธหรือไม่ชอบใจอะไร การปิดบังคือเรื่องที่ดีที่สุดใช่ไหม นานๆไปเดี๋ยวทุกอย่างก็จะถูกลืมไปเอง ผมไม่ได้รับผิดชอบครอบครัวตัวเองอย่างเดียวแล้ว ต่อไปนี้ผมต้องดูแลชีวิตเด็กอีกสองคนด้วย

แกร๊ก  ~

        ผมปิดประตูเสียงเบาและเดินออกมานอกห้อง มยองซูยืนยิ้มกว้างกับเด็กนั่นอยู่หน้าห้องใกล้ถึงเวลาเคลมกันแล้วงั้นสิ  ห้ามไม่รู้จักฟัง  ชั่งหัวมันแล้วกันเบื่อ มีลูกลูกก็ไม่สนใจ

‘’พ่อเมื่อกี้ผมถามทำไมไม่ตอบ’’

‘’ใช่เรื่องของเด็กที่ใช้ชีวิตไปวันๆแบบแกหรอมยองซู’’

‘’......’’

‘’สนุกไปเถอะแก ก่อนที่จะไม่ได้สนุก’’

       ผมตอบเสียงขุ่นๆใส่ลูกไปก่อนจะเดินเลี่ยงลงมาด้านล่าง เสียงถอนหายใจแบบเสียอารมณ์ดังเข้ามาในหูผมก่อนจะตามด้วยเสียงปิดประตูห้อง ร่างหนาทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ก่อนจะครุ่นคิดเรื่องหลายเรื่อง ทำแบบนี้ไม่แตกต่างอะไรจากมีครอบครัวอีกครอบครัวนึงเลยนะ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมผมต้องเครียด มือหนาจัดการเปิดแมคบุ๊คเครื่องโปรดของตัวเองก่อนจะเริ่มทำงานที่ตัวเองค้างอยู่ ตัวเลขนับร้อยที่ผงาดอยู่เต็มจอไม่ได้เข้าหัวผมเลยสักนิด ให้มันได้อย่างนี้สิ =_=

------------------------------------- --------------------------------- -------------------------

‘’ฮัลโหลคุณแดรยงครับ วันนี้มาทานข้าวด้วยกันที่บ้านไหม’’

[คุณนัมอูฮยอนคิดอะไรครับเนื้ย]

‘’เมื่อคืนทำงานข้ามคืนเลยไม่ใช่หรอครับ วันนี้ผมว่าจะทำอาหารให้ทานสักหน่อย’’

[หือ เมื่อคืนไม่มีงานหนิครับ บริษัทส่งหุ้นรอบสุดท้ายออกไปแล้ว ทำงานข้ามคืนอะไรกัน]

    ร่างบางสะดุ้งนั่งทันทีเมื่อปลายสายตอบออกมาแบบนั้น แล้วที่ซองกยูพูดล่ะ ? แล้วที่เขาหายไปทั้งคืนแล้วเขาไปทำอะไร ? ปลายสายเรียกชื่อผมซ้ำไปมาสองสามครั้งเมื่อเห็นผมเงียบไป เดี๋ยวๆในสมองตอนนี้มีแต่คำว่าไอแปะมันหายหัวไปไหนวะ

‘’งั้นวันนี้มาทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ’’

[ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกโชรยงก่อน]

       ปลายสายตัดสายไปแล้ว คิ้วบางขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด รูปอาเสี่ยซองกยูนั่งจิบเหล้ากับสาวกับหนุ่มในบาร์ลอยเข้ามาลิ่วๆ ไม่จริงใช่ไหม สามีที่เถิดทูนผมยิ่งชีวิตไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด!!!!  ขาเล็กก้าวลงจากเตียงและเดินดุ่มๆออกไปนอกห้อง หูบางสะดุดกึกกับเสียงอะไรสักอย่างที่ลอดออกมาจากห้องของลูกชาย เขาต้องการให้ผมช่วยอะไรหรือป่าว ?

‘’พี่ฮะ ผมกลัว’’

       ผมแทบกรี๊ดแตกเมื่อได้ยินเสียงอู้ดังอยู่ในนั้น ลูกชายผมเจ๋งสุดๆ!!! ว้ากกกกกกกกกกกเรื่องแบบนี้ขอไม่ฟัง > <  ผมเดินลั้นลาลงมาด้านล่างและพุ่งไปยังห้องทำงานของตาแปะทันที  จะบิดหูถามเลยวุ้ยว่าหายไปไหนมา!!!

‘’พี่ครับ!!!’’

 ‘’ตื่นไวนะ’’

‘’อื้ม’’

         ผมเรียกเขาซะเสียงดังแต่เขาไม่มีแววว่าจะตกใจอะไรเลยสักนิด -0- ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วก็ดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ นิ้วเรียวจิ้มๆอะไรบนแฟ้นพิมพ์เยอะแยะซึ่งผมไม่เข้าใจ เขาเรียนเก่งมากเลยถึงสามารถทำงานที่มีแต่ตัวเลขอะไรพวกนี้ได้โดยที่ไม่มึนหัวเลยสักนิด

‘’ตกลงเมื่อคืนไปไหนมาหรอ’’

‘’ก็ทำงานไง บอกไปลืมแล้วหรอ’’

เพี๊ยะ!!!!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....