ตาขีด Chapter 67 *leadnum* NC

Chapter  67

‘’อ้ะ!!!! พี่ครับผมยังกินไม่อิ่มนะ’’

‘’แต่พี่อิ่มแล้วนี่’’

‘’แต่ผมยังไม่อิ่ม!!!!’’

       นิ้วเรียวแกะแขนของอีกคนให้หลุดออกจากคอตัวเองเพราะเขารัดแน่นเกินไป เล็บนับสิบนิ้วขีดข่วนไปทั่วเนื้อหนังสีขาวจนเกิดรอยถลอกนิดหน่อย

‘’จะฆ่ากันหรอคิมซองกยู’’

‘’อืม ถ้าเธอยังไม่บอกว่าเป็นอะไร’’

      ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับอีกคนที่ผลักผมเข้ามาและปิดประตูล็อคกรแน่น คนตัวใหญ่พุ่งมาหาเอาซะวิ่งหนีแทบไม่ทัน และสุดท้ายมันก็ไม่ทันจริงๆ

‘’ย๊า!!! พี่ครับปล่อยผมก่อน’’

‘’แล้วที่เราทำตัวแบบนี้ไม่ได้ต้องการแบบนี้หรอ’’

‘’พี่เห็นผมเป็นคนยังไง’’

‘’แล้วเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนยังไงล่ะ’’

       แรงขัดขืนทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กับที่ ทำไมเขาพูดแบบนั้นล่ะ ตอนนี้อะไรที่เข้าหัวผมคิดมันไปทางแง่ลบหมดนั่นแหล่ะ ถ้าไม่อยากจะมีปากคอก็อย่าหาเรื่องกันเลยได้ไหม แค่เพราะปลายสายคนนั้นคือใครผมแทบจะขาดใจตายอยู่ร่อมร่อ

‘’พี่นอกใจผมอยู่รึป่าว’’

‘’เอามาจากไหน บ้ารึป่าว’’

‘’แล้วพี่คุยกับใคร’’

       คิมซองกยูคลายกอดออกจากตัวผมและไปยืนตรงมุมอื่น ยืนมุมอื่นไม่พอหันหลังให้ผมด้วย แบบนั้นมันยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก ผมตามเข้าไปจับแขนเขาให้หันมาคุยกันแต่อีกคนก็มีท่าทีรุกรี้รุกรนเหลือเกิน  ถ้าไม่มีก็บอกมาสิ ไม่ใช่เงียบแบบนี้

‘’ซองกยูพูดมาสิ’’

‘’ไม่มี’’

‘’ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร’’

‘’ก็ไม่มีคนอื่นไง มีน้องนัมคนเดียวนะ’’

        ตาเล็กยิ้มจนปิดสนิท ก่อนจะดึงตัวผมเข้าไปนั่งบนตักของเขา จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ตรงพวงแก้มนุ่มเหมือนพยายามให้ผมลืมทุกคนอยู่ในหัวที่เกี่ยวกับเขา ผมตีมือคิมซองกยูเบาๆให้ปล่อยสักที แต่คนอย่างซองกยูคงไม่ปล่อยง่ายๆตามที่สั่งหรอก

‘’ผมมันไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนแล้วใช่ไหม’’

‘’พูดอะไรน่ะอูฮยอน’’

‘’พี่คงจะอยู่กับผมจนเบื่อแล้วอยากไปเจอคนใหม่ๆบ้างใช่ไหม’’

‘’ไม่จริงเลยนะอูฮยอน พี่ไม่ได้ไปชอบคนอื่นหรือหาเศษหาเลยนอกบ้านนะ’’

        ยิ่งพูดน้ำตามันยิ่งปลื่มเอ่อขึ้นมา เมื่อคิดถึงตอนที่เขาเบื่อผมไม่ต้องการผมอีกต่อไปแล้ว คิมซองกยูเห็นว่าผมจะร้องให้แน่ๆก็ดึงผมเข้าไปกอดแน่นพร้อมกับลูบหัวผมไปมา ผมไม่ผิดใช่ไหมที่กลัวเรื่องพวกนี้ ก็ผมกลัวจริงๆ กลัวตัวเองจะไม่สำคัญต่อคนตรงหน้าต่อไปอีก

‘’อย่าร้องนะคนดีของพี่’’

‘’พี่อย่านอกใจผมนะ  ห้ามเบื่อผมด้วย’’

‘’บ้าน่า ไม่เบื่อหรอกรักมาจนหัวหงอกขนาดนี้’’

‘’แล้วพี่คุยโทรศัพท์กับใคร ถ้ามันอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วพี่จะไปหามันใช่ไหม’’

‘’.......’’

‘’ฮืออออออ พี่ครับไม่เอานะ’’

        เหมือนย้อนตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งที่ร้องให้กับสิ่งที่ตัวเองไม่พอใจ คิมซองกยูเหมือนกลั้นใจตายไปแล้วตอนนี้ ผมกำชายเสื้อเขาแน่นเหมือนว่าถ้ากำไม่แน่นอีกคนจะต้องลุกหนีหายไปแน่ๆ ความเงียบมาเยือนภายในห้องของเราสองคนได้ยินเพียงสะอื้นของผมที่ดังออกมาเป็นจังหวะ เขาเงียบไปแบบนี้มันทำให้ผมเริ่มไม่มั่นใจ

‘’พี่เงียบทำไมเนื้ย!!!’’

‘’ปะ ป่าวๆ’’

‘’พี่มีอะไรในใจใช่ไหมบอกมาเดี๋ยวนี้นะ บอกมา!!’’

     ผมจับคอเสื้อเขาติดมือแน่นพร้อมกับเขย่าไปมาอย่างหาคำตอบ คิมซองกยูพยายามรวบมือผมให้หลุดออกจากเสื้อของเขา เสียงโวกเวกโวยวายดังไปทะลุออกไปนอกห้อง ความโมโหแล่นเข้ามาสิงในร่างเมื่ออีกคนมีท่าทีเปลื่ยนไป

‘’หยุดก่อนอูฮยอน หยุดๆๆ’’

‘’เอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้เลยนะ เอามาเดี๋ยวนี้!!!!’’

‘’ไม่มีอะไรในโทรศัพท์ทั้งนั้น แล้วอย่าตีได้ไหมมันเจ็บ!’’

       ใบหน้าของอีกคนดูจะเริ่มมีอารมณ์เสียขึ้นมาตงิดๆเมื่อผมตีเขาไม่เลิก กำปั้นทุบไปทั่วตัวของเขาโดยไม่ห่วงว่าจะโดนตรงไหนบ้าง ความรู้สึกขอแค่ได้ตีอีกคนก็แค่นั้น มือหนารวบมือผมไว้ทั้งสองข้างก่อนจะดึงเข้าไปใกล้โดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว แขนหนารั้งเอวผมไว้จนตอนนี้ผมนั่งควบอยู่บนตัวเขา  ท่านั่งท่านี้ในเวลาอื่นจะคงจะมีอารมณ์แต่ตอนนี้มีแต่ความเสียใจถาโถมเข้ามาทำให้อยากจะออกห่างจากเขาให้ไวที่สุด

‘’เลิกหึงเป็นคนบ้าได้แล้วอูฮยอน บอกว่าไม่มีคือไม่มีไง’’

‘’นี้พี่กำลังด่าผมใช่ไหม’’

‘’ไม่ได้ด่า’’

‘’ฮึก.....ฮืออออออ’’

       ผมนั่งค้างอยู่บนตักเขาพลางร้องให้ออกมาเต็มๆ คิมซองกยูทำหน้าเหมือนเอือมระอาที่มีเมียเป็นแบบนี้ โทรศัพท์สีดำสนิทของอีกคนหลุดโผล่ออกมานอกกระเป๋ากางเกงนิดนึงผมจึงรีบคว้ามันออกมาและฟัดใส่ผนังห้องเต็มแรงทันที ดูสิแบบนี้มันจะโทรหาได้อยู่ไหม คืนนี้อยู่ไม่ได้ก็ตายๆไปเลย

ปึก!!!!!

‘’อูฮยอน!!!!’’

‘’จะไปไหนก็ไปเลยไป!!!!’’

‘’เออ!!!!’’

       ผมสะดุดกึกเมื่อเขาตอบผมกลับมาด้วยคำว่าเออและกระแทกแรงๆ ลมหายใจฟืดเฟือดและรุนแรงเอาซะแทบหายใจไม่ทันเพราะความโกรธที่อีกคนเป็นแบบนั้น เขาก้มลงเก็บโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาก่อนจะมองหน้าด้วยแววตาไม่ชอบกิริยาของผม ยิ่งเขาทำแบบนั้นผมยิ่งได้ใจอยากฟัดให้พังๆไปเลยแบบไม่สามารถซ่อมได้

‘’เห้ยๆๆ หยุดได้แล้วอูฮยอน’’

‘’ไม่!!!!’’

       โทรศัพท์ถูกเขวี้ยงไปรอบห้องจนสภาพมันยับเยินจนดูไม่ได้ คิมซองกยูนั่งเหมือนคนหมดอะไรตายอยาก แต่เขาทำให้ผมโมโห T^T  เขาทำให้ผมหึง ปากบอกไม่มีใครแต่ทำไมทำตัวไม่น่าเชื่อใจ แล้วแบบนี้ผมจะไว้ใจเขาได้ยังไง ลูกก็โตเป็นควายแล้วยังจะมีหน้าไปหาคนอื่นอีก

‘’อยากจะฟัดก็ฟัดไปเลย ฟัดให้พอใจเธอเลยอูฮยอน’’

‘’ผมจะตีพี่!!!!’’

‘’มาตีเลย มาเร็ว!!!!’’

เพี๊ยะ!!!

      ผมเดินเร็วไปหาเขาแล้วฟัดฝ่ามือลงไปเต็มๆบนแก้มเนียนของเขา คิมซองกยูเซไปด้านหลังตามแรงตบ ใบหน้าหล่อมองหน้าผมแบบอึ้งๆก่อนจะยืนมองผมนิ่ง มือเล็กสั่นไปหมดไม่คิดว่าจะตบอีกคนเข้าอย่างจัง ผมไม่ได้จะตบเขานะ  มือมันไปเอง

‘’สบายใจขึ้นมาบ้างรึยัง’’

‘’พ พี่ครับ’’

‘’ได้ตบแล้วพอใจแล้วใช่ไหม’’

.

.

.

.

.

.

.

.

      ผมมองแผ่นหลังของอีกคนที่นอนหันหลังให้อย่างรู้สึกผิด แก้มขาวของอีกคนแดงปื้นเมื่อเจอแรงตบของผมเข้าอย่างจัง คิมซองกยูโกรธผม เขาไม่คุยกับผมเลย ผมไม่ได้ตั้งใจจะตบเขานะแต่ทำไมปากไม่แก้ตัวไปก็ไม่รู้

‘’พี่ครับ อย่านอนหันหลังให้ผมสิ’’

‘’.......’’

‘’ขอโทษได้มั้ย’’

‘’นอนได้แล้วเลิกพูดมากสักที’’

      เสียงติดรำคาญของอีกคนดังออกมาเมื่อผมพูดมากเกินไปทั้งที่ความจริงผมเพิ่งพูดไปสองประโยค -0- ร่างเล็กกระเถิบเข้าไปกอดอีกคนแน่นพลางจะง้อให้หายงอน แขนเล็กเกี่ยวรอบตัวคนตัวใหญ่ไว้ในอ้อมกอด มือเล็กคลำไปตามใบหน้าของเขาเชิงอยากแกล้ง

‘’หยุดได้แล้วอูฮยอน’’

‘’แก้มพี่แปะนุ่มจังเลยครับ ฮี่ฮี่’’

‘’บอกให้พอไง ง่วงจะตายอยู่แล้ว’’

       ผมรู้ว่าเขายังไม่ง่วงหรอกนะ มือเล็กละออกจากใบหน้าของเขาและลูบคลำไปตามตัวแทนหน้าอกของอีกคนนุ่มนิ่มจนอยากจะจับให้เต็มไม้เต็มมือ เมื่อเกิดอารมณ์ก็เริ่มสอดมืดเข้าไปใต้เสื้อยืดสีขาวของอีกคน อกคิมซองกยูเริ่มกระเพื่อมแรงขึ้นตามอาการ ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะใช้นิ้วเรียวเขี่ยตรงเม็ดไตของเขาอย่างเบามือ

‘’อูฮยอนอา อย่าทำแบบนี้’’

‘’พี่ต้องหายงอนผมนะ’’

‘’พี่มีสิทธิ์งอนเราด้วยหรอไง’’

      เขาพูดไปแบบนั้นแต่ก็ไม่ยอมหันตัวมาหาผมสักที ร่างเล็กกระเถิบเข้าไปใกล้และกดจูบตรงซอกคอขาวอีกคน คิมซองกยูสะดุ้งและเอามือดันหน้าผมออกห่างทันที ผมง้อคนไม่เป็นนะเว้ยถ้ายุ่งยากมากอาจจะปล่อยเลยตามเลย - -

‘’พี่ครับ’’

‘’…..’’

       มือเล็กเคลื่อนต่ำลงไปอีกจนถึงขอบกางเกงนอนสีเทาของเขา มือบางค่อยๆสอดเข้าไปสัมผัสกับส่วนอ่อนไหวทีละนิด เสียงลมหายใจรุนแรงเหมือนทว่าโมโหของคิมซองกยูไม่ได้ทำให้ผมกลัวเลย ตอนนี้แค่อยากจะลองทำให้เขาดูว่ามันจะเป็นยังไง นิ้วเรียววนอยู่นอกชั้นในไปมาพลางเบียดตัวเองแนบกับแผ่นหลังเขามากขึ้น แต่ทำไมอีกคนยังไม่หันมาสักที จะใจแข็งไปถึงไหน

‘’คิมซองกยู’’

       ใบหน้าหล่อคว่ำลงกับหมอนนิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ผลักใสไล่ส่งผมออกไปจากตัว มือบางกำส่วนอ่อนไหวนั้นไว้เต็มมือก่อนจะขยำเบาๆ เสียงลมหายใจผมเริ่มติดขัดเพราะความตื่นเต้นหรืออะไรก็ไม่รู้ ไม่อยากกำข้างนอกแล้วอ่ะ ของจริงคงจะมันส์กว่า ผมเลิกเล่นกับความคิดตัวเองและจับตัวคิมซองกยูให้นอนหงายและดึงกางเกงนอนเขาล่นลงมาทันที คนตัวใหญ่มองหน้าผมนิ่งแล้วย่นหน้าเหมือนไม่พอใจ นี่หรือการกระทำของคนไม่พอใจ

‘’คิดว่าพี่จะใจอ่อนง่ายๆรึไง โดนตบนะ มันเจ็บ’’

‘’........’’

       ไม่มีเสียงตอบรับแต่กลับจับมือของอีกคนมาอยู่ตรงขอบกางเกงตัวเองแทน ใช้ภาษาพูดไม่รู้เรื่องคงต้องใช้ภาษากายคุยกันสินะ คิมซองกยูชักมือตัวเองกลับและซุกไว้ให้หมอนเหมือนว่าเขาจะไม่ทำ ผมคว่ำปากใส่เขาก่อนจะค่อยๆถอดกางเกงตัวเองออกไปทีละนิดจนหลุดไปกองบนเตียง แค่นี้ท่อนล่างผมก็เปลือยป่าว ส่วนอ่อนไหวของอีกคนเริ่มตื่นขึ้นมาทีละนิดเมื่อเขาเห็นผมเปลือยตรงนั้น เขาไม่ใช่คนเหล็กนะถึงจะไม่อ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้น่ะ

‘’พี่จะไม่ทำให้ผมจริงๆหรอ’’

‘’เออ อยากมากก็จัดการตัวเอง’’

‘’นั่นปาก ?’’

       เขาชักตาใส่ผมและเอาหมอนผมมายกขึ้นปิดหน้า ผมสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางสีหวานของตัวเองเพื่อจะได้ไม่เจ็บเมื่อของอีกคนใส่เข้ามา  ใบหน้าหวานหลับตานิ่งก่อนจะร้องครางออกมาเบาๆ แบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ

‘’อูฮยอนอย่ามาบ้าแถวนี้ ไปนอนได้แล้ว’’

     เขาพูดออกมาในขณะที่หมอนยังปิดหน้าตัวเองอยู่ แก่นกายใหญ่ของคิมซองกยูถูกผมกำไว้พร้อมกับรูดรั้งไปมาเชิงปลุกอารมณ์กามของเขา เสียงครางคลอๆเหมือนไม่เต็มใจดังลอดออกมาจากหมอนนุ่ม ผมเห็นว่ามือเขากำหมอนแน่นเชียว ลิ้นชื้นแตะสัมผัสกับสวนปลายก่อนจะวนเวียนไปมาเหมือนกำลังดูดดึงไอศรีมวุ้นเยลลี่สีแดงซองห้าบาท ยิ่งคิดแบบนั้นก็ยิ่งอยากจะกัดแรงๆให้ชื่นใจ

‘’อา ~  ‘’

‘’หึ...’’

     ปลายลิ้นอุ่นสัมผัสถึงน้ำเหนียวนองเยิ้มออกมาก็รู้ว่าเขาพร้อมที่จะมีอารมณ์ร่วม ร่างเล็กผละปากออกจากส่วนนั้นของอีกคนและขึ้นนั่งคร่อมแทน มือบางหยิบจะเอาหมอนออกจากใบหน้าของเขาแต่ เขาก็กำหมอนปิดหน้าตัวเองแน่น ผมอยากเห็นเข้านะ!!!

‘’พี่ครับ เปิดออกมาเดี่ยวนี้นะ’’

‘’........’’

‘’แล้วอย่ามาดูหน้าผมในยามสุขสมแล้วกัน’’

     แบะปากอย่างน้อยใจและจับแก่นกายของอีกคนชูขึ้นและถูกับช่องทางสีหวาน น้ำเหนียวๆลื่นๆอยู่ตรงช่องทางเข้าเล่นเอาซะผมเสียวสั่นไปทั้งหัว มือหนาของอีกกำหมอนแน่นและค่อยๆคลายออกเมื่อส่วนนั้นของเขาได้เข้ามาในด้านในของผม ทางหลังขมิบตอดรัดอีกคนอย่างแรงจนได้ยินเสียงครางทุ้มออกมา อยากตายคาหมอนเพราะไม่มีอากาศหายใจก็เรื่องของเขาแล้วกัน

‘’อื้อออ  ~’’

      เมื่อกลืนกินสิ่งแปลกเข้ามาจนหมดก็เริ่มขยับตัวขึ้นมาตามความต้องการของตัวเอง เอวบางยกขึ้นอย่างเบาๆแต่ก็เสียดเมื่อแก่นกายของอีกคนมันเริ่มขยายใหญ่ มือบางยึดสะโพกหนาของอีกคนแน่น ยิ่งเข้ามาลึกเขาเท่าไหร่ก็ยิ่งเพิ่มความต้องการมากขึ้นเท่านั้น

‘’อ้ะ  อ้ะ อื้อออ’’

‘’อา ~  อูฮยอนอา’’

     สะโพกมนทนต่อความรู้สึกตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป ก็เริ่มเคลื่อนตัวเองเร็วขึ้น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นและกอบโกยหาอากาศเข้าไปในโพรงปาก คนด้านล่างค่อยๆดึงหมอนออกจากใบหน้าของตัวเองและดึงมือผมไปจับแน่น  ร่างบางกำหนดตัวเองกระแทกเข้าออกอย่างจังพร้อมกับเสียงครางหวานหูที่พ่นออกมา เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อผมขย่มตัวโถมใส่อีกคนอย่างไม่รู้สึกนึกอะไรอีกแล้ว

‘’อื้อ......พ พี่ครับ ซองกยู’’

         อีกคนสวนสะโพกกลับเข้ามาอย่างแรงเล่นเอาหมดตัวแทบสลายไปซะตรงนี้ ยิ่งเน้นย้ำตรงจุดกระสันก็ทำเอาซะอย่างจะบ้าตาย เหงื่อกาลผุดขึ้นบนใบหน้าสวยเต็มไปหมด คนใต้ร่างขบกรามแน่นและหลับตาสนิทเหมือนพอใจกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเจออยู่  ผมชักมือตัวเองกลับมาพร้อมกับปรนเปรอให้ตัวเอง อุ้งมือเล็กจับส่วนอ่อนไหวของตัวเองและรูดรั้งขึ้นลงอย่างเร็ว ยิ่งเสียวซ่านมากเท่าไหร่แรงขย่มก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น ใจผมเต้นแรงจนเหมือนจะช็อคขึ้นมาเสียดื้อๆ

‘’อ อูฮยอน อีกนิด อ่า....’’

‘’อ้า...ฮื่ออออ ~’’

      เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่ๆพร้อมกับน้ำรักที่พุ่งพวยออกมาด้านนอกแก่นกายของผม ตัวทั้งตัวแทบจะล้มลงทับคิมซองกยูแต่เขาใช้มือทั้งสองข้างดันผมไว้และยกสะโพกมนของผมขึ้นลงตามอารมณ์ของตัวเอง มือไม้สั่นไปหมดลืมตาแทบจะไม่ขึ้น แต่กามอารมณ์ดูแววจะไม่หมดไปง่ายๆเลยในตอนนี้

‘’อูฮยอนอา แรงๆสิ’’

‘’อ้ะ....อ้า!!!!!’’

        ตัวผมแทบจะหลุดออกไปนอกโลกเมื่อมือหยาบยกสะโพกผมขึ้นลงเร็วกว่าเก่า แผดร้องเสียงหลงเมื่อตัวเองเหมือนจะสติหลุดจากการร่วมรักครั้งนี้ จากเสียวกลายเป็นจุก คนตัวใหญ่ครางซี๊ดปากอย่างสุขสมเมื่อตัวเองได้ปลดปล่อยออกมา  อกบางกระเพื่อมอย่างเร็วถี่พร้อมกับยันอกคนที่นอนแน่น ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้นะ

‘’แฮ่ก.....แฮ่ก พี่ครับ ห หายโกรธแล้วใช่ไหม’’

‘’.........’’

        ผมถอนแก่นกายของอีกคนออกช้าๆและใช้มือตบหน้าเขาเบาๆ คิมซองกยูไม่มีอาการอะไรตอบหลับนอกจากจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอ รอยยิ้มเล็กผุดขึ้นมาเมื่อรู้ว่าอีกคนหลับไปแล้วก็เลยจัดการใส่กางเกงให้เขาใหม่ให้เรียบร้อย และพาตัวเองไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

หวังว่าพรุ่งนี้เราคงจะตื่นมาคุยกันเหมือนเดิมนะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

MYUNGSOO PART

7.20 AM

     วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าปกติเพราะนัดกับซองจงว่าจะไปโรงเรียนด้วยกัน ในช่วงเช้าทำให้ถนนโล่งกว่าตอนสายผมจึงสามารถขับรถเร็วได้กว่าปกติ ระหว่างที่กำลังจะเลี้ยวเข้าซอยบ้านของแฟนคนสวยโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน เมื่อเห็นว่าปลายสายคือใครก็รีบรับและกรอกเสียงหล่อๆลงไปทันที

‘’ว่าไงซองจง’’

[ฮัลโหล พี่แอลอยู่ไหนแล้ว]

‘’ใกล้ถึงหน้าบ้านเราแล้ว แค่นี้นะ’’

        เมื่อถึงที่หมายผมก็จอดรถเทียบประตูบ้านอีกคนทันที ตาคมหันไปในบ้านไม้สีน้ำตาลที่ดูยังไงก็บ้านการ์ตูนชัดๆ แต่กลับน่าอยู่อย่างแปลกๆ ผมคุ้นๆบ้านหลังนี้ยังไงชอบกลเหมือนว่าเคยมายังไงยังงั้น แต่ผมเพิ่งจะรู้จักซองจงแล้วจะเคยมาที่นี้ได้ไง ใบหน้าหล่อสะบัดความคิดเพี้ยนๆออกและหันมองไปบุคคลที่ไม่ยอมเดินมาขึ้นรถสักที จึงเลื่อนกระจกลงเมื่อจะบอกให้เขามาได้แล้ว

‘’ทำได้อยู่แล้วครับแม่  แล้วเจอกันตอนเย็นนะพี่ยอล’’

       ผู้ชายผิวขาวสูง ตาโตแก้มป่องไม่แตกต่างอะไรจากน้องชาย เขายืนคลี่ยิ้มหวานก่อนจะดันหลังน้องชายตัวเองให้เดินมาขึ้นรถ เมื่อเจ้าตัวเห็นรถผมจอดอยู่ตรงนี้ก็ทำหน้าสงสัยขึ้นมาทันที เหมือนว่าใครกันนะที่มารับน้องชายของตนเองไปโรงเรียน น้องน่ารักขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่พี่จะน่ารักกว่าน้องมากกว่าหลายเท่า

‘’รอนานไหมฮะพี่แอล พอดีพี่ชายบ่นมากนิดหน่อย ฮ่าๆๆๆ’’

‘’ไม่หรอก’’

         ละสายตาจากคนตัวโปร่งและหันมามองแฟนคนสวยที่เกาะแขนผมแจอย่างออดอ้อน ผมยกยิ้มน้อยๆให้ซองจงก่อนจะเอี้ยวตัวไปหอมแก้มเขาเบาๆ รถเคลื่อนออกไปได้สักพักผมก็อยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของแฟน

‘’นั่นพี่ชายหรอ’’

‘’ฮะ พี่ซองยอลน่ะ’’

‘’อายุมากกว่าพี่ไหม’’

‘’มากสิ เขาแก่กว่าพี่สามปีเลยนะฮะ’’

        ซองจงว่าพลางยิ้มอย่างภูมิใจที่ได้เล่าเรื่องพี่ชายตัวเอง ภาพซองยอลลอยลิ่วๆเข้ามาในหัว ภาพคนตัวสูงที่หรี่ตามองมายังรถคันดำของผมด้วยความสงสัย ถ้าจะพูดว่า’น่ารัก’คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ

‘’แล้วพ่อแม่เสียแล้วเอาเงินไหนมาใช้จ่ายล่ะ’’

‘’พี่ยอลบอกว่าญาติฮะ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าญาติคนนั้นคือใคร’’

‘’อยู่กันสองคนพี่น้องหรอ’’

‘’อื้อ สองคน.....ว่าแต่พี่แอลถามทำไม’’

‘’ก็อยากรู้เรื่องของคนรักนี่ครับ ถามไม่ได้รึไง’’

       เพื่อไม่ให้อีกคนสงสัยจึงหยอดมุขใส่ไปทันที ซองจงอมแก้มพองในฉบับของเขาก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพราะความเขินอาย ผมก็คบกับซองจงมาสองเดือนแล้วแต่ยังไม่เคยมาเหยียบบ้านหรือทำความรู้จักญาติมิตรพี่น้องของเขาเลย มีแต่เขาไปบ้านผมและรู้จักกับทุกคน แล้วที่ซองจงรู้จักดีกว่านั้นก็คือเพื่อนของผม

‘’พรุ่งนี้พี่มากินข้าวที่บ้านเราได้ไหม’’

‘’ได้สิฮะ เดี๋ยวผมบอกพี่ยอลให้เตรียมอาหารอร่อยๆให้นะ’’

‘’อือ….’’

    

ในเมื่อซองจงยังสนิทกับโฮย่าแบบลับๆได้ 

แล้วทำไมผมจะเริ่มอยากสนิทกับอีซองยอลแบบลับๆบ้างไม่ได้ 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ติดตามตอนต่อไป....