ตาขีด Chapter 66 *leadnum*

Chapter 66

   ฝ่ามือบางฟาดลงบนท่อนแขนอีกคนอย่างจังค่าหมั่นใส้ คิมซองกยูร้องโอ้ยเสียงดังและส่งสายตาค้อนมาให้ สงสัยล่ะสิว่าตีทำไม สงสัยไหมไอผัวบ้า!!!!

ก๊อก ก๊อก

‘’คุณนัมอูฮยอนคะ คุณโชรยงและคุณแดรยงมาแล้วค่ะ’’

‘’ฝากไว้ก่อนนะไอแก่ขี้โกหก’’

        ผมยกมือทำท่าจะตีอีกรอบแต่เขาก็มองตาผมกระปริบๆ ผมรีบเดินออกมานอกห้องก็พบแฝดสองคนกำลังนั่งอยู่ด้วยกันสองคนตรงโซฟารับแขก คนพี่พับขากางเกงให้คนน้องอยู่ พวกเขารักกันดีจัง ทำไมพี่ชายผมมันไม่ทำอะไรแบบนี้ให้บ้างวะ =_=

‘’จ๊ะเอ๋คุณแฝด’’

‘’วันนี้จะทำอะไรให้พวกผมกินครับเนื้ยคุณนัม’’

‘’อยากกินอะไรล่ะเดี๋ยวผมจะทำให้กินหมดเลยยยย’’

        ว่าพลางกระโดดเข้าไปหาสองคนนั้น สงสัยล่ะสิผมไปสนิทกับสองคนนี้เมื่อไหร่ ก็ช่วงที่ย้ายบ้านใหม่ๆล่ะนะ พวกเขามาช่วยผมกับซองกยูขนของเข้าบ้านแล้วเราก็คุยกันนั่นนี้ทำให้สนิทกันเหมือนทุกวันนี้ ตอนแรกผมก็แยกหน้าพวกเขาไม่ออกหรอกนะ คนไหนแดรยงคนไหนโชรยพอมาหลังๆคนพี่จะใส่เสื้อผ้าสีเข้มๆคนน้องจะใส่สีอ่อนๆ

‘’นายอยากกินอะไรล่ะโชรยง’’

‘’พี่กินอะไรผมก็กินหมดแหล่ะครับ’’

       ผมมองสองคนนี้คุยกันแล้วมันเกิดอาการจิ้น = = ทำไมแดรยงมันต้องหน้าแดงตอนน้องมันบอกแบบนั้น ไม่เข้าใจ ไหล่บางโดนมือใหญ่จับไว้ คิมซองกยูทิ้งตัวนั่งข้างผมและก็ทำหน้าแปลกๆ  ไม่ต้อง ตอนนี้โกรธอยู่เมื่อคืนเขาคงไปสวิงกิ้งมาแน่ๆ

‘’มาได้ไงนายน่ะนายสองคน’’

‘’คุณนัมอูฮยอนชวนมาทานข้าวเย็นน่ะครับ’’

‘’อ๋อ…..’’

         ถ้ามองไม่ผิดสองคนนี้ใส่กางเกงยีนส์เหมือนกันด้วย > <  โชรยงเห็นผมมองพวกเขาแบบจับผิดก็มีอาการอยู่ไม่ถูก พวกนายต้องมีซัมติงกันแน่ๆ ระวังลูกออกมาเอ๋อนะโว้ยยยยยย!!! พูดแล้วอยากกินเนื้อย่าง

‘’แดรยงไปซื้อของด้วยกันหน่อยสิ’’

‘’ทำไมต้องแดรยงด้วย’’

‘’อยู่กับสองคนนี้สนุกกว่าอยู่กับพี่อีก’’

       ซองกยูถามด้วยน้ำเสียงติดไม่พอใจ ผมไม่พูดปล่าวก็เอื้อมมือไปจับแขนแดรยงไว้ด้วย แฝดสะดุ้งนิดนึงแต่ก็ทำได้แค่ยิ้มแหยๆ ใบหน้าของโชรยงดูเอ๋อๆนิดหน่อยพลางหันไปทางอื่นก่อนจะอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำ ซองกยูทำหน้าบิ้งๆเมื่อเห็นผมไม่สนใจเขา ก็เขานั่นแหล่ะทำให้ผมรู้สึกลังเลยังไงชอบกล

‘’ไปเตรียมของด้วยวันนี้จะกินเนื้อย่าง!!!!’’

.

.

.

.

.

.

‘’จะกินชาตินี้ยันหน้าชาติหน้าเลยหรอครับ’’

‘’เงียบน่า’’

      ผมหยิบนั่นหยิบนี้ใส่รถเข็นเต็มไปหมด แดรยงเดินตามผมต้อยๆบวกกับถอนหายใจออกมาหลายรอบ ผมชวนเขามาเป็นเพื่อนนะไมได้ชวนมาหนักใจสักหน่อย -0- ระหว่างผมกำลังเลือกผักอยู่อีกคนก็เดินไปหยิบมันสัมปะหลังมาถือไว้และพลิกไปมาเหมือนตรวจเชื้อโรคยังไงยังงั้น

‘’ชอบกินมันหรอ ‘’

‘’ป่าวโชรยงชอบน่ะ’’

‘’ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม’’

‘’คิดอะไรหรอ ?’’

      ผมยิ้มกว้างอย่างฟินๆและจ้องอีกคนอย่างเอาเรื่อง คือพวกเขาชอบกันเองใช่มั้ย ความรักแบบพี่น้องของพวกเขาแปล่งๆไปจากพี่น้องคู่อื่น แดรยงมองหน้าผมก่อนจะหยิบมันสัมปะหลังลวกๆและเดินไปใส่รถเข็น ฮี่ฮี่ ผมจะต้องรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาให้ได้เลย!!!

‘’เอาตรงๆเลยดีกว่าคุณนามูมีอะไรหรือป่าว’’

‘’รอให้ถามนานละ’’

        อีกคนถามคำถามผมก่อนจะหยิบของที่เลือกมาวางคิดเงิน แต่แดรยงเขาหล่อจัง เขาดูเป็นคนดี ซื่อตรง เขาดูแลคนรอบข้างได้ดีจนผมอยากจะให้เขามาอยู่ที่บ้านด้วยกัน แบบเวลามีเรื่องอะไรก็ปรึกษาเขา เพราะเขาน่ะไว้ใจได้ที่สุดกับเรื่องนี้เลยแหล่ะ 

‘’เมื่อคืนซองกยูไม่รู้ไปนอนที่ไหนมา’’

‘’……’’

‘’เขาบอกว่าเขาทำงานที่บริษัททั้งคืนเลยล่ะ’’

‘’คุณนามูเลยมาถามผมเนื้ยนะ ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ = =’’

‘’นี้!! ทีนายสืบเรื่องฉันกับชู้เก่านายยังทำได้เลย’’

     ผมบอกออกไปด้วยน้ำเสียงโกรธๆ แดรยงทำหน้ามึนๆก่อนจะหัวเราะเบาๆ ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะแกนั่นแหล่ะทำให้ฉันถูกผัวซ้อม T_T

‘’นั่นโชรยงครับ ไม่ใช่ผมสักหน่อย’’

‘’……’’

      คือผมจำผิดหรอ =_= เพื่อลดอาการขายหน้าผมเลยรีบหยิบแบงค์พันให้พนักงานคิดเงินทันที แฝดข้างๆเอามือมาขยี้หัวผมเบาๆและช่วยถือของ ตลอดทางผมก็ปรึกษาเขานั่นนี้ว่าจะทำยังไงดีเพราะกลัวซองกยูจะไปมีคนอื่นแล้วไม่รักผม เรื่องนี้มันน่ากลัวจริงๆนะ!!

‘’นายไม่คิดจะมีแฟนบ้างหรือไง แก่หัวหงอกอยู่แล้ว’’

‘’มีคนรักแล้วปวดหัวผมขอไม่มีดีกว่า ผมมีน้องชายคู่ใจก็มีความสุขแล้ว’’

‘’........’’

‘’ผมหมายถึงความรักแบบครอบครัวยืดยาวกว่าน่ะครับ’’

‘’มีซัมติงแน่ๆ.....’’

       ผมบ่นอุบอิบเบาๆ ใบหน้าหล่อของคนข้างๆยิ้มอบอุ่นเมื่อพูดถึงน้องชายของเขา ถ้าพวกเขาไม่ใช่แฝดกันป่านนี้พวกเขาคงจะชอบกันไปนานแล้วใช่ไหม รถใหญ่เคลื่อนไปตามทางอย่างไม่รีบร้อน ท้องถนนยามหกโมงเย็นเกือบหนึ่งทุ่มมีแต่ไฟจากรถยนต์ประดับเต็มไปหมด เมืองกรุงที่ไม่มีวันว่าจะเงียบเหงาเลยจริงๆ มือบางควานหาทิชชู่ในรถแต่ก็ไปเจอสมุดเล่มเล็กเสียบอยู่ ผมมองแดรยงที่กำลังมุ่งมั่นกับการขับรถจึงแอบหยิบขึ้นมาเปิดอ่านเงียบๆ

‘ครบรอบวันเกิดของเราสองคนมีความสุขมากๆนะครับ’

 ‘เราจะเป็นคู่แฝดที่รักกันที่สุดในโลกใช่ไหมครับ’

‘พี่ห้ามมีแฟนนะครับ เพราะผมก็จะไม่มีแฟนเหมือนกัน’

‘เราจะมีกันและกันแบบนี้ตลอดไปเลยนะครับพี่แดรยง’

        ผมอ่านสมุดโน๊ตเล่มเล็กอย่างช้าๆ คนข้างๆดูจะสนใจข้างทางกับตรงหน้ามากกว่าผมเลยอ่านสมุดนั้นได้อย่างสบายๆ รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นท่ามกลางความสงสัย ตกลงสองคนนี้ยังไงกันแน่

‘’อ่านอะไรหรอนามู’’

‘’ป่าวน่ะ จัดของ’’

        ทำเนียนและวางของไว้อย่างเดิม แดรยงพนักหน้านิดหน่อยและก็ขับรถตัวเองต่อไป ไม่นานนักรถใหญ่ก็เคลื่อนเข้ามาในบ้านของผมเองภายในสวนขนาดย่อมมีโต๊ะเล็กตั้งอยู่ ตามด้วยบุคคลที่นั่งด้วยกัน นั่นมยองซูกับหนูซองจงนี่ แล้วซองกยูไปไหน

‘’เดี๋ยวผมเอาของไปจัดการเอง นามูไปหาลูกเถอะ’’

‘’เอางั้นหรอ.......ก็ได้’’

       มือเล็กหยิกแก้มหล่อให้หันไปมาและรีบเปิดประตูลงจากรถไปทันที มยองซูนั่งถือกล้องและแอบถ่ายรูปเด็กข้างๆที่นั่งมองไปยังทางอื่นโดยไม่รู้เรื่อง คนนี้เขาเอาจริงใช่ไหม

‘’ลูกชาย’’

‘’อาวแม่ไปไหนมา’’

‘’ไปซื้อของมา....หนูซองจงวันนี้รีบกลับบ้านไหม’’

‘’ไม่รีบฮะคุณน้า’’

       คนสวยตอบแบบถ่อมตัวอย่างสุภาพ มยองซูยิ้มเขินเมื่อเห็นคนรักของตัวเองมีท่าทีเข้ากับแม่ตัวเองได้ ผมหันซ้ายหันขวาหาสามีตัวเองแต่ก็ไม่มีท่าว่าจะเจอหายหัวไปไหนอีกเนื้ย

‘’พ่อเราไปไหนน่ะ’’

‘’…….’’

‘’เอ่อ คุณอาซองกยูคุยธุระอยู่ด้านนอกน่ะฮะ’’

        เมื่อเห็นว่ามยองซูไม่ตอบอีกคนก็เลยตอบแทน มือบางยกขึ้นเช็ดเหงื่อตัวเองและทิ้งตัวนั่งข้างๆลูกชาย ดวงตาไปสะดุดคอขาวที่มีรอยแดงเป็นจ้ำประดับอยู่เต็มไปหมด มยองซูเจ๋งที่สุด!!

‘’เยอะเชียวนะเรา’’

‘’หืม ?’’

‘’ทำไมไม่หาอะไรมาปิดให้เขาล่ะ’’

        ลูกชายยกมือขึ้นไปทาบคอของอีกคนเพื่อไม่ให้เห็นรอยแดงก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดใส่ผม นี่ขนาดแม่มันมันยังทำหน้าขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่แม่มันคงจะต่อยหน้าแหกไปแล้วแน่ๆ ผมแลบลิ้นปรื้นตาใส่มยองซูก่อนจะเดินออกไปหน้าบ้าน คิมซองกยูเดินคุยโทรศัพท์ไปมาอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ผมเลยแอบเดินเข้าไปหาเขาเพื่อจะแอบฟังว่าเขาคุยกับใคร

‘’ น้องชายยังไม่กลับบ้านหรอ แล้วกินข้าวหรือยัง’’

‘’ก็กำลังจะไปกินข้าวน่ะ ถ้าอยู่คนเดียวไม่ได้จริงๆโทรมาหานะ’’

       ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมก่อนจะเอามือไปสะกิดหลังเขา แต่อะไรไม่รู้บอกให้ผมยืนอยู่เฉยๆดีกว่า เสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงหน้านั้นทำให้ผมสงสัยมากขึ้นไปอีกว่าปลายสายนั้นคือใคร หรือว่าเขากำลังมีคนอื่น

‘’นามูครับมาช่วยกันย่างเนื้อไหม’’

‘’อ้ะ!!’’

      เสียงตะโกนจากแฝดคนไหนสักคนเรียกผมให้หันไป คิมซองกยูหันมาเจอผมที่ยืนอยู่ข้างหลังก็กดวางสายทันที เขาคงสงสัยใช่ไหมว่าผมมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมสบตาซองกยูเดี๋ยวนึงก็หันหน้าหลบไปทางอื่นทันที ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย

‘’มีอะไรหรือป่าวอูฮยอน’’

‘’.......’’

       ผมหันหลังและเดินเข้าไปหาแดรยงทันที ทำไมผมไม่มีความสุข ผมกำลังไม่ไว้วางใจเขาใช่มั้ย แล้วคำพูดพวกนั้นหมายความว่ายังไงถ้าอยู่ไม่ได้ให้โทรมา ที่หายไปทั้งคืนนี้คงไปอยู่กับคนนั้นมารึป่าว

‘’เอ่อมีอะไรหรือป่าวทำไมหน้าแบบนั้นล่ะ’’

‘’ใช่ครับ นามูเป็นอะไรหรอบอกพวกเราได้นะ’’

       โชรยงกับแดรยงเดินขนาบข้างผมและถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ผมมองหน้าแฝดสองคนสลับกันไปมาอย่างคิดอะไรไม่ออก ตอนนี้สมองกำลังตื้อ ตรงหน้ามยองซูกับซองจงกำลังช่วยกันย่างเนื้ออยู่กันสองคน มันก็แค่ช่วงโปรโมรชั่นสินะกับเหตุการ์ณพวกนั้น ไม่นานมยองซูก็ต้องไปเจอคนอื่นที่ถูกใจกว่า และซองจงก็จะโดนเขี่ยทิ้งไปแบบเงียบๆ

‘’แฝดครับ ซองกยูคุยกับใครไม่รู้’’

‘’เจ้านายคุยเรื่องงานรึป่าว อย่าคิดมากนะ’’

‘’งานอะไรล่ะที่บอกว่าอยู่ไม่ได้แล้วให้โทรไปหา’’

‘’…….’’

       สองคนนั้นมองหน้ากันและเงียบไปทันที เขาสองคนเป็นคนเลขาส่วนตัวของคิมซองกยูคงไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากขนาดนั้นหรอกจริงมั้ย โชรยงโอบไหล่ผมและเขย่าไปมาเชิงให้เลิกคิดมากและสนใจกับสิ่งตรงหน้าดีกว่า

‘’โชรยงทำไมต้องโอบด้วยล่ะ’’

‘’เอ่อ ขอโทษครับพี่แดรยง’’

       โชรยงรีบเอามือออกจากไหล่ผมทันทีที่โดนดุแบบนั้น ผมกระพริบตาปริบๆมองแดรยงดุน้องชายของเขา เราก็แค่แกล้งกันทำไมต้องทำหน้าไม่พอใจด้วย ความรู้สึกอุ่นๆอยู่ตรงด้านหลังจนเกือบจะถึงตัว ผมรู้ว่าเป็นใครแค่หันหน้านิดเดียวได้กลิ่นน้ำหอมก็รู้แล้ว

‘’พี่ครับผมว่าเราไปช่วยป้าโบมีกันดีกว่า’’

‘’อื้อ เดี๋ยวมานะนามู’’

‘’ด เดี๋ยวๆสิ’’

        แขนเล็กเอื้อมจะไปยื้อพวกเขาสองคนให้อยู่ด้วยกันก่อน แต่สองคนนี้ก็รีบสลายโต๋ยไปทางอื่น  ผมถอนหายใจดังๆออกมาอย่างอดอยากขาเล็กพร้อมที่จะก้าวหนีอีกคนทุกเมื่อเมื่อไม่ต้องการจะอยู่ใกล้ๆ ขอเวลาคิดอะไรกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินแปป

‘’อูฮยอนเป็นอะไร’’

‘’ปวดหัวจะไปนั่งในบ้าน’’

       เพียงผมบอกแค่นั้นอีกคนก็เอาหน้าผมกับหน้าผากเขามาทาบกันทันที ผมตกใจนิดหน่อยที่เขาทำแบบนั้นก็เลยรีบดันตัวเขาออกทันที ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลยนะไอแก่!!!

‘’อย่าทำแบบนี้’’

‘’เห้ นี้เราเป็นอะไร โกรธอะไรพี่หรอ’’

‘’ถามตัวเองดีกว่ามั้ย’’

          ส่งสายตาจิกๆไปให้และก็หันตัวเดินไปทางอื่นทันที คิมซองกยูทำหน้าสงสัยก่อนจะเกาหัวตัวเองแก้เก้อ ไม่ต้องมาทำไม่รู้เรื่องเลย เขารู้ตัวเองดีอยู่แล้วไม่ต้องรอให้ผมบอกหรอก ถ้ารอให้ผมบอกมีหวังได้ฆ่ากันตายก่อนแน่ๆ ผมเดินตรงไปหาคู่แฝดก่อนจะช่วยเขาพลิกเนื้อไปมา อารมณ์ไม่อยากกินแล้วอ่ะ ถ้าเจอโมเม้นคู่แฝดรักข้ามภพมันคงจะช่วยให้ผมฟินบ้างใช่ไหม

‘’ระวังควันนะ เดี๋ยวหน้าก็ดำพอดี’’

‘’รู้แล้วครับ ผมกำลังยืนให้ห่างจากมุมควันอยู่นี่ไง’’

‘’มายืนตรงนี้สิ มายืนข้างๆพี่มาเร็ว’’

        ผมหรี่ตามองสองคนนั้นที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลดูแลกัน ใบหน้าแดรยงดูมีความสุขที่ได้ดูแลน้องชาย เขาสองคนอายุเท่ากัน แต่ความรู้สึกสำหรับคนที่เห็นเหมือนว่าโชรยงอ่อนกว่าแดรยงเยอะ ต้องการให้ผู้เป็นพี่ดูแลอยู่ตลอดเวลา ส่วนคนเป็นพี่ก็ไม่มีท่าทีจะเบื่อน้องชายเลย ผมอยากจะมีโมเม้นท์แบบนี้กับพี่ชายบ้างเพราะผมไม่ได้อยู่กับครอบครัวเลย ผมใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาตลอด ไม่เคยได้สัมผัสช่วงเวลาของพี่น้องเลยสักครั้ง

‘’มองอะไรแม่’’

‘’หือ’’

‘’ลุงแฝดน่ารักดีนะครับ’’

‘’อือ น่ารักจริงๆ’’

     มยองซูยิ้มให้ผมก่อนจะจับแขนให้เดินไปนั่งด้วยกัน ผมนั่งร่วมโต๊ะกับซองจงและลูกชายสามคนแต่ตอนนี้มยองซูเดินไปเอาของเลยเหลือผมกับซองจงที่นั่งอยู่ด้วยกันสองคน เด็กนี้ยิ้มให้ผมตลอด ทำไมเขาสวยแบบนี้นะ

‘’ทำไมสวยจัง’’

‘’เอ่อ ผมหล่อนะฮะ เพียงผมไว้ผมยาว = =’’

‘’แบบนี้ก็ดูดีแล้วนี่ เหมือนตุ๊กตาเลย’’

‘’ฮ่าๆๆๆ คุณน้าว่ายังไงผมก็ว่ายังงั้นฮะ’’

      รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาไม่มีท่าจะเหนื่อย แต่นี้มันก็ค่อนข้างจะมืดแล้วกลับบ้านช้าพ่อแม่ไม่ด่าอะไรเข้าหรอ ผมเป็นห่วงเด็กคนนี้แล้วสิ เรื่องกลับบ้านคงไม่ต้องเป็นห่วง เพราะยังไงมยองซูก็ไปส่งอยู่แล้ว

‘’กลับบ้านดึกพ่อแม่ไม่ด่าเอาหรอ’’

‘’เอ่อ ผมมีแต่พี่ชายฮะ แม่เพิ่งเสีย’’

‘’โอ้วตายแล้ว ขอโทษนะน้าไม่รู้ T^T’’

‘’ไม่เป็นไรฮะๆ ผมไม่ได้ซีเรียสเรื่องพวกนี้’’

      รอยยิ้มคนสวยจางไปจนผมอยากจะตีปากตัวเองรัวๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดนะแต่ผมไม่รู้จริงๆนี่ว่าพ่อแม่เขาไม่มี แล้วอยู่แค่ ม.3 พี่ชายคงต้องโตพอควรสินะถึงได้ดูแลส่งเรียนได้ถึงขนาดนี้ ผมเริ่มอยากรู้บ้านช่องหลักหอของเด็กชายตรงหน้าแล้วสิ

‘’แล้วพี่ชายชื่ออะไรหรอ’’

‘’พี่ชายผมชื่อ อี...’’

‘’แม่ครับ ตัดให้ผมหน่อยได้ไหม’’

       มยองซูเดินมาจากไหนไม่รู้ยื่นจานเนื้อกับกรรไกรให้ผม ซองจงยิ้มกว้างเชิงบอกว่าค่อยเล่าก็ได้ก่อนจะเทน้ำใส่แก้วให้ผมกับมยองซู พอได้อยู่กับสามคนนี้ก็ลืมไปเลยว่าตัวเองคิดเรื่องอะไรก่อนหน้านั้น ซึ่งมันก็ดีแล้วผมไม่อยากจะจำมันสักเท่าไหร่ ไม่นานนักโต๊ะทานอาหารเย็นของพวกเราก็เต็มไปด้วยผู้คน คิมซองกยูแยกไปกลุ่มอื่นโดยการไปนั่งกับแฝดลูกน้องของเขา มีส่งสายตามาตามระรอก ผมเองก็ทำเป็นไม่เห็น ทั้งที่ความจริงก็แอบมองเขาบ่อยเหมือนกัน

‘’ค่อยๆกินสิโชรยง อยู่นิ่งๆก่อนเดี๋ยวพี่เช็ดปากให้’’

‘’ขอบคุณครับ’’

       เสียงสวรรค์ดังขึ้นละให้ผมเลิกมองซองกยูและหันไปมองแฝดพี่น้องที่ปรนิบัตรกันแม้กระทั่งตอนกินข้าว ผมไม่อยากให้เขาเป็นแฝดกันเลย อยากให้เป็นแฟนกันมากกว่า มือหนาของผู้พี่หยิบทิชชู่และเช็ดตรงมุมปากในผู้น้องเบาๆด้วยใบหน้าอมยิ้ม เอ่อมันจะยังไง  แต่ละคนต่างแฮปปี้กันทุกคู่ รู้สึกผมกับไอแก่ที่อยู่หัวมุมจะส่วนเกินจริงๆ -_-

ครืดดด ครืดดดด 

      โทรศัพท์สั่นอยู่ภายในกระเป๋ากางเกงก่อนที่ผมจะหยิบขึ้นมา มันขึ้นว่าเป็นข้อความไลน์ผมจึงเปิดดู ตาคมมองไปยังผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ไกลมากที่เขากำลังมองผมอยู่

@GyuziZi : เห็นไหมทุกคนมีคู่กันหมดใจคอจะให้พี่นั่งดูแฝดมันจู๋จี๋กันจริงหรอ

อ่านแล้วเมื่อ 20 : 11 PM

@Wowwh : ก็เรื่องของพี่สิ

ส่งแล้วเมื่อ 20 : 12 PM

         เมื่ออีกคนได้อ่านข้อความและสติ๊กเกอร์ที่ผมส่งตอบกลับไปเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที เล่นเอามองเขาแทบไม่ทัน แขนใหญ่ลอกคอผมแน่นและกดจูบตรงขมับเบาๆและพาลากออกมาจากโต๊ะ ทุกคนมองผมกับซองกยูเป็นตาเดียวว่าพวกเราสองคนเล่นอะไรกัน เขาจะพาผมไปไหนเนื้ยแล้วทำไมต้องลอกคอด้วย!!!

‘’ผมกับอูฮยอนอิ่มแล้ว ฝากเก็บโต๊ะด้วยนะครับ’’     

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....